Ανεπαίσχυντα

 (ή ποθκιάντραπα που λαλούμεν στη νήσο)

Εν ξέρω γιατί αποφάσισα να γράψω ποστάκιον ξανά τζαι γιατί για τούτον το πράμαν (που ούλλα τα αδιανόητα που συμβαίνουν γύρω μας). 

Ίσως φταίει που τούτον το εξάμηνον έδωκα του εαυτού μου off τζι αποφάσισα να μεν φακκώ πολλήν πέννα, οπότε δουλεύκω λλίον, τζαι εθθυμήθηκα τζαι το μπόγκ. Ίσως φταίει που πρόσφατα εθκιάβασα έναν βιβλίο για τες φασαρίες (ξέρετε ΤΕΣ Φασαρίες) τζαι ήμουν για λλίες μέρες σε mode έντονης περισυλλογής για το κυπριακό, για την ιστορία της Κύπρου, και κατά συνέπεια για τη μαννομάρα που μας δέρνει. Εσκέφτουμουν ότι πραγματικά δεν έχουμε ποτέ ως κοινωνία κατανοήσει, αναλύσει, αποδεχτεί τα λάθη τζαι τες μαννομάρες που εμείς εκάμαμεν. Εμείς οι νεότεροι δε, δεν τα εμάθαμεν καν, γιατί εαν δεν μας τα ελάλεν η οικογένεια μας, στο σχολικό πλυντήριο (brain washing κανονικά) εμάθαμεν την αλήθκεια μόνο μισή. Τζαι άμαν δε μάθεις εσύ τι έκαμες που ήταν λάθος, πως στ'ανάθεμα θα αποφύγεις να το ξανακάμεις;

Μέσα σε τούτες τες σχετικά πρόσφατες σκέψεις, λοιπόν, ήρβε με τζαι τούτη η τελευταία είδηση για την 1η Απριλίου, που θα εορταστεί φέτος στα ελληνικά σχολεία τζαι κυριολεκτικά ήρτεν τζι έδωκεν μου κέντρο (από την κυπριακότατη φράση "φακκά μου κέντρο"). Κυρίως, μα κυρίως, ο διθυραμβικός τρόπος παρουσίασης του ότι (άκουσον, άκουσον) το υπουργείο παιδείας μας εζητούσε που την ελληνική κυβέρνηση να γιορτάζουν στην Ελλάδα την ΕΟΚΑ τζαι φέτος επιτέλους εδεχτήκαν.

Καταρχήν, σκέφτεσαι πόσο κκομπλεξ μπορεί να έσιει έναν κράτος να παέννει σε έναν άλλον κράτος τζαι να λαλεί "πλίιιιιιιιςςςςςςς δώσε μου τζαι μέναν λλίην προσοχή".  Δηλαδή, δεν αντρέπουνται; Εγώ εννά αντρέπουμουν. 

Επίσης, αντί να κάμνουμε βήματα προς μιαν πιο ειλικρινή και ολοκληρωμένη παρουσίαση της ιστορίας μας πάμε προς την αντίθετη κατεύθυνση. ΟΚ, εν ξέρω εαν είναι ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, αλλά it feels like it. Δηλαδή, τόοοοσα χρόνια που είσαι ανεξάρτητο κράτος ξαφνικά εθυμήθηκες ότι θέλεις η Ελλάδα, έναν άλλον ανεξάρτητο κράτος να γιορτάζει τες δικές σου τες γιορτές, όχι δεν το λες και σωστή κατεύθυνση. 

Το θέμαν να είμαι ειλικρινής δεν είναι η γιορτή, δεν είναι καν η ΕΟΚΑ τζαι το τι εκάμαν, τι εθέλαν κλπ. Το θέμαν είναι ότι εμείς τούτον το κόλλημαν με την Ελλάδα επληρώσαμεν το ακριβά, πολλά ακριβά (τζαι την αδυναμία μας να καταλάβουμε πότε να δώκουμεν παμόν). Τζαι δεν επαραδεχτήκαμε ποττέ το πόσον το δικό μας κόλλημα επηρέασεν τες εξελίξεις. Τζι αντί να μάθουμε που τα λάθη μας τζαι να δούμε πως θα πάμε παρακάτω, μόνοι μας, κάμνουμε παναϋρκα γιατί συνεχίζουμε το κόλλημα. 'Ελεος. 

Κατά τα άλλα θέλουμε να λύσουμε το Κυπριακό. Το Κυπριακόν εμείς, η παρούσα τέλοσπάντων γενιά, εν θα το λύσουμεν εν ξεκάθαρο για μένα. Απλά θα ήλπιζε κανείς ότι σε κάποια φάση θα υπάρξει μια γενιά που θα έσιει αρκετήν αγάπη για την Κύπρο (όχι για άλλες χώρες, για την Κύπρο, ως Κύπρο), για να το κάμει. Άμαν τα κοπελλούθκια μας μαθαίνουν ακόμα τες ίδιες πελλάρες που εμαθαίναμε τζι εμείς.... εξεκίνησα να αμφιβάλλω.

A moment in time

 (γραμμένο στο αυτοκίνητο, κολλημένη στην κίνηση, πριν πολύ πολύ καιρό. Ατέλειωτο, όπως τα παραπάνω, αλλά it is what it is)

Ο ήλιος δύει εκτυφλωτικός. Παράξενο στο μέσο του χειμώνα, αλλά όχι και τόσο σ'αυτή τη γωνιά του κόσμου. 

Περιμένω το φανάρι να γίνει πράσινο καθώς ο Παπακωνσταντίνου τραγουδά "Βράδυ Σαββάτου..." κι ας είναι απόγευμα Πέμπτης. 

Στο διπλανό αυτοκίνητο ένα ζευγάτι τσακώνεται. Εκείνος φαίνεται να φωνάζει, χειρονομεί. Εκείνη δεν ξέρω. Βλέπω μόνο το πίσω μέρος του κεφαλιού της. 

Σκέφτομαι ξαφνικά, δεν ξέρω ούτως πως μου ήρθε, ούτε γιατί, ότι όλοι οι εραστές σε κάποια φάση γίνονται σύντροφοι.

Αναπόφευκτα και τελεσίδικα. 

Οι λέξεις δεν είναι ποτέ τυχαίες.  

Διακοπές/reunion

 Τούτον το καλοκαίριν αγαπητέ αναγνώστη, με το τέκνον να έχει μεγαλώσει λλίον τζαι την πανδημία να αποτελεί ένα (όχι τόσο) μακρινό, (ούτε τόσο) τελειωμένο εφιάλτη, είπα της σχέσης ότι ήθελα να πάω πίσω Βέλγιο, να ξαναβρεθούμε με τα κοπέλια εκεί (στα ίδια μέεεερη θα ξαναβρεθούυυυυυυμε φάση), να κάνουμε ρε παιδί μου ένα reunion. Ε τζαι με το Βέλγιο, 2 ώρες τρένο απόσταση, είπαμε ας κάνουμε μετά και ένα reunion με τα κοπέλια στην Αγγλία. Οπότε οι διακοπές μας φέτος δεν είχαν θάλασσα (επία 1 φορά), ούτε ήλιο (είμαι ακόμα σταρένη, η σχέση γαλατένα και το τέκνον κάπου μεταξύ), αλλά ταξίδι σε 3 χώρες και 3 πόλεις, γιατί φυσικά πήγαμε και Ιρλανδία να δούμε την οικογένεια. 

Οπότε από Galway, σε Βρυξέλλες & Λέουβεν και Λονδίνο (και περίχωρα). Πηγαίνοντας πίσω 4.5 χρόνια μετά, ήβρα τες πόλεις πολλά αλλαγμένες. Εν πάντα υποθέτω το ίδιο σοκ, έχεις έναν τόπο στο νού σου, όπως τον άφηκες τζαι νομίζεις ότι ο χρόνος επέρασεν τζαι δεν του έτζισεν, αλλά εν αδύνατον (επέρασεν τζαι μια πανδημία τζαι ένας πόλεμος να θυμούμαστε). 

