Διακοπές/reunion

 Τούτον το καλοκαίριν αγαπητέ αναγνώστη, με το τέκνον να έχει μεγαλώσει λλίον τζαι την πανδημία να αποτελεί ένα (όχι τόσο) μακρινό, (ούτε τόσο) τελειωμένο εφιάλτη, είπα της σχέσης ότι ήθελα να πάω πίσω Βέλγιο, να ξαναβρεθούμε με τα κοπέλια εκεί (στα ίδια μέεεερη θα ξαναβρεθούυυυυυυμε φάση), να κάνουμε ρε παιδί μου ένα reunion. Ε τζαι με το Βέλγιο, 2 ώρες τρένο απόσταση, είπαμε ας κάνουμε μετά και ένα reunion με τα κοπέλια στην Αγγλία. Οπότε οι διακοπές μας φέτος δεν είχαν θάλασσα (επία 1 φορά), ούτε ήλιο (είμαι ακόμα σταρένη, η σχέση γαλατένα και το τέκνον κάπου μεταξύ), αλλά ταξίδι σε 3 χώρες και 3 πόλεις, γιατί φυσικά πήγαμε και Ιρλανδία να δούμε την οικογένεια. 

Οπότε από Galway, σε Βρυξέλλες & Λέουβεν και Λονδίνο (και περίχωρα). Πηγαίνοντας πίσω 4.5 χρόνια μετά, ήβρα τες πόλεις πολλά αλλαγμένες. Εν πάντα υποθέτω το ίδιο σοκ, έχεις έναν τόπο στο νού σου, όπως τον άφηκες τζαι νομίζεις ότι ο χρόνος επέρασεν τζαι δεν του έτζισεν, αλλά εν αδύνατον (επέρασεν τζαι μια πανδημία τζαι ένας πόλεμος να θυμούμαστε). 

Τρία πράγματα μου εκάμαν εντύπωση που ήταν κοινά ως ένα βαθμό τζαι στες 3 χώρες:

1. η ακρίβεια: η ζωή έγινεν παντού πάρα πολλά ακριβή. Οι γνωστοί μου και στες 3 χώρες θα εμπαιναν σε τούτον που λέμε μεσαία τάξη (άρα δεν εμίλησα καν με κανένα φτωχό πλάσμα), τζαι για πρώτη φορά επαραπονιούνταν ούλλοι για το κόστος ζωής. Με ούλλους εκάμναμεν συζητήσεις για λεφτά, το πόσον ακριβόν εν το τάδε και το τάδε. Ο τόπος με την πιο εμφανή αλλαγή ήταν το Βέλγιο. Μιλούμεν έφυεν η φάτσα μου που τες τιμές σε ούλλα τα πράματα. Ας πούμεν 5 ευρώ για έναν καφέ στις Βρυξέλλες θα ήταν ανήκουστο. Ως τζαι ένα σάντουιτς που τον Πάνο (μια πολλά basic αλυσίδα, σαν να γοράζεις σάντουιτς διάφορα που το Ζορπά ένα πράμα) ήταν τουλάχιστον 5 ευρώ. Ο τόπος με τη λλιόττερη αλλαγή ήταν το Λονδίνο αγαπητέ αναγνώστη (γιατί ήταν πάντα πανάκριβο).

2. Ο αριθμός άστεγων στο δρόμο:  Μεν φανταστείτε ότι δεν είσιεν τζαι πριν, φυσικά τζαι είσιεν, τζαι στους τρεις τόπους, εννοείται πιο λλίον στην Ιρλανδία και το Βέλγιο, τζαι  παραπάνω στο Λονδίνο. Αλλά τωρά επολλήναν παντού. Εβρέθηκα για πρώτη φορά στο κέντρο των Βρυξελλών η ώρα 730 το πρωί (εαν δεν έσιεις κοπελλούδιν που ξυπνά η ώρα 6, δεν έχει λόγο να κυκλοφοράς έτσι ώρες σε καμιά πόλη) τζαι αλήθκεια ήταν λυπηρό τζαι φοητσιάρικο μαζί. Ήμασταν εγώ, το τέκνο τζαι μια στρατιά ανθρώπων που ετζοιμηθήκαν μες τες στράτες ή εκυκλοφορούσαν μεθυσμένοι που την προηγούμενη νύχτα. Τζαι δεν ξέρω εαν ήταν πάντα έτσι απλά εν ήμουν ποττέ τζιαμέ τζείνες τις ώρες ή εαν άλλαξε κάτι. Τζαι πάλε η λλιόττερη διαφορά ήταν στο Λονδίνο (γιατί είσιεν που πάντα άστεγους).  

