Τζείνον το κάτι...

(δεν θυμούμαι που πότε εν γραμμένον τούτον. Ήβρα το σήμερα γραμμένον βιαστικά με μολύβι στην πάνω αριστερή γωνιά μιας κόλλας που έχω διπλωμένη μες στο σημειωματάριο μου εδώ τζαι κανέναν χρόνο)

Τζείνον το κάτι...
Ναν πάντα τζιαμέ.
Σκουλούτζιν που τρώει που πάνω σου.
Σκνίπα που εν σε αφήνει να ησυχάσεις.
Να κνίθεσαι,
να φκάλλεις τες πέτσες σου,
τζαι η φαούρα να μεν γιανίσκει.
Να τρώεσαι πάντα με τα ρούχα σου,
τζείνα πο σιεις.
Τζαι το ποτήρι ποττέ να μεν γιεμώνει.
Πάντα τζείνον το κάτι ναν τζιαμέ
Τζαι πάντα να λείπει.

Σ'ένα άδειο νυχτερινό τρένο..

(τούτον ήβρα το κάπου φυλαμένον, ούτε θυμούμαι αν το εδημοσίευσα τότες που το γραψα ή όι. Εντυπωσίασεν με η ένταση που με έκαμεν να νιώσω ξαναθκιαβάζοντας το. ίσως γιατί καποια συναισθήματα εν εφύαν ποττέ) 

Σε ένα άδειο νυχτερινό τρένο....

Δε θυμάμαι πόσους εαυτούς άλλαξα

Μέχρι να καταλήξω

Σ’εκείνον που θα αντέχω περισσότερο,

Σ’εκείνον που θα αντέχεις περισσότερο,

Σ’εκείνον που θα αντέχουν περισσότερο.

Σ’εκείνον που θα αντέχει περισσότερο

Ή μάλλον περισσότερα.

Προσαρμοστικός.

Λειτουργικός.

Παραγωγικός εαυτός.

Εκείνος που τελικώς θα ταιριάξει στο καλούπι.

Καταπίνω την κραυγή και συνεχίζω.    

5/11/2010 

Speechless...

Παρά να σας ζαλίζω με τες βλακείες μου είπα να σας στείλω κάπου αλλού για κάτι πολλά ουσιαστικό:

http://tovytio.wordpress.com/2012/09/13/now_i_am/

The Monday effect...

has become a Tuesday effect
and a Wednesday effect,
shall i just call it love?

Βουκώλος

Ο 6ος Βουκώλος, τζαι με μεγάλη μου λύπην ίσως τζαι ο τελευταίος, εφκήκεν. Εκυκλοφόρησεν στο Πανεπιστήμιον Κύπρου εδώ και καιρόν, αλλά μόλις σήμερα εκαταφέραμεν να μπει ηλεκτρονικά (γιατί η υπεύθυνη της ανάρτησης έλειπεν στο χιονισμένον Βέλγιο για διδακτορικά τζαι πελλάρες).

Το τεύχος μπορείτε τώρα να το έβρετε δαμέ όσοι εν πάτε που ucy μεριά.

Έγραψεν τζι η φίλη σας τες πελλάρες της, αλλά τζαι πολλοί άλλοι κείμενα για την παλιά Λευκωσία τζαι όι μόνον. Καλά θκιαβάσματα.

Τζαι τζείνοι που ανησυχούν ότι άρκεψεν να χαλά το Πανεπιστήμιον αφού χρηματοδοτεί τέθκοια "αναρχοπεριοδικά", λαλώ σας το που έγκυρες πηγές, μεν ανησυχείτε, το Πανεπιστήμιον εν χαλά σεντ για πραγματική σκέψη. Μπορείτε να ησυχάσετε.

Εβδομάδα 23-27 Μαρτίου

(πιο κάτω ένα κείμενο που έγραψα για το Βουκώλο εν βρασμώ ψυχής και τελικά δεν μπήκε. Το αναρτώ για όσους ενδιεφέρονται.)

Δευτέρα 23 Μαρτίου.