Τρία πράγματα μου εκάμαν εντύπωση που ήταν κοινά ως ένα βαθμό τζαι στες 3 χώρες:

1. η ακρίβεια: η ζωή έγινεν παντού πάρα πολλά ακριβή. Οι γνωστοί μου και στες 3 χώρες θα εμπαιναν σε τούτον που λέμε μεσαία τάξη (άρα δεν εμίλησα καν με κανένα φτωχό πλάσμα), τζαι για πρώτη φορά επαραπονιούνταν ούλλοι για το κόστος ζωής. Με ούλλους εκάμναμεν συζητήσεις για λεφτά, το πόσον ακριβόν εν το τάδε και το τάδε. Ο τόπος με την πιο εμφανή αλλαγή ήταν το Βέλγιο. Μιλούμεν έφυεν η φάτσα μου που τες τιμές σε ούλλα τα πράματα. Ας πούμεν 5 ευρώ για έναν καφέ στις Βρυξέλλες θα ήταν ανήκουστο. Ως τζαι ένα σάντουιτς που τον Πάνο (μια πολλά basic αλυσίδα, σαν να γοράζεις σάντουιτς διάφορα που το Ζορπά ένα πράμα) ήταν τουλάχιστον 5 ευρώ. Ο τόπος με τη λλιόττερη αλλαγή ήταν το Λονδίνο αγαπητέ αναγνώστη (γιατί ήταν πάντα πανάκριβο).

2. Ο αριθμός άστεγων στο δρόμο:  Μεν φανταστείτε ότι δεν είσιεν τζαι πριν, φυσικά τζαι είσιεν, τζαι στους τρεις τόπους, εννοείται πιο λλίον στην Ιρλανδία και το Βέλγιο, τζαι  παραπάνω στο Λονδίνο. Αλλά τωρά επολλήναν παντού. Εβρέθηκα για πρώτη φορά στο κέντρο των Βρυξελλών η ώρα 730 το πρωί (εαν δεν έσιεις κοπελλούδιν που ξυπνά η ώρα 6, δεν έχει λόγο να κυκλοφοράς έτσι ώρες σε καμιά πόλη) τζαι αλήθκεια ήταν λυπηρό τζαι φοητσιάρικο μαζί. Ήμασταν εγώ, το τέκνο τζαι μια στρατιά ανθρώπων που ετζοιμηθήκαν μες τες στράτες ή εκυκλοφορούσαν μεθυσμένοι που την προηγούμενη νύχτα. Τζαι δεν ξέρω εαν ήταν πάντα έτσι απλά εν ήμουν ποττέ τζιαμέ τζείνες τις ώρες ή εαν άλλαξε κάτι. Τζαι πάλε η λλιόττερη διαφορά ήταν στο Λονδίνο (γιατί είσιεν που πάντα άστεγους).  

3. Η ξιμαρισιά/χρήση ουσιών: Τζαι τούτον δεν είμαι σίουρη εαν υπήρχε τζαι παλιά, αλλά εγώ ήμουν σε άλλη φάση ζωής τζαι δεν το πρόσεχα ή εάν εντάθηκε τα τελευταία χρόνια, αλλά ήβρα πολλήν παραπάνω ξιμαρισιά από ότι θυμούμουν. Η μυρωδιά των ούρων, σπασμένα μπουκάλια, σκουπίδια, η μυρωθκιά του χασισιού. Τζαι πάλε πολλά έντονη αλλαγή στες Βρυξέλλες. Τη μικρότερη αλλαγή την είδα στο Λονδίνο, που ήταν πάντα ξιμαρισμένο. Δηλαδή, να είμαι ακριβής, όπως τζαι παλαιότερα έσιει ένα πολλά συγιρισμένο façade στες κεντρικές, πλούσιες περιοχές (πχ. εαν πάεις γυρώ στα μουσεία) τζαι ένα πιο ξιμαρισμένο κομμάτι εαν μετακινηθείς λλίον έξω που το κέντρο σε πιο alternative, cool, αλλά και πιο φτωχές περιοχές (τύπου east London). Ακόμα τζαι τζιαμέ, πάντως το χασίσιη πολλά πιο έντονο που παλιά.

Οι διακοπές ήταν τέλειες, αλλά (όπως τζαι στην Κύπρο βέβαια), συχνά επιαννα τον εαυτό μου να σκέφτεται , "πως τα φκάλλουν πέρα οι άνθρωποι δαμέ; Φκάλλουν τα πέρα;". Για πρώτη φορά εφάνηκε μου η Ευρώπη (τζείνη που είδα τουλάχιστον), πιο φτωχή, πιο ταλαίπωρη. 

ΥΓ: επερίμενα τούτον το ταξίδι reunion να είναι γεμάτο συγκίνηση. Ενόμιζα ότι άμαν δω τους παρέες μου στο Βέλγιο μετά που 5 χρόνια θα λουθώ του κλαμάτου. Αλλά τα κλάματα δεν ήρταν. Η μόνη στιγμή στις 20 μέρες ταξιδιού που ένιωσα τα μμάθκια μου να γεμώννουν ήταν όταν εφτάσαμε στο Λονδίνο την πρώτη μέρα, εκατεβήκαμε που το τρένο (όχι σε ώρα αιχμής, το τονίζω γιατί η εμπειρία είναι πολύ διαφορετική άμα βιάζεται ο κόσμος) τζαι επερπατούσαμε στο σταθμό να πάμε να πιάσουμε το underground, σε έναν έτσι μακρύ διάδρομο τζαι ακούετουν η κιθάρα ενός μουσικού που έπαιζε Beatles "here comes the sun". 

ΥΓ2: τούτον το ταξίδι ήταν για το τέκνον ουσιαστικό για να αναπτυχθεί το πάθος με τα τρένα. Δεν εβαρέθηκε ούτε στιγμή να μπαινοφκαίνει σε τρένα, λεωφορεία, μετρό. Τζαι συνέχεια ρωτά πότε θα ξαναπάμε με το τρένο (δεν του είπα ακόμα ότι δεν έσιει στην Κύπρο). 

ΥΓ3: για να έρτει ένα ποστάκιο τόσο σύντομα που το προηγούμενο ίσως να το μαντεύετε αγαπητοί αναγνώστες, είμαι σε φάση βαρεμάρας και αποφυγής στη δουλειά. Δεν είμαι έτοιμη να πάω πίσω, δεν είμαι...

Γενέθλια

Σήμερα αποφάσισα να γράψω ένα ποστάκιο, ένα δώρο στον εαυτό μου (έχει τόσο τζαιρόν να γράψω που δεν επήρα χαπάρι ότι ο βλογγερ άλλαξε φάτσα). 

Εσυνειδητοποίησα που λέτε εχτές ότι έσιει μήνες να γράψω κάτι είτε δαμέ είτε αλλού (ναι ξέρω εννά μου πεις τούτον έσιει τζαιρόν που εχάθην ούτως ή αλλιώς). Εσυνειδητοποίησα επίσης εχτές ότι έσιει μήνες να θκιεβάσω κάτι (η δουλειά εν μετρά), να θκιεβάσω κανονικά, όι 1-2 σελίδες. Έσιει καμπόσον τζαιρό επίσης να δω καμιιάν ταινία της προκοπής (όι στους σινεμάδες, που έτσι πολυτέλειες, έστω έσσω μας. Δώστου σειρές στο Νετφλιξ. Οι σειρές στο Νετφλιξ μια μέρα θα αναγνωριστούν ως η μάστιγα της εποχής λαλώ σας το). Εν αθθυμούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά να σου πω την αλήθκεια αγαπητέ αναγνώστη/αναγνώστρια που είχα μια σοβαρή, ενδιαφέρουσα συζήτηση για ένα θέμα κοινωνικό/υπαρξιακό/ανθρωπιστικό, κάτι πέραν του κορωνοϊού τζαι του κοπελλουθκιού. Επίσης, δεν αθθυμούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ενθουσιάστηκα με κάτι σχετικό με τη δουλειά μου.

Εχτές σε κάποια φάση εδιερωτήθην: Εαν πιάεις την Ερυκίνη τζαι φκάλεις που μέσα τα βιβλία, τες ταινίες, τες υπαρξιακές συζητήσεις, τζαι το ενδιαφέρον για τη ψυχολογία, τι μεινίσκει; 

Τίποτε εν η απάντηση. 

Ίσως ναν τούτον που λαλούν υπαρξιακόν κενό, δεν ξέρω. 

Εχτές επέρασα δύο ώρες σε μια συνεύρεση με συναδέλφους τζαι το μόνο θέμα συζήτησης που είχα με πλάσματα ήταν το να απαντώ την ίδια ερώτηση : εεεεε, πως εν το να είσαι μάνα;

Τζαι πραγματικά δεν είχα καμιάν καλήν απάντηση, εννοώ η πραγματική απάντηση μες το νου μου ήταν το "Δεν ξέρω" (εν το είπα πόξω μου βέβαια). Είτε επειδή εν νιώθω τζαι πολλά μάνα (ακόμα δεν έκαμα το ρόλο κομμάτι μου), είτε επειδή κυριολεκτικά δεν έκατσα ποττέ να το σκεφτώ (που χρόνος για πράματα όπως σκέψη). Τέλοσπάντων, βαρετό, ήταν ούλλο βαρετό. Τζαι εν ήταν τα άλλα πλάσματα που ήταν βαρετά, ήμουν εγώ. 