3. Η ξιμαρισιά/χρήση ουσιών: Τζαι τούτον δεν είμαι σίουρη εαν υπήρχε τζαι παλιά, αλλά εγώ ήμουν σε άλλη φάση ζωής τζαι δεν το πρόσεχα ή εάν εντάθηκε τα τελευταία χρόνια, αλλά ήβρα πολλήν παραπάνω ξιμαρισιά από ότι θυμούμουν. Η μυρωδιά των ούρων, σπασμένα μπουκάλια, σκουπίδια, η μυρωθκιά του χασισιού. Τζαι πάλε πολλά έντονη αλλαγή στες Βρυξέλλες. Τη μικρότερη αλλαγή την είδα στο Λονδίνο, που ήταν πάντα ξιμαρισμένο. Δηλαδή, να είμαι ακριβής, όπως τζαι παλαιότερα έσιει ένα πολλά συγιρισμένο façade στες κεντρικές, πλούσιες περιοχές (πχ. εαν πάεις γυρώ στα μουσεία) τζαι ένα πιο ξιμαρισμένο κομμάτι εαν μετακινηθείς λλίον έξω που το κέντρο σε πιο alternative, cool, αλλά και πιο φτωχές περιοχές (τύπου east London). Ακόμα τζαι τζιαμέ, πάντως το χασίσιη πολλά πιο έντονο που παλιά.

Οι διακοπές ήταν τέλειες, αλλά (όπως τζαι στην Κύπρο βέβαια), συχνά επιαννα τον εαυτό μου να σκέφτεται , "πως τα φκάλλουν πέρα οι άνθρωποι δαμέ; Φκάλλουν τα πέρα;". Για πρώτη φορά εφάνηκε μου η Ευρώπη (τζείνη που είδα τουλάχιστον), πιο φτωχή, πιο ταλαίπωρη. 

ΥΓ: επερίμενα τούτον το ταξίδι reunion να είναι γεμάτο συγκίνηση. Ενόμιζα ότι άμαν δω τους παρέες μου στο Βέλγιο μετά που 5 χρόνια θα λουθώ του κλαμάτου. Αλλά τα κλάματα δεν ήρταν. Η μόνη στιγμή στις 20 μέρες ταξιδιού που ένιωσα τα μμάθκια μου να γεμώννουν ήταν όταν εφτάσαμε στο Λονδίνο την πρώτη μέρα, εκατεβήκαμε που το τρένο (όχι σε ώρα αιχμής, το τονίζω γιατί η εμπειρία είναι πολύ διαφορετική άμα βιάζεται ο κόσμος) τζαι επερπατούσαμε στο σταθμό να πάμε να πιάσουμε το underground, σε έναν έτσι μακρύ διάδρομο τζαι ακούετουν η κιθάρα ενός μουσικού που έπαιζε Beatles "here comes the sun". 

ΥΓ2: τούτον το ταξίδι ήταν για το τέκνον ουσιαστικό για να αναπτυχθεί το πάθος με τα τρένα. Δεν εβαρέθηκε ούτε στιγμή να μπαινοφκαίνει σε τρένα, λεωφορεία, μετρό. Τζαι συνέχεια ρωτά πότε θα ξαναπάμε με το τρένο (δεν του είπα ακόμα ότι δεν έσιει στην Κύπρο). 

ΥΓ3: για να έρτει ένα ποστάκιο τόσο σύντομα που το προηγούμενο ίσως να το μαντεύετε αγαπητοί αναγνώστες, είμαι σε φάση βαρεμάρας και αποφυγής στη δουλειά. Δεν είμαι έτοιμη να πάω πίσω, δεν είμαι...

United (ε καλά όι τζαι τόσο) Kingdom (περασμένα μεγαλεία) αλλιώς Don't cry for me Erykini

(26/01/17: έθελα να γράψω κάτι για τες πρόσφατες αποφάσεις του δικαστηρίου δαμέ για το Μπρέξιτ, αλλά μετά ήβρα τούτο το άρθρο στα πρόχειρα μου που το έχω γραμμένο που το καλοτζαίρι, μετά διαφοροποιημένο το Νιόβρη, αλλά για κάποιο λόγο έμεινεν στα πρόχειρα. Ε σήμερα εν η μέρα του).

(Έθελα να γράψω κάτι για τον Τράμπαν τούτες τες μέρες, τζαι μετά αθθυμήθηκα ότι είχα γράψει κάτι τότε με το Μπρέξιτ, το οποίο για κάποιο λόγο δεν εδημοσίευσα. Βάλλω το δαμέ, γιατί οι σκέψεις μου εν πάνω κάτω οι ίδιες στα θκυό θέματα. Περιληπτικώς: Κανεί κλάμαν, ολάν, κανεί. Ειδικά οι πόξω που την Αμερική, θα έπρεπεν να εκάμναν πάρτυ που οι Αμερικάνοι έχουν έναν τράμπαν για πρόεδρο, πέρκει τζαι κόψει κανένας πόλεμος πίσω, τζαι γλυτώσει κανένας σύριος ή άλλη μαυριδερή ράτσα.) 

Τα νέα του δημοψηφίσματος εμέναν ήβραν με στη Χαλκιδική, εφτομάδα του μέλιτος, χωρίς τηλέφωνο, χωρίς ίντερνετ (η σχέση ήταν να πεθάνει, έπαιρνεν κάθε πρωίν βαθιές ανάσες τζαι ελάλεν του εαυτού του "this is good for me, this is a good exercise, this is good, this is good"). Μόνον παραλία, ήλιον τζαι φαίν (δώστου μπουγάτσα).

Εννοείται εψηφίσαμεν πριν να φύουμεν, με ταχυδρομική ψήφο (γιατί έσιει τζαι έτσι πράμαν), αλλά τον πανικό του αποτελέσματος εν τον εβιώσαμεν ευτυχώς. Ώσπου να στραφούμεν επεράσαν οι πρώτες 2-3 μέρες. Φυσικά ο πανικός επαρέμεινε, τζαι κυρίως το κλάμαν τζαι ο θρήνος. Τζείνον το "εν γίνεται, μεν μου το πείτε ότι εν αλήθκεια, εν θα το αντέξω" τζαι το "απαναγία μου εκαταστράφηκεν ο κόσμος τζαι τι θα απογίνουμε σε τούτη τη ζωή".

Εγώ εν το εσυμμερίζουμουν ούτε το συμμερίζουμαι το κλάμαν, παρά το ότι εψήφισα remain γιατί αν έσιει κάτι που μας έμαθεν η ιστορία εν το "τους εγγλέζους μην τους κλαις". Προχτές που εφκήκεν στη δημοσιότητα η έκθεση για το Ιράκ μετά που τόσα χρόνια, εσκέφτουμουν εν τούτον το κράτος που αγωνιούμεν τι θα απογίνει; Ίσως για το ευτύτερο καλό, να πρέπει το Ηνωμένο Βασίλειο να αποκτήσει τζαι λλία παραπάνω δικά του προβλήματα.

Ο άλλος λόγος που δεν συμμετέχω καθόλου στον πανικό εν το ότι είμαι δημοκράτισσα κατά βάθος (αν τζαι έχω ώρες ώρες δικτατορικόν ύφος) τζαι ούλλη η συζήτηση κάμνει με να νιώθω άβολα. Στη δημοκρατίαν (τάχα μου ότι εν δημοκρατία) ο λαός επήρεν μιαν απόφαση. Αν εν ηλίθια απόφαση, που ένι, ο λαός εννά μάθει που τα λάθη του. Ενοχλούν με οι συζητήσεις του τύπου οι μεγάλοι σε ηλικία εψηφίσαν έξοδο λες τζαι η ψήφος σου πρέπει να έσιει διαφορετική βαρύτητα αναλόγως της ηλικίας σου. Ενοχλούν με αφάνταστα τα πετίσιον στο ίντερνετ για να ακυρωθεί το δημοψήφισμα/να γινεί έναν άλλον, που ανθρώπους που δεν μπορούν να δεχτούν τον απλόν (τζαι μερικές φορές οδυνηρό) κανόνα της πλειοψηφίας. Καταλάβω ήταν κοντά το αποτέλεσμαν, αλλά τζαι πάλε. πλειοψηφία.

Ούτε μου αρέσκει ο τρόπος που παρουσιάζουνται οι ρατσιστικές επιθέσεις μετά το δημοψήφισμαν, λες τζαι εν το δημοψήφισμαν που έκαμεν τους ανθρώπους ρατσιστές τζαι όι το αντίθετον.

Μπορούμεν να συζητήσουμεν πολλά, αν ήταν λάθος να κάμει το δημοψήφισμαν, αν ήταν η σωστή στιγμή, κυρίως τζαι πιο σημαντικό για μένα, το τι γίνεται μετά, αλλά όι το αποτέλεσμαν. Το αποτέλεσμαν εν τζείνον που ένι. Τζι αν ο κόσμος επαρασύρθηκεν που ηλίθιους με ψευδή επιχειρήματα, υπάρχουν πολλά αληθείς λόγοι που εγίνηκεν τούτον τζαι κανένας δεν κάθεται να ασχοληθεί.

Το μέλλον δεν προβλέπεται ιδιαιτέρως καλό. Αλλά όι επειδή εννά φύει το ΗΒ που την Ευρώπη (AN τζαι όποτε φύει), αλλά γιατί λαλεί σου θα μειωθεί ο φόρος των επιχειρήσεων, τζαι άμαν μειωθεί ο φόρος στες επιχειρήσεις εννά αυξηθούν οι φόροι στους υπολοίπους τζαι άλλα τέθκοια καλά που έρκουνται. Γιατί στο τέλος της ημέρας το σημαντικόν εν το πως ζεις τη ζωή σου, ίντα κοινωνίαν φτιάχνεις για τον εαυτό σου τζαι τους συμπολίτες σου όι εαν είσαι μέσα ή πόξω που την Ευρώπη.

ΥΓ (11/11/2016): σήμερα το πρωίν είδα παρόμοια πετίσιον στο Ίντερνετ για ανατροπή του αποτελέσματος στο Αμέρικα. Το πόσον εύκολα πετάσσουνται τα αποτελέσματα εκλογών/δημοψηφισμάτων άμαν εν μας βολεύκουν εν τραγικό. Πρώτα ήταν ο Τσίπρας που έκαμεν το όχι, ναι, πριν λλίες μέρες το δικαστήριον αποφάσισεν δαμέ ότι ασχέτως του δημοψηφίσματος για το Μπρέξιτ, το άρθρο 50 (για την έξοδο) θα πρέπει να περάσει που κοινοβουλευτική ψηφοφορία τζαι τωρά τούτα. Τζαι κάπως έτσι η δημοκρατική ψήφος εγίνηκεν ενοχλητικό κουνουπούδιν, ψεκάστε, τελειώσατε.

ΥΓ (26/01/2017): Η άνεργη διδακτόρισσα που τα χτες παύει να είναι άνεργη διδακτόρισσα, μετά που ένα σερί συνεντεύξεων, στα οποία ήμουν θεά, πάλε, τζαι έναν έκατσεν κοπέλλια. Οπότε κάτι μου λέει ότι εννά έχω υλικό να σας πρήζω σύντομα.

Πούντην πούντην τη θεσούλα; ψάξε, ψάξε, δε θα τη βρεις (ή μήπως;)

Αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια,

Όπως θα κατάλαβες ακολουθεί τζιάλλον ποστάκιον για το χρονικόν μιαν άνεργης διδακτόρισσας. Ακολουθεί τζιάλλον ποστάκιον τόσο σύντομα, γιατί είχα τζιάλλον ίντερβιου, τόσο σύντομα (ούφφου).

Τζαι είπαμεν τα την προηγούμενη εβδομάδα, εγώ με τες συνεντεύξεις δεν, απλά δεν....

Το πρόβλημα μου βασικά αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια, εν ότι είμαι λλίον υπερβολικά ειλικρινής. Δηλαδή στα ιντερβιου, όπως τζαι στη ζωή, εν προσπαθώ να δημιουργήσω μιαν εικόνα. Εν μου αρέσκει να δημιουργώ προσδοκίες στες οποίες δεν μπορώ να ανταποκριθώ.

Βασικά η στρατηγική μου μέχρι πρότινος στα ίντερβιου ήταν το να μεν προετοιμάζουμαι καθόλου (ναι, ναι). Με τη λογική ότι στο ίντερβιου πρέπει να δείξω τζείνον που είμαι, λλίον "τούτη είμαι, εάν σας κάμνω προσλάβετε με".

Ξέρω, καταλάβω ότι έννεν τούτον το άττιτιουτ (καθαρά κυπριακά) που σου διά μια θέσην εργασίας. Ότι ούλλος ο κόσμος πάει στα ιντερβιου με ένα σκοπό, να πείσει ότι εν το κατάλληλον πλάσμαν για τη δουλειά.

Ε, εχτές είπα ας το δοκιμάσω τζι εγώ. Που ξέρεις; Τζαι αγαπημένε/η μου αναγνώστη/στρια, τι να σου πω. Είπα τα καλά. Νομίζω δηλαδή. Θα ήσουν περήφανος/η για μένα. Δηλαδή είπα τα σωστά πράματα, τες παραπάνω φορές. Τέλοσπάντων, δεν έκαμα ματσουτσιές, τζαι δεν είπα ούλλα μου τα αΐπια πρώτα πρώτα, εν τα είπα καθόλου κατακρίβειαν. Μα γιατί είμαι τόσο μετριόφρων; ήμουν θεά, σε σύγκριση με άλλες συνεντεύξεις μου τουλάχιστον, απλά θεά.

Αλλά που τότε που ετέλειωσεν η συνέντευξη, πέραν της χαλάρωσης που επήλθεν που ετέλειωσεν τζαι επίεν τζαι σχετικά καλά, ήρτεν τζαι το άγχος τζαι η ενοχή. Τζαι το άγχος (άγχος θκυό φορές γιατί εν πολλύν). Μιλούμεν εψές είχα έναν ύπνον άστα να πάνε. Γιατί έδωκα των ανθρώπων την λάθος εντύπωση, ότι εγώ είμαι τζαι η πάσh ακαδημαικός, ότι έχω εμπειρίαν ουυυυυ (ενώ δεν ξέρω που παν τα τέσσερα), τζαι απαναγία μου αν με πιάσιν; Τι εννά κάμω; Εννά πρέπει να μετατραπώ σε τούτην την πάσh ακαδημαικό. Πάνικ, πάνικ, πανικ (τζαι εν έσιει τζαι κουμπίν να πατήσει το πλάσμαν).

Πριν 15 λεπτά αγαπητέ αναγνώστη ήρτεν το ήμειλ, που τον ευγενέστατο τζαι καλοσυνάτον κύριο του HR που εγνώρισα εχτές. Ξανά, πάνικ, πάνικ, πάνικ. Έμεινα τζαι εθόρουν το στα εισερχόμενα τζαι δεν ετόλμουν να το ανοίξω. Δεν ξέρω τι με τρομοκρατεί παραπάνω, να μεν με επιάσαν ή να με επιάσαν;

Ούφφου.... Παίρνω 2 βαθιές ανάσες τζαι τζιλλώ το ημέιλ.

"κυρία Ερυκίνη ευχαριστούμεν που ήρτες εχτές για τη συνέντευξη. Εννά σε ενημερώσουμεν για το αποτέλεσμα τη Δευτέρα."

Ασσιχτιρ, ολάν. Εσυντρόμαξες με.

(ο πανικός αναβάλλεται για που βδομάδας. Προς το παρόν, καλό σουκού)

UPDATE 11/10/16

Άκυρος ο πανικός αγαπητοί αναγνώστες. 

Η βρετανική κυβέρνηση τρολάρει με...

που θα ελαλούσαν τζαι τα καλαμαράκια.

Άλλη εξήγηση δεν υπάρχει για το εξής μήνυμα που έπιασα εχτές στο κινητό μου που το γραφείον εργασίας :

"Your first payment of JSA (Jobs seekers allowance = επιδομα ανεργίας) will be about £0.00. This will be paid to your account on ....... . After this first payment you will get  £0.00 every WEEK. You must continue to go to the jobcentre when we ask."

Το ότι τρολάρουν ασυστόλως φαίνεται σε θκυό τόπους του μηνύματος: α) στην λέξη "περίπου" πριν τα μηδενικά, σε περίπτωση που εννεν ακριβώς μηδέν, μπορεί ναν ας πούμεν 0.00001, τζαι β) στη λέξη "εβδομάδα", που εν γραμμένη με κεφαλαία για να αποφευχθεί οποιαδήποτε σύγχιση, πιάννεις τίποτε κάθε εβδομάδα, όι τίποτε κάθε μήνα.

ΥΓ: εν τζαι φταίει κανένας άλλος, εγώ φταίω που επίστεψα τζείνου του Λιλλήκκα που έχουν δαμέ, του Νάιτζελ, που μας τα έπρησεν τόσον τζαιρόν για τους ευρωπαίους που έρκουνται στην Αγγλία τζαι κάθουνται τζαι τρών τα παχουλά επιδόματα που σιωνώννει η εγγλέζικη κυβέρνηση. Τζαι είπα μια τζαι είμαι άνεργη διδακτόρισσα, να πάω τζι εγιώ ολάν. Έτα ούλλα τζιαμέ. Τελικά ούλλον τσιόφτες τούτος ο Νάιτζελ.

ΥΓ2: Ναι καλά άκουσες, το γραφείον εργασίας στέλλει σου μηνύματα στο κινητό για σημαντικά πράματα, πχ. να σε υπενθυμίσει για το ραντεβού σου. Α, ναι έσιεις ραντεβού στο γραφείο εργασίας, εν πάεις τζιαμέ να κάθεσαι 3 ώρες. Πάεις κάμνεις τη δουλειά σου 10 λεπτά τζαι φεύκεις.

Σκλαβιά

Στην κλινική που πάω κάθε Τετάρτη έρκουμαι συχνά πυκνά αντιμέτωπη με περιπτώσεις τούτου που ονομάζω μοντέρνα σκλαβιά. Κατακρίβειαν τούτος ο ορισμός εν λάθος γιατί η 'κλασσική΄ σκλαβιά μια χαρά υπάρχει τζαι σήμερα, εννοώ εν αρκετά μοντέρνα τζαι καθόλου πεπερασμένη. Μοντέρνα με την έννοια παραπάνω του καινούργιου περιτυλίγματος. Μιλούμεν για τζείνους τους κυρίους με γραβάτες/κυρίες με ταγιέρ, που καμιά σχέση φαινομενικά δεν έχουν με τους δύσμοιρους μαυριδερούς μετανάστες, αλλά εν σκλάβοι. Εν το καταλάβουν, αλλά εν σκλάβοι.

Στην κλινική, λοιπόν, που ειδικεύεται στο σύνδρομο χρόνιας κόπωσης (chronic fatigue syndrome), ένα μεγάλο ποσοστό των περιπτώσεων εν δικηγόροι, δικηγόροι τζαι κτηματομεσίτες. Εγώ χωμένη τόσα χρόνια μες τα πανεπιστήμια, λλίην επαφήν είχα με πλάσματα τούτων των κλάδων. Εν έχω γνωστούς που να δουλεύκουν σε μεγαλο-εταιρείες, οπόταν τες λεπτομέρειες εν τες έξερα, ώσπου τζαι άρκεψα να ακούω τες περιπτώσεις στην κλινική.

Οι λεπτομέρειες λοιπόν λλίον πολλά αναμενόμενες. Οι κύριοι τζαι οι κυρίες με τα κουστούμια, τζαι τα παχουλά μηνιάτικα δουλεύκουν που τες 9 το πρωίν ως τες 9 τη νύχτα. Δωδεκάωρο με λλία λόγια. Μερικές φορές τζαι παραπάνω. Βασικά όσο χρειαστεί. Εν πολλά σύνηθες, ελάλεν ο κύριος που εγνώρισα τες προάλλες, να έρτει ημέιλ η ώρα 6 το απόγευμα τζαι κάποιος να θέλει κάτι έτοιμο ως το επόμενο πρωί. Οπόταν πρέπει να μείνεις τζαι να το τελειώσεις, ας σου πάρει τζαι ούλλη νύχτα. Εν μπορείς να πεις όι, εν υπάρχει ως έννοια. Η μεγαλοεταιρεία, βεβαίως, επειδή εν τόσον πονόψυσιη τζαι παρέχει σου κάθε άνεση, έσιει τζαι ένα δωμάτιο για να τζοιμηθείς αν χρειαστεί να φκάλεις ολονυχτία, να μεν παέννεις σπίτι (μόνον έναν πλάσμαν έξερα που ετζοιμάτουν στη δουλειάν του, τζαι ήταν ο μάστρος μου τότε που εδούλεψα για ένα φεγγάρι στην Εντατική στο Νοσοκομείο Λευκωσίας).

Οι γιατροί στν κλινική ελαλούσαν τες προάλλες πόσον τραγικόν τζαι γελοίον ένι ότι πρέπει να γράψουν επιστολές στους μάνατζερ των ασθενών για να τους ζητήσουν, να τους παρακαλέσουν, να κάμουν ειδικήν εξαίρεση για τα πλάσματα με χρόνια κόπωση, να δουλεύκουν μόνον ως τες 6. Μόνον!! Ας πούμεν, εν αδιανόητον. Εν αδιανόητον το ότι πρέπει να είσαι άρρωστος για να δουλέψεις κανονικές ώρες (έννεν λογικό να έσιει κάποιος χρόνια κόπωση αν δουλεύκει 12 ώρες την ημέρα;). Τζαι το πιο τραγικόν ένι ότι, σύμφωνα με τους ασθενείς της κλινικής, ακόμα τζαι με επιστολή ειδικού, οι ασθενείς καταφέρνουν να πιάσουν "ειδικόν ωράριο" το πολύν 5-6 μήνες τζαι μετά οι μάνατζερ λαλούν τους με τρόπον, αν δεν μπορείς να δουλέψεις 12ωρα, γυρεύτου αλλού. Τζαι τούτον έννεν ένας συγκεκριμένος εργοδότης. Εν ολόκληρος ο κλάδος. Έτσι ένι. Αν δεν σου αρέσκει κάμε άλλον επάγγελμαν. Τζαι το ακόμα πιο τραγικόν, εν ότι οι άνθρωποι που υποφέρουν δεν βρίσκουν υποστήριξην ούτε που τους συναδέλφους τους. Γιατί λαλεί σου ο άλλος, "εγώ ρε φίλε κάθουμαι ως τες 9 τη νύχτα, γιατί να έσιεις εσού εξαίρεση;"

Τζαι αναρωθκιέσαι γιατί κάποιος να θέλει να εν σε τούτον το επάγγελμαν, σε τούτον το περιβάλλον; Με τούτους τους ανθρώπους για μάστρους, για συναδέλφους. Τι σε τραβά, τι σε κρατά τζιαμέ; Εν τα ριάλλια; Εν το στάτους του κουστουμιού τζαι της γραβάτας, τζαι του πολυόροφου γυάλλενου κτίριου στο Σίτυ που φκάλλουν φωτογραφίαν οι τουρίστες που κάτω; Τι αξίζει το να ζει έναν πλάσμαν έτσι;
Σαν σκλάβος.

Τούτα ούλλα τα πράματα, τα ριάλλια, κάμνουν το οκ; Ή λλιόττερον αδικία/εκμετάλλευση; Πόσον κοστίζει δηλαδή τούτον που λέμεν ποιότητα ζωής; Κάμνει σε να αναρωθκιέσαι για τες αξίες τζαι τες προτεραιότητες των ανθρώπων σε τούτη την πόλη (τζαι αλλού).

ΥΓ: την ώρα της συζήτησης το μόνον που εσκέφτουμουν ήταν ότι οι δικηγόροι χρειάζουνται μιαν συντεχνία, για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Εν τζαι δικηγόροι τρομάρα τους. Αλλά που;
ΥΓ2: Τζαι για μέναν τούτον το φαινόμενον εν καθαρά θέμα αξιών, γιατί για έναν μετανάστην εν θέμαν επιβίωσης τζαι έλλειψης επιλογών. Για τούτους τι ένι;






 

Θέλει η αλήθκεια να κρυφτεί τζαι οι αριθμοί δεν την αφήνουν

Σήμερα δαμέ στα Λονδίνα "τιμούμεν τους ήρωες του Αφγανιστάν". Το Μπι-Μπι-Σι εμάσιετουν το πρωίν για τη θυσία των εγγλέζων στρατιωτών κουλουπου κουλουπου.

Έννεν η πρώτη φορά που ακούμεν τέθκοια στην τηλεόραση. Έσιει μια διαφήμιση του στρατού τωρά τελευταία (ναι, ναι, στες χώρες που εν έσιει υποχρεωτική στράτευση ο στρατός κάμνει διαφημιστικά σπότ για να ελκύσει μελλοντικούς στρατιώτες) που εκθιάζει τες "ευγενείς" πράξεις του εγγλέζικου στρατού, που εβοηθήσαν τους αμάχους στον τάδε σεισμό (τούτον εν ευγενές όντως), στην τάδε φυσική καταστροφή(τζαι τούτον), στην τάδε επιδημία, πχ. εμπόλα (τζαι τούτον), τζαι... που εφέραν την ειρήνη στο Ιράκ (χμμμμ). Εεε εντάξει ρε φίλε, ττου σουν, τττου σουν, έσιει τζαι πλάσματα μιας ηλικίας που αθθυμούνται το Ιράκ. Αν εν να διαστρεβλώνετε την αλήθκειαν καρτεράτε λλίον να ξιάσουμεν. Μείνετε στες φυσικές καταστροφές καλλύττερα...

Τέλοσπάντων, σήμερα το ρεπορτάζ για τους νεκρούς στρατιώτες που εθυσιαστήκαν στο Αφγανιστάν, αφού είπεν είπεν είπεν για τον ηρωισμόν τζαι για τη θυσία του εγγλέζικου στρατού, είπεν τζαι τους αριθμούς, τες ζωές που εστοίχησεν το "πρότζεκτ" στο Αφγανιστάν. έχουμεν και λέμε:

453 εγγλέζοι στρατιώτες νεκροί
καμιάν 600σιά σοβαρά τραυματίες (για τούτους τους βετεράνους φαντάζουμαι εννά κάμνουμεν φιλανθρωπικούς εράνους του χρόνου)
τζαι περίπου ... 18.000 νεκροί Αφγανοί πολίτες (όι στρατιώτες, πολίτες, σιβιλιανς).

Τζαι είσαι κάπως, φίλε, ότι εστοίχησεν ζωές το "πρότζεκτ", εστοίχησεν, αλλά από ότι φαίνεται κατά βάση αφγανικές. Τι μας μάσιεσαι τωρά για τη θυσία των εγγλέζων για να βελτιώσουν τη ζωή των ανθρώπων στο Αφγανιστάν. Αν εν να περιπαιζούμαστεν τουλάχιστον μεν πείτε τους αριθμούς καθόλου. Αλλά εννά μου πεις κόφτει κανέναν; Οι αφγανοί πεθαμένοι εν κάπου πολλά μακριά, οι εγγλέζοι δαμέ στον καθεδρικό να λαμβάνουν τιμές που τη βασίλισσα.

Cheers.    

Οι Σκωτσέζοι είπαν όι

Τζαι στο προερχόμενον που πρώην αγγλικές αποικίες σπιτικό μας έππεσεν απογοήτευση. Γιατί όσον τζι αν προσπαθήσεις να δεις το πράμαν με το πρίσμαν της λογικής υπάρχει πάντα τζαι το θυμικό.

Εν η αλήθκεια η απογοήτευση εχτύπησεν παραπάνω το ιρλανδικό μέρος του σπιτικού μας παρά το κυπριακό (εγώ έβλεπα το θέμα λλίον πιο αποστασιοποιημένα), που ήταν έτοιμον για την επανάσταση τζαι το τέλος του αγγλικού ζυγού (βάρτε υπόκρουση Ιρλανδικά επαναστατικά τραούθκια).
Δεδομένου ότι τζείνον το κομμάτιν της Ιρλανδίας που "επαραχωρήθηκε" στο Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσεν κάποτε, αν ποττέ σταματήσουν να αλληλοσκοτώννουνται δηλαδής, να βρεθεί στην ίδια θέση, του δημοψηφίσματος δηλαδή για αποχώρηση που το Η.Β. τζαι ένωσην με την υπόλοιπη Ιρλανδία, αντιλαμβάνεστε ότι τούτον το όχι το σκωτσέζικον εν ήταν καλά νέα για έναν Ιρλανδόν.

σήμερα εφάμεν πρόγευμα θορώντας τη συζήτηση στην τηλεόρασην τζι η σχέση μούγγα, μούγγα στην στρούγγα. Εγώ πάλε εξύπνησα που όνειρον ότι η Σκωτία εψήφισεν όχι με 67% (εθυμούμουν άλλα δημοψηφίσματα αλόπως). Εθορούσα τζείνους του ΝΑΙ τζαι τζείνους του ΟΧΙ στην τηλεόραση τζαι απλώς εύχουμουν τζαι εύχουμαι να μεν τους μείνει ο διχασμός. Τζαι εύχουμαι τουλάχιστον να κερτίσουν τζείνα που θέλουν που την κεντρικήν κυβέρνησην.

Αλλιώς το όχι εννάν πικρόν....