Πέρασε κιόλας μια εβδομάδα. Μια γεμάτη εβδομάδα. Με φοιτητικές εκλογές στο Πανεπιστήμιο Κύπρου την Πέμπτη, μια αθωωτική απόφαση, μια διαδήλωση την Παρασκευή και μια αυθόρμητη πορεία το Σάββατο.

Δευτέρα πρωί και οι δύο μεγάλες παρατάξεις του Πανεπιστημίου Κύπρου διανέμουν παντού τα καθιερωμένα εβδομαδιαία ενημερωτικά δελτία τους, που λίγες ώρες μετά θα γίνουν εβδομαδιαία ενημερωτικά σκουπίδια (λόγω αργίας είμαι ευγενική και δεν τα αποκαλώ εξαρχής εβδομαδιαία ενημερωτικά σκουπίδια).

Πάρτε βαθιά ανάσα και πάμε αγαπητοί αναγνώστες.

Στην κουρτίνα Νούμερο 1. Οι Μπλε. Το τετρασέλιδο της Πρωτοπορίας: ωραιότατο. Στην πρώτη σελίδα το πανηγυρικό ποσοστό νίκης σε τεράστιο μέγεθος γραμματοσειράς (για να δουν κι οι τυφλοί) και στις επόμενες δύο τα σχετικά των εκλογών και των ψηφισθέντων εκπροσώπων. Που είναι η ανακοίνωση για τη σημερινή διαδήλωση; Ο τύπος στο παγκάκι των Μπλε μου είπε πως έχουν ενημερωθεί για τη σημερινή εκδήλωση και το γράφουν στο δελτίο τους. Α, έτο ρε. Στην τέταρτη και τελευταία σελίδα. Πάνω πάνω. Ακριβώς πάνω από τα καυτά ερωτήματα που ταλανίζουν τους απανταχού Πρωτοπόρους. Όλα βέβαια περιστρέφονται γύρω από το τι λέει και τι κάνει η Προοδευτική. Σαν ερωτευμένα πιτσουνάκια. Άλλα ερωτήματα, όπως «Βάση ποιων κριτηρίων αθωώθηκαν οι 10 αστυνομικοί; Τι έκαμαν θκυό φοιτητές για να τρων έτσι ξύλον; Τούτοι οι άνθρωποι εννά παν πίσω στες δουλειές τους;» κλπ., δεν είναι και τόσο καυτά, μάλλον χλιαρά, γι’ αυτό δεν μπαίνουν στο τετρασέλιδο. Δεν υπάρχει χώρος για δευτερεύοντα, συγγνώμη.

Και πάμε στο έτερον ήμισυ, στην κουρτίνα Νούμερο 2. Οι Κόκκινοι. Ένα άλλο συγκλονιστικό τετρασέλιδο. Στολίδι. Οι πρώτες δύο σελίδες είναι αφιερωμένες στα των εκλογών. Ενημερώνουν τους φοιτητές για τους εκλεχθέντες αντιπροσώπους. Η τρίτη σελίδα αναφέρεται στις επερχόμενες Ευρωεκλογές και τους Ακελικούς υποψηφίους. Η τέταρτη και τελευταία σελίδα: διαφημίσεις. Γιατί ένα διάλειμμα το χρειάζεσαι. Ή γιατί δεν είχαν τι άλλο να βάλουν, ξέρω γω; Από ερωτήματα οι Προοδευτικάριοι μηδέν αυτή τη βδομάδα στο ενημερωτικό. Βλέπετε είναι Μάρτης και το Μάρτη στην Προοδευτική κάνουν διάλειμμα. Αχ, τούτοι οι δικαστές. Εν εμπορούσαν να αφήσουν την απόφαση για τον Απρίλη; Για να μπορούν και οι της Προοδευτικής να απορήσουν μαζί μας.