Έτσι που λαλείς αγαπητέ/ή αναγνώστη/αναγνώστρια, τα 36 βρίσκουν με νομίζω άλλον πλάσμαν που τζείνον που έξερα ή μάλλον σε σύγχιση για το τι πλάσμαν είμαι πλέον. Εν ξέρω, ίσως η Ερυκίνη ναν κάπου τζιαμέ τζαι να πρέπει να την ξαναέβρω κάπως ή η Ερυκίνη τζείνη να έδωκεν τη θέσην της σε μιαν άλλη, καινούργια, που πρέπει να τα έβρω μαζί της, να την έβρω. 

Ποιος ξέρει. 

(η ομφαλοσκόπηση σταματά δαμέ γιατί το τέκνον εξεκίνησεν να ταράσσει τζαι η τζοιλιά να κουρκουρίζει. Ώρα για πρωινό. Ναι, η αγαπημένη φάση της μητρότητας τούτες τες μέρες εν τα πρωινά. έσιει χάζι να είμαστε 3 στο τραπέζι να τρώμε τα κοφλειξ μας. Χρόνια μου Πολλά. Ελπίζω αγαπητοί να σας ξαναέβρω, να σας ξαναπρήξω σύντομα)

UPDATE: τωρά είδα ότι το προηγούμενο μου ποστάκιο ήταν που τον Ιούλη, άρα εν έσιει τζαι πάρα πολλυν τζαιρόν (αντικειμενικά τουλάχιστον, υποκειμενικά ενόμιζα ότι εν πολλά παραπάνω)

   

Περί κορώνα ιού

(τούτον το ποστάκιον άρκεψεν εδώ και μέρες κάπου στην αρχή του εγκλεισμού, των υπολοίπων γιατί εγώ ήμουν ήδη έγκλειστη, αλλά κάπου δεν υπάρχει και πολλή επαφή με τον εγκέφαλό μου ΑΚΟΜΑ τζαι έμεινεν ατέλειωτο στα πρόχειρα)

Ερώταν με η σχέση τες προάλλες τι νομίζω, εαν ο κορωνοϊός θα κάμει πραγματικότητα ούλλα τα dystopic βιβλία που εθκιαβάσαμε ή ταινίες που είδαμε τζαι εν η αλήθκεια κάμνοντας ένα γυρό (με το αυτοκίνητο μεν έσιεις έννοια, πριν να πάμεν να ψουμνίσουμεν) στην όφκερη Λευκωσία εχτές  εθύμισεν μου λλίον ταινίαν καταστροφής τύπου I am Legend, 28 days later κλπ.  Η σχέση εν πεπεισμένη ότι η ζωή μας που δαμέ τζαι να πάει θα αλλάξει για πάντα. Εγώ πάλε κρατώ μιτσιν καλάθι. Εξαρτάται πόσον τζαιρόν θα κρατήσει το παναύριν.

Εν ξέρω για το μέλλον, αλλά έναν πράμαν εν σίουρον. Τζαι στην πραγματική ζωή, όπως στην λογοτεχνία/σινεμά/τέχνη γενικότερα, έτσι ακραίες καταστάσεις φκάλλουν στην επιφάνεια το παρόν, το πραγματικό παρόν. Εν ξέρω πόσο θα αλλάξει τζείνον που θα είμαστε στο μέλλον, αλλά σίουρα έδειξε μας περίτρανα τζείνον που είμαστεν τωρά, τζαι ο καθένας μας ατομικά και ως κοινωνίες. Οι ουρές των αυτοκινήτων στο Αμέρικα που επεριμέναν να πιάσουν πακέτα με φαίν που food banks, ο πατέρας στην Ιταλία που επροσπάθαν να ανοίξει έναν σούπερμαρκετ για να πιάσει φαίν για τα κοπελλούθκια του, οι άρρωστοι χαμέ στους διαδρόμους στα Ισπανικά νοσοκομεία, εν ενδείξεις του σε τι κοινωνίες ζούμε. Του πόσα πλάσματα σε τζείνο που για μας ήταν "κανονικότητα" ήταν στα όρια τζαι τωρά εκουντηθήκαν στην άκρη. Πόσα πλάσματα ήταν αφημένα που την κοινωνία, τζαι τζείνοι εν που πιερώνουν το μεγαλύτερο τίμημα. Τζαι βέβαια πόσον χάσμαν υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους σε μια κοινωνία, που το εξέραμεν φυσικά, ήταν εμφανές τζαι στην κανονικότητα, αλλά τζαι στην καραντίνα: άλλοι αγωνιούν γιατί δεν έχουν φαί τζι άλλοι αγωνιούν γιατί θορούν πιο έντονα όνειρα. Φυσικά εννα μου πείς εν έσιει νόημα να συγκρίνεις τα προβλήματα των ανθρώπων, ούλλα τα προβλήματα εν προβλήματα.

Εκτός που τες κοινωνίες βέβαια η καραντίνα έδειξεν τζαι τζείνον που είμαστεν ατομικά. Τζείνον που λέμεν ανθρώπινη φύση. Πολλές φορές εν το βασικό θέμα που πραγματεύονται τα διάφορα μυθιστορήματα/ταινίες που περιγράφουν δυστοπίες. Το τι κάμνει ο άνθρωπος σε ακραίες καταστάσεις. Τζαι συχνά τούτες οι ιστορίες περιγράφουν την ανθρώπινη φύση ως διττή, φκαίνει στην επιφάνεια τζαι το "κακό" τζαι το "καλό". Στην περίπτωση τούτης της πραγματικής ακραίας κατάστασης σε ένα μεγάλο βαθμό νομίζω εφκήκεν το καλό. Τζαι εν μιλώ μόνο για την καλοσύνη ούλλων των επαγγελματιών υγείας που ρισκάρουν τη δική τους υγεία ουσιαστικά, για να κάμουν τη δουλειά τους/ το λειτούργημαν τους γιατί τούτον ένι, αλλά για τζείνα ούλλα τα πλάσματα που εκάμαν/κάμνουν κάτι για κάποιον άλλο. Τζείνους που παν τζαι κάμνουν ψώνια για κάποιον άλλο, τζείνον τον κύριο στην Ιρλανδία που επίεννεν τζαι έκαμνεν καντάδες στους παππούδες τζαι τες γιαγιάδες πόξω που τα παράθυρά τους, τζείνους που προσκολιούν τα κοπελλούθκια του κόσμου με δραστηριότητες στο ίντερνετ, τζείνους του Ιταλούς που ετραουδούσαν στα μπαλκόνια (ή που επαίζαν τόμπουλα στη Λεμεσό, η κάθε κουλτούρα με τα δικά της, χαχα). Τζαι η λίστα πάει.

Αλλά βέβαια υπάρχει τζαι η άλλη όψη. Γιατί η πιο μεγάλη άσκηση καλοσύνης σε τούτη την περίοδο του εγκλεισμού εν η καλοσύνη προς ούλλους τους ανθρώπους, ακόμα τζαι ή κυρίως τζείνους με τους οποίους διαφωνείς. Ναι τζείνους τους ανθρώπους που σπάζουν την καραντίνα για να πιουν καφέ με  τη γειτόνισσα, τζείνους που θέλουν να παν εκκλησιάν, τζείνους που παν στη θάλασσα ή στα πάρκα. Τζείνους που ήρταν που το εξωτερικό τζαι εκολλήσαν 10 συγγενείς τους. Το τι πλάσματα είμαστεν φαίνεται ακριβώς δαμέ. Στην καλοσύνη που δείχνουμε σε τούτους τους άλλους, που κάποιος θα ελάλεν ότι δεν αξίζουν καλοσύνης. Αλλά τούτον εν το ζουμίν της πραγματικής, της ουσιαστικής καλοσύνης, ότι εν unconditional (πως το λέμεν στα ελληνικά;). Δαμέ πάσχουμεν ακόμα (όι ούλλοι αλλά αρκετοί). Πόσον εύκολα επικρίνουμεν, δαχτυλοδείχνουμεν. Μεν με παρεξηγάτε, όταν λαλώ καλοσύνη δεν εννοώ να μεν είμαστεν αυστηροί ή να λαλούμεν "α εν πειράζει". Εννοώ να προσπαθούμεν να βάλουμεν τον εαυτό μας στη θέση κάποιου άλλου, να καταλάβουμε. Μιλώ για μιαν καλοσύνην σχεδόν θρησκευτική. Σαν την καλοσύνη τζείνου του υποθετικού Θεού, που αναγνωρίζει τες αμαρτίες μας, αλλά ακόμα αγαπά μας.

