Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

i would like to thank...

my moda, my fada, my grandfada...

Εν ξέρω αν σας το ξαναείπα αλλά ένα που τα ιδιαίτερα πράματα που ήβρα πολλά ενδιαφέρον στα Βελγικά ήθη και έθιμα εν το ότι στα γενέθλια άμαν εννά ευχηθούν του εορτάζοντα εν λαλούν "χρόνια πολλά", "χαρούμενα γενέθλια" τζαι τέθκοια. Τες παραπάνω φορές λαλούν "Proficiaat", δηλαδής "συγχαρητήρια".

Του τύπου, "συγχαρητήρια, μπράβο σου εκατάφερες τα πάλε για ακόμα ένα χρόνο"

Σήμερα λοιπόν, στες 27 που γίνουμαι 27 δέχομαι συγχαρήκια γιατί όντως έφκαλα ακόμα ένα χρόνο με σχετικά σώας τα φρένας. Τι άλλο θέλει το πλάσμα?

Να ζήσετε να με χαιρόσαστε!

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

The tree of life - Έκτακτη ανακοίνωση

Εμένα έφερε μου ναυτία πάντως (τζαι μεταφορικά τζαι κυριολεκτικά). αν αποφασίσετε να το δείτε φάτε ελαφρά προηγουμένως...

ΥΓ: η πιο what the fuck ταινία ever... τζαι επίεννεν τζαι 2 ώρες και 20 λεπτά
ΥΓ2: αν δείτε κάτι δεινοσαύρους όι να συντρομακτείτε, οι δεινόσαυροι κολλούν με ούλλα τα θέματα
ΥΓ3: η πιο τρανή απόδειξη του αν δεν είσαι κουλτούρα, μεν προσπαθήσεις να το παίξεις ότι είσαι...

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Ιστορίες από το Αμέρικα 1

επειδή πρώτον βαρκούμαι να δουλέψω σήμερα και δεύτερον ετσακκίσαν μου τα νεύρα μου τόσο που εν νιώθω καν τύψεις κι ενοχές (εν τζαι θέλουν τζαι πολλά τα νεύρα μου ξέρετε), είπα να τα παραιτήσω τζαι να ξεκινήσω το οδοιπορικό στην Αμέρικα τη γη της ευκαιρίας (my ass).

έτσι που λέτε, καταρχήν δύο πράματα δε μου αρέσαν με τίποτες στο Αμέρικα:
1. το ότι εν ούλλα τόσο μα τόσο ψεύτικα. Μα τι φρούτα, τι χυμοί, γενικώς τα φαγιά ρε παιδί μου (εκτός αν πάεις σε εστιατόριο), ευγευστα μεν, αλλά δεν είσαι σίουρος που τι στανάθεμα αποτελείται τζείνον που τρώεις/πίνεις γιατί πορτοκάλι σίουρα δεν είναι. Ψεύτικες επίσης τζαι οι χαιρετούρες των συναδέλφων με τα ψεύτικα ολολευκα-δόντια χαμόγελα τζαι τες τσιριχτές φωνές hiiiiiiiii how are you? Που λαλεί τζαι το άσμαν, ψευτικά τα δάκρυα σου, ψεύτικα και τα φιλιά σου, ψευτικά τα σ'αγαπώ σου, όλα ψεύτικα (ποιος το τραουδά τούτον άραγες σου???)

2. το ότι ούλλα εν τόσο μα τόσο αυτοματοποιημένα. Εντάξει καλέ μου είπαμεν η τεχνολογία κάμνει μας λλίον τεμπέληδες, με πόρτες να ανοίξουμε με τίποτε, αλλά τα γέριμα σόρυ τζιόλας άμαν κάθουμαι να κατουρήσω επιθυμώ να τραβήξω το καζανάκι μόνη μου τζι όι να αποφασίσει ο οποιοσδήποτε αισθητήρας (που μπορεί να εν τζαι χαλασμένος ή να μαγκώσει ή να μεν καταγράψει το αιθέριο μου σώμα) πότε θέλει να πιτσιλλίσει τον εξίσου αιθέριο πισινό μου με νερό (όχι δεν μου εσυνέβηκε, αλλά 10 μέρες εν εκατούρησα μια φορά ανεννοιας).

Αυτά τα λίγα τα εισαγωγικά.

Οι μέρες στο Αμέρικα που λέτε αγαπητοί φίλοι χωρίζονται σε δύο φάσεις, την προ συνεδρίου με τη σχέση διακοπούλες τζαι τη του συνεδρίου, όπου σχέση, συνάδελφοι, επόπτρια από κύπρο και άλλοι λοιποί άσχετοι έγιναν ένα μπάχαλο. Στην πρώτη φάση που λέτε, μια και το πανεπιστήμιο δεν πλήρωνε αποφασίστηκε να μην πάμε σε χλιδάτο ξενοδοχείο (από ότι φαίνεται στο κέντρο της βοστώνης έσιει μόνο κάτι χιλτον, χολιντέι ινν, ιντερκοντινένταλ, ριτζ, πλάζα, όλα τα λιτά κι απέρριττα), αλλά να μείνουμε σε χόστελ. Εγώ σε χόστελ εξανάμεινα, πολλά ωραίο στο Βερολίνο, ξαναπάω βουρητή, αλλά σε χόστελ με κοινά μπάνια/τουαλέττες, πρώτη φορά.

Την πρώτη φορά που ήταν να κάμω μπάνιο επήρε κάτι ώρες γιατί δεν ήθελα να τζίσω πουποτε ούτε εγώ ούτε τα ρούχα μου (γιααααξ). με κόπο τζαι σίηλια ζόρκα τελικώς εκαταφέραμεν να φκάλουμεν τα ρούχα τζαι να μπούμεν κάτω που το ντους. Το ντους καμιά ένδειξη που εν το κρυόν που εν το βραστόν. βασικά εν είσιεν. να κάθουμαι εγώ κάτω που το νερό το σιόνιν να γυρίζω το ένα και μοναδικό πράμαν στο ντους, τίποτες. να μαχουμαι της κοπέλας δίπλα, που ελούννετουν ολόχαρη (ένιωθα τη βράστη που το δίπλα ντους ας πούμε) "excuse me excuse me" τζαι να μεν μου απαντά η γαούρα. "Μαν, μιλούμεν σιονίζω δαμέ". Δηλαδή εν πολλά παράξενο να θέλει να σου μιλήσει η κοπέλα στο δίπλα ντους??? κύριε ελέησον. Αυτή η ψυχρολουσία ήταν το καλωσόρισμα μου στες ΗΠΑ. την επομένη εξήγησεν μου η σχέση το κόλπο τζαι ελούθηκα κανονικά. Τα καλά νέα αγαπητοί φίλοι είναι ότι όοοολα συνηθίζονται σ'αυτή τη ζωή ακόμα και τα κοινά μπάνια (τζαι το ότι δεν εκολλήσαμεν τίποτες).

Το χόστελ ήταν κατά βάση ψιλό- εως χοντρό-χάλια. Σε σύγκριση με το γερμανικό τουλάχιστον, αλλά ήταν εντάξει για χόστελ, τι επερίμενες??? το μεγάλο το σοκ ήταν το παραπέρα δωμάτιο, στο οποίο εμείνισκε μια κυρία τζαι όταν άνοιξε μια φορά την πόρτα τζαι εντελώς τυχαία είδα το μέσα, ήταν ένα κανονικό δωμάτιο, δηλαδής λες τζαι κάποιος εμείνισκε τζιαμέ όχι για λλίες μέρες αλλά για πολλά παραπάνω. επήρε λλίον τζαιρόν ώσπου να καταλάβω ότι είσιεν τζιάλλους που εμεινίσκαν στο χόστελ, μόνιμα. το σπίτι τους ήταν ένα δωμάτιο τζαι ένα μπάνιο κοινό με ακόμα 15 πλάσματα. Τζαι τωρά που το γράφω εν το πιστεύκω. Η σχέση είπεν "σε σύγκριση με το δρόμο εν κάτι". εγώ λαλώ OMG που λαλούν τζαι οι αμερικάνοι (παράκληση στους αγγλόφωνους λαούς να κόψουν τα ακρωνύμια, καλά βαρκέστε να τραβήσετε το καζανάκι ως τζαι να πείτε θκυό λέξεις ολάν?? έλεος)

Η συνέχεια λίαν συντόμως στις οθόνες σας (τώρα την κάνω για Βρυξελιώτικη μουσικούλα)....

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Πίσω στας Ευρώπας...

Επιστροφή στο φθινοπωρινό (αλί) Βέλγιο από το Αμέρικα όπου όλα είναι μεγάλα και ψεύτικα (τζαι δεν μιλώ για σιλικονάτα μέρη σώματος).

ψιλοκατάθλιψη η επιστροφή στο Βέλγιο. κάτι που πρέπει πάλε να πάεις στη δουλειά, κάτι που οι συνάδελφοι μου έχουν ούλλοι ξινισμένα μούτρα (εν ξέρω τι τους έπιασε), κάτι ο παλιόκαιρος (ούλλα τζι ούλλα στο Αμέρικα έναν ηλιούυυυυδιν, εμαύρισα πιλέ), κάτι οι φίλοι μου που εν πνιμένοι της δουλειάς. Εν τζαι που επεθύμησα την Κύπρο ρε παιδί μου. Εν ξέρω γιατί τούτες τες 1-2 μέρες έπιαν με έναν πράμα νοσταλγία να το πω, homesick να το πω εν ξέρω. Τζείνον που ξέρω εν ότι για τούτες τες μέρες άμα κλείσω τα μμάθκια τζαι σκεφτώ τι εν ευτυχία μπορώ να δω τον εαυτό μου μόνο στην Κύπρο τζαι όι αλλού(με ούλλους τους ανθρώπους που αγαπώ, κάποιοι ήδη τζιαμέ κάποιοι δαμέ)... για τούτες τες μέρες τουλάχιστον...

μπορεί να φταίει τζαι που είδα το βιτεούδιν του flash mob που εγίνηκεν το σάββατο τζαι μιλούμεν εν επίστευκα ότι επίεν τόσος κόσμος. Το καϊσούδιν έβαλεν δαμέ ούλλα τα βίντεος που το σάββατο. Μπράβο ρε κοπέλια. Μπορεί να φαίνεται ασήμαντον, αλλά άμαν σκεφτείς πόσοι λευκωσιάτες θα εχορεύκαν μες τη μέση του δρόμου τζαι ου μάνα μου εννά τους θορεί ο κόσμος, συνειδητοποιάς ότι εν κάτι. άτε τζαι τα χριστούγεννα πάλε (για να μαι τζι εγώ).

θα ακολουθήσει πόστ με τις περιπέτειες της Ερυκίνης στην Αμερική, η οποία έφαεν όσα χάμπουρκερ τζαι πίτσες εμπόρεν, επίεν μπέιζμπολ τζαι είδε τους ΡεντΣοξ να χάνουν παταγωδώς (το νέο δαμέ εν ότι εκαταλάβαμεν ίνταλως παίζεται το μπέιζμπολ), επίεν στο Χάρβαρντ (τρομάρα μας) τζαι στο ΜΙΤ, επίεν στη θάλασσα της Βοστώνης τζαι εδοκίμασεν αστακον (γιαξ), έπαθεν τζετλαγκ τζαι ήρτεν έσσω της να τζοιμηθεί σαν το γαούριν... αλλά καρτεράτε να φέρω τα μίλια μου πρώτα.

σας φιλώ.

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

Einai na men kourtistei to plasman...

(anartisi se greeklish giati eimasten tzai boston tzai pou navreis ellinika se ksena pc)

to loipon. to pame kai ginetai....

Flash mob sti Leukwsia. Nai. Giati oxi???

To loipon.... paennete sto blog tou kaisiou na evrete plirofories gia to pote tzai pou tzai to pws tha simmetexete. to flash mob tha einai auto to savvato sti Makariou. MEN TO XASETE.

Na thymaste ennen anagki na esiete deksiotites sto xoro mono oreksi gia pasiama!!!

i like to move it, move it, i like to move it, MOVE IT!!!
PS. kapoios na to videografisei tzai na to valei on-line kale mou tzai gia mas tous ksenitemenous.

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

Αφιερωμένο εξαιρετικά

(τόσες αφιερώσεις τωρά τελευταία ούτε το ράδιο τον τζαιρό που ήμασταν μιτσιοί, τότε που αν σου άρεσκεν κάποιος έκαμνες αφιέρωση στην εκπομπήν που άκουεν ούλλον το σχολείο του στυλ, "στον ξανθό άγγελο του Γ3, μίλα μου αύριο στο διάλειμμα"....)

στην κολλητή Μ.#2 που για κάποιο λόγο λατρεύει τούτον το τραούδιν (τζι έφαεν το παιριπαίξιμον της ζωής της, σόρυ α) τζαι στην φιλενάδα την Κάλιουsh που την εθθυμήθηκα μόλις το είδα, που έθελεν να κάμουμεν flash mob στη Λευκωσία (εγώ εξακολουθώ να είμαι μέσα, αν έβρουμεν αλλο 190 πλάσματα)....

τέλοσπάντων τούτα γίνουνται στο Βέλγιο μέσα μέσα



ΥΓ. σόρυ ρε κοπέλια για την παντελή απώλεια επαφής με την κυπριακή πραγματικότητα, έννεν εκ προθέσεως, εν που εν το ξαδέρφιν στην πόλη τζαι κάμνουμεν τουρισμόν, τζαι πετώ σε λλίες μέρες για Βοστώνη, τζαι εν είμαι σε φάση να ακολουθήσω τον παραλογισμό της Κύπρου.... καλά ας είμαστεν ειλικρινείς, εν εντελώς εκ προθέσεως (το ένστικτο της αυτοσυντήρησης βλέπετε)

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

Σαββατιάτικα...

σορυ αν σας ψυχοπλακώνω (φανταζουμαι τι θα λαλείτε για τα μουσικά ότι ναναι γούστα μου), αλλά στο νου μου πόψε έρκεται τούτον το τόσο καταθλιπτικό τραούδι.

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε ούλλους τζείνους τους αφόρητα μονάχους ανθρώπους σε τούτη τηνπόλη, που εγυρευτήκαν στην Ερυκίνη για λλίην παρέαν, μόνο που η Ερυκίνη πόψε γουστάρει λλίην μοναξιάν, να μεν μιλήσει με κανέναν, να κάτσει μ-ο-ν-η της να δει "είσαι το ταίρι μου" επανάληψη, με τσιπς (Mediterranean herbs) τζαι λεμονάδα σπιθκιάσιμη κυπριακή...

Τι να πω? νιώθω σας αλλά συγγνώμη...


ΥΓ: που τότε που έφυα που έσσω μου, είδα τόση μοναξιάν, κρυμμένη πίσω που καριέρες, πίσω που το "ταξιδεύκω για να αποκτήσω εμπειρίες/ζήσω κάτι καινούργιο" κοκ που δεν το εχώρεν ο νους μου. Κάμνει σε να αναρωθκιέσαι για τες προτεραιότητες των πλασμάτων σε τούτη τη χώρα (τζαι αλλού).

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011

Νέα της Κύπρου μας...

Σόρυ έννεν νέα της Κύπρου. Παραπάνω νέα της οικογένειας μου, του χωρκού μου. όπως μου τα πε η μάνα μου.

έτσι που λέτε.

Ο εργαζόμενος πατέρας καταλήγει άνεργος πατέρας στην οικογένεια Ερυκίνης.

Ο άνεργος αδελφός που την άλλη παλεύκει με το δίλημμα "παραμένω άνεργος ή λαλώ ναι σε εξευτελιστικό μισθό για χαμαλοδουλειάν μερική απασχόληση σε μεγαλη εταιρεία εξωτερικού (τωρά εκαταλάβαμεν ίνταλως εγινήκαν τόσο μεγάλοι, εν αλήθκεια τούτον που λαλούν όπου θορείς πολλά φτηνά προϊόντα, κάποιος εργαζόμενος τυγχάνει εκμετάλλευσης). Τζαι το τραγικόν ένι ότι τζαι για τέθκοιον εξευτελισμόν, έσιει τέθκοιαν κίνηση που είμαστε στο δεύτερο ίντερβιου τζαι πάμεν.

Ο γιος της κόρης της γειτόνισσας που τον πάνω δρόμο (που τους βρίσκει τούτους ούλλους η μάνα μου απορώ), μετά που 9 μήνες ανεργίας επίε σε συνέντευξη για να του πουν: "α, μα είσαι κυπραίος? συγγνώμη εν μπορείς να κάμεις συνέντευξη. Εν προσλαμβάνουμε κυπραίους" (ας πούμεν τούτον το πράμαν έννεν ΠΑΡΑΝΟΜΟ??).

Η μάνα δε, έξαλλη, θέλει να κάμει μόνη της επανάσταση. Ακόμα εν χωνεύκει που απολυθήκαν 150 πλάσματα στην ΚΕΟ τζαι δεν εγινήκε γενική απεργία, μια διαμαρτυρία, ένα κάτι ("αν ήταν άλλοι τζαιροί μάνα μου θα ήταν ούλλοι στο δρόμο, αλλά επίεν τζείνος ο τζαιρός. Τωρά ούλλοι τζοιμούνται"). Έξαλλη επίσης που στο πάραδίπλα χωρκόν που το δικό μας εκτίσαν ΑΚΟΜΑ μια παράνομη κτηνοτροφική μονάδα, δίπλα που τα σπίθκια των πλασμάτων. "Τζαι που να πάεις να διαμαρτυρηθείς τζαι να σακούσουν;"

Α ρε μάνα... το θέμαν έννεν το που εννά διαμαρτυρηθείς αλλά ποιος εννά διαμαρτυρηθεί μαζί σου. Εσύ θέλεις να διαμαρτυρηθείς για τον επιούσιο (έστω τζαι) μιας οικογένειας. Για τη βρώμα τζαι τες μούγιες στα σπίθκια των πλασμάτων. Αλλά για τους μπουρζουά επαναστάτες στη Λευκωσία τούτα τα πράματα εν τόσο μα τόσο ντεμοντέ. ίσως γιατί εν εχρειάστηκε ποττέ να γοράσουν το φαίν της εφτομάδας βερεσιέ που την μπακκάλλενα. ίσως γιατί υπάρχουν πιο σημαντικά πράματα να διαμαρτυρηθούν.

"Καρτέρα να δούμεν τι εννά κάμουν οι συντεχνίες τωρά ρε μάνα"
"ναι είδαμεν τες ίντα μπου εκάμαν τόσα χρόνια για τους εργάτες."

Τι να πεις? όι πέτε μου τι να πεις....