Διακοπές/reunion

 Τούτον το καλοκαίριν αγαπητέ αναγνώστη, με το τέκνον να έχει μεγαλώσει λλίον τζαι την πανδημία να αποτελεί ένα (όχι τόσο) μακρινό, (ούτε τόσο) τελειωμένο εφιάλτη, είπα της σχέσης ότι ήθελα να πάω πίσω Βέλγιο, να ξαναβρεθούμε με τα κοπέλια εκεί (στα ίδια μέεεερη θα ξαναβρεθούυυυυυυμε φάση), να κάνουμε ρε παιδί μου ένα reunion. Ε τζαι με το Βέλγιο, 2 ώρες τρένο απόσταση, είπαμε ας κάνουμε μετά και ένα reunion με τα κοπέλια στην Αγγλία. Οπότε οι διακοπές μας φέτος δεν είχαν θάλασσα (επία 1 φορά), ούτε ήλιο (είμαι ακόμα σταρένη, η σχέση γαλατένα και το τέκνον κάπου μεταξύ), αλλά ταξίδι σε 3 χώρες και 3 πόλεις, γιατί φυσικά πήγαμε και Ιρλανδία να δούμε την οικογένεια. 

Οπότε από Galway, σε Βρυξέλλες & Λέουβεν και Λονδίνο (και περίχωρα). Πηγαίνοντας πίσω 4.5 χρόνια μετά, ήβρα τες πόλεις πολλά αλλαγμένες. Εν πάντα υποθέτω το ίδιο σοκ, έχεις έναν τόπο στο νού σου, όπως τον άφηκες τζαι νομίζεις ότι ο χρόνος επέρασεν τζαι δεν του έτζισεν, αλλά εν αδύνατον (επέρασεν τζαι μια πανδημία τζαι ένας πόλεμος να θυμούμαστε). 

Τρία πράγματα μου εκάμαν εντύπωση που ήταν κοινά ως ένα βαθμό τζαι στες 3 χώρες:

1. η ακρίβεια: η ζωή έγινεν παντού πάρα πολλά ακριβή. Οι γνωστοί μου και στες 3 χώρες θα εμπαιναν σε τούτον που λέμε μεσαία τάξη (άρα δεν εμίλησα καν με κανένα φτωχό πλάσμα), τζαι για πρώτη φορά επαραπονιούνταν ούλλοι για το κόστος ζωής. Με ούλλους εκάμναμεν συζητήσεις για λεφτά, το πόσον ακριβόν εν το τάδε και το τάδε. Ο τόπος με την πιο εμφανή αλλαγή ήταν το Βέλγιο. Μιλούμεν έφυεν η φάτσα μου που τες τιμές σε ούλλα τα πράματα. Ας πούμεν 5 ευρώ για έναν καφέ στις Βρυξέλλες θα ήταν ανήκουστο. Ως τζαι ένα σάντουιτς που τον Πάνο (μια πολλά basic αλυσίδα, σαν να γοράζεις σάντουιτς διάφορα που το Ζορπά ένα πράμα) ήταν τουλάχιστον 5 ευρώ. Ο τόπος με τη λλιόττερη αλλαγή ήταν το Λονδίνο αγαπητέ αναγνώστη (γιατί ήταν πάντα πανάκριβο).

2. Ο αριθμός άστεγων στο δρόμο:  Μεν φανταστείτε ότι δεν είσιεν τζαι πριν, φυσικά τζαι είσιεν, τζαι στους τρεις τόπους, εννοείται πιο λλίον στην Ιρλανδία και το Βέλγιο, τζαι  παραπάνω στο Λονδίνο. Αλλά τωρά επολλήναν παντού. Εβρέθηκα για πρώτη φορά στο κέντρο των Βρυξελλών η ώρα 730 το πρωί (εαν δεν έσιεις κοπελλούδιν που ξυπνά η ώρα 6, δεν έχει λόγο να κυκλοφοράς έτσι ώρες σε καμιά πόλη) τζαι αλήθκεια ήταν λυπηρό τζαι φοητσιάρικο μαζί. Ήμασταν εγώ, το τέκνο τζαι μια στρατιά ανθρώπων που ετζοιμηθήκαν μες τες στράτες ή εκυκλοφορούσαν μεθυσμένοι που την προηγούμενη νύχτα. Τζαι δεν ξέρω εαν ήταν πάντα έτσι απλά εν ήμουν ποττέ τζιαμέ τζείνες τις ώρες ή εαν άλλαξε κάτι. Τζαι πάλε η λλιόττερη διαφορά ήταν στο Λονδίνο (γιατί είσιεν που πάντα άστεγους).  

3. Η ξιμαρισιά/χρήση ουσιών: Τζαι τούτον δεν είμαι σίουρη εαν υπήρχε τζαι παλιά, αλλά εγώ ήμουν σε άλλη φάση ζωής τζαι δεν το πρόσεχα ή εάν εντάθηκε τα τελευταία χρόνια, αλλά ήβρα πολλήν παραπάνω ξιμαρισιά από ότι θυμούμουν. Η μυρωδιά των ούρων, σπασμένα μπουκάλια, σκουπίδια, η μυρωθκιά του χασισιού. Τζαι πάλε πολλά έντονη αλλαγή στες Βρυξέλλες. Τη μικρότερη αλλαγή την είδα στο Λονδίνο, που ήταν πάντα ξιμαρισμένο. Δηλαδή, να είμαι ακριβής, όπως τζαι παλαιότερα έσιει ένα πολλά συγιρισμένο façade στες κεντρικές, πλούσιες περιοχές (πχ. εαν πάεις γυρώ στα μουσεία) τζαι ένα πιο ξιμαρισμένο κομμάτι εαν μετακινηθείς λλίον έξω που το κέντρο σε πιο alternative, cool, αλλά και πιο φτωχές περιοχές (τύπου east London). Ακόμα τζαι τζιαμέ, πάντως το χασίσιη πολλά πιο έντονο που παλιά.

Οι διακοπές ήταν τέλειες, αλλά (όπως τζαι στην Κύπρο βέβαια), συχνά επιαννα τον εαυτό μου να σκέφτεται , "πως τα φκάλλουν πέρα οι άνθρωποι δαμέ; Φκάλλουν τα πέρα;". Για πρώτη φορά εφάνηκε μου η Ευρώπη (τζείνη που είδα τουλάχιστον), πιο φτωχή, πιο ταλαίπωρη. 

ΥΓ: επερίμενα τούτον το ταξίδι reunion να είναι γεμάτο συγκίνηση. Ενόμιζα ότι άμαν δω τους παρέες μου στο Βέλγιο μετά που 5 χρόνια θα λουθώ του κλαμάτου. Αλλά τα κλάματα δεν ήρταν. Η μόνη στιγμή στις 20 μέρες ταξιδιού που ένιωσα τα μμάθκια μου να γεμώννουν ήταν όταν εφτάσαμε στο Λονδίνο την πρώτη μέρα, εκατεβήκαμε που το τρένο (όχι σε ώρα αιχμής, το τονίζω γιατί η εμπειρία είναι πολύ διαφορετική άμα βιάζεται ο κόσμος) τζαι επερπατούσαμε στο σταθμό να πάμε να πιάσουμε το underground, σε έναν έτσι μακρύ διάδρομο τζαι ακούετουν η κιθάρα ενός μουσικού που έπαιζε Beatles "here comes the sun". 

ΥΓ2: τούτον το ταξίδι ήταν για το τέκνον ουσιαστικό για να αναπτυχθεί το πάθος με τα τρένα. Δεν εβαρέθηκε ούτε στιγμή να μπαινοφκαίνει σε τρένα, λεωφορεία, μετρό. Τζαι συνέχεια ρωτά πότε θα ξαναπάμε με το τρένο (δεν του είπα ακόμα ότι δεν έσιει στην Κύπρο). 

ΥΓ3: για να έρτει ένα ποστάκιο τόσο σύντομα που το προηγούμενο ίσως να το μαντεύετε αγαπητοί αναγνώστες, είμαι σε φάση βαρεμάρας και αποφυγής στη δουλειά. Δεν είμαι έτοιμη να πάω πίσω, δεν είμαι...

Εν καλόν. Έννεν απαίσιον

Τούτη ήταν η απάντηση της Μάνας για ότι φαίν εδοκίμασε στα Λονδίνα όταν ήρτεν την προηγούμενην εφτομάδαν.

Για να καταλάβετε με τι προδιάθεσην έκαμεν η Μάνα το πρώτον της ταξίδιν έξω που τη Μεσόγειο. Ήταν προετοιμασμένη να μεν της αρέσει τίποτε. Όποταν το χλιαρόν "εν οκ" ήταν υποθέτω μια θετική εξέλιξη.

Κατά τα άλλα, η Μάνα, κλασική κυπραία μάνα σε επίσκεψη παιδιού που ζει στα ξένα: εκατέφθασεν με σιεφταλιές (που ούτε στην Κύπρον εν τρώω), λουκάνικα τζαι χαλλούμια. Μετά εσυνειδητοποίησεν ότι εν της ελάλουν ψέματα, ο θάλαμος μας εν ΟΝΤΩΣ πολλά μιτσής τζι εν φορεί τίποτε τζαι ήταν κάπως. εεε φάτε τα ούλλα που φτομάδας. Οπόταν τρώμεν σιεφταλιές 3 μέρες. Τι να πεις.

Επίσης, έφερεν κολοκάσιν τζαι εμαείρεψεν μας κολοκάσιν με κουπέπια τη μια μέρα, τζαι κιοφτέδες την άλλη. Που εγώ αρνήθηκα σθεναρά αρχικά στην πιθανότητα η μάνα μου να μαειρέψει στο πρώτο της ταξίδι έξω πόσσω της, αλλά εν τα αγαπημένα μου φαγιά τζαι το λιξιόν έκαμεν με τζαι ελύγισα. Τες υπόλοιπες μέρες επήραμεν την για μπέργκερ που εν ήταν απαίσιο, ιταλικό που εν ήταν απαίσιο τζαι λιβανέζικο που πάλε εν ήταν απαίσιο. Τι να πεις;

Το πιο αστείον βεβαίως ήταν ούλλες  οι ερωτήσεις που μπορεί να έσιει έναν πλάσμαν που εν εταξίδεψεν πολλά: μα γιατί το αεροπλάνον σούζεται τωρά; (επάλαρεν του ο πιλότος η απάντηση του αδελφού), μα τωρά εξεκίνησεν το τρένον; Μα γιατί το άλλον τρένον εν τόσο κοντά; εν φοούνται να μεν δώκει πάνω μας; (δαμέ ακολούθησεν επεξήγηση για τες ράγες του τρένου) Τι εν το κους-κους, εν σαν το πουρκούριν; (δαμέ εν έξερα ούτε εγώ να απαντήσω, εγυρέψαμεν το στο ίντερνετ) (στην τραφαλγκαρ) Μα ίνταλως στέκεται τζείνος στον αέρα; Να πάω να σηκώσω το σεντόνι του να δούμεν τι έσιει που κάτω; Γιατί έχουν θκυό συντριβάνια, εν τους κανεί έναν; Οι καθολικοί αφκένουν τζερκά στες εκκλησίες τους; (επήαμεν τζαι σε έναν ναό, γιατί η μάνα μου ενθουσιάστηκεν) Τούτα τα άλογα εν της βασίλισσας; Τζαι κυρίως: Μα εννά περπατούμεν έτσι μες τα νερά τωρά;

Τα πράματα που αρέσαν της Μάνας μου: τα χριστουγεννιάτικα φώτα στην κάρναμπυ στριτ, ο ποταμός, Οι παπαρούνες στον Πύργο του Λονδίνου, οι στριτ άρτιστς στο Κόβεντ Γκάρτεν, τζαι το γεγονός ότι στες παμπ παν τζαι γεναίτζες ούλλων των ηλικιών, ενώ στην κύπρο η ίδια δεν θα μπορούσε να κάμει έτσι πράμαν. Τζαι κυρίως: το παγοδρόμιο στο Winter wonderland.

Τα πράματα που εν της άρεσαν: η πολυκοσμία, η κρυάδα, τα νερά, τα φαγιά (γενικώς δεν), το μάρκετ στη γειτονιά μας (εν λλίον κουλλουφκιόν ιμισιη μου, ευτυχώς που εν την επήρα στο καμπντεν καλό), το ότι ούλλοι περπατούν τόσο βιαστικά εν σε αφήνουν να περπατήσεις με την ησυχία σου, τζαι κυρίως το ότι (επι λέξει) εν μπορείς να κόψεις μιαν κουβέντα με έναν πλάσμα μες το λεωφορείο ή το τρένο, ρε παιδί μου χάννεσαι μες τους αγνώστους.

όπως τζαι να σιει ελπίζω να επέρασεν καλά. έθελα να εν ωραία εμπειρία. τζαι είμαι σίουρη ότι ήταν εμπειρία για τζείνην. Τζαι εμείναν μας τζαι μας φαγιά. το μόνον που μας λείπει εν φουκού...

Λλίον πριν την κάθοδο στη νήσο Κύπρο

είπα να σας πω για το πρώτο μου ταξίδι στον πραγματικό βορρά.

Ο γερμανός συνεργάτης όσον ήμουν Βέλγιο, ο χρόνια εγκλωβισμένος στο Λουξεμβούργο, όταν εμετακόμιζεν στα όρη τζαι στα παραρά της Νορβηγίας, είσιεν μας πει, ρε ελάτε όποτε θέλετε. Τζαι εγώ ήμουν κάπως σιγά μεν πάω, εν κρυάδα.
Έλα όμως που επροέκυψεν τουρνουά μπαντμιντον για τη σχέση στο Όσλο, τζαι μια τζαι τα εισητήρια ήταν φτηνά, είπαμεν άτε ταξιδάκιν αστραπή στην Νορβηγία (αλλά καλοτζαίριν που εν έσιει κρυάδες).

Για τη Νορβηγία έχω να πω ότι εν έξερα τίποτες, εκτός του ότι εν ακριβή χώρα, αλλά σύμφωνα με τον γερμανό παρέα, οι μισθοί εν αρκετά υψηλοί τζαι μισθοί για ούλλους. Γιατί η νορβηγία λαλεί σου εν θέλει να υπάρχει μεγάλο χάσμα μεταξύ τάξεων. Πως σου φαίνεστε εσκέφτηκα.

Την πρώτη μέρα στο Όσλο, ανακάλυψα το πρώτον. Την ακρίφκειαν των πραμάτων. ένα χάμπουρκερ 20 λίρες εγγλέζικες. Που τες ελάχιστες φορές που ένας κάτοικος Λονδίνου μπορεί να νιώσει λλίον τυχερός (σε αυτόν τον τομέα).
Καθισμένοι με τη σχέση πάνω ψηλά στον τοίχο του κάστρου στο όσλο, αγναντεύοντας τη θάλασσα, την ώραν που εβούτταν ο ήλιος πίσω που τα βουνά (ρομαντικούρες), εσυνειδητοποίησα πόσα πλάσματα, νεολαίοι, αλλά τζαι πιο μεγάλοι, ετρώαν στα γρασίθκια. φαίν που το σούπερμάρκετ εννοείται. Λαλεί σου εν συμφέρει άλλωσπως.

Οπόταν την επομένη μέρα πριν πιάμεν το τρένον για τη λίμνη Mjosa (όπου εμείνισκεν ο γερμανός πρώην συνεργάτης/τωρά σκέτος παρέας) εξοπλιστήκαμεν με φαίν που το σουπερμάρκετ (ακόμα έχουμεν κάτι μπισκότα που τρώω αυτή τη στιγμή που σας γράφω). 

Τέλοσπάντων, ότι τζαι να πω για τη φύση στη λίμνη θα είναι λλίον. Η λίμνη παιθκιά έτσι πράμαν εν εξανάδα, επιένναμεν επιένναμεν με το τρένον τζαι δεν ετέλειωνεν. 4 πόλεις που έσιει στο μήκος της. Τζαι κατασκηνωτικούς χώρους. όλα οργανωμένα τζαι ήσυχα (πως εν η Πόλις; Καμία σχέση). Πρώτην φορά επία σε κάμπινγκ τζαι ετζοιμήθηκα με ησυχία. Η ησυχία γενικώς στη Νορβηγία εν αδιανόητη. Αν εμείνισκα παραπάνω μέρες μπορεί τζαι να μου εγύριζεν (σίουρα εννά μου εγύριζεν). Τόσον ήσυχα.

Την επομένη επίαμεν Λιλλεχάμερ, τζιαμέ που δουλεύκει ο παρέας μου. Η πιο γνωστή πόλη στην περιοχή της λίμνης γιατί λαλεί σου είσιεν τους χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες του 1994. "Ξέρετε την?" Εγώ είπα είμαι που την Κύπρο, εμείς για τα χειμερινά σπορ.... κούτεντ κέαρ λες. 

Επισκεφτήκαμεν που λέτε τους χώρους των ολυμπιακών, συμπεριλαμβανομένου του χώρου για το σκι τζιαμπ, όπου εγώ έσιεσα πάνω μου γιατί ήταν ψηλά τζαι έχομεν τζαι λλίες φοβίες. Αλλά η θέα ήταν απίστευτη εν η αλήθκεια (να πω ότι πολλοί εκάμναν σκι δίχα σιόνιν πάνω σε έναν βρεμένον τάπητα. άβυσσος η ψυσιή του νορβηγού πλασμάτου). 

Το ωραίον ήταν ότι στο ταξίδιν εγυρίσαμεν με κάμποσους τόπακες τζαι εμάθαμεν αρκετά για τη Νορβηγία, πχ.

- πολλύς κόσμος που εν κοντά στα σύνορα πάει Σουηδίαν να ψουμνίσει γιατί εν φτηνά (με όριο στα πόσα μπορείς να γοράσεις), ενώ οι Σουηδοί παν Νορβηγία για δουλειάν γιατί οι μισθοί εν καλλύττεροι. 

- οι καθηγητές στα πανεπιστήμια εν χαλαροί γιατί έχουν θέσεις μόνιμες, έννεν με τον φόον ότι εννά χάσουν τη δουλειάν τους. τζιαι άτε να εξηγήσεις του γερμανού παρέα (που εν γερμανός, γερμανός) ότι έννεν τζαι πολλά άσιημον πράμαν να εν χαλαροί οι άνθρωποι στη δουλειάν τους, να μεν χρειάζεται να σκοτώννεσαι για δημοσιεύσεις κλπ. Απλά άλλη κουλτούρα. Φυσικά μπορεί να έσιει τζαι αρνητικά αποτελέσματα μερικές φορές. Γιατί η δημοσιοϋπαλληλίστικη συμπεριφορά εν απόρροια του συστήματος, τζαι όι τεμπελοσύνη των κυπραίων, όπως αγαπούν να λαλούν τζείνοι που έννεν δημόσιοι υπάλληλοι στην κύπρο. Τέλοσπάντων, εγώ ήβρα το ωραίον το εργασιακό περιβάλλον του γερμανού παρέα (τζαι τζείνου αρεσκει του κατά βάθος νομίζω, αλλά εν θέλει να το παραδεχτεί όντας γερμανός). 

-τα ριάλλια που τα πετρόλαα λαλεί σου παν σε κυβερνητικόν ταμείον για τες επόμενες γενιές, τζαι όι, επειδή έχουν πετρόλαα, εν εφτηνήσαν την πεζίναν τους. Ακριβή, πάνω κάτω τιμές λονδίνου. 

-ούλλα τα κυβερνητικά κτήρια λαλεί σου έχουν ειδικά καταφύγια με κάτι τεράστιες πόρτες (είδαμεν έναν στο πανεπιστήμιον του Λιλλεχάμερ, αλλά εν έφκαλα φώτο), γιατί λαλεί σου συνορεύουν με τη Ρωσία τζαι εν μέλη του ΝΑΤΟ, τζαι όπως είναι φυσικό σιέζουνται πάνω τους (τζαι είσαι κάπως, τι το θελες τζι εσού το ΝΑΤΟ κύριε Νορβηγέ; κάτσε στα αυκά σου). 

- το εκπαιδευτικό σύστημα δε λαλεί σου στη Νορβηγία χάλια. Τουλάχιστον έτσι μας το επεριγράψαν οι τόπακες που εγνωρίσαμεν. Εν η αλήθκεια τούτον εν το κομμάτιν που με έβαλεν παραπάνω σε σκέψεις. Ίσως καλλύττερα να επανέλθω με ξέχωρον ποστάκιον επι του θέματος. Ας πούμεν, έξερες εσύ ότι οι εξετάσεις στη Νορβηγία γίνουνται με κλήρο; πχ. που μιαν τάξην 25 ατόμων, μόνον οι 5 θα κάμουν εξετάσεις μαθηματικών. Αν είσαι τυχερός, ελάλεν μας η νορβηγίδα παρέας της σχέσης, μπορείς να φκάλεις το λύκειο χωρίς εξετάσεις καθόλου. Τζαι είσαι κάπως..... γουάτ??? Νομίζω εν ούλλα στα πλαίσια του να μεν διαχωρίζουμεν τα παιδια κλπ κλπ. οι εξετάσεις εν έχουν τόση σημασία... Τι να πω, δεν ξέρω. 

Τέλοσπάντων, παράξενη χώρα η Νορβηγία. Τζαι πολλές εκπλήξεις. 

Πολλά φιλικοί τζαι φιλόξενοι οι ανθρώποι στα τρένα, στο δρόμο κλπ. (τζείνα που λέμεν για την κρυάδαν των βορείων, παιθκιά καμία σχέση, εκτός τζι αν ήμασταν τυχεροί). πολλύς σοσιαλισμός (που άποψην κοινωνικού κράτους τουλάχιστον) σε συνδυασμό με τα συνηθισμένα τα καπιταλιστικά. Τι να πεις;; 

ήταν εμπειρία. Πραγματικά. 

Τζαι εν επία καν σιειμώναν.

ΥΓ: Επόμενη στάση: αυγουστιάτικες νύχτες στην Κύπρο μας τζαι πελλολαλλαρκά δώστου. Που βορρά σε νότο που λένε !!

ΥΓ2: φο πα (που λεν τζι οι Γάλλοι) για την Ερυκίνη στη Νορβηγία: α) οι σταθμοί του μετρό στο Όσλο που δεν είχαν ούτε έναν εργαζόμενον. Μόνον μηχανές. ούτε γραφείο για πληροφορίες, ούτε τίποτες, τζαι β) οι τουαλέτες στους σταθμούς των τρένων που όι μόνον έπρεπεν να πιερώσεις, αλλά έπρεπεν να πιερώσεις με κάρταν. Μόνον. όι με σελίνια. έχω να πω ότι αρνήθηκα να δεχτώ έναν τέθκοιον σύστημαν που δεν επιτρέπει σε κάποιον που δεν έσιει πιστωτική κάρταν να πάει να κάμει την ανάγκην του, τζαι έτσι για το γαμώτο, δεν εκατούρησα, εσυγκρατήθηκα ως το ξενοδοχείον.  

Παρορμήσεις

Κοπέλλες τζαι κοπέλια,

έλειψα εν η αλήθκεια. Οι δουλειές βλέπετε. Εννά μου πεις τωρά ίντα δουλειές έσιει μια άνεργη σχεδόν διδάκτορας αλλά όχι ακόμα; Εντάξει, έννεν ακριβώς δουλειές, έννοιες παραπάνω.

Να με συγχωράτε τζιόλις που δεν συμμετέχω στην επικαιρότητα. Τες τελευταίες μέρες έκαιγεν τζαι έκρουζεν μας έναν πράμαν. Η ημερομηνία. Η ζωή εσταμάτησεν τζαι εκαρτέραν χωρίς ανάσαν να έρτει η ανακοίνωση της μέρας. Τζαι η μέρα αλί θα αρκήσει. Πάμεν για Ιούνη. Τουτέστιν ακόμα 2,5 μήνες σχεδόν, με το βιβλίο τελειωμένο, αλλά χωρίς χαρτίν, χωρίς αίσθησην του τέλος, τζαι κυρίως χωρίς τη ξεγνοιασιάν που ευελπιστώ να επέλθει άμαν τελειώσει η γέρημη η υποστήριξη.

Τζαι μετά την απογοήτευσην ήρτεν η παρόρμηση, τι τζι αν το Πάσκαν εν σε λλιόττερον που έναν μήνα; Τι τζι αν θα ήταν πιο φτηνό να πάμεν Νέα Υόρκη παρά Λάρνακα αυτόν τον Απρίλη. Σικκιμέ αγαπητέ αναγνώστη. Έρκουμαι μετά σχέσης για Ανάστασην στην Κύπρο, για φλαούνες, κότζινα αυκά, σούπαν αυκολέμονο μετά τον καλό λόο, τζαι την απαραίτητη σούγλαν. Πάσκαν για πρώτη φορά έσσω μετά που 4 χρόνια. φίλοι τζαι φίλες ετοιμαστείτε.

ΥΓ: Για πρώτη φορά δεν νιώθω ιδιαίτερο ενθουσιασμό να έρτω έσσω. ίσως γι'αυτό να γράφω τούτον το κείμενο. Για να μου δημιουργήσω λλίην ευφορία. Φταίει που το επερίμενα αλλιώς το επόμενο μου ταξίδι σπίτι. Ναν η πρώτη στάση σε έναν ολοκαίνουργιον ταξίδι. Να σηματοδοτήσει έναν τέλος τζαι μιαν αρχή. Αλλά είμαι σίουρη ότι άμαν είμαι τζιαμέ, ελάχιστα θα με απασχολήσει η σημειολογία.
ΥΓ2: Πάσχα στο χωρκό με τη σχέση σημαίνει ένα μόνο πράμα. Η σχέση θα κάμει την πρώτη εμφάνιση μετά Ερυκίνης στην εκκλησιάν μας. άτε να πείσεις το χωρκό μετά ότι εν παντρεύκεσαι. 

Arriba amigos !!!

(ενδιαμέσως τουριστικών διαδρομών ας πούμεν τζαι καμιά ιστορία για το μεξικό).

Όπως είπαμεν σε προηγούμενον ποστ, πρωτοχρονιάν εκάμαμεν στα Μεξικά. Συγκεκριμένα Κανκούν, βασικά ούτε καν Κανκούν, Πλάγια δελ Κάρμεν (όπως λέμεν μπαμος αλα πλάγια ω ωωω ω). Ο λόγος της επίσκεψεως όχι απλώς τουριστικός αλλά κατά βάση οικογενειακός (έτσι οικογενειακές υποχρεώσεις να είσιεν τζιάλλες).

Συγκεκριμένα οι κολλητοί της σχέσης, ένα καλαμαρο-μεξικάνικο ζευγάρι (ο τύπος από Ιθάκη, η κοπελιά Μέξικο Σίτυ), οι αποκαλούμενοι γκρέκολατινος, αποφασίσαν επιτέλους να παντρευτούν. Ήταν να παντρεύκουνταν δηλαδής προ-περσι στην Ιθάκη τζαι επιάμεν τζαι μεις τα αεροπλάνα τζαι τα βαπόρια τζι επίαμεν, αλλά γάμος νο. Λόγω μωρού που προέκυψε. έτσι ο γάμος αναβλήθηκε για μετά τζαι κανονίστηκε σε συνδυασμό με μεξικάνικα βαφτίσια (η σχέση τατάς εννοείται) σε άλλες παραλίες ονειρικές τζαι μαγεμένες.

έτσι που λέτε επιάμεν τα πράματα μας τζαι επίαμεν Μεξικό.

Η πρώτη επαφή, η διαδρομή που το αεροδρόμιο στο τουριστικό σύμπλεγμα που εμεινίσκαμεν. Κάθε τρίτο αυτοκίνητο τζαι έναν περιπολικό. Τα περιπολικά εν τω μεταξύ όπως τα φαντάζεσαι αγαπητέ αναγνώστη ή όπως μπορεί να τα είδες σε ταινίες, γέριμα, γέριμα τζαι καταφατσελλωμένα, παλιά αυτοκίνητα. Παρακμή ας πούμε. Αλλά παντού, παντού, παντού. Δεν έχω δει τόσην αστυνομία ποττέ κάπου. Όποταν αντιλαμβάνεσαι ότι το Μέχικο δεν είναι ακριβώς ντίσνευλαντ.

Στο τουριστικό σύμπλεγμα όπου είχαμε κλείσει μια σπιταρώνα πέντε ασιελιές που τη θάλασσα της καραιβικής, είσιεν φρουρά στην είσοδο. Είπαν μας μετά για να διά μιαν αίσθηση ασφάλειας στους τουρίστες. Γενικώς, που το τουριστικό μας σύμπλεγμα εν εφκήκαμεν τζαι πολλά πόξω, ως τους τουριστικούς δρόμους της Πλάγια δελ Κάρμεν με τα καταστήματα τζαι τα εστιατόρια τζαι τα μπαρ, θκυό δρόμους παρακάτω εν θα επίεννες τη νύχτα.

Έτσι εν μπορώ να πω ότι είδαμεν το πραγματικό πραγματικό πραγματικό Μεξικό.

Είδαμεν όμως τη θάλασσα,

αλλά τζαι την τροπική, τροπικότατη τους φύση. Δηλαδή η ιδέα που έσιει κάποιος για το Μεξικό, ότι εν κάτι σαν έρημος... καμία σχέση. Τουλάχιστον για τη χερσόνησο του Γιουκατάν που εμεινίσκαμεν τζαι εταξιδέψαμεν εμείς. Γεμάτη δεντρά. Τζαι δεντρά ζούγκλα μιλούμεν. έξω που το σπίτι μας είσιεν μιαν μπανανιά τζαι τρεις φοινιτζιές με καρύδες έτοιμες για κόψιμον κανονικότατα.

Η σχέση επροσπάθησεν να κόψει μπανάνες, αλί ήταν ωμές τζαι δεν ετρώουνταν.

Είδαμεν διάφορα παράξενα ζώα τζαι εφάμεν "παράξενα" φρούτα. Πολλά ωραία τζαι ζουμερά τζαι πραγματικά φρούτα. Παράξενο φρούτο για τους υπόλοιπους ήταν η γκαβάφα. Εγώ πάααααθος. "έσιετε τζαι στο Μεξικό γκαβάφες (που να ξέρω πόθθεν ένουν)??? γιατί έχουμεν τζαι στην Κύπρο." άφωνοι οι Μεξικάνοι. Εντυπωσιασμός για την Κύπρο μας φουλ. Εγώ έφαα παπάγια πρώτη φορά τζαι άρεσεν μου πολλά!!!

Επίσης εφάμεν όπως εν αναμενόμενο τορτίγιας. Μεξικάνικο φαί κάθε μέρα. Αλλά πιο ντόπιο τζαι πολλά πιο απλό που το τι θα έτρωες σε ένα μεξικάνικο εστιατόριο. Τορτίγιας με μαύρα φασόλια λιωμένα, τζαι γέμιση (χοιρινό ή ψάρι ψημένο στο λεμόνι, ήταν τέλειο τούτο), τζαι λλίον τυρί (το τυρί στο Μεξικό χάααααλια). Η Μεξικάνικη οικογένεια που σεβασμόν στους θκυό γέριμους (εμένα τζαι τη σχέση) που δεν τρων καυτερά έβαλλεν την σάλσα (όι τον χορό) χώρκα οπόταν εφάμεν άφοα. Τζαι ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ είσιεν τεκίλα. τεκίλα να θέλεις. Η οικογένεια της νύφης, τζαι μιλούμεν, γονιοί, θκιούες κλπ. κάθε νύχτα μετά το δείπνο επίναν το ποτηρούιν τους. όι άλατα τζαι πελλάρες. Σκέττη νέττη η τεκίλα. Μιαν φοράν εδοκιμάσαμεν εγώ, η σχέση, τζαι οι καλαμαράες, το αλας-λεμόνι τζαι οι Μεξικανοί εγελούσαν στη γωνία. Εν τέλει ο καλύτερος τρόπος να πιεις τεκίλα (σχεδόν καλλύττερος τζαι που τες μαργαρίτες) είναι με σόδα γκρέιπφρουτ (όπως εν η φάντα πορτοκάλι ας πούμε, αλλά γκρέιπφρουτ). Tequila squirt το λεγόμενο. Δοκιμάστε το, θα με θυμηθείτε.

Εκτός που το φαίν, τζαι τον ήλιο τζαι τη θάλασσα, τζαι τα βαφτίσια (καμία σχέση με τα δικά μας, τελετή 10 λεπτά, απλή λιτή τζι απέρριττη) τζαι τους γάμους (στην παραλία, παραδοσιακή τελετή των Μάγια, με σαμάνον, που σαι ρε παπακωνσταντίνου), εκάμαμεν τζαι θκυό μέρες τουρισμό στους ναούς των Μάγια στο Γιουκατάν. Στο Τουλούμ, τζαι στο Τσιτσεν Ιτσά. Που είχαν πολλύν ενδιαφέρον, ειδικά στες διαφορές μεταξύ των Μάγια της πρώτης περιόδους τζαι των Μάγια-Τολτέκ της ύστερης περιόδου.

Οι Μάγια οι αρχαίοι ένας φιλησυχος λαός, ελατρεύαν τους θεούς τους προσφέροντας λουλούδια. Ο θεός της γονιμότητας ήταν ο πιο ουσιαστικός τους. Η ιδέα της ζωής τζαι του θανάτου, πολλά έτσι κοντά στη φύση. Τζαι εντρυφήσαν στες επιστήμες, την αστρονομία, τζαι τα μαθηματικά. Παρένθεση: Στην Τουλούμ ο οδηγός έκαμεν στο τέλος μιαν απίστευτη κουβέντα για τη διαφορά επιστήμης τζαι πίστης στους μύθους (αναφερόμενος στο υποτιθέμενο τέλος του κόσμου βάσει των Μάγια) που ήταν τόσον μα τόσον υπέροχη, ευχήθηκα μετά να το είχα καταγράψει. Τέλος παρένθεσης. Τζαι που την άλλη, οι Μάγια της ύστερης εποχής έχοντας ήδη κατακτηθεί που μιαν άλλη φυλή τους Τολτέκ, πολλά εμφανές στο Τσιτσεν Ιτσά, έχουν ως κύριες θεότητες, το ερπετό, τον αετό τζαι τον Ιαγουάρο. Κάμνουν ανθρωποθυσίες για να προσφέρουν ανθρώπινες καρδιές στον θεό τους. Τέλοσπαντων, ήταν τόσον μα τόσον ενδιαφέροντα τα πράματα που είδαμεν τζαι ακούσαμεν που ήδη που το Μεξικό αρκέψαμεν να θκιαβάζουμεν την ιστορία των Μάγια. Μπορώ να καταλάβω γιατί ο κόσμος έσιει πάθος μαζίν τους. έχουν πολλύν πολλύν ενδιαφέρον.

Ο ναός στο Τσιτσεν Ιτσά, αφιερωμένος στο Θεό Quetzalcoatl, το ερπετό. Σε κάθε ισημερία ο ήλιος ππέφτει πάνω του με τέθκοιο τρόπο που οι ακτίνες σχηματίζουν ένα ερπετό στα σκαλιά (που το Τουλούμ εν έσιει φωτογραφίες. Τα 50 λεπτά που επεράσαμεν τζιαμέ έβρεσιεν καταρρακτωδώς οπόταν για να κραείς ττόρον της θάλασσας πας τη κκελλέ σου να μεν γινείς πουλλιν βρεμένον για φωτογραφίες να φκάλλεις).

Τι άλλον?? επίαμεν τζαι στες σενότες που εν κάτι σαν υπόγειες δεξαμενές με νερό μέσα σε σπηλιές, αλλά εγώ εν εκολύμπησα γιατί γενικώς σιέζουμαι. ευτυχώς δηλαδή γιατί τζείνοι που εμπήκαν μέσα είπαν ότι ήταν τίγκα στη νυχτερίδα (τζαι εγώ άλλες επαφές με νυχτερίδες τζι αράχνες γλυκιά μου δεν μπορώ). επίσης είπαν ότι ήταν η πιο μοναδική εμπειρία έβερ, οπόταν αν ποττέ βρεθείτε στο Μεξικό, σκεφτείτε το.

Γενικώς, λόγω γάμων τζαι βαφτισιών τζαι πρωτοχρονιάς, εν μπορώ να πω ότι είδαμεν πολλά. ήταν παραπάνω μια γεύση που το τι μπορεί να εν το Μεξικό. Ανυπομονώ για την επόμενη φορά. Που αποφασίστηκεν ήδη. Στο Μέξικο Σίτυ.

Δεδομένου δηλαδή ότι εννά τελειώσω το διδακτορικό, εννά έβρω δουλειά τζαι εν θα είμαι άνεργη οικοκυρά, τζαι άλλα σουρεαλιστικά.

ΥΓ: για τους μεξικάνους να πω ότι εν άνθρωποι πολλά χαλαροί, αλλά πολλά χαλάααααρες. Τα πάντα κινούνται σε ρυθμούς χελώνας στο Μεξικό. Αφού ως τζαι οι καλαμαράες απηυδίσαν.

H επιστροφή της άσωτης θυγατέρας

(εν χρειάζεται μόσχος σιτευτός, ας κάμουμεν τζαι λλίην δίαιτα).

Ούλλες τούτες τες μέρες εθόρουν το μπλόγκ μου τζαι σκέφτουμουν, πόττε εννά γράψεις τίποτε?? Έσιει αιώνες. Ως τζαι το μπλόγκ άφηκα το τζαι κάθεται. Τίποτε.

Μεν με παρεξηγείτε που εχάθηκα. Εν τζαι εν ότι εν έχω τίποτε να πω σε τούτον το διαδικτυακόν, δημόσιο ημερολόγιο (κατά κάποιον τρόπο).

Αλλά έτο...
Η ζωή που τες αρκές του Δεκέμβρη άλλαξεν άρδην. Πολλά πράγματα σε σύντομο χρονικό διάστημα. που να προλάβει το πλάσμα; Να τα καταγράψει ούλλα πρώτα μέσα τζι ύστερα πόξω.

Που κάτοικος Λουέβεν, εγίνηκα κάτοικος Λονδίνου, τζαι επισήμως. Όι τόσον επισήμως βέβαια. προφανώς πρέπει να πιερώννεις λοαρκασμούς για να είσαι επισήμως δαμέ. Διαφορετικά εν υπάρχεις. Καλά τα συστήματα τους τζαι τούτους.

Ούφφου, τι να πω τζαι πόθθεν να αρκέψω.

Μετά που μια διαδικασία μετακόμισης ούλλης της σάρας τζαι της μάρας που εσύναξα που το Βέλγιο στο Λονδίνο, άφηκα το κρυαδικό μας διαμέρισμα (εν έσιει θέρμανση. πουποτε δεν έσιει θέρμανση στο άντρο των λονδρέζων χίπστερς που εβρεθήκαμεν) τζαι τη σχέση για Χριστούγεννα στην Κύπρο.

Τα Χριστούγεννα στην Κύπρο, κλασσικά ήταν γεμάτα με φαί. Φαί ώσπου να σπάσεις. Ούλλα τα φαγιά που μου εστέρησεν η ξενιθκιά. Καταρχήν κολοκάσιν, τζαι κουπέπια (τούτον εν η τεμπελιά που μου το στερεί εν η αλήθκεια), τζαι σούγλαν, τζαι πορτοκάλια πραγματικά τζαι έναν κουραπιέ (εν είμαι φαν) τζαι σιοκολατάκια. Στα οικογενειακά τραπέζια φέτι οι ερωτήσεις ήταν αναπόφευκτες. Αλλά διαφορετικές. Ετέλειωσες το γέρημο το διδακτορικό? (το γέρημο προσθήκη δική μου). Εννά έρτεις πίσω τωρά? Όι. Καλά εννά κάμεις. Εκτός που τη μάνα μου, βέβαια, που εν μάνα (τζι αν δεν γινείς μάνα εν μπορείς να καταλάβεις λαλεί), τούτη ήταν η απάντηση ούλλων. Μεν στραφείς. Που εν εσκόπευκα δηλαδής, αλλά όι για τους ίδιους λόγους.

Ήταν παράξενα στην Κύπρο φέτος. Υποθέτω γιατί τα πράματα αναπόφευκτα αλλάσσουν. Αν τζαι κάποια πράματα μεινίσκουν σταθερές αξίες στο χρόνο. Οι φίλοι, οι καφέδες (που αναγκαστικά πρέπει να αποκεντρωθούν που δαμέ τζαι να πάει. αναζητούνται: καφέ που να μεν έννεν αμερικαν στάιλ αλυσίδες εκτός παλιάς λευκωσίας), οι κουβέντες, οι περίπατοι σε τζείνα τα κομμάθκια της παλιάς λευκωσίας που ακόμα δεν ελεηλατηθήκαν που την τρεντιά. Τα καινούργια μπαρ, τζαι οι καινούργιες μουσικές (γιατί έσιει τζαι τέθκοια), ακόμα τζαι οι βόλτες με τα λευκωσιάτικα λεωφορεία (ούλλον καινούργιες εμπειρίες τούτα τα χριστούγεννα).

Τζαι μετά ήρτεν το Μεξικό. Τζιαμέ τζι αν ήταν παράξενα. Πρώτη πρωτοχρονιά μακριά που την οικογένεια, μακριά που την Κύπρο. Μακριά που την Ευρώπη ακόμα. Πρωτοχρονιά δίπλα στη θάλασσα, με σταφύλια αντίς βασιλόπιττας. Μεξικανικό έθιμο βλέπετε. Δώδεκα ευχές στο γύρισμα του χρόνου. αποφάσισα να μεν είμαι άπληστη, έξι ευχές για το 14, έξι ευχαριστώ στο σύμπαν για τζείνα που μου δωκεν το 13. Τζαι μετά χορό σε λάτιν ρυθμούς, στο παραθαλάσσιο μπαρ της πλάγια ντελ καρμεν.

Εν έχω τζαι πολλά να πω εν η αλήθκεια για το Μεξικό. Ίσως σε κάποιο άλλο ποστ.

Που το μεξικό επέστρεψα στο Λονδίνο με θκυό μαράκες, έναν εξάνθημα που δεν λέει να υποχωρήσει (εγώ εξάνθημα στο σιέριν, η σχέση τσιμπημα στα πόθκια που κάτι μέσα στη θάλασσα, πιο προσωπικά ενθύμια δεν γίνεται) τζαι με μαύρισμα στα μέσα του σιημώνα. Καθόλου άσιημα.

Τζαι που τα εξωτικά μέρη, στο Λονδίνο, τούτον το άγνωστο χάος που θα γίνει (που εννά πάει) κάποτε σπίτι.

Η προηγούμενη ήταν η πρώτη μου εφτομάδα κανονικά δαμέ. Μια εφτομάδα γεμάτη καθάρισμαν, τζαι πλυντήρια (πολλά πλυντήρια), ρούχα για στέγνωμα, κούτες με πράματα που ακόμα πρέπει να συγυριστούν, ψώνια για οικιακό εξοπλισμό, χάλια (πολλά χάλια) αγγλική τηλεόραση, αλλά τζαι το πιο τέλειο ινγκλισ μπρεκφαστ που έφαα ποττέ μου σε ένα γαλλικό μπιστρό στο πιο άσιαν κομμάτι της πόλης (ο πολιτιστικός αχταρμάς του Λονδίνου που λένε).

Στην έναρξη της δεύτερης εφτομάδας, κάθουμαι μπροστά στον υπολογιστή, βλέποντας τζείνον το ατέλειωτο διδακτορικό μες τα μμάθκια. Ξέρω το καρτερά με στη γωνιά του νου μου, κάπου πίσω που ούλλα. Μόνο που εγώ... μετά που τούτες τες 3-4 εφτομάδες μακριά του εθθυμήθηκα. εθθυμήθηκα ότι έσιει ζωήν εκεί έξω. Ζωήν αληθινήν. Τζαι όμορφην. Τζαι ενδιαφέρουσα.

Ούτε που ξέρω αν θα το τελειώσω ποττέ μου, αλλά για πρώτη φορά που τότε που το εξεκίνησα, εν έσιει τζαι τόση σημασία.

ΥΓ: τρώωντας τα σταφύλια την πρωτοχρονιά τζαι κάμνοντας τες ευχές μου αυτοσχεδιάζοντας (εν μου το είπαν που πριν να προετοιμαστώ), το διδακτορικό ήταν η τελευταία, τζιαμέ που δεν είχα τι άλλο να ευχηθώ πιον. Επιτέλους. Εμπήκαν οι προτεραιότητες στη θέση τους.
ΥΓ2: καλή χρονιά, χρόνια πολλά εν σας ευχήθηκα. Να σαστεν ούλλοι καλά.



  

Σουκου στα Λονδίνα

(επιστροφή στο μπλόγκινγκ γιατί εν τζαι εννά φκει η ψυσιή του πλασμάτου ολάν)

Τούτον το σουκου στο Λονδίνον έπαιξεν πολλά κύπρος.

Το Σάββατον είσιεν αναπάντεχην ανεύρεσην κυπριακής αναρής φρέσκας (όι ρικότες τζαι πράματα) στο αραβικό σουπερμάρκετ της Οξφόρδης με την κολλητήν την Μ.#2 (σαντουιτσάκια με πίταν αραβικήν, αναρή τζαι τομάταν, 5 πιρουνάκια στα 5).

Την Κυριακή δε η σχέση αποφάσισεν ότι πρέπει να με πάρει στο Shoreditch γιατί έσιει έναν τόπον που έθελεν να πάει. πολλά ενδιαφέρον κκόνσεπτ (απλά κυπριακά) λαλεί σου. έτο επιάσαν πολλά κοντέινερ τζαι εστιβάσαν τα ούλλα μαζί τζαι το κάθε κοντέινερ εν έναν μικρό καταστηματούιν/καφέ κλπ κλπ. Τζαι είμαι κάπως. ΓΙΕΕΕΕΕ ΜΟΥ, δεν λαλείς, απλά ΔΕΝ λαλείς τη λέξη κκοντέινερ τζαι δη στοιβαγμένον σε κυπραίον. απλά δε λαλείς!!!  Μετά τζαι που τούτον, εννοείται εφύαμεν κατευθείαν.

Η επιτομή του "παίζουν με τον πόνο μας"

Τη δευτέρα δε εβρέθην με το ξαδέρφιν (ακόμη περισσότεροι παττισμένοι κύπριοι φοιτητές στο λονδίνο) που πως σου φαίνεστε ξέρει ελληνικό καφέ που κάμνουν φραπέ στο λονδίνο. ήταν δυστυχώς ψόφος τζαι έτσι αρκέστηκα στο τσάιν του βουνού. τζαι σε κάτι τοταλλυ οβερπράιζντ κρητικά κριθαρένια παξιμάδια. Ας ένι, χαλάλι. Αρέσκουν μου πολλά τα γέριμα.

Τζαι μετά που μια γερή δόση νόστου, Βέλγιο.

ΥΓ: η επιστροφή βέβαια στο γραφείο έκρυβε κέικ με ελιά τζαι λιαστή ντομάτα που τη συναδέλφισσα τη Ρ. (την κρητικο/κυπραία, συνδυασμός που σκοτώνει). Τέλειο... Μετά που τούτα ούλλα τα ωραία πως να φάω μακαρούνια βραστά δεν ξέρω γιατί εγώ είμαι τζαι αχάπαρη στη νοικοτζυροσύνη
ΥΓ2: α ξέρω. με τρίμμαν!!!

Διακοπές mode

Με τούτα τζαι με τζείνα εφκήκεν τζαι σε μας ο ήλιος.
Εφκήκαν τα καλοτζαιρινά για τα καλά που το αρμάρι μετά που κάτι μήηηηηνες.
Εφκήκεν τζαι ο λαός στα πάρκα τζαι τες πλατείες.
Εκάμαμεν τζαι το πρώτο μπάρμπεκιου της χρονιάς (ξαφνικό τηλεφώνημα Μάνας: έλα Ερυκίνη τι κάμνεις, πακετάρεις? Όι αφτέννω κάρβουνα τωρά, μιλούμεν ύστερα).

Εμπήκεν το καλοτζαίριν τζαι ο ήλιος τζαι το φως. Τζαι η χαρά.
Συνολική χαρά.
Πόσον χαρούμενους κάμνει τούτους τους ανθρώπους δαμέ ο ήλιος.
Μακάρι να ήταν τόσον απλόν λαλείς που μεσα σου.

Αύριο χαράματα κάμνω ίσως το τελευταίο μου ταξίδι Βρυξέλλες- Λάρνακα. Ίσως.
Ίσως τελευταίο τζαι ίσως να φτάσω λάρνακα, με έτσι πτήσεις που κανόνισα.
Εν ξέρω πως νιώθω με τούτο να είμαι ειλικρινής.
Εν παράξενο, έχω ακόμα 5-6 μήνες τζι όμως ούλλα αρκέψαν να έχουν μιαν εσάνς αποχαιρετισμού.

Στο γραφείο επίεν 2 η ώρα. με 1.5 ώρα διάλειμμα για σάντουιτς στο πάρκο τζαι παγωμένο καφέ. Αντί δουλειάς γράφω ποστ. Υποθέτω ο νους μου άρκεψεν ήδη να πετά για Κύπρο (σύντομα θα ακολουθήσει τζαι το σώμα, εκτός αν το σώμα καταλήξει Ρώμη, κανείς δεν ξέρει με την Σάιπρους).
Παράξενο πράμα. το συναίσθημα πριν τες διακοπές ακολουθεί πάντα την ίδια πορεία. Αρχικά κάπου στες 15 μέρες πριν εν πτωτική, δηλαδή αρνητικό. Άγχος (παραπάνω από ότι συνήθως), να κάμεις όσα πρέπει πριν να φύεις, τζαι σταθερά εν προλαβαίνεις. Τζαι κάπου στες 2-3 μέρες πριν το ταξίδι χτυπά έτσι απρόσμενα ο ενθουσιασμός τζι η προσμονή.

Ώσπου να κάμει το αεροπλάνον τζείνην την στροφή ξυστά πάνω που τη θάλασσα (ή έτσι νιώθεις ρε παιδί μου) πριν να προσγειωθεί.

Tot dan κοπέλια!! 

Εξαρχής το πράμαν επίεν στραβά...

Για την επόμενη μου κάθοδο στην Κύπρο έκλεισα τζείνον το μαυρογέρημο Σαββατο μετά τες 15 του Μάρτη (ίσια τζείνην την ημέραν) με κάρταν της Λαϊκής, εισητήρια με Σάιπρους.

Εννά έρτω, εν θα έρτω. Ένας Θεός ξέρει (ή για να είμαστεν στην επικαιρότητα μια Παναγία ξέρει, η Υγρασίτισσα)

Σάιπρους, μη φεύγεις. γύρνα πίσω. Θα φαρμακωθώ !!

Μάλιστα,
αποκλειστήκαμεν. 
Που τον Νιόβρη, με ΡάιανΈαρ, με Σάιπρους, με τίποτες.
Καμία κατευθείαν πτήση Βρυξέλλες-Κύπρος, μόνον ενδιάμεσες με κάτι στάσεις των 6 ωρών.

Πως τα γέριμα θα έρτουμεν έσσω μας λαλείτε μου??

Προς το παρόν για τα Χριστούγεννα έκλεισα εισιτήρια να έρτω που Λονδίνον. 600 ευρώ !!!!!
600 ευρώ σαν το κουττούτζιν !!!!
600 ευρώ πάω στον Καναδά τζαι έρκουμαι που δαμέ!!!!
Πάω Νέαν Υόρκην.
Ξαναπάω Νέαν Ορλεάνη.
Πάω Μεξικό.

Αν είναι δυνατόν....


(επειδή τη Ράιαν Έαρ εν την παρακαλώ....)

Σάιπρουυυυυυς!! γύρνα πίσω!!! θα συρθώ στα πατώματα σαν τες παλιές ελληνικές ταινίες αν χρειαστεί.

(ή μάλλον ακόμα καλλύττερα: Ειτζείααααααν κάμε απευθείας πτήσεις Βρυξέλλες-Λάρνακα σε εκλιπαρώ...)

NOLA

Άρκησεν τούτον το ποστ ξέρω το, αλλά άτε μιαν το’να μιαν τ’άλλο, έτα ούλλα τζιαμέ.

Για τη Νέα Ορλεάνη δεν έχω πολλά να πω. Εξάλλου ότι γίνεται στη Νέα Ορλεάνη, μένει στη Νέα Ορλεάνη που λένε. Όι ότι εγίνηκεν τζαι τίποτες συγκλονιστικό. Το να είσαι τζιαμέ εν που μόνον του συγκλονιστικόν. 

Η Νέα Ορλεάνη εν πραγματικά τούτον που λέμεν πάρτυ σίτυ. Τζαι μπορεί να μεν έσιει τα εντυπωσιακά κτήρια τζαι μνημεία άλλων πόλεων (για τζείνους που εντυπωσιάζουνται με τούτα), αλλά έσιει (πάνω από όλα) ατμόσφαιραν. Ατμόσφαιραν τζαι μουσικήν. Τέλοσπάντων, τι να σας λαλώ? ούλλες οι προσδοκίες εκαλυφτήκαν τζαι με το παραπάνω.

Τζαι με τους συνάδελφους εντάξει ήταν.

Ήπιαμεν τα Hurricanes μας (εκτός που έναν που εν πίνει αλκοόλ ημίσιη μου) στην Bourbon street, μια μικρή Αγία Νάπα εντός Νέας Ορλεάνης (με λλιόττερο ξεπεσμό τζαι καλλύττερη μουσική)...

Εφάαμεν τους αλιγάτορες μας (ξέρω τι εννά πείτε εν αντρέπεσαι?? Αλλά τα γέριμα τα σκοτεινά επείσαν με οι συνάδελφοι ότι άμαν είσαι στη Ρώμη πρέπει να κάμνεις ότι κάμνουν τζαι οι Ρωμαίοι. Εεεε τζαι μετά που κάμποσην αντίστασην ενέδωσα τζαι εδοκίμασα. Να πω την αμαρτία μου ήταν ωραία τα κομματάκια ουράς αλιγάτορα με σως μουστάρδας. Πάντως σούπα χελώνας δεν έφαα, δεν επέλλανα ακόμα)

Επεράσαμεν κάμποσες ώρες στην Jackson Square με τους «καροτσέρη- καροτσέρη ας το καμουτσίκι απ’το χέρι» τζαι τους street artists 

Επίαμεν τζαι στο French Market (εν εψούμνισα τζιαμέ εσυγκρατήθηκα)

Επίαμεν τζαι στον Μισισσίπη αλλά εν εφκήκαμεν σε ατμόπλοιον (γιατί τα ωράρια του εν εταιρκάζαν με τζείνα του συνεδρίου)

Ε καλά εννοείται ότι εκάμαμεν άπειρες βόλτες στο French Quarter, εμείνίσκαμεν τζιαμέ. Εθαυμάσαμεν τα μπαλκόνια του, τζαι τα δρομάκια του.

Επετύχαμεν τζι έναν γάμο στην  Royal street, τον ωραιόττερο για μένα δρόμο της γειτονιάς, που δυστυχώς δεν πρόλαβα να βιντεογραφήσω με τη νύφη το γαμπρό και όλους τους καλεσμένους (με άσπρα μαντίλια) να ακολουθούν μια μπάντα με χάλκινα που έπαιζεν νεο-ορλεανικούς ρυθμούς (ο πιο ΓΑΜΑΤΟΣ γάμος έβερ)

Ακούσαμεν κάμποση τουριστική τζαζ στην Bourbon street τες πρώτες 2-3 μέρες τζαι μετά ανακαλύψαμεν την Frenchmen street, where the real thing is. Ακούσαμεν απίστευτη μουσική τζαι εφάμεν απίστευτον φαίν στο μπαρ-τάπας εστιατόριο Three Muses, το οποίο συστήνω σε όσους θα τύχει ναν ποττέ στην πόλη. Δίπλα που το blue nile.

Το πιο απίστευτο δε που ούλλα ήταν που επίαμεν στο μπαρ-ρέστοραν του Kermit Ruffins τη νύχτα που ήταν να φκει στον αέρο το πρώτο επεισόδιο της καινούργιας σεζόν του Treme τζαι είσιεν λάιβ μουσική. Τζαι αννοίω την πόρτα τζαι θορώ τον Κέρμιτ ομπρός μου (όι τον βάτραχο, τον τρομπεττίστα), ο οποίος ήταν σούπερ σούπερ πορωμένος, είσιεν μιαν άπαιχτη μαύρη τραγουδίστρια, μιαν τεράστια μπάντα, τζαι έπειξεν μας κάμποση κάμποση μουσική τζαι μετά το λάιβ έκαμεν μας τον ντι-γκέυ τζαι εχορεύκαμεν. Σημειώστε το εχορεύκαμεν παρακαλώ. Εγώ τζαι η μια μου συνάδελφος ήμασταν οι μόνες άσπρες που εχορεύκαν μαζί με μαύρες καλλονές που εσούζαν τον σέξι πισινό τους στους ρυθμούς της μαύρικης μουσικής. Εγώ τζαι η συνάδελφος επροσπαθήσαμεν τα μάλα να ακολοθήσουμεν, αλλά είμασταν σαν τη μούγια μες το γάλαν. Που πάεις ξυπόλητος που λένε. 

Τέλοσπάντων. Ωραία επεράσαμεν. Α επίαμεν τζαι στο συνέδριο. 

ΥΓ: Για όσους δεν ξέρουν τον Κέρμιτ (ούτε εγώ τον έξερα πριν το Treme να είμαι ειλικρινής)  

ΥΓ2: η Νέα Ορλεάνη ονομάζεται τζαι Big Easy, τζι άμαν πάεις τζιαμέ καταλάβεις γιατί. Ίσως οι ανθρώποι της να εν το πιο ενδιαφέρον κομμάτιν της. Όπως μας είπεν κάποιος στο δρόμο "ούλλα να τα καρτεράς στην Νέα Ορλεάνη. Έχουμεν τους δικούς μας κώδικες, το δικό μας νόμο. είμαστεν έναν κομμάτι ξεχωρον που τον υπόλοιπον κόσμο". 

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη...

Κοπέλλες τζαι κοπέλια,

Καλως σας ήβρα τζαι καλώς με δεχτήκετε πάλε πίσω. Η Ερυκίνη σας εστράφηκεν στα βρεμένα εδάφη του Βελγίου (γιατί ναι άρκεψεν να βρέσιει πάλε κάτι ψιλά μεν φανταστείτε) μετά που μιαν εβδομάδαν στο νησί που δεν είναι απλώς ένα νησί είναι ιδέα (όπως ελάλεν η κυρία Τασία που μας εφιλοξέναν), στην Ιθάκη.

Η Νότια Ιθάκη (θέα που τη Μονή των Καθαρών στη Βόρεια Ιθάκη)

Μια εφτομάδα δίχα κομπιούτερ, δίχα ίντερνετ, με τηλέφωνο μεν (αλλά εν μου ετηλεφώνησεν κανένας δε). καμία επαφή με τον κόσμο έξω που το νσί καμία. Με ξέρω τι εγίνηκεν στον κόσμον όσον έλειπα. Πραγματικές διακοπές που λένε. Τζι όι όπου τζι όπου. Σε τζείνον τον ευλογημένον τόπο που λέγεται Ελλάδα. τζαι μεν αστειέψετε το "ευλογημένον", όποιος δεν είδεν το γαλάζιον της θάλασσας, όποιος δεν έφαεν τομάταν τζαι λάδιν τζαι φέτταν σπιθκιάσιμην δεν ξέρει. Εντάξει εμείς εκεί στη νήσο έχουμεν τα τούτα πάνω κάτω τζαι εν τα εκτιμούμεν, αλλά όπουδήποτε μακριά που τη Μεσόγειο.... τίποτε δεν είναι δεδομένον.

Οι διακοπές στην Ελλάδα τούτη τη φορά είχαν άλλη γλύκα. Πρώτη φορά σε νησί, όι στην Αθήνα. Στο νησί η θλίψη της κρίσης εν έφτασεν ακόμα. Δεν έφτασε εδώ η πείνα λαλεί η κυρία Τασία (η μάνα ενός παρέα που μας εφιλοξέναν σπίτιν του), ο κόσμος έσιει τα δεντρά του, τα ψάρκα του, περνά. Όι όπως στην πόλη. Στο νησί, ειδικά στο συγκεκριμένον που εν έσιει τρελό τουρισμό, απολαμβάνεις φύση, δίχα πολυκοσμίαν, ησυχία, ηρεμία, πράσινο (παραπάνω από ότι επερίμενα) τζαι μπλέ (που όσον τζι αν το καρτεράς πάντα εκπλήσσει σε). Ο χρόνος λες τζαι σταματά. Τζείνον το πράμαν που νιώθεις ότι βουρά τζαι εσύ ταπισών του αλλού, όι τζιαμέ.

Οι Αφάλες από ψηλά

Τζαι ο κόσμος πάνω-κάτω γνώριμη κατάσταση για μας που Κύπρο. Μιτσίν νησούιν, ούλλοι γνωρίζουνται με ούλλους, σιερεθκιούνται φωναχτά στους δρόμους, στη θάλασσα, κουτσομπολεύκουν, καλιούν ο ένας τον άλλον για φαίν. Τζειντο "κόπιασε" σε άλλη γλώσσα που τη δική μας δεν έσιει τόση γλύκα.

Τζείνα που μου εκάμαν εντύπωσην τούτην την φορά που τες διακοπές στην Ελλάδα ήταν πρώτον το πως οι τιμές των πραμάτων ήταν σχετικά ακριβές, πράγμαν που εν θα επερίμενες με όσα ακούεις για τους μισθούς στην Ελλάδα (πως τα φκάλλουν πέρα οι ντόπιοι αναρωθκιούμαι) τζαι δεύτερον το πόσον μα πόσον μεγάλον πράμαν ήταν για τους κατοίκους ενός νησιού τζείνη η αυγουστιάτικη πανσέληνος. Τα λιγοστά μπαρ του νησιού εκάμναν πάρτυ επι τη ευκαιρία, πολλοί εκανονίζαν σε ποιαν παραλία θα παν να δουν την πανσέληνο. Λες τζαι ήταν πρωτοχρονιά. Πόσον ωραίον πράμαν ένι αλήθκεια. Που αλλού στον κόσμο υπάρχει τέθκοια λατρεία για το φεγγάρι; Αναρωθκιούμαι.

Η σχέση ελάλεν "πρώτη φορά τυχαίνει στη ζωή μου να περιμένω κάπου για να δω τον ήλιο να δύσει." Αν δεν ήταν Ιρλανδός θα επρόσθετεν τζαι το "εν έσιει έτσι πράμαν"  

Τέλοσπάντων, μεν σας τα πολυλογώ. Ωραία η Ιθάκη. Αν άξιζε να βολοδέρνει κανείς 20 χρόνια για να πάει τζιαμέ εν ξέρω, αλλά ήταν πολλά ωραία. Μακάρι να σιεν τζι άλλον.





ΥΓ. Το τιπ των διακοπών. Αν ταξιδεύκετε με αυτοκίνητο προς Πάτρα τζαι περνώντας που τη γέφυρα Ρίου-ΑντιΡίου, έρτει σας η επιθυμία (αθώοι τουρίστες τζι εσείς) να ρέξετε που τη γέφυρα έτσι για την εμπειρία που εν τζαι τόσο γαμάτη και τα λοιπά, πάρτε 10 βαθειές αναπνοές ώσπου να σας περάσει. Γιατί αγαπητέ αναγνώστη το πέρασμα της γέφυρας κοστίζει σου ναι ναι 13 ευρά στο πάεννε τζαι 13 στο στράφου. Τέικ μαι γουόρντ φορ ιτ, φκάλε φωτογραφίες που μακριά καλλύττερα.
ΥΓ2. εντυπωσιάστηκα με το πως ούλλοι εδιούσαν μας αποδείξεις όπου επαένναμεν. Ακόμα παραπάνω δε που οι αποδείξεις ήταν νόμιμες. Εγράφαν το πάνω άλλωστε: "Νόμιμη απόδειξη". Τάχα τι, υπάρχει τζαι παράνομη???