Οι φοιτητικές μας παρατάξεις κυρίες και κύριοι. Και έχεις δίκιο. Άφησε τα κομματόσκυλα, ούτως ή αλλιώς τίποτα δεν κάνουν, πήγαινε στον απλό φοιτητή, μίλα του, ως ένας απλός συμφοιτητής του να δεις πως ήδη ξέρει, πως ενημερώθηκε κι αν δεν ξέρει, θα θέλει να μάθει.
Τι λε ρε; Σε ποιο πανεπιστήμιο ζεις εσύ; Η αδιαφορία, η πλήρης αδιαφορία. Μόνον εάν εγίνουμουν καμικάζι ήταν να εσηκώννετουν κανένας που την καφετέρια (για να κάτσει πιο κάτω να μεν τον έβρουν τα γαίματα).

Που λαλείτε φίλοι αναγνώστες, εν πιο πιθανόν στις διαδηλώσεις τούτες τες μέρες να δείτε τους καθηγητές του Πανεπιστημίου, τη μάνα μου, τη θκειά μου τζαι τη γιαγιά μου με το τσεμπέριν, παρά τους φοιτητές του UCY, υπογράφω σας το άμα θέλετε (με κότζινο σαν τον Αρχιεπίσκοπο).

Όσον περνά ο τζαιρός τόσο βεβαιώνουμαι ότι οι άνθρωποι πόξω που τούτον το πανεπιστήμιον εν σιήλιες φορές καλλύττεροι που τζείνους που εν μέσα. Ένας τόπος που καταφέρνει να «ξυπνήσει» 1 στους 100 τζαι να «τζοιμίσει» ακόμα παραπάνω τους υπόλοιπους 99. Ξεφτίλα. Ούστ.

Το εορταστικό πρόγραμμα για την επέτειο της 25ης Μαρτίου τελειώνει άδοξα κάπου εδώ. Η Ερυκίνη σας πάει να ξεράσει.

Ά-τιτλο

(έσιει μέρες να ποστάρω. Κυρίως γιατί ότι έγραψα (για τες διαδηλώσεις κατά βάση) επούλησα τα ποτζεί ποδά. Έτσι είπα σήμερα να πάω σε κάτι άσχετο που εξεκίνησα πριν μέρες. Ατέλειωτον τζαι άτιτλον.)


Στο τραπέζι κάθομαι μόνη.

Και το ποτήρι μπροστά μου, μισογεμάτο ή μισοάδειο;

Δεν έχει σημασία. Σίγουρα πάντως το έχω μισοπιεί.

Το μισοάδειο ποτήρι μου ποτέ δεν το τσούγκρισα μαζί σου. Μόνη μου το μισοήπια. Και σε περίμενα. Γουλιά, γουλιά. Και σε περίμενα. Δεν ήρθες ποτέ.

Το μισογεμάτο ποτήρι μου στο μισογεμάτο ποτήρι σου πλάι το άφησα. Ίσα που τα δάχτυλα μου άγγιξαν τα δικά σου, καθώς αγκάλιαζες το ποτήρι. Στην υγειά μου. Ψέλλισες. Και ήπιαμε. Κι έφυγες.

Το μισοάδειο/μισογεμάτο ποτήρι μου είναι ακόμη πάνω στο τραπέζι.

Μισοτελειωμένο.

Στο τραπέζι κάθομαι μόνη.

Σταματώ το ρολόι στον τοίχο. Παγώνω τους δείκτες.

Λίγα δευτερόλεπτα μόνο.

Δεν θέλω να το τελειώσω.

Δε θέλω να κοιτάξω το άδειο ποτήρι.

Δε θέλω να σηκωθώ από το τραπέζι που ήπιαμε, από το τραπέζι που θα πίναμε μαζί.

Δε θέλω να ανοίξω την πόρτα. Δε θέλω να φύγω.

Μόνη.

Όχι ακόμα.

Αμείλικτος που είναι ο χρόνος. Δε θέλει να μου κάνει μια τόση δα χάρη….

...

Λυπάμαι, αλλά δεν έχω καμία ιστορία να πω.

Παραλήρημα μοναξιάς

Το δωμάτιο είναι κρύο. Ούτε θέρμανση, ούτε σόμπα. Λες και κατά βάθος επιθυμώ να κρυώνω. Το κρύο μου θυμίζει ότι έχω ακόμη σώμα. Χαμογελώ στη σκέψη. Κοντεύω να το ξεχάσω. Το σώμα μου. Το περιφέρω χωρίς να το νιώθω, όπως τα μωβ μυωπικά γυαλιά μου που μετά από χρόνια τα φορώ χωρίς καν να αισθάνομαι την παρουσία τους.

