Back

Εν θα σε κουράσω αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια με τες λεπτομέρειες του πως εβρέθηκα πάλε δαμέ, να σου γράφω ποστάκιον που το ΠανΚυ αντί να εργάζομαι (το ΠανΚυ έπρεπε να εξηγήσω μιας φίλης πριν λλίες μέρες έννεν καινούργιο καφφέ στη Λευκωσία, εν η συντόμευση του Πανεπιστημίου Κύπρου, γιατί κάμνει ρίμα με το φανκυ, φανκυ ΠανΚυ, αλλά ουδεμία σχέση δεν έχει. Το ΠανΚυ με φανκ).

 Έεεεενιγουει (καθαρά κυπριακά), με τούτα τζαι με τζείνα επέστρεψα στην Κύπρο μετά που μια 10ετία στην ξενιθκιά. Για λλίον, για παραπάνω εννά δείξει. Με λλίην προφορά, όι πολλή, αλλά αρκετή για να με ρωτούν διάφοροι αχάπαροι αν είμαι τσιάρλισσα, με ιρλανδό σύζυγο που δεν μπορεί να συνεννοηθεί με τα πεθερικά του τζαι δεν καταλάβει τι λαλούν στην κυπριακή τηλεόραση (ευτυχώς), με υπάρχοντα που έρκουνται σε κάποια φάση με το βαπόρι που την Αγγλία (εαν έρτουν ποττέ), ε τζαι με πολλήν υπομονή. Εαν εν αρκετή κανένας δεν ξέρει.

(τζαι εντελώς μεταξύ μας τζαι με μια άλφα δόση χαράς, γιατί άμαν το πλάσμα εν λλίο μαζόχα...)

Οπόταν ναι, πίσω στη Λευκωσία. Που τα μετρό τζαι τα τρένα θκιαβαζοντας βιβλία τζαι london evening standard, στο μεταχειρισμένον γιαπωνέζικο αυτοκίνητο να τσακρώ με την παντελή αγνόηση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας που τους μισούς κυπραίους οδηγούς. Που το πανάκριβο διαμέρισμα στο Λονδίνο με μηνιαίο ενοίκιο ίσια με τον τοπικό βασικό μισθό, σε έναν άλλο πανάκριβο διαμέρισμα στη Λευκωσία πάλε με μηνιαιό ενοίκιο ίσια με τον τοπικό βασικό μισθό (εγινήκαμεν Λονδίνο τρομάρα μας). 

Ο Ιρλανδός σύζυγος μετά την πρώτη του εβδομάδα ως κάτοικος και όχι ως επισκέπτης στη νήσο έκαμεν την εξης βαρυσήμαντη ερώτηση: όσα πλάσματα είδα τούτη τη βδομάδα είπαν μου θκυό αντιφατικά πράματα, ότι εν πελλάρα που έκαμα που έρκουμαι Κύπρον, τζαι ότι η ζωή δαμέ μπορεί ναν πολλά πολλά ωραία. Τι διαφοροποιεί το έναν που το άλλο; Πως πάεις που το ένα στο άλλο;

Τζαι δεν είχα απάντηση. Γιατί η αλήθκεια ούτε εγώ ένι ξέρω.

Back to the good old days ή Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος ή Η επιστροφή της ασώτου

ή Στα ίδια μέεεερηηηη θα ξαναβρεθούυυυυυυυυμε....

Τζι ο Θεός βοηθός...

ΥΓ: έδωκα πας σε μιαν πρώην αναγνώστρια εχτές τζαι εθύμισεν μου το μπλόγκ. Τζαι είπα, α είδες τι μου λείπει για να νιώσω ακόμα παραπάνω ότι είμαι πίσω στο 2009; Here it is !
ΥΓ2: η μόνη παραφωνία εν ο ιρλανδός σύζυγος φυσικά που χαλά λλίον το σεττάκι. Τζαι οι ρυτίδες που μου θυμίζουν ότι κατακρίβειαν επεράσαν 10 χρόνια
ΥΓ3: πέτε ότι θέλετε για την κίνηση, αλλά αλήθκεια τζείνον το συναίσθημα του να οδηγάς μόνος σου στο αυτοκίνητο, να μεν βιάζεσαι, να παίζει το ράδιο ττάππο, τζαι να τη βρίσκεις πρωί πρωί. 
  