Κάτσε τζαι λλίον τον κώλο σου χαμέ (αλλιώς Χουμίσια ν.2)

Έτσι θα μου ελάλεν η Μάνα, τζαι έτσι θα μου πει δηλαδής άμαν μάθει ότι εκτός που τες διακοπές στην Κύπρον τζαι το συνέδριο στη Νέα Ορλεάνη μαζί με τα κακά της μοίρας μου τον άλλο μήνα, στο ενδιάμεσο θα την κάνω για σύντομες διακοπές "έλα να πάμε στο νησί η μάνα σου εγώ κι εσύ".

Γιατί εν χορτάννουνται οι γέριμες. Θα σας αφήσω να μαντέψετε πάλε τραγουδιστικά που πάω.

ΥΓ1: ο ενθουσιασμός εν τόσον μα τόσον μεγάλος που εν μπορώ να δουλέψω (5 μέρες πριν το ταξίδι), αλλά που την άλλην εν μπορώ ούτε τζαι να προσκολιούμαι γράφοντας σας πελλάρες δαμέ γιατί μετά την ανακαίνηση του γραφείου απέκτησα τεράστιαν οθόνην που φαίνεται σε ούλλους, έτσι εν μπορώ να χωστώ πλέον. Ούυφφου
ΥΓ2: αναμνήσεις του κάποτε. οι Νάμα αρέσκαν μου που τότε που ήμουν μιτσιά. ήταν έναν που τζείνα τα μικρά μικρά στοιχεία που εδείχναν στην μικρήν Ερυκίνη ότι κάτι εν πάει καλά, εγώ με τους συγχωρκανούς εν πολλοταιρκάζουμεν. Ως παιδί είχα ρωτήσει ούλλα τα πλάσματα που αποτελούσαν τον τότε κόσμο μου αν ξέρουν τους ΝΑΜΑ. Κανένας εν τους έξερεν. Την πρώτη φορά που κάποιος είπεν α ναι ξέρω τους (μια συμμαθήτρια μου κάπου στην εφηβεία), έθελα να την αγκαλιάσω σχεδόν. Εν ήταν τόσον οι ΝΑΜΑ, όσον τζείνον το αίσθημαν το "όι τελικά δεν είμαι εξωγήινος"

Χτυπήματα..

Ο Βέλγος συνάδελφος του γάλλου παρέα προχτές μετά που τη δεύτερη στη ζωή του επίσκεψη στην Κύπρο (για συνέδριο) είπε μου ως τελικό συμπέρασμα για τη νήσον μας, ότι εντάξει:

"... it wouldn't be my preferred holiday destination". 

IN YOUR FACE (που λαλούν τζαι οι εγγλέζοι) αχάπαροι ιδιοκτήτες παραλιακών τουριστικών εστιατορίων/μπαρ/καφέ που κοττάτε του τουρίστα χαμηλήν ποιότητα αλλά πανύψηλες τιμές επειδή ως ττόππουζοι νομίζετε ότι ούλλοι οι άλλοι εν παλαβοί τζαι εσείς είσαστεν έξυπνοι. 

IN YOUR FACE αχάπαροι ιθύνοντες που τόσα χρόνια δεν εσυγκινηθήκετε να κάμετε κάτι αξιόλογο που να ελκύσει τουρίστες πχ. πραγματικά μουσεία όι τούτα που έχουμεν να παραπαίουν που παεννουν τα πλάσματα τζαι περιπαίζουν μας ύστερα. 

έτα τωρά.

ΥΓ: κατά τα άλλα εντυπωσιάστηκε που το ΠανΚυ (εδώ αίσθημα υπερηφάνιας) τζαι το επίπεδο της έρευνας. τζαι το φαίν εννοείται.

ΥΓ: εν λλίον αστείο βέβαια του άλλου να του ξινίζει τζαι σέναν να τρέχουν τα σάλια σου τζαι να λαλείς "άτε πότε εννά πάω, πότε εννά πάω", αλλά συμβαίνει σε ούλλους υποθέτω.

Μαντέψετε που πάει η Ερυκίνη σας (χουμίσια)

για συνέδριο δηλαδή...



ΥΓ: ας πούμεν που ούλλες τες πόλεις ίσια σε τούτην που ήταν όνειρο ζωής πρέπει να πάω με τους ξενέρωτους τους συνάδελφους μου?

Σάββατο

Κάθε φορά που πάω με τη σχέση Ιρλανδία για γάμο νιού παρέα της σχέσης (ούλλοι παντρεύκουνται τα γέριμα) βιώνω το ίδιο χολλυγουντιανό σενάριο. Ξέρετε τζείνον που στο σχολείο στην αντροπαρέα έσιει έναν κοπελλούιν που εν κατάσταση μισκίνης-χαμηλών τόνων-χαμηλή αυτοπεποίθηση, όι γκόμενος τέλοσπάντων, που σταθερά εν έσιει τζαι πολλύν σουξέ με τες κοπέλες σε αντίθεση με τους άλλους τους ε τζαι πολλά "ωραίους" ας πούμεν. Τζαι σε κάποια φάση ούλλοι ξαναβρέθουνται τζαι εμφανίζεται τούτον το παιδίν με μιαν καρα-γκομενάρα (τούτη είμαι εγώ για τζείνους που δεν το εκαταλάβαν) τζαι μεινίσκουν ούλλοι χάσκοντα με τζείνον το βλέμμαν το "τούτος με τούτην; ίνταλως τα κατάφερεν;"

Δεν ξέρω πως θα ενιώθαν άλλες στη θέση μου, αλλά δεδομένου του ότι δεν είμαι ακριβώς Αντζελίνα Τζολί να δικαιολογείται το χάσκιασμαν, σε έτσι περιπτώσεις αφτέννουν τα λαμπούθκια μου τζαι έρκεται μου μα έρκεται μου να τους σαπίσω στο ξύλο (ας πούμεν μα τόση υποτίμηση της σχέσης; ε τζαι πίου πίου ρε πελλέ που ελαλούσαμεν στο σχολείο).

ΥΓ.: μετά που τούτον τον γάμο η ιρλανδική εκκλησία ανέβηκε ένα μικρό σκαλοπάτι στα μμάθκια μου, εξαιτίας τούτου του βέρσιον του μυστικού δείπνου στον τοίχο της εκκλησίας. Ας πούμεν, δεν ξέρω ποιοι εν τούτοι, αλλά εν άπαιχτο. Τζαι σε εκκλησία. Μη αφορησμένην που τον Πάπα.  τέλειο?

Bitchy post about Dutch trains

Όταν επιτέλους επεράσαμεν τα σύνορα τζαι εμπήκαμεν στα ιερά χώματα του Βελγίου (πρώτη φορά εχάρηκα τόσο να επιστρέφω Βέλγιο) είπεν μου η σχέση: "υποθέτω να καρτερούμεν έναν bitchy post about Dutch trains, έννεν??"

Τζαι ενώ στην αρκήν είπα να μεν είμαι τόσον προβλέψιμη... εν αντέχω.

Αγαπημένε αναγνώστη έτυχεν σου ποττέ να τσακκίσουν τόοοοοσον πολλά τα νεύρα σου, να πάθεις τέθκοια συκκίρτισην που να βάλεις τα κλάματα ομπρός που ούλλον τον κόσμον??
Εμέναν έτυχε μου σήμερα.

Τζαι ξέρεις τζιαμέ που ξεχειλίζει ας πούμεν το ποτήριν εν τζιαμέ που φτάνεις μετά που ώωωωρες (τονίζω το ώρες) ταξίδι με τρένα, μετρά, λεωφορεία (μεν σου πω τζαι αεροπλάνα τζαι βαπόρια) επιτέλους στο Αμστερνταμ-Σεντράαλ χαρούμενος τζαι λαλούν σου ότι ναι, ναι πρέπει να πιάσεις θκυό τρένα τζαι να πάεις πίσω στην στάση ναι τζείνην την στάσην που επέρναν το πρώτο λεωφορείον που έπιασες η ώρα 10 το πρωί γιατί ναι ναι που τζιαμέ φεύκει τελικά το τρένο για Βρυξέλλες (άσχετα που εσύ εκοίταξες την συνεχώς ενημερωμένη ιστοσελίδα τρομάρα μου που το χάραμα του φου τζαι ελάλεν σου ότι το τρένο σου εν μια χαρά) τζαι ούλλον το ποΰριν που έκαμεν ήταν παντελώς άχρηστον. Τζαι θέλεις να φακκάς να φακκάς να φακκάς την κκελλέν σου πας τον τοίχο.

Αλλά ξέρεις τι?? θα κάμω την έκπληξη (κρίμας που η σχέση εν καταλάβει κυπριακά). Παρά τη συκκίρτιση, τζείνον που έχω να σας πω εν ότι νιώθω τυχερή γιατί σε τζείνον το τρένον που ετράκκαρεν θα μπορούσαμεν να είμασταν κάλλιστα τζι εμείς. οπόταν κατά κάποιον τρόπο το Σαββατοκυρίακον εν επίεν όσον άσιημα εμπορούσεν να πάει...

τζαι αν έβλεπα τα πράματα τόσον ψύχραιμα τζαι θετικά θα ήμουν ζεν μάστερ τζι όι η Ερυκίνη.

ΥΓ: επιπλέον bitchiness : πόσον αδιανόητον ένι να σταματούν να κυκλοφορούν για τρεις ώρες τα λεωφορεία (τζαι τα ταξιά!!) επειδή εν η γ*******η η παρέλαση των λουλουδιών?? Ας πούμεν εν το ιβέντ της χρονιάς. έσιεις έναν ολόκληρο χρόνον να σκεφτείς εναλλακτική διαδρομή για τα λεωφορεία. τζαι άτε ξέρεις ότι θα σταματήσουν τα μέσα μεταφοράς για 3 ώρες. ΓΙΑΤΙ ΓΑΜΩΤΟ μου δεν βάλλεις μιαν ανακοίνωση στην ωραιότατη υπερσύγχρονη ηλεκτρονική πινακίδα σου? Να μεν κάθεται ο άλλος σαν το μαλάκα να καρτερά τα λεωφορεία που όλο έρχονται αλλά ποτέ δεν φτάνουν.  (το τι πέρασα τούτο το σουκου δε λέγεται)

ΥΓ2: τζείνος που νομίζει ότι επέρασα τούτα ούλλα τα μαρτύρια για έναν wild σουκού στο άμστερνταμ εν τζαι πολλά γελασμένος γιατί ναι ναι on top of everything, τούτον ήταν το πρώτο μου σουκού μετά σχέσεως τζαι πεθερικών (δες επόμενον ποστ αύριο που την δουλειά, τωρά πάω να ππέσω).

ΥΓ3: τζαι τι στ'ανάθεμαν έπαθεν το blogger??ίσια σήμερα ήβραν τζαι τούτοι???

Ιστορίες από το Αμέρικα 2

(μετά από παράκληση εκατοντάδων τηλεθεατών...)

είμαστεν που λέτε στη Βοστώνη, ακόμα στην προ συνεδρίου εποχή (δηλαδής εγώ τζαι η σχέση κάμνουμεν διακοπούλες). Την πρώτη νύχτα εφκάλαμεν την στο Οκτόμπερφεστ Βοστώνης πίνοντας μπύρες, τρώγοντας λουκάνικα, ακούγοντας αυθεντικές βαυαρικές μουσικές τζαι παρακολουθώντας το λεγόμενο stein hoist, δηλαδή

ς ένα διαγωνισμό που οι διαγωνιζόμενοι έπρεπε να κρατήσουν ψηλά ένα

ποτήρι μπύρα όσον περισσότερο μπορούσαν (μόνον οι αμερικάνοι θα εβάλλαν τόσες πολλές αμερικανικές σημαίες σε έναν καθόλου αμερικανικό event).

Τη δεύτερη νύχτα εξουθενωμένοι που το 10-χιλιόμετρα-περίπατο σε χάρβαρντ τζαι ΜΙΤ (τρομάααρα μας) αποφασίσαμε να κάτσουμε κάπου κοντά στο ξενοδοχείο. επίαμεν για φαί τζαι μετά στην επιστροφή αποφασίσαμε να πάμε σε ένα μπαράκι λλίον πιο κάτω που το χόστελ μας, που το εσινιάραμεν την προηγούμενη νύχτα ότι ήταν ωραία φάση. Πάμε που λέτε, ωραία τζαι καλά. Η μουσική ακούετουν πολλά ωραία, αλλά ρε παιδί μου με το που εμπήκαμε μέσα, το μπαρ γεμάτον άντρες. είσιεν τζαι οθόνες που εδείχναν αμερικανικό ποδόσφαιρο τζαι γενικώς η διακόσμηση με τρόπαια τζαι εικόνες που αθλητικές στιγμές. Λαλώ, ωχ εππέσαμε σε αντρικό στέκι. πάμε στο μπαρ, ούλλοι να με θορούν που πάνω ως κάτω. (double ωχ). τέλοσπάντων, πιάννουμεν τα ποτά μας καθούμαστεν. τζαι τζιαμέ συνειδητοποιώ ότι οι φαν των αθλητικών σε αυτή την πόλη δεν ήταν ακριβώς ότι θα ανέμενε κανείς. Καταρχήν οι μισοί επίναν κοκτέιλ, πολλά λλίοι μπύρες τζαι ως γνωστόν ο άντρας ο βαρύς που την μπύρα φαίνεται. Μετά ήταν τα ρούχα. Κάποιοι ρε παιδί μου πολλύν στυλ.

Σε κάποια φάση, λαλεί μου η σχέση "εκατάλαβες ότι είμαστεν σε γκέυ μπαρ έννεν? εν τζαι πειράζει σε?". Αμ έτσι εξηγείται που μας θορούν ούλλοι τόσην ώρα, εσκέφτηκα. Αλλά γιατί όχι? ωραία μουσική, ωραία σανγκρια, ωραίος τόπος, είπιαμεν τα ποτά μας, είδαμεν το ματς ως το τέλος, η σχέση είσιεν τζαι κάτι σουξέ πιστεύκω αλλά ήμουν δίπλα κέρβερος εν εκόντεψεν κανένας, ε τζαι σιγά σιγά έσσω μας.

Τζαι ποιος είπεν δηλαδή ότι οι γκέυ εν ασχολούνται με μάππες?? Στερεότυπα, στερεότυπα. Τς, τς, τς.

Στην Αθήνα..

ήμουν η πιο γαμάτη, η πιο hot τζαι η πιο casual-chic επιστημόνισσα που παρουσίασε στο συνέδριο (ακόμα τζαι χωρίς τα κοραλλί θεϊκά τακούνια, γιατί που να φκεισ την ανηφόρα στο Λυκαβητό με το τακούνι;)...

επίσης ΔΕΝ εφύρτηκα τζαι ΔΕΝ εκατούρησα πάνω μου που το άγχος...

οπόταν μπορώ να πω ότι ήταν ένα πετυχημένο συνέδριο.

ΥΓ: 3 μέρες στην Αθήνα, εκαλαμάρισα φούλ, αλλά φούλ, τζαι κανένας δεν εκατάλαβεν ότι είμαι κυπραία. εντυπωσιαστήκετε; τζι εγώ!

Ιστορίες από το Αμέρικα 1

επειδή πρώτον βαρκούμαι να δουλέψω σήμερα και δεύτερον ετσακκίσαν μου τα νεύρα μου τόσο που εν νιώθω καν τύψεις κι ενοχές (εν τζαι θέλουν τζαι πολλά τα νεύρα μου ξέρετε), είπα να τα παραιτήσω τζαι να ξεκινήσω το οδοιπορικό στην Αμέρικα τη γη της ευκαιρίας (my ass).

έτσι που λέτε, καταρχήν δύο πράματα δε μου αρέσαν με τίποτες στο Αμέρικα:
1. το ότι εν ούλλα τόσο μα τόσο ψεύτικα. Μα τι φρούτα, τι χυμοί, γενικώς τα φαγιά ρε παιδί μου (εκτός αν πάεις σε εστιατόριο), ευγευστα μεν, αλλά δεν είσαι σίουρος που τι στανάθεμα αποτελείται τζείνον που τρώεις/πίνεις γιατί πορτοκάλι σίουρα δεν είναι. Ψεύτικες επίσης τζαι οι χαιρετούρες των συναδέλφων με τα ψεύτικα ολολευκα-δόντια χαμόγελα τζαι τες τσιριχτές φωνές hiiiiiiiii how are you? Που λαλεί τζαι το άσμαν, ψευτικά τα δάκρυα σου, ψεύτικα και τα φιλιά σου, ψευτικά τα σ'αγαπώ σου, όλα ψεύτικα (ποιος το τραουδά τούτον άραγες σου???)

2. το ότι ούλλα εν τόσο μα τόσο αυτοματοποιημένα. Εντάξει καλέ μου είπαμεν η τεχνολογία κάμνει μας λλίον τεμπέληδες, με πόρτες να ανοίξουμε με τίποτε, αλλά τα γέριμα σόρυ τζιόλας άμαν κάθουμαι να κατουρήσω επιθυμώ να τραβήξω το καζανάκι μόνη μου τζι όι να αποφασίσει ο οποιοσδήποτε αισθητήρας (που μπορεί να εν τζαι χαλασμένος ή να μαγκώσει ή να μεν καταγράψει το αιθέριο μου σώμα) πότε θέλει να πιτσιλλίσει τον εξίσου αιθέριο πισινό μου με νερό (όχι δεν μου εσυνέβηκε, αλλά 10 μέρες εν εκατούρησα μια φορά ανεννοιας).

Αυτά τα λίγα τα εισαγωγικά.

Οι μέρες στο Αμέρικα που λέτε αγαπητοί φίλοι χωρίζονται σε δύο φάσεις, την προ συνεδρίου με τη σχέση διακοπούλες τζαι τη του συνεδρίου, όπου σχέση, συνάδελφοι, επόπτρια από κύπρο και άλλοι λοιποί άσχετοι έγιναν ένα μπάχαλο. Στην πρώτη φάση που λέτε, μια και το πανεπιστήμιο δεν πλήρωνε αποφασίστηκε να μην πάμε σε χλιδάτο ξενοδοχείο (από ότι φαίνεται στο κέντρο της βοστώνης έσιει μόνο κάτι χιλτον, χολιντέι ινν, ιντερκοντινένταλ, ριτζ, πλάζα, όλα τα λιτά κι απέρριττα), αλλά να μείνουμε σε χόστελ. Εγώ σε χόστελ εξανάμεινα, πολλά ωραίο στο Βερολίνο, ξαναπάω βουρητή, αλλά σε χόστελ με κοινά μπάνια/τουαλέττες, πρώτη φορά.

Την πρώτη φορά που ήταν να κάμω μπάνιο επήρε κάτι ώρες γιατί δεν ήθελα να τζίσω πουποτε ούτε εγώ ούτε τα ρούχα μου (γιααααξ). με κόπο τζαι σίηλια ζόρκα τελικώς εκαταφέραμεν να φκάλουμεν τα ρούχα τζαι να μπούμεν κάτω που το ντους. Το ντους καμιά ένδειξη που εν το κρυόν που εν το βραστόν. βασικά εν είσιεν. να κάθουμαι εγώ κάτω που το νερό το σιόνιν να γυρίζω το ένα και μοναδικό πράμαν στο ντους, τίποτες. να μαχουμαι της κοπέλας δίπλα, που ελούννετουν ολόχαρη (ένιωθα τη βράστη που το δίπλα ντους ας πούμε) "excuse me excuse me" τζαι να μεν μου απαντά η γαούρα. "Μαν, μιλούμεν σιονίζω δαμέ". Δηλαδή εν πολλά παράξενο να θέλει να σου μιλήσει η κοπέλα στο δίπλα ντους??? κύριε ελέησον. Αυτή η ψυχρολουσία ήταν το καλωσόρισμα μου στες ΗΠΑ. την επομένη εξήγησεν μου η σχέση το κόλπο τζαι ελούθηκα κανονικά. Τα καλά νέα αγαπητοί φίλοι είναι ότι όοοολα συνηθίζονται σ'αυτή τη ζωή ακόμα και τα κοινά μπάνια (τζαι το ότι δεν εκολλήσαμεν τίποτες).

Το χόστελ ήταν κατά βάση ψιλό- εως χοντρό-χάλια. Σε σύγκριση με το γερμανικό τουλάχιστον, αλλά ήταν εντάξει για χόστελ, τι επερίμενες??? το μεγάλο το σοκ ήταν το παραπέρα δωμάτιο, στο οποίο εμείνισκε μια κυρία τζαι όταν άνοιξε μια φορά την πόρτα τζαι εντελώς τυχαία είδα το μέσα, ήταν ένα κανονικό δωμάτιο, δηλαδής λες τζαι κάποιος εμείνισκε τζιαμέ όχι για λλίες μέρες αλλά για πολλά παραπάνω. επήρε λλίον τζαιρόν ώσπου να καταλάβω ότι είσιεν τζιάλλους που εμεινίσκαν στο χόστελ, μόνιμα. το σπίτι τους ήταν ένα δωμάτιο τζαι ένα μπάνιο κοινό με ακόμα 15 πλάσματα. Τζαι τωρά που το γράφω εν το πιστεύκω. Η σχέση είπεν "σε σύγκριση με το δρόμο εν κάτι". εγώ λαλώ OMG που λαλούν τζαι οι αμερικάνοι (παράκληση στους αγγλόφωνους λαούς να κόψουν τα ακρωνύμια, καλά βαρκέστε να τραβήσετε το καζανάκι ως τζαι να πείτε θκυό λέξεις ολάν?? έλεος)

Η συνέχεια λίαν συντόμως στις οθόνες σας (τώρα την κάνω για Βρυξελιώτικη μουσικούλα)....