Δεν νομίζω ότι το αγαπώ. Το σώμα μου. Δεν το φροντίζω, όχι πια, ούτε καν τα χρειώδη. Δεν το κοιτάω στον καθρέφτη. Δεν το μοιράζομαι. Αγνοώ τις ανάγκες του και τα αγωνιώδη ουρλιαχτά του. Σαν να το τιμωρώ για κάτι. Λες και με απογοήτευσε …. Με απογοήτευσε, το απογοήτευσα, ποιος ξέρει;

Σφίγγω την κουβέρτα. Μου αρέσει να με ζεσταίνει, κι ας είναι πιο αποτελεσματικές οι ηλεκτρικές συσκευές. Η κουβέρτα μ’ αγκαλιάζει. Η κουβέρτα κλείνει μέσα της το σώμα μου. Η κουβέρτα. Με κάνει να νιώθω λιγότερο μόνη… Η κουβέρτα.

Βουκώλος

Για όσους λύουν καθημερινά στο ucy δεν είναι νέο, κυκλοφόρησε η φυλλάδα του Λογοτεχνικού Ομίλου του ucy, Βουκώλος. Είναι πλέον εμφανές ότι μια μεγάλη ομάδα φοιτητών δεν εκφράζεται από τις ψιλοελεγχόμενες ψιλομαλακίες του "επίσημου" περιοδικού των φοιτητών τζαι ψάχνουν τρόπους έκφρασης που να μεν λογοκρίνουνται που κανέναν. Σιέρουμαι γιατί πολλυνίσκουν τούτα τα πλάσματα τζαι γιατί όντως καταφέρνουν (χωρίς υποστήριξην που τους άλλους τους χωμένους μες το σύστημαν) να κάμουν πράματα.
Ε, έγραψα τζαι εγώ τες τσιόφτες μου τζαι είπα να τες χουμιστώ... (εν λλίον μεγάλον γι'αυτόν επετσόκοψα το λλίον). Τα υπόλοιπα κείμενα στο Βουκώλο που κυκλοφορεί (στην καφετέρεια του ucy).

Τόπος Διαμονής: Λευκωσία

.

Αφού γράφω στο Βου-κώλο, είπα να γράψω ένα κείμενο του κώλου και για ένα κείμενο του κώλου, εκτός από ένα συγγραφέα του κώλου (το’ χουμε αυτό, βάλτε √) χρειαζόμαστε και θεματολογία του κώλου. Όχι δεν αναφέρομαι στην προσωπική μου ζωή (που έχω φάει το χέσιμο της ζωής μου), ούτε στις σπουδές στο ucy (που τα’ χω κάνει σκατά, πιο σκατά κι από τα γκομενικά μου). Θα μιλήσω καλύτερα για τους ανθρώπους σ’ αυτή την σκατόπολη που κάποιοι επέλεξαν (και κάποιοι άλλοι όχι) να ζουν.