Το πόσον αγαπούμεν ο ένας τον άλλον τωρά στον εγκλεισμόν, εν ένδειξη βέβαια του πόσον αγαπούμεν ο ένας τον άλλον γενικότερα, απλά τωρά εν ακόμα πιο έντονον... Πιο ουσιαστικόν. έναν καλό του κορωνοϊού εν ότι με τη μείωση των ρυθμών της ζωής μας, εμειώθηκεν το noise, ήβραμεν πάλε τα ουσιαστικά πράματα. Ελπίζω να μάθουμεν τίποτε που την εμπειρία.

ΥΓ: άλλα άρκεψα να λαλώ να είμαι ειλικρινείς, αλλά άλλωσπως εκατέληξα, κυρίως λόγω τζείνης της επιστολής που μου έστειλε μια συνάδελφος να υπογράψω ως επιστήμονας, για να διαφωνήσω με την άλλην επιστολή που υπογράψαν τζείνοι που πιστεύκουν. Τζαι οι πιο πάνω σκέψεις μου εν ο λόγος που εν υπέγραψα. Ας αγαπήσουμεν ούλλοι αλλήλους. Ακόμα τζαι οι επιστήμονες.   

Middle Class

Βλέποντας το μπλόγκ μου τωρά, συνειδητοποιώ ότι έσιει τζαιρόν να γράψω δαμέ. Επίσης έσιει τζαιρό να πάω σινεμά.

Αλλά εβούρουν αγαπητέ αναγνώστη. "Αγκαστρωμένη γεναίκα;" εννά μου πεις τζαι εννά έσιεις δίκαιο. Βουρώ να τελειώσω δουλειές πριν να έρτει το τέκνον τζαι να μεν μπορώ να κάμω τίποτε (ξέρετε οι προτεραιότητες του καθενιού). Επίσης, κάπου μεταξύ 10ωρων στη δουλειά τζαι της φυσιολογικής κούρασης που φέρνουν τα έξτρα 8 κιλά, δε σώννω πλέον να δω μια ταινία 1.5 ώρα που την αρκήν ως το τέλος, κόφκω 2-3 κουρούθκια στο ενδιάμεσο. Πως να πάω τζαι σινεμά τρομάρα μου; Που τον τζαιρόν που εξεκίνησεν η κρυάδα στην Κύπρο τζαι αρκέψαμεν τες ταινίες σπίτι στον καναπέ (με τη σχέση κάμνουμεν catch-up στες "Τοπ 100 καλύτερες ταινίες"), ετζοιμήθηκα στα: Fargo, Driving Miss Daisy, Gangs of New York, το 12 Angry men είδα το ούλλον κατακρίβειαν. Α τζαι σε 2-3 επεισόδια Sopranos, 5-6 επεισόδια The crown, ε τζαι 2-3 επεισόδια Masterchef  the Professionals (δεν ξέρω τι με ελύπησεν παραπάνω που το έχασα).

Όπως τζαι να έχει, όπως καταλαβαίνετε, πέραν της δουλειάς τζαι της εγκυμοσύνης κλπ, τίποτε ιδιαίτερο δε συμβαίνει δαμέ. Η ζωή μου κατακρίβειαν εν τόοοοοσο βαρετή, μέχρι αηδίας (η απάντηση του κόσμου άμαν το λαλώ τούτον εν ότι σε λλίες εφτομάδες εν θα βαρκούμαι καθόλου, με ένα γελούι του τύπου, καημένη τι σε καρτερά, που είμαι σίουρη εν ειλικρινές, αλλά ξέρεις ότι δεν εννοούν "εν θα βαρκέσαι γιατί θα κάμνεις κάτι τόσο exciting", αλλά μάλλον "εν θα βαρκέσαι όπως δε βαρκέται κάποιος που εν στο CIA torturing program", τεσπα φκαίνω εκτός θέματος).

Η μόνη μέρα που είχα εμπνευστεί να σας γράψω ήταν έτσι πριν 1-2 εβδομάδες όταν επίαμεν για φαίν με τους γειτόνους μας που πάνω στην πολυκατοικία. Οι γειτόνοι ένα ζευγάρι Ιρλανδοί (ναι ναι τζιάλλοι Ιρλανδοί στη Λευκωσία), που ήρταν στην Κύπρο για λλίον τζαι μπορεί να μείνουν επ' άπειρον (αλήθκεια αρέσκει τους): ο τύπος δουλεύκει σε μια που τζείνες τες δουλειές που εν καταλάβω, χρηματο-οικονομικά, σε μεγάλη διεθνή εταιρεία, ματσό κατάσταση, η κοπέλα του δασκάλα σε σχολείο (και τώρα σε σχολείο στην Κύπρο, χαχα, η κοπέλα έπαθεν πολιτισμικό σοκ).

Όπως τζαι να έχει, με τους γειτόνους ελαλούσαμεν να πάμε εδώ και καιρό για φαίν. Εθκιαλέξαν να πάμεν σε ένα χαικλέ wine bar-εστιατόριο, έναν που εγώ εξαναπέρασα πόξω τζαι εν εφαντάστηκα ποττέ ότι εννά έμπαινα μέσα. Τούτο που μόνον του δε θα ήταν τζαι πολλά παράξενο υποθέτω, αν δεν έρκετουν σε συνδυσμό με 2-3 άλλες εξόδους σε καινούργια εστιατόρια στη Λευκωσία που είχαμε κάμει πάνω κάτω την ίδια περίοδο με τες κολλητές. Γιατί ναι σε τούτη τη φάση η βασική μου δραστηριότητα εν το φαίν σε καινούργιους τόπους. Απλά έτυχεν ούλλα τούτα τα εστιατόρια που δεν είχα ξαναπάει ναν σχετικά χαικλέ τζαι γκουρμεδιές.

Τζαι έβαλεν με η δραστηριότητα σε σκέψεις:

α) ότι η Λευκωσία εγίνηκε πολλά χαικλέ, τζαι γκουρμεδοκατάσταση (πουρές γλυκοπατάτας τζαι χοιρινό σε red wine jus τζαι άλλα τέθκοια μαστερσεφικά (είπαμε θορούμε τζαι Masterchef τούτες τες μέρες  οπόταν... έμπνευση). Που ενισχύει την αρχική εντύπωση που είχα τότε που επέστρεψα στην Κύπρο πριν ένα χρόνο σχεδόν, ότι το χάσμα μεταξύ τάξεων (φτωχών τζαι όχι τόσο φτωχών) σε τούτη την πόλη εμεγάλωσεν στα τελευταία 10 χρόνια και

β) ότι εγώ η ίδια άλλαξα τάξην τζαι επισήμως μπαίνω τζαι εγώ σε τζείνην την κατηγορία που λέμεν middle class. Γιατί πάω σε τούτα τα χαϊκλέ εστιατόρια, τζαι αρέσκει μου τζαι που πάνω. Το φαίν εννοώ. Ο κόσμος, εντάξει.... Είμαι ακόμα του τύπου, τι κάμνω εγώ ανάμεσα σε τούτους ούλλους, αλλά τέσπα. Μπορεί να φταίει που ο σύζυγος τωρά δουλεύκει σε τράπεζα (εν μπορώ να περιπαίζω τραπεζικούς υπαλλήλους πλέον), που έχουμεν τέλοσπάντων λεφτά. Τζαι όποιος προέρχεται που οικογένεια εργατικής τάξης, ξέρει τι ντροπή ή ενοχή ένι το να έσιεις λεφτά. Το καλόν εν ότι εννεν δικά μου, εγώ ακόμα φκάλλω οκ λεφτά, αλλά όι πολλά (η σχέση εν μπορεί να καταλάβει γιατί επιμένω σε χωριστούς λοαρκασμούς, αφού δε μου συμφέρει, αλλά ναι εν λλιόττερον ιδεολόγος που μέναν).