Γιατί ο καφές εν θα εν ποτέ ο ίδιος

Εθυμήθηκα το blog τούτες τες μέρες τζαι την Κύπρο γενικότερα. Όχι γιατί ήταν να ερτω. Όχι μόνο τελοσπαντων. Αφορμή ηταν τούτο το βιβλίο που εθκιαβαζα για το book club τον Ιούλη, The bastard of Istanbul, το οποίο εισιεν μεν ενδιαφέρον θέμα (τες σχέσεις Αρμενίων- Τούρκων), αλλά κατά τα άλλα ήταν χάλια, απλά χάλια που πολλές απόψεις.

Τελοσπαντων, εισιεν μια φάση στο βιβλίο που η συγγραφέας επεριεγραφε ένα καφέ στην Κωνσταντινούπολη, ένα εναλλακτικό (ψευδο)κουλτουρέ καφέ, λλιον σαν τα καλά καθούμενα της Πόλης. Έκαμε μου εντύπωση το πιο κάτω απόσπασμα:

"Νothing could upset the sluggish rhythm that prevailed at Cafe Kundera. Those in need of speed and variation could simply go out, for there was plenty of that on the streets. Here it was about mandatory indolence and eternal recurrence. This place was about fixations, repetitions and obsessions; it was for those who didn't want to have anything to do with the bigger picture, if there indeed was such a thing."

Εσυνειδητοποίησα τζεινη την ώρα τι εν τζείνο που λείπει σε τούτο τον τόπο, στο "πάμε για καφέ" στην Αγγλία (κατ' ακριβειαν νομίζω στο "πάμε για καφέ" οπουδήποτε, γιατί στο τέλος της ημέρας εννεν θέμα τόπου εν θέμα φάσης τζαι πλασμάτου), τούτη η δυνατότητα της φυγής, του να σταματά ο χρόνος (ή μάλλον να μεν έσιει σημασία) όσον είσαι τζιαμε τζαι όσον διαρκεί η συζήτηση. Εν έσιει καφέ δαμέ, όσον ωραίον τζι αν ένι που να προσφέρει έτσι πράμαν. Τζεινον το πράμα του να είσαι τζιαμε, στον ίδιο συγκεκριμένο τόπο, με τα ίδια συγκεκριμένα πλάσματα, τζαι να κάμνετε τες ίδιες ατέρμονες ή τζαι ανεξοδες συζητήσεις, τελετουργικά τζαι καθηλωτικά. Η δυνατότητα του να μπαίνεις σε έναν άλλο μικρο-κοσμο με διαφορετικούς ρυθμούς που τη ζωήν εκεί έξω. Του να αφήνεις τη ζωήν τέλοσπάντων εκεί έξω.

Εν απίστευτον το πόσον έντονα νιώθω την απώλεια τούτης της φάσης, ότι κάτι λείπει που εν ουσιαστικό, το πόσο νοσταλγικά το θυμούμαι τωρά, αλλά παράλληλα πόσο έντονα, σε κάποια φάση στη Λευκωσία (μια δεκαετία σχεδόν πριν), εν το άντεχα άλλον. Ήταν καιρός υποθέτω να προχωρήσω. Ήμουν ίσως έτοιμη τότε να φκω που την καθήλωση. Να ενταχθώ στη ζωή εκεί έξω, στον πραγματικό κόσμο.

Τζαι, δυστυχώς, άμαν πεις τζαι πάεις πάρακατω, εν έσιει επιστροφήν. Εν μπορεις να ξαναπάεις πίσω, να ξαναμπείς στην καθήλωση, να ξαναέβρεις ένα χώρο φυγής που το bigger picture.

Όσον τζι αν θέλεις. It's too late, είσαι ήδη κάποιος άλλος.

ΥΓ 1: όσο ζεις κάπου αλλού, μπορείς να λαλείς ότι εν τα κκαφφέ του Λονδίνου (πχ) που φταιν που έννεν τα ίδια, αλλά ξέρεις το ότι κατα βάθος... εν εσύ που εν είσαι ο ίδιος.
ΥΓ 2:τωρά που μιλούμε για καφέδες εθυμηθηκα τουτην τη ταινία

Απολογισμός τριμήνου

Αστεία αστεία έσιει 3 μήνες που την τελευταία φορά που έγραψα δαμέ. Εν ξέρω τι με έσπρωξε να γράψω σήμερα, ο εκνευρισμός υποθέτω.


εάν αναρωθκιέσαι αγαπητέ αναγνώστη/ αναγνώστρια που και πως με βρίσκεις σήμερα, wonder no more.


Το λοιπόν
- εξακολουθώ να είμαι στα Λονδίνα μαζί με τρομοκράτες και κομμουνιστάς. Ναι ναι ακόμα και οι κυράτσες στο κενσιγκτον Λέιμπορ λαλεί σου. Το πόσο διασκεδαστική εν η πολιτική τωρά τελευταία δε λεγεται.
- Εγκατέλειψα το άντρο του χιπστερισμού και μετακόμισα με βαριά καρδιά στα προάστια. Οι γιατί εσιει τίποτε ο καινούργιος τόπος έτο γιατί πλέον σηματοδοτείται η αρχή του τέλους. Πρώτα έρχεται η δουλειά η φουλ ταιμ, το σπίτι με τη βεράντα τζαι τη λλιη παραπάνω βολή τελοσπαντων μετά τα κοπελλουθκια κλπ κλπ. Το πέρασμα στο μικροαστισμό με λλια λόγια.
- εξακολουθώ να σιοκάρω κόσμο στο εργαστήριο χωρίς φόβο και χωρίς πάθος
- πάω τριφτή στη δουλειά που περιλαμβανει συναντησεις στες οποιες δεν καταλάβω τίποτε τζαι αντί (σαν ένα φυσιολογικό πλάσμα) να πω παιθκια σορρυ αλλά δεν έχω ιδέα τι λαλείτε, απλά γνεφω καταφατικά τζαι λαλώ ναι θα το κάμω τζαι τούτο (νομίζω η μόνη λύση εν να παραιτηθώ πριν το deadline. Η παραίτηση ακουεται μου πιο πιθανή που το να παραδεχτώ άγνοια. Είμαι που τούτους).
- τι άλλο; α ναι αψιουριζουμαι. Αφόρητα, ασταμάτητα. Πέντε φορές το δευτερόλεπτο.
Τζαι έτσι ξέρω ότι ηρτεν το καλοτζαιριν...
άλλοι φραπέδες τζαι παραλίες, άλλοι πάρκα τζαι χαρτομάντηλα....

Χτυποκάρδια (όχι στα θρανία)

Καταρχήν, πριν πάω παρακάτω, θέλω να ξεκαθαρίσω, να δηλώσω ευθαρσώς και με το χέρι στην καρδιά, ότι εγώ τη σχέση, τη συζυγική, τζαι πριν γινεί συζυγική δηλαδή, μιλούμεν... κορόνα στο κεφάλι μου που λαλούσιν. Θορώ τον μες τα μμάθκια. Τζαι άλλους αρσενικούς εν έσιει. Εν γυρεύκουμαι ρε παιδί μου. Ότι εγύρευκα, ήβρα το. Τέλος αναζήτησης.

Τούτων λεχθέντων ακούστε τι μου εσυνέβηκε προχτές.

Εκαρτέρουν τον συμμετέχοντα της ημέρας (είπαμεν κάμνουμεν ηλεκτροσοκ του κόσμου), εν έτρεχα εγώ το πείραμα (ευτυχώς), εγώ έκαμνα τον επιστάτη, απλά να βεβαιωθώ ότι ούλλα παν καλά. Τζαι πάω στην είσοδο να συνάξω τον συμμετέχοντα, τζαι με το που τον είδα, ούτε καν που κοντά, μια φιγούρα που μακριά, σαν εστέκετουν στο ρεσέψιον τζαι ερώταν ποια εν η Ερυκίνη, εχτύπησε το φυλλοκάρδι μου. Έτσι πάνω σ' άνεμο. Ξέρετε πόσα χρόνια έσιει να μου συμβεί έτσι πράμαν; Ούτε εγώ εν αθθυμούμαι πλέον.

Αλλά εχτύπησεν. Στην αρκήν εν εκατάλαβα τι εγίνηκεν, τόσος τζαιρός επέρασεν που την τελευταία φορά. Εσκέφτουμουν προς τι αυτή η αναστάτωση. Γιατί υπήρξεν αναστάτωση. Μετά αθθυμήθηκα.

Τζαι να πεις, εν ήταν τζαι κανένας αντικειμενικά ωραίος. Ήταν που τζείνους που αντικειμενικά έννεν ωραίοι, αλλά... υπάρχει κάτι τέλοσπάντων. Τζαι μιτσής. Παναγία μου, τζαι που το λαλώ ντρέπουμαι. Μιτσής, φοιτητούιν ας πούμεν, αναμαλλιασμένος, λέτσης.

Τι να σου λαλώ τωρά. Εν έσιει τζαι σημασία βέβαια.

Μετά που επόκατσεν η αναταραχή, σαν έκαμνεν ο συνάδελφος το πείραμαν τζαι έκαμνεν ηλεκτροσοκ του μιτσή, εγώ αντί να ελέγχω ότι ούλλα παν καλά,εκάθουμουν στη γωνιά τζαι εσκέφτουμουν, επροσπαθούσα να ζυγίσω μέσα μου, εαν ήταν κάτι κακό, ηθικά κακό. Εαν θα έπρεπε να νιώσω άσιημα που εκαρδιοχτύπησα για κάποιον που έννεν η σχέση. Εν εξαναβρέθηκα σε τούτην τη θέση πριν, οπόταν υποθέτω δεν έξερα τα ηθικά μου κριτήρια (παρεμπιπτόντως, αποφάσισα ότι εν ένι. Στο τέλος την ημέρας, δεν έκαμα τζαι τίποτε, δεν θα έκαμνα ποττέ βέβαια. έτο ήταν έναν στιγμιαίον καρδιοκτύπιν τζαι επέρασεν. Εν το ίδιον πράμαν με το να περνά μια θεά με κάτι μίνια ας πούμεν τζαι μεινίσκει ένας άντρας τζαι χάσκει. Εν το ίδιον έννεν; ..... Εν η αλήθκεια, εν το ένιωσα ακριβώς το ίδιο... Λλλίον σιηρόττερον... ).

Μετά εσκέφτουμουν ότι τέλοσπάντων, έσιει πολλά πράματα που μπορεί να πει κανείς για τον έρωταν, να γράψει τόμους τζαι τόμους, αλλά έσιει έναν κομμάτι, που δεν σηκώνει συζήτηση, που δεν έσιει τζαι κάτι να πεις, που δεν είναι αντικείμενον σκέψης, επιχειρηματολογίας λογικής, τίποτες,  σκέττη νέττη χημεία ή βιολογία αν προτιμάτε.

Εθθύμησεν μου η φάση (τζι ας ήταν για αστείον ο τίτλος) τους έρωτες του σχολείου. Που δεν ήταν έρωτες, ήταν απλά εκφάνσεις τζείνου του σύστηματος που εξύπναν, ήταν ανατριχίλες, τζαι κοτσινίσματα, τζαι ναι, χτυποκάρδια, σαν επαίρναν κάποιος που ούτε του εμίλησες ποττέ. 'Ηταν έρωτας με την ιδέαν του έρωτα.

Ίσως εν τέλει να μεν εγέρασα τόσον όσον νομίζω.     

Ηλεκτροσοκ

Ο τίτλος αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια δεν είναι μεταφορικός.

Όταν λέω ηλεκτροσοκ, εννοώ κανονικό, που τζείνο με το ρεύμα. 

Τι εννοείς δεν ξέρεις για τι μιλώ; Εν σου είπα τι δουλειάν κάμνω; 

Ναι, ναι, αγαπητέ/ή αναγνώστη/αναγνώστρια, ήρτεν τζείνη η φάση στη ζωή μου που εβρέθηκα στο εργαστήριο, τζαι επάτησα τζείνον το κουμπίν, το κουμπίν που έδωκεν σε έναν άλλον πλάσμαν ηλεκτροσοκ. 4 χρόνια διδακτορικό στο Βέλγιο επεριτριγυρίζουμουν που πλάσματα που εκάμναν πειράματα με ηλεκτροσοκ, υπήρξα μεν σας πω τζαι πειραματόζωον τους τζαι εδοκίμασα τα τζαι η ίδια (έννεν τόσον άσιημον όσον το φαντάζεται κανείς, αλλά έννεν ακριβώς ωραίον τζιόλις), τζαι επερίπαιζα τους, εγώ η κυρία Ηθική, ελάλουν τους ότι εγώ ποττέ, ποττέ εν θα έκαμνα πειράματα με σοκ. Έννεν του στυλ μου ρε παιδί μου. 

Ποτέ μη λες ποτέ που λαλεί τζι ο Καρβέλας (εν ο Καρβέλας που το λαλεί έννε;). Γιατί αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια, αυτή είναι η καινούργια μου δουλειά. Πειράματα με ηλεκτροσοκ. Τζαι με άλλα ενδιαφέροντα πράματα βέβαια, αλλά ναι, ηλεκτροσοκ. Την πρώτη φορά που ήταν να κάμουμε εξάσκηση με το συνάδελφο ήταν μια φάση εξω-πραγματική, είχα πλήρην επίγνωση κάθε δευτερολέπτου, λες τζαι είσιεν σταματήσει ο χρόνος, εθόρουν το δάκτυλο μου σαν εκόντευκεν να πατήσει το κουμπίν τζαι ελάλουν που μέσα μου "έτο τωρά εννά του κάμω ηλεκτροσοκ, σε λλία δευτερόλεπτα, τωρά, τωρά", εδίστασα για λλίον είπα "θεέ μου τι κάμνω" (ναι ναι είπα τη λέξη θεέ) τζαι έκαμα το. Τζαι τζείνον ήταν. Παν οι ηθικοί δισταγμοί. 

Αφού οι συμμετέχοντες ξέρουν τι να περιμένουν, διουν τη συγκατάθεσην τους. μπορούν να σταματήσουν όποτε θέλου, τζαι εν τζαι πονουν τζαι πολλά. Εν οκ. έννε;

Προχτές αγαπητοί αναγνώστες είχα τον πρώτο συμμετέχοντα, το πρώτο κανονικό άτομο να κάμνει το πείραμα (όχι συνάδελφοι τζαι φοιτητές για εξάσκηση). τζαι ήμουν εγώ, μόνη μου που επάτουν το κουμπιν, τζαι κάθε φοράν ο γέριμος ο συμμετέχοντας επετάσσετουν ίσιαπάνω, ελαχτάραν σαν το ψάριν, ή τουλάχιστον τούτη ήταν η νοητική εικόνα που επέρναν που τον νου μου. Τζαι με κάθε ηλεκτροσοκ, να τον ακούω να πετάσσεται ίσιαπανω, τζαι να νιώθω πιο άσιημα, τζαι πιο άσιημα, τζαι πιο άσιημα. Ως το τέλος του 20λεπτου έθελα να κάμω εμετόν, τόση ήταν η αναστάτωση μου. Τζείνος δε, όταν του εμίλησα μετά, χαλάρας, "μα τούτον ήταν"; Τι λαλείς άνθρωπε μου ήταν να του πω....

Τέλοσπάντων, ένιωθα απαίσια, απαίσια. Τύψεις φουλ, δε διανοείστε αγαπητοί αναγνώστες. Την επομένη εξανάρτεν στο εργαστήριν ο ίδιος για το δεύτερο μέρος του πειράματος, που ευτυχώς εν είσιεν ηλετροσοκ, μόνο ΙQ testing, στο οποίο έπρεπεν να τον ρωτήσω διάφορα πράματα. Τζαι ξεκινά να απάντα σε ούλλα τσιόφτες. Στην αρκήν ενόμισα ότι εν εκατάλαβεν τες οδηγίες, αλλά μετά εκατάλαβα, εκατάλαβα το που το υφάκιν, αλλά είπεν μου το τζιόλις, ότι έκαμνεν το επίτηδες, απάνταν τσιόφτες γιατί διαφωνεί με την ιδέα των τεστ νοημοσύνης. έθελεν να κάμει έναν πόιντ (καθαρά κυπριακά) ιδεολογικόν. Ιμίσιη μου. Μια ώρα τωρά που τη ζωή μου τζαι 50 λίρες μείον (γιατί επιερώθηκεν τζιόλις για τούτες τες τσιόφτες). Αψαν τα λαμπούθκια μου μιλούμεν. Τζαι με κάθε τσιοφτο-απάντησην, με καθε υφάκιν ψευτοδιανοουμενίστικης σνομπαρίας (μόνον έτσι μπορώ να το χαρακτηρίσω), να νευριάζω ακόμα παραπάνω. 

Ώσπου να τελειώσει το δεύτερο ραντεβού είσιεν μου τσακρίσει τόσον πολλά τα νεύρα που είπα που μέσα μου (εσυγκρατήθηκα τζαι εν το είπα πόξω μου): "καλά να πάθεις, αξίζαν σου τα ηλεκτροσοκ, ούλλα ως το ένα. Εγώ φταίω που είχα τζαι τύψεις." 

Τζαι εννοούσα το. Παναγία μου, λαλείτε να γίνουμαι τέρας;  

ΥΓ: το άλλο θέμα που έχω στη δουλειά εν ότι πρέπει να γράψω έναν ποστ για το μπλογκ της δουλειάς (ναι το εργαστήρι έχει μπλογκ), τζαι εγώ επαγγελματίας μπλογκερού, με 600 ποστ σε τούτο το ταπεινό τσαρδί, δεν μπορώ να γράψω λέξη. εμπλοκκαρίστηκα. Δε ξέρω τι να κάμω... ως πότε θα μπόρω να το αποφεύγω δεν ξέρω...

Η πρώτη εντύπωση ότι τζι αν ένι

Έτυχε σου ποττέ αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια να πάεις στην τουαλέτα στη δουλειά τζαι να είσαι μόνη σου, να μεν έσιει κανέναν άλλον τζείνην την ώρα; Τζαι πάεις στην πρώτη τουαλέτα, λέσιην, πάεις στη δεύτερη, πάλε λέσιην, αλλά θέλεις να κατουρήσεις ρε παιδί μου, επειγόντως μιλούμεν, οπόταν... αναγκαστικά... κάμνεις την καρθκιά σου πέτρα τζαι παεις σε μιαν που τες θκυό τζαι κατουράς όπως όπως.

Τζαι σαν φκαίνεις που το δωμάτιο μπαίνει τζείνην την ώρα μια κοπέλα. Σιερετάς την γιατί εν η καινούργια σου συνάδελφος, που κάθεται ακριβώς απέναντι σου στο γραφείο. Συμπαθητική κοπέλα, ιταλίδα. Σιερετάς την, σιερετά σε. Περνούν 1-2 δευτερόλεπτα, τζαι έρκεται η συνειδητοποίηση... ω τι τρόμος... ότι η συνάδελφος, όπως τζι εσύ, εννά πάει στην πρώτη τουαλέτα, λέσιην, μετά στη δεύτερη, πάλε λέσιην, τζαι μια που εσύ είσαι το μοναδικό άλλο άτομο που εφκήκεν τζείνην την ώρα που τες τουαλέτες εννά υποθέσει λογικά ότι έναν που τα θκυό λέσια έκαμες το εσύ.

Τζαι θέλεις να στραφείς στες τουαλέτες τζαι να πεις... "έννεν εγώ. τζι εγώ έτσι τα ήβρα", αλλά εν ττού λέιτ τζαι ξέρεις το....

Τζαι κάπως έτσι ετζύλησεν η πρώτη μέρα στη δουλειά. Ακόμα δεν εξανακοιταχτήκαμεν με την ιταλίδα...