Έχουμε και λέμε. Είσαι γυναίκα, Λευκωσιάτισσα (τόσο το χειρότερο). Πρέπει να έχεις απαραιτήτως τα εξής:
- πανάκριβα γυαλιά ηλίου (η τιμή οπωσδήποτε σε τριψήφιο αριθμό). Προσοχή. Τα γυαλιά πρέπει να διακοσμούν το κεφάλι (είτε τα φοράς, είτε τα έχεις στα μαλλιά, διπλή χρήση!) 24 ώρες το 24ωρο, όλες τις εποχές του χρόνου, σε εξωτερικούς και εσωτερικούς χώρους.
- Κομμωτηριασμένο μαλλί. Κατά βάση το μαλλί είναι ίσιο, αν και αυτό μεταβάλλεται ενίοτε με τις επιταγές της μόδας. Πολλές φορές το μαλλί μπορεί να είναι φουσκωμένο (υπάρχει και σχετικός όρος πιστεύω, τον οποίο δεν γνωρίζω), όσο πιο φουσκωμένο, τόσο το καλύτερο. Συνήθως τόσο φουσκωμένο που δύναται να φιλοξενήσει ένα μικρό ζώο, πχ. αρουραίους, ινγκουάνα κλπ. Σγουρό, φουσκωμένο ή ίσιο, το μαλλί πρέπει ανά πάσα στιγμή να καλύπτεται από ένα στρώμα λακ και προς Θεού, ποτέ μα ποτέ δεν βρίσκεται στη φυσική του κατάσταση.
- Τσάντα. Το τελευταίο, απολύτως αναγκαίο κομμάτι του καθοριστικού για την αναγνώριση κάθε σωστής Λευκωσιάτισσας τρίπτυχου γυαλί-μαλλί-τσάντα. Η τσάντα οπωσδήποτε πρέπει να είναι πανάκριβη, original (μην σε πιάσουν οι υπόλοιπες Λευκωσιάτισσες στο στόμα τους), με το λογότυπο αρκετά εμφανές. Η τσάντα μπορεί να είναι μικροσκοπική ή τεράστια (που να χωρεί ρούχα για ένα σαββατοκύριακο στο camping, μαζί με το αντίσκηνο). Το σημαντικό πάντως είναι να την κρατάς με το σωστό τρόπο, ποτέ μα ποτέ στον ώμο αλλά στον καρπό ή τον πήχυ του χεριού.
- Τη δική σου νυχού (= μανικιουρίστα). Δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι τα νύχια σου στην οποιαδήποτε νυχού, γιατί μπορεί να καταλήξεις με νύχια σε φόντο κόκκινο, το πουτανέ, πλαισιωμένα με στρασάκια και δε συμμαζεύεται (όλοι ξέρουν ότι στο κόκκινο το πουτανέ δεν παν τα στρασάκια). Τελοσπάντων, με το νύχι και το μαλλί απλά δεν το διακινδυνεύεις.
- Γκόμενο που να πληροί τα εξής χαρακτηριστικά: έχει ακριβό αυτοκίνητο (κατά προτίμηση BMW, Mercedes ή Audi, εάν δεν είναι κανένα από αυτά τουλάχιστον να φαίνεται ωραίο κι ακριβό), να είναι ωραίος και περιποιημένος (κυρίως τα μαλλιά του), να ξέρει να παίζει πιλόττα, να έχει αρκετά λεφτά να σε πάει στο Zen Fusion για sushi και προς Θεού να μην έχει κόλλημα με τη ροκ, τα κόμικς και τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας (μπορεί να έχει βέβαια κόλλημα με τον Τερζή, τα αυτοκίνητα και το ποδόσφαιρο).
- Συνδρομή σε γυμναστήριο. Καμιά γυναίκα Λευκωσιάτισσα που σέβεται τον εαυτό της δεν παραλείπει να γυμνάζεται. Η κυτταρίτιδα και το λίπος είναι άλλωστε οι μεγαλύτεροι εχθροί (μετά την ψαλίδα και τις αχάπαρες νυχούδες πάντα). Το γυμναστήριο βέβαια πρέπει να έχει προγράμματα, όπως πιλάτες, γιόγκα και body balance, ενώ αποφεύγονται παντελώς προγράμματα όπως αεροβική (είναι πασέ και κουραστική), βάρη, και body combat (μη μετατραπείς από λεπτεπίλεπτη γκόμενα σε Σουγλάκο).
- Να διαβάζεις το Cosmopolitan, ή έστω το Down Town και το Madame Figaro.

Σημείωση: εάν δεν έχεις όλα τα παραπάνω ή έστω τα τρία πρώτα τα βασικά, είσαι απόκληρος της λευκωσιάτικης κοινωνίας, απαγορεύεται να κυκλοφορείς σε άλλες περιοχές πέραν της παλιάς Λευκωσίας (στο δικό μας τρίγωνο των Βερμούδων Kαλά Kαθούμενα, Kαφεωδείο, Double Six) και επιβάλλεται να συνηθίσεις το φτύσιμο και την παντελή αδιαφορία των Κύπριων ανδρών και το αποδοκιμαστικό βλέμμα όλων (ανδρών και γυναικών), ειδικά εάν εμφανίζεσαι δημόσια με άλλους απόκληρους της λευκωσιάτικης κοινωνίας (πχ. καλαμαράες)

........................................................................................................................................................................

Ερωτικό

Δεν ξέρω αν το σεξ ήταν ποτέ το ζητούμενο. Ή το άγγιγμα, η αγκαλιά. Ίσως ήταν απλώς προαπαιτούμενο. Δεν έχει και τόση σημασία. Το σώμα μου είναι ακόμη ζεστό στα σημεία που με άγγιξαν τα δάχτυλά του, λες κι έπλεξε ένα στρώμα χάδια και με κάλυψε.
Ξαπλώνω ακόμη γυμνή στο κρεβάτι. Δεν χρειάζομαι ρούχα, ούτε σεντόνια. Τίποτα που να βεβηλώνει το πέρασμά του, τα σημάδια της παρουσίας του.
Η μυρωδιά των τσιγάρων του ανακατεύτηκε με την ανάσα μου, με τα μαλλιά μου. Αγαπώ τη μυρωδιά των τσιγάρων του κι ας μην καπνίζω.
Το σώμα μου μυρίζει ιδρώτα, λίγο δικό μου και λίγο δικό του, και υγρά, λίγα δικά μου και λίγα δικά του.
Θα μπορούσα να ξαπλώνω εδώ μαζί του για ώρες. Μόνο που τα σεντόνια δίπλα μου είναι άδεια.
Και δεν με πειράζει που έφυγε αμέσως μετά. Ούτε που κλείνοντας την πόρτα άφησε στο χαλάκι ένα τυπικό «Θα τα πούμε».
Είναι που μου χρωστά ακόμη μια αγκαλιά…

Παράλληλοι κόσμοι

Σ’ εκείνο το παράλληλο σύμπαν
Που μπορεί να υπάρχει, μπορεί και όχι,
Υπάρχει ένα αντίγραφο του εαυτού μου,
Ίδιο με μένα, μέσα και έξω.
Σ’ εκείνο το παράλληλο σύμπαν
Ένα αντίγραφο του εαυτού μου
Αναπνέει, κινείται, νιώθει,
Ζει.
Μόνο που το αντίγραφο,
Δεν είναι απαραιτήτως αντίγραφο.
Κι εγώ δεν είμαι απαραιτήτως το πρωτότυπο.
Ποιος ξέρει;
Μπορεί να είμαι εγώ το αντίγραφο,
Αντίγραφο του πρωτότυπου εαυτού μου.
Ή να μαστε κι οι δύο αντίγραφα,
Αντίγραφα ποιανού;

Ας πούμε λοιπόν ότι το παράλληλο σύμπαν δεν υπάρχει.

Χωρίς τίτλο

Η πιο όμορφη του χωρκού. Ετσι ελαλούσαν ούλλοι οι χωρκανοί. Τότε. Στα νιάτα της. Είσιεν τα πιο μακριά βρουλλιά που ούλλες στο χωρκό. Τούτα τα βρουλλιά που σήμερα εν ολόασπρα, πιο λεπτά, μα ακόμα τόσο μακριά. Κάθε μέρα κάμνει τα, γυρίζει τα θκυό φορές στην κκελλέν της τζαι χώννει τα μες το τσεμπέριν.

Θωρεί στον καθρέφτη τον εαυτό της. Τα άσπρα της μαλλιά, τες ρυτίδες. Κάποτε ήταν όμορφη. Αγαπήσαν την πολλοί. Τζαι τζείνη… κανέναν τους ή μάλλον ούλλους. Ποττέ της εν επαντρεύτηκεν. Ούτε καν τζείνος εν την επαντρεύτηκεν ποττέ, τζι ας έκαμεν μαζίν της έξι κοπελλούθκια. Εν πειράζει. Καλλίτερα έτσι. Μόνη της έφκιαξεν την μοίρα της. Μόνη της. Ας εν καλά τζι η μάνα της που εβοήθαν λλίο με τα μωρά.

Καλλίττερα που εν επαντρεύτηκε. Ελεύθερη πάντα. Οι άντρες, βέβαια, εν ελείψαν. Εχάρηκεν τον έρωτα λεύτερα, χωρίς περιορισμούς σε ούλλην της τη ζωή, ακόμα τζαι τότε που ούλλοι εθεωρούσαν την «κοτζιάκαρη», ακόμα τζι αν την ελαλούσαν πίσω που τη ράσιην της «παττάλλιτζην γεναίκα».

Καλλίττερα που εν την επαντρεύτηκε. Τζι’ ούτε ένιωσεν ποττέ πικρίαν ή ζήλιαν που επαντρεύτηκεν μιαν άλλην. Που αναγνώρισεν τα παιθκιά του με την άλλην, που τα αγάπαν, τζαι εθώρεν τα τζαι επρόσεχεν τα σαν πατέρας, ενώ τα δικά της ούτε τα είδεν ποττέ. Εν του κράτησεν κατζίαν, ούτε τζαι τζείνης. Τζαι δεν είπεν ποττέ κακόν λόον για τζείνον στα παιθκιά της. Όι πως τους ελάλεν τίποτε δηλαδή για τζείνον. Εν εχρειάζετουν άλλωστε. Είχαν την τζείνην, εν εθέλαν κανέναν άλλον. Είπεν τους μιαν φοράν πως ήταν καλός άδρωπος τζαι τίποτε άλλον. Τζαι πριν πέντε-έξι χρόνια είπεν τους «επέθανεν ο τζύρης σας», τζαι ελυπηθήκαν πολλά τζαι τζείνη τζαι τα παιθκιά της, σαμπώς τζαι επέθανεν ένας καλός φίλος.

Ούτε τον επεθύμησεν ποττέ τόσα χρόνια, τζαι ας έφυεν τότε που το χωρκόν για χάριν του, για την αγάπην του. Το χωρκόν της… Πόσα χρόνια έσιει να το δει; Σαράντα; Πενήντα; Έχασεν τον λοαρκασμό. Πριν τον πόλεμο σίουρα. Τζαι πριν το ’64, που εγίνην μάχη τζαι επεθάναν τόσοι που το χωρκόν. Έφυεν με τη μάναν της μόλις τον εγνώρισεν, θκυό γεναίτζες μόνες τους, τζαι που τότε εν εξαναπίεν. Όι πως εν το πεθυμά, μα έφερεν τα έτσι η ζωή τζαι εν το έκαμεν ποττέ τζείνον το ταξίδι ως το χωρκόν. Κάτι η μάνα της, κάτι ο πόλεμος που την έστειλεν ακόμα πιο μακριά, κάτι τα κοπελλούθκια της που εμεγαλώσαν, επαντρευτήκαν, εκάμαν της εγγόνια, τζαι επήραν την μαζίν τους… Τζαι ποιος ο λόγος αλήθκεια; τζιαμέ εν το τότε τζαι τζείνη έμαθεν να σκέφτεται μόνον το τωρά. Εν φελά να στρέφεσαι πίσω.

Έτσι εσκέφτετουν πάντα. Μα κάτι περίεργα πράματα, όσον γερνά τόσον παραπάνω το σκέφτεται το χωρκόν. Να καταφέρει να ξαναπάει πριν να πεθάνει; Να δει το σπίτιν της, τους συγγενείς της, όσοι ζιούν δηλαδή. Την εκκλησιάν, τζαι την φουντάνα που επίενεν να πιάσει νερόν. Την μάντραν τους, τζαι το βουνόν, τζαι τον καφενέν πας το ύψωμαν που εθώρες που κάτω ούλλην τη θάλασσα. Τζαι επέρναν με τα βρουλλιά της τζαι την ομορφκιάν της, εθωρούσαν την οι αντράες τζαι εσταματούσαν να μιλούν, για λλίο, όσον για να περάσει…


Τα βρουλλιά της εν έτοιμα. Έδισεν τα τζαι έβαλεν το τσιεμπέριν. Τούτα ούλλα εν φελούν τίποτε είπεν που μέσα της. Εσηκώθην τζαι εφκήκεν έξω να ταϊσει τες κότες της. Ευτυχώς που τες εσιει τζαι τούτες, να λαλεί καμιάν κουβένταν τζαι ας μεν απαντούν.

Τι θέλει να πει ο ποιητής ;

Η αλήθεια είναι ότι ακόμα εν αποφάσισα εάν το βλογ θα είναι σοβαρό ή όχι, ίσως γιατί ακόμη δεν αποφάσισα εάν παίρνω τον εαυτό μου σοβαρά ή όχι, αλλά τούτον εν έναν άλλο θέμα. Ούτε αποφάσισα τι ακριβώς θα γραφω εδώ. Το μόνο σίγουρο είναι πως που και που θα ανεβάζω κανένα κείμενο που γράφω έτσι για να έχω τη ψευδαίσθηση ότι κάποιος τα διαβάζει....
Όπως και να έχει, ξεκινώ με αυτό.

Η τρύπα

Εχω μια τρύπα στο στόμα μου.

Όχι αυτή στο κέντρο, το φάρυγγα, που έχουν όλοι οι άνθρωποι, μια άλλη, πιο μικρή, κάτω αριστερά, πίσω ακριβώς από το τελευταίο δόντι. Διευκρινίζω: όχι πάνω στο δόντι (αυτό θα σήμαινε απλά κακή στοματκή υγιεινή, τίποτα ενδιαφέρον δηλαδή), πίσω απ’το δόντι.

Δεν πονάω, δεν τρέχει αίμα. Απλά δεσπόζει εκεί μια τρύπα. Μια τρύπα. Πραγματική. Την κοιτάζω μέρες τώρα. Με κάθε τρόπο προσπαθώ να τη μελετήσω εξονυχιστικά. Αν δεν ήτανε στο βάθος του στόματός μου, θα την έβαζα κάτω από το μικροσκόπιο που δεν έχω. Δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς προσπαθώ να βρω. Πάντως, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα εκεί. Τίποτα. Κενό. Μια τρύπα άδεια. Ούτε αίμα, ούτε κανένας ξεχασμένος μικροοργανισμός που βρήκε καταφύγιο στη στοματική μου κοιλότητα, τίποτα.

Η αλήθεια είναι ότι με ενοχλεί λίγο· δεν πονάω, μα με ενοχλεί. Μόνο όταν μετά από ένα λαμπρό γεύμα από πατάτες τηγανιτές, μακαρονάδες και άλλα συναφή, η τρύπα καλύπτεται πλήρως από ένα στρώμα μασημένης τροφής και νιώθω καλά. Κάπως έτσι βέβαια πάει περίπατο η στοματική υγιεινή που λέγαμε. Οι πιθανότητες μόλυνσης είναι πράγματι μεγάλες, μα δεν ξέρω εάν αυτό με ανησυχεί. Πιο πολύ με ανησυχεί η ύπαρξή της. Γιατί και πως; και πάνω από όλα γιατί είναι άδεια; πως μπορεί να είναι άδεια;

Στέκομαι μπροστά στον καθέφτη και κοιτάζω άλλη μια φορά. Προσπαθώ να δω μέσα από το κενό. Δεν φαίνεται καν ο πάτος, αν υπάρχει πάτος. Τίποτα που να υποδεικνύει το άδυτο του οργανισμού μου. Τα κύτταρα και τα αιμοφόρα αγγεία, τους νευρώνες, τους μυικούς ιστούς. Δε θα έπρεπε να περιέχει κάτι ή τουλάχιστον να οδηγεί κάπου; Σαν υπόγεια σήραγγα, ας πούμε, στα έγκατα της στοματικής μου κοιλότητας. Μόνο που στην περίπτωσή μου δε φαίνεται να οδηγεί πουθενά, δε φαίνεται να περιλαμβάνει κάτι, δε φαίνεται να εξυπηρετεί κάτι, απλά υφίσταται.

Ξέρω τι σκέφτεσαι αγαπητέ αναγνώστη κι έχεις δίκιο. Μπορώ απλά να πάω στον οδοντίατρο.