Η τρίτη παρατήρηση που με επαραξένεψεν, αγαπητέ αναγνώστη/στρια, ήρτεν τζείνη τη μέρα, μετά το φαίν με τους γειτόνους, στο χαικλέ εστιατόριο. Μετά ήταν ούλλοι κάπως πάμε κάπου για ποτό; Τζαι μια τζαι ήμασταν κοντά στη New (Division, εν γίνεται να μεν ξέρεις τι εννοώ εαν είσαι Λευκωσιάτης), εγώ είπα ας πάμεν New, αν τζαι έννεν τόσον ωραία το χειμώνα, όσο το καλοκαίρι, αν τζαι έξερα ότι οι γειτόνοι ήταν παραπάνω του χαικλέ cocktail bar, είπα γιατί όχι; Πάμεν, πιάννουμεν τα ποτά μας (εγώ μη-αλκοολούχο μοχίτο, είπαμεν αγκαστρωμένη γεναίκα) καθούμαστε στο μέσα-έξω (ξέρετε  τζείνον τον υποτιθέμενο εξωτερικό χώρο που εν κλειστός που ούλλες τες πάντες). Μετά που λλίον ούλλοι ήταν κάπως πάμεν στο έξω τραπεζάκιν για λλίον αέρα; (ναι έναν που τα κακά της New εν ότι ούλλοι καπνίζουν στο μέσα-έξω, τζαι επίσης έσιει σόπαν που έφκαλλεν καπνό για κάποιο λόγο τζείνην τη μέρα)

Τζαι ήταν πολλά ωραία.

 Εγώ δηλαδή ήβρα το ωραίον. Ήταν λλίον κρυαδούα, αλλά όι πολλά, σχετικά γλυτζιά η νύχτα, ωραία κουβέντα με τα κοπέλια κάτω που το Γιαννή (βουκεμβίλια), ωραία μουσική αλλά όι πολλά δυνατά έξω... Ο γείτος όμως ήταν λλίον έτσι ανήσυχος. έβλεπα τον λλίον ανήσυχο δηλαδή. Σε κάποια φάση λαλεί μου
- "Ερυκίνη, μπορείς να μου εξηγήσεις τι κάμνουν τούτοι τζιαμέ;" Τζαι δείχνει μου 3-4 παιθκιά που εκάθουνταν σε κάτι σκαλούθκια στο απέναντι πεζοδρόμιο, εκαπνίζαν, επίναν τη μπυρούα τους τζαι εκουβεντιάζαν.
-"ότι κάμνουμεν τζι εμείς" λαλώ του.
- Ναι, αλλά γιατί εν έξω στο πεζοδρόμιο; Μπροστά που τζείνον το κατάστημα; επέμενεν ο γείτος.
Εγώ εν εκατάλαβαινα τι εννοούσε.
- ξέρω γω λαλώ του; έννεν κρυάδα, τζαι αρέσκει τους το έξω; έσιει σκαλούθκια;
- Ναι, αλλά εν οκ να κάθουνται να πίνουν έτσι έξω στο πεζοδρόμιο;
-Γιατί όχι; λαλώ εγώ. Τι κάμνουν;

Ο γείτονας εξακολουθούσε να φαίνεται απορημένος, ανήσυχος.

Εγώ ακόμα να μεν καταλάβω. Η σχέση να παρεμβαίνει τζαι να εξηγά ότι η Λευκωσία δεν είναι ακριβώς Λάντον, που εαν έσιει 4-5 νεαρούς σε μια γωνιά του δρόμου, σιέζεσαι να περάσεις, γιατί μπορεί ναν συμμορία (τούτον εν λλίον αλήθκεια). Ούτε έχουμε τόσο πρόβλημα αλκοολισμού να απαγορεύεται το αλκοόλ σε ανοικτούς χώρους, τζαι ότι ξέρεις, εννεν κάτι επικίνδυνο, people do it all the time τζαι don't worry. Ο γείτος εψιλοηρέμησε μετά, αλλά αναστατώθηκα εγώ.

Έσιει πλάσματα που ανησυχούν για την ασφάλειάν τους εαν δουν 3-4 νέους με ράστα τζαι όχι πολλά φάνσυ ρούχα (νομίζω τζαι τούτον έπαιζε ρόλο), να κόφκουν κουβέντες over a drink and a cigarette (ας πούμεν το πιο φυσιολογικό πράμα) and I am one of them?

existential crisis mode on....
     

Γενέθλια

Σήμερα που εν τα γενέθλια μου [εν ξέρω εαν εν επειδή εν τα γενέθλια μου ή επειδή εψές εκάθουμουν ως τες 1 τζαι εθόρουν Peaky Blinders (η τρίτη σεζόν, αλήθκεια αποφάσισα στο τελευταίο επεισόδιο ήταν πελλάρα. i could live without it) τζαι τωρά κουτουλλώ], ΔΕΝ έχω όρεξη καθόλου για δουλειά. 'Εχω πάααααρα πολλή δουλειά (τζείνον το πράμαν που πρέπει να βουρήσεις, αλλά νιώθω όπως το λαγουδάκι σε τζείνη τη διαφήμιση της Duracel, όχι τζείνο με τες μπαταρίες Duracel, το άλλο χωρίς Duracel που μεινίσκει μισοδότζιν), αλλά απλά ΔΕΝ έχω όρεξη.

Το μόνον πράμαν που έκαμα σήμερα ήταν το μάθημα. Τζαι τωρά μετά το μάθημα νιώθω φτώμαν. Α είπα σας ότι διδάσκω μάθημα στο ΠάνΚυ; Ναι, ναι πρώτη φορά. Μεν με ρωτάτε ίνταλως πάει, εν είμαι ακριβώς σίουρη, πάντως εν είμαι η πιο σκύλλα καθηγήτρια που υπάρχει, αυτό είναι βέβαιο. Επροσπάθησα, αλλά αμαν εν σου φκαίνει μάνα μου φυσικά, δύσκολο.

Έεεεενιγουέι, σήμερα λοιπόν που γίνουμαι αισίως 35 εδίδασκα στους μιτσιούς την ανάγκη του ανθρώπου για νόημα (στο μάθημα για τες ψυχολογικές ανάγκες), το οποίο έβρισκα λλίον αστείον, γιατί τι ξέρω εγώ που το νόημα της ζωής, ήβρα το για να πω τζαι σε άλλους που να το βρουν; Είπα τους τζείνον που εμπορούσα να τους πω, ότι εν δύσκολο πράμαν, ότι εν έσιει τεχνική, φόρμουλα, για το πως να έβρεις το νόημαν, εν έσιει βήματα να ακολουθήσεις. Τζαι ότι το νόημαν εν προσωπική υπόθεση, ο κάθε άνθρωπος μπορεί να έβρει έναν άλλο τζαι με διαφορετικό τρόπο. Οι φοιτητές μου, ήταν τζαι στο τέλος του μαθήματος, εθορούσαν με τζοιμισμένοι (εν πρωιν το μάθημα) ή βαριεστημένοι, δεν ξέρω. Εν είχαν ιδιαίτερον ενδιαφέρον να ασχοληθούν με το θέμα. Μπορεί ναν τζαι το ότι εν μιτσιοί τζαι έτσι ερωτήματα εν τους ήρταν ακόμα, δεν ξέρω.

Τζαι, εν η αλήθκεια, εσκέφτουμουν μετά τζι εγώ πόσον τζαιρόν έσιει να ασχοληθώ με έτσι ερωτήματα για τον εαυτό μου. Κανέναν χρόνο αλόπως. Υποθέτω εν πράματα που θέλουν ώρα να σκεφτείς, να έσιεις το περιθώριο να κάτσουν μες το νου σου να σε βασανίσουν.

Την τελευταία φορά που είχα τούτες τες σκέψεις ήταν σε μια που τες πολλές κρίσιμες καμπές της δουλειάς μου (άμαν πάεις που μονοετές σε μονοετές συμβόλαιο, τζαι γυρεύκεις δουλειά κάθε τρεις τζαι λλίον έσιει πολλές κρίσιμες καμπές, τζαι στιγμές αναθεώρησης υποθέτω). Τζαι νομίζω ότι πάλε εν είχα απάντησην, για το ποιον εν το νόημαν ή που εν το νόημα τέλοσπάντων, μόνον η γνώση πλέον ότι πρέπει να βρεθεί έναν, γιατί η αποδοχή μιας ζωής χωρίς νόημα (που ήταν η πεποίθηση μου σε κάποια φάση νεότητας) εν η αποδοχή μη ικανοποίησης (για μένα πάντα).

Κάποιοι άνθρωποι κάμνουν κοπελλούθκια για να δώκουν στη ζωή τους νόημα ή τα κοπελλούθκια διούν στη ζωή τους νόημα. Εν ξέρω. Ίσως. Ξέρω σίουρα ότι δεν ήταν το δικό μου κίνητρο τζαι εν έχω έτσι προσδοκίες που την πιπεριά που εννά έρτει αν ούλλα παν καλά (ναι είμαστε στο σάιζ πιπεριάς τωρά). Τζαι νομίζω τούτον εν καλόν, αλλά πάλε τι ξέρω εγώ που τούτα τα πράματα; Τίποτε. 

Επίσης ξέρω ότι το νόημαν έννε στη δουλειά μου. Εννοώ αρέσκει μου τζείνον που κάμνω, τζαι εν το κάμνω για τα ριάλλια (εννά έκαμνα κάτι άλλον εαν το κίνητρον ήταν οικονομικό). Κάμνω το κατά βάση που μαζοχισμό (γιατί δεν εξηγείται αλλιώς) γιατί διά μου ευχαρίστηση (μια φορά στο τόσο, αλλά εν αρκετό να με κρατά προς το παρόν), αλλά η ευχαρίστηση έννεν το ίδιο με το νόημα. Τζαι που τούτη τη φάση επέρασα (ότι το νόημα της ζωής εν η απόλαυση τζαι η αποφυγή του πονου, ηδονισμός ολε), αλλά τζαι τούτον επέρασεν μου. Ίσως κατακρίβειαν τούτη ναν τζι η τελευταία μου συνειδητοποίηση για τον εαυτό μου, ότι το να κάμνεις πράματα που σε ευχαριστούν, το να περνάς καλά, πάλε έννεν αρκετό.

Άρα πάλε στο μηδέν. well... όχι ακριβώς στο μηδέν υποθέτω. Κάθε φορά που το βασανίζω το πράμα, βρίσκω ακόμα κάτι το οποίο δεν είναι το νόημα. Οπόταν στη δική μου την περίπτωση η εύρεση νοήματος εν παραπάνω διαδικασία εις άτοπον απαγωγής (απαγωγής ή επαγωγής εν ξέρω), ώσπου να μείνει μια απάντηση που ενναν σωστή.

Εννά μεν σε κάποια φάση;

ΥΓ: για πρώτη φορά μετά που πολλύν τζαιρόν αποφάσισα να κάμω κάτι για τα γενέθλια μου που να μεν ένι μόνον εγώ τζαι η σχέση ή εγώ, η σχέση τζαι οι δύο κολλητές (η τρίτη εν πέρα). Τζαι εν τέλει εν μπορεί να έρτει κανένας άλλος, οπόταν εννά είμαστεν πάλε εμείς τζι εμείς. Εν μπορώ να πω ότι με πειράζει ιδιαίτερα. Είμαι τέλεια μονόχνωτη τελικά.
  

Πέφτοντας που τα σύννεφα

Την Δευτέραν ήταν η επέτειος του Πραξικοπήματος.

Έσιει τζαιρόν εν η αλήθκεια να είμαι στην Κύπρο έτσι μέρα τζαι για τη σχέση φυσικά η πρώτη εμπειρία.

Οπόταν επροετοίμασα τον για το τι να περιμένει. Είπα του εννά έσιει σειρήνες, όι να συντρομαχτείς (αλλά που μέσα μου εσκέφτουμουν, λαλείς να έσιει ακόμα σειρήνες όξα εσταματήσαν να το κάμνουν τούτο;). Σταθερά, όμως, τζαι προβλεπόμενα οι σειρήνες ήρταν. Εμάς ήβραν μας στο αυτοκίνητο σαν επιένναμε δουλειά με τη σχέση με το ΝτίΤζέι ΦΜ στο ττάππο. Σχεδόν εν τες ακούσαμεν.

Αλλά η σχέση είπεν σαν εκατέβαινεν που το αυτοκίνητο εν μέσω σειρηνών "ευτυχώς που με επροειδοποίησες, διαφορετικά εννά ήταν λλίον φοητσιάρικο".

Στο σπίτιν το απόγευμαν εγώ εθορούσα μιαν εκπομπή στην τηλεόραση για το πραξικόπημα (μεν με ρωτήσεις γιατί). Τζαι ελάλουν της σχέσης ότι ήταν ενδιαφέρουσα εκπομπή γιατί ήταν δημοσιογράφοι του ΡΙΚ τζαι επεριγράφαν που επίαν οι πραξικοπηματίες να καταλάβουν το ΡΙΚ.

Τζαι τζιαμέ η σχέση έπαθεν το πατατρακ. Ένα λεπτό, όι κάτσε ένα λεπτό. Τι εννοείς πραξικοπηματίες; Οι Τούρκοι; Οι σειρήνες σήμερα εν ήταν για την Τούρκικη εισβολή;

Τζαι εγώ να είμαι κάπως, όι σαν σήμερα εν το Πραξικόπημαν που εγίνηκεν. Οι Τούρκοι ήρταν λλίες μέρες μετά.

Έππεσεν που τα σύννεφα η σχέση. Καλά εγίνηκεν πραξικόπημα; "Καλά τόσον τζαιρόν δεν το έξερεν;" αναρωτήθηκα; Εγώ φταίω υποθέτω που δεν ανέλυσα διεξοδικά το κυπριακόν πρόβλημα στη σχέση (έχουμεν τζαι άλλη ζωήν εντάξει; μεν με κατακρίνετε).

Τζαι ποιος έκαμεν το πραξικόπημαν; Τζαι ποια εν η διαφορά μεταξύ πραξικοπήματος τζαι εισβολής; (μάνα μου ρε έσιει πλάσματα στον κόσμο που δεν εχρειάστηκεν να εντρυφήσουν σε έτσι όρους). Ούλλον ερωτήσεις η σχέση. Το πραξικόπημαν ήταν plot twist που εν το επερίμενεν υποθέτω. Εθόρεν το στόρυ ίσως σαν να εν αμερικάνικη ταινία (όπως το βλέπουν τζαι οι παραπάνω Κυπραίοι δηλαδή) εμείς οι καλοί τζαι οι Τούρκοι οι κακοί.

Απλά, ξεκάθαρα πράματα.

Εμ η αλήθκεια έννεν τόσον απλή είπα του. Τζι άτε τωρά να εξηγάς....

ΥΓ: στην ερώτηση "καλά τωρά στο βίντεο γιατί δείχνει τους Τούρκους;", ελαλούσα της σχέσης ότι επειδή η εισβολή ήρτεν τόσο σύντομα μετά το πραξικόπημα συνήθως τα δύο παρουσιάζονται μαζί τζαι σπάνια το πραξικόπημαν που μόνον του. Που εν φυσικά δικαιολογία (η χρονική εγγύτητα). Επρόσθεσα μετά ότι φυσικά συμφέρει μας πολλά παραπάνω να εστιαζούμαστεν στην εισβολή τζαι να αφήνουμεν το πραξικόπημαν στο περιθώριο γιατί εν πιο εύκολον να φταιν οι άλλοι. Τζαι εσκέφτηκα για πρώτη φορά, εαν είσιεν παραπάνω διάστημα μεταξύ των δύο, εαν δεν ήταν λλίες μέρες αλλά εφτομάδες, μήνες, πως θα εξελίσσετουν η ιστορία, τζαι πιο ουσιαστικά η θεώρησή μας της ιστορίας...  Εννά ήταν ακόμα το πραξικόπημα πάλε μια by the way αναφορά; Τέλοσπάντων, σκέψεις υποθετικές .    

Περιορισμός σκέψης

Τούτον εν ένα ποστ που εσκέφτηκα να γράψω πριν λλίες εφτομάδες, αλλά ήταν δυσκολάκι. Δεν έξερα πόθεν να αρκέψω τζαι τι να πω ακριβώς. Οπόταν εν το έγραψα, ώσπου προχτές έδοθηκε μου ακόμα έναν έναυσμα. Τα αηδόνια εν σ'αφήνουν να τζοιμηθείς που ελάλεν ο ποιητής.

Τέσπα, εννά αρκέψω που την αρκήν. Πριν λλίες εβδομάδες είχεν ένα άρθρο στην ιστοσελίδα του BBC για το Matrix τζαι το πόσο παλιο φαίνεται τωρά, τζαι ως φαν της ταινίας (της πρώτης, οι άλλες θκυό ήταν με κρύο με βράστη) είπα να το θκιεβάσω. Επροσπάθησα να το έβρω να σας το βάλω δαμέ, αλλά δυστυχώς από τότε μέχρι σήμερα ο συγγραφέας του άρθρου φαίνεται ότι έκαμεν αλλαγές σε τζείνα τα σημεία που έθελα να σχολιάσω (αναρωθκιούμαι γιατί). Οπόταν εννά σας πω τζείνα που θυμούμαι που το πρώτο βέρσιον του άρθρου. Ελάλεν τζι άλλα (για τα γραφικά της ταινίας, για τες ιδέες της τότε επιστημονικής φαντασίας που τωρά φαίνουνται αστείες κλπ.), αλλά το μεγάλο βάρος ήταν στο ότι εν μια (ακόμα) ταινία όπου ένας λευκός, άντρας, εννά σώσει τον κόσμο με κουνγκ-φου, τζαι έτσι για να μαστε κομπλε εβάλαν του μια γεναίκα τζαι ένα μαύρο ως sidekicks. Δεν έξερα πως να νιώσω για το άρθρο. Να νευριάσω με τον αρθρογράφο που μειώνει έναν ολόκληρο Laurence Fishburne απλά ως "ένα μαύρο" τζαι την Carrie Ann Moss ως "μια γεναίκα"; Να νευριάσω που υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί έξω που είδεν το Matrix τζαι που ούλλα τα τεράστια ερωτήματα που θέτει το έργο για την ύπαρξη μας, τη ανθρώπινη συνείδηση, την πραγματικότητα, εστάθηκε σε τούτο; Ας πούμε πόσο πολλά μπορείς να χάννεις το νόημα ρε φίλε; Στο τέλος, να είμαι ειλικρινής ένιωσα βαθύτατη θλίψη, όι για τον/την αρθρογράφο, αλλά για τούτη τη καινούργια γενιά ανθρώπων που δεν έξερεν τι εν το Matrix, τζαι θκιαβάζοντας τούτο το άρθρο είτε εν θα το δει, ή εννά το δει υπό ένα πρίσμα εντελώς άσχετο με την ταινία, με το βασικό της νόημα τέλοσπάντων. Μια γενιά που εκπαιδεύκεται σιγά σιγά με κάθε τρόπο να σκέφτεται με ένα συγκεκριμενό τρόπο, τζείνον των identity politics. Εν αγνοώ θέματα φύλου τζαι φυλής, αλλά αναγνωρίζω ότι έννεν ούλλα τα θέματα τέθκοια, υπάρχουν τζι άλλα θέματα σε μια κοινωνία ή στους ανθρώπους γενικότερα. Αλλά ίσως ζούμε σε μιαν εποχή που προτιμά να αγνοά πολύπλοκα ερωτήματα/θέματα, ή προτιμά τελοσπάντων απλουστευμένες απαντήσεις.

Τζαι αφού τα εσκέφτηκα τούτα ούλλα, είπα του εαυτού μου, Ερυκίνη είσαι υπερβολική. Ας πούμε κύριε ελέησον, εν έναν άρθρο σε μιαν ιστοσελίδα. Σιγά. Αλλά μετά ήρτεν το δι-επιστημονικό συνέδριο στο ΠάνΚυ. Πρώτη διάλεξη για τη συνείδηση, τους συνειρμούς, στην επιστήμη τζαι στην τέχνη που έναν τύπο, έτσι ακαδημαϊκό της παλιάς σχολής. Που τζείνους τους ακαδημαϊκούς που δεν κάμνουν PR τέλοσπάντων. Μετά τη διάλεξη είσιεν βέβαια ερωτήσεις πολλές, η συνείδηση πάντα εν θέμα με πολλύ σουξέ, τζαι ήταν ούλλον τόσο ενδιαφέρον. Εκάθουμουν τζιαμέ τζι εσκέφτουμουν ότι ρε παιδί μου υπάρχουν ακόμα ακαδημαϊκοί τζαι faith in science restored. Τζαι έρκεται η τελευταία ερώτηση, που το πιο νεαρό άτομο που έκαμεν ερωτήσεις, τζαι η ερώτηση ήταν γιατί ούλλα τα έργα τέχνης που ανέφερε ήταν που άσπρους άντρες (πχ. Πικάσο) τζαι που εν η αντιπροσώπευση των γυναικών. Τζαι ήρτεν πάλε τζείνη η θλίψη. Πως μπορεί κάποιος να θεωρεί ότι τούτον εν σχετικό; Με τη συνείδηση τζαι το πως ο εγκέφαλος μας κάμνει συνειρμούς; Θεωρεί το που τ'αλήθκεια σχετικό; Το πιο πιθανόν εν όι, απλά έθελεν να θέσει το θέμα υπό συζήτηση, ή μάλλον έθελεν να κάμει τον ομιλητή να εκφέρει μιαν άποψη. Πάλε γιατί το zeitgeist λαλεί ότι εν με τούτα που πρέπει να ασχολούμαστε.

Δεν ξέρω πόσο συνειδητά ή ασυνείδητα γίνεται, αλλά νιώθω ότι η σκέψη μας περιορίζεται τόσον πολλά, ίσως παραπάνω τωρά με τα κοινωνικά μέσα, από ότι στο παρελθόν. Μπορεί τζαι ναν το ίδιο, δεν ξέρω, απλά οι τρόποι περιορισμού να αλλάξαν; Το περιεχόμενο του με τι ασχολούμαστεν (αλλά τζαι ο τρόπος προσέγγισης) εν συγκεκριμένο, περιορισμένο τζαι καθοδηγούμενο. Τζι αν δεν είναι που το καθεστώς (τα σχολικά προγράμματα, τα συμβατικά μέσα), αλλά που το ιντερνετ (που δεν είναι τόσο ελεύθερο όσο νομίζουμε), πάλε εν περιορισμός. 

Η (κόρη μου η) σοσιαλίστρια μέσα μου ήταν να ελάλεν ότι το σύστημα προωθεί τα identity politics όσο δεν παίρνει, για να μεν ασχολούμαστεν με άλλα πράματα που εν σημαντικά (το πως οι φτωχοί φτωσιηνίσκουν τζαι οι πλούσιοι πλουσιεύκουν), αλλά να μαχούμαστεν με το ποιος έσιει τι μες τα σιέλλια του, ποιος κάμνει τι μες το κρεβάτι του, πόσον άσπρο/σκούρο εν το δέρμα του καθενιού κλπ, γενικώς πράματα περιφεριακά τζαι άσχετα με το τι έσιει ο καθένας μες τη κκελλέ του. Αλλά άτε, συγκρατώ την. Μπορεί να έσιει τζι άλλες εξηγήσεις.

ΥΓ: Μεν με παρεξηγείτε, εν λαλώ ότι το τι είμαστεν δεν επηρεάζει το πως σκεφτούμαστε, αλλά τυγχάνει να είμαστεν πολλά πράματα τζαι τα βιώματα μας, οι σκέψεις μας, εν δύσκολο να αναχθούν σε ένα μόνο παράγοντα.
ΥΓ2: υποθέτω το βασικό μήνυμα του ποστ εν ότι έσιει τζι άλλα σημαντικά πράματα στη ζωή, που εαν ασχολείσαι μόνο με τα θέματα της υπο-ομάδας σου, χάννεις τα. Τζαι, κατά τη δική μου ταπεινή άποψη πάντα, τα πιο ουσιαστικά θέματα/ερωτήματα εν πανανθρώπινα.

Γιατί ο καφές εν θα εν ποτέ ο ίδιος

Εθυμήθηκα το blog τούτες τες μέρες τζαι την Κύπρο γενικότερα. Όχι γιατί ήταν να ερτω. Όχι μόνο τελοσπαντων. Αφορμή ηταν τούτο το βιβλίο που εθκιαβαζα για το book club τον Ιούλη, The bastard of Istanbul, το οποίο εισιεν μεν ενδιαφέρον θέμα (τες σχέσεις Αρμενίων- Τούρκων), αλλά κατά τα άλλα ήταν χάλια, απλά χάλια που πολλές απόψεις.

Τελοσπαντων, εισιεν μια φάση στο βιβλίο που η συγγραφέας επεριεγραφε ένα καφέ στην Κωνσταντινούπολη, ένα εναλλακτικό (ψευδο)κουλτουρέ καφέ, λλιον σαν τα καλά καθούμενα της Πόλης. Έκαμε μου εντύπωση το πιο κάτω απόσπασμα:

"Νothing could upset the sluggish rhythm that prevailed at Cafe Kundera. Those in need of speed and variation could simply go out, for there was plenty of that on the streets. Here it was about mandatory indolence and eternal recurrence. This place was about fixations, repetitions and obsessions; it was for those who didn't want to have anything to do with the bigger picture, if there indeed was such a thing."

Εσυνειδητοποίησα τζεινη την ώρα τι εν τζείνο που λείπει σε τούτο τον τόπο, στο "πάμε για καφέ" στην Αγγλία (κατ' ακριβειαν νομίζω στο "πάμε για καφέ" οπουδήποτε, γιατί στο τέλος της ημέρας εννεν θέμα τόπου εν θέμα φάσης τζαι πλασμάτου), τούτη η δυνατότητα της φυγής, του να σταματά ο χρόνος (ή μάλλον να μεν έσιει σημασία) όσον είσαι τζιαμε τζαι όσον διαρκεί η συζήτηση. Εν έσιει καφέ δαμέ, όσον ωραίον τζι αν ένι που να προσφέρει έτσι πράμαν. Τζεινον το πράμα του να είσαι τζιαμε, στον ίδιο συγκεκριμένο τόπο, με τα ίδια συγκεκριμένα πλάσματα, τζαι να κάμνετε τες ίδιες ατέρμονες ή τζαι ανεξοδες συζητήσεις, τελετουργικά τζαι καθηλωτικά. Η δυνατότητα του να μπαίνεις σε έναν άλλο μικρο-κοσμο με διαφορετικούς ρυθμούς που τη ζωήν εκεί έξω. Του να αφήνεις τη ζωήν τέλοσπάντων εκεί έξω.

Εν απίστευτον το πόσον έντονα νιώθω την απώλεια τούτης της φάσης, ότι κάτι λείπει που εν ουσιαστικό, το πόσο νοσταλγικά το θυμούμαι τωρά, αλλά παράλληλα πόσο έντονα, σε κάποια φάση στη Λευκωσία (μια δεκαετία σχεδόν πριν), εν το άντεχα άλλον. Ήταν καιρός υποθέτω να προχωρήσω. Ήμουν ίσως έτοιμη τότε να φκω που την καθήλωση. Να ενταχθώ στη ζωή εκεί έξω, στον πραγματικό κόσμο.

Τζαι, δυστυχώς, άμαν πεις τζαι πάεις πάρακατω, εν έσιει επιστροφήν. Εν μπορεις να ξαναπάεις πίσω, να ξαναμπείς στην καθήλωση, να ξαναέβρεις ένα χώρο φυγής που το bigger picture.

Όσον τζι αν θέλεις. It's too late, είσαι ήδη κάποιος άλλος.

ΥΓ 1: όσο ζεις κάπου αλλού, μπορείς να λαλείς ότι εν τα κκαφφέ του Λονδίνου (πχ) που φταιν που έννεν τα ίδια, αλλά ξέρεις το ότι κατα βάθος... εν εσύ που εν είσαι ο ίδιος.
ΥΓ 2:τωρά που μιλούμε για καφέδες εθυμηθηκα τουτην τη ταινία

Χτυποκάρδια (όχι στα θρανία)

Καταρχήν, πριν πάω παρακάτω, θέλω να ξεκαθαρίσω, να δηλώσω ευθαρσώς και με το χέρι στην καρδιά, ότι εγώ τη σχέση, τη συζυγική, τζαι πριν γινεί συζυγική δηλαδή, μιλούμεν... κορόνα στο κεφάλι μου που λαλούσιν. Θορώ τον μες τα μμάθκια. Τζαι άλλους αρσενικούς εν έσιει. Εν γυρεύκουμαι ρε παιδί μου. Ότι εγύρευκα, ήβρα το. Τέλος αναζήτησης.

Τούτων λεχθέντων ακούστε τι μου εσυνέβηκε προχτές.

Εκαρτέρουν τον συμμετέχοντα της ημέρας (είπαμεν κάμνουμεν ηλεκτροσοκ του κόσμου), εν έτρεχα εγώ το πείραμα (ευτυχώς), εγώ έκαμνα τον επιστάτη, απλά να βεβαιωθώ ότι ούλλα παν καλά. Τζαι πάω στην είσοδο να συνάξω τον συμμετέχοντα, τζαι με το που τον είδα, ούτε καν που κοντά, μια φιγούρα που μακριά, σαν εστέκετουν στο ρεσέψιον τζαι ερώταν ποια εν η Ερυκίνη, εχτύπησε το φυλλοκάρδι μου. Έτσι πάνω σ' άνεμο. Ξέρετε πόσα χρόνια έσιει να μου συμβεί έτσι πράμαν; Ούτε εγώ εν αθθυμούμαι πλέον.

Αλλά εχτύπησεν. Στην αρκήν εν εκατάλαβα τι εγίνηκεν, τόσος τζαιρός επέρασεν που την τελευταία φορά. Εσκέφτουμουν προς τι αυτή η αναστάτωση. Γιατί υπήρξεν αναστάτωση. Μετά αθθυμήθηκα.

Τζαι να πεις, εν ήταν τζαι κανένας αντικειμενικά ωραίος. Ήταν που τζείνους που αντικειμενικά έννεν ωραίοι, αλλά... υπάρχει κάτι τέλοσπάντων. Τζαι μιτσής. Παναγία μου, τζαι που το λαλώ ντρέπουμαι. Μιτσής, φοιτητούιν ας πούμεν, αναμαλλιασμένος, λέτσης.

Τι να σου λαλώ τωρά. Εν έσιει τζαι σημασία βέβαια.

Μετά που επόκατσεν η αναταραχή, σαν έκαμνεν ο συνάδελφος το πείραμαν τζαι έκαμνεν ηλεκτροσοκ του μιτσή, εγώ αντί να ελέγχω ότι ούλλα παν καλά,εκάθουμουν στη γωνιά τζαι εσκέφτουμουν, επροσπαθούσα να ζυγίσω μέσα μου, εαν ήταν κάτι κακό, ηθικά κακό. Εαν θα έπρεπε να νιώσω άσιημα που εκαρδιοχτύπησα για κάποιον που έννεν η σχέση. Εν εξαναβρέθηκα σε τούτην τη θέση πριν, οπόταν υποθέτω δεν έξερα τα ηθικά μου κριτήρια (παρεμπιπτόντως, αποφάσισα ότι εν ένι. Στο τέλος την ημέρας, δεν έκαμα τζαι τίποτε, δεν θα έκαμνα ποττέ βέβαια. έτο ήταν έναν στιγμιαίον καρδιοκτύπιν τζαι επέρασεν. Εν το ίδιον πράμαν με το να περνά μια θεά με κάτι μίνια ας πούμεν τζαι μεινίσκει ένας άντρας τζαι χάσκει. Εν το ίδιον έννεν; ..... Εν η αλήθκεια, εν το ένιωσα ακριβώς το ίδιο... Λλλίον σιηρόττερον... ).

Μετά εσκέφτουμουν ότι τέλοσπάντων, έσιει πολλά πράματα που μπορεί να πει κανείς για τον έρωταν, να γράψει τόμους τζαι τόμους, αλλά έσιει έναν κομμάτι, που δεν σηκώνει συζήτηση, που δεν έσιει τζαι κάτι να πεις, που δεν είναι αντικείμενον σκέψης, επιχειρηματολογίας λογικής, τίποτες,  σκέττη νέττη χημεία ή βιολογία αν προτιμάτε.

Εθθύμησεν μου η φάση (τζι ας ήταν για αστείον ο τίτλος) τους έρωτες του σχολείου. Που δεν ήταν έρωτες, ήταν απλά εκφάνσεις τζείνου του σύστηματος που εξύπναν, ήταν ανατριχίλες, τζαι κοτσινίσματα, τζαι ναι, χτυποκάρδια, σαν επαίρναν κάποιος που ούτε του εμίλησες ποττέ. 'Ηταν έρωτας με την ιδέαν του έρωτα.

Ίσως εν τέλει να μεν εγέρασα τόσον όσον νομίζω.     

United (ε καλά όι τζαι τόσο) Kingdom (περασμένα μεγαλεία) αλλιώς Don't cry for me Erykini

(26/01/17: έθελα να γράψω κάτι για τες πρόσφατες αποφάσεις του δικαστηρίου δαμέ για το Μπρέξιτ, αλλά μετά ήβρα τούτο το άρθρο στα πρόχειρα μου που το έχω γραμμένο που το καλοτζαίρι, μετά διαφοροποιημένο το Νιόβρη, αλλά για κάποιο λόγο έμεινεν στα πρόχειρα. Ε σήμερα εν η μέρα του).

(Έθελα να γράψω κάτι για τον Τράμπαν τούτες τες μέρες, τζαι μετά αθθυμήθηκα ότι είχα γράψει κάτι τότε με το Μπρέξιτ, το οποίο για κάποιο λόγο δεν εδημοσίευσα. Βάλλω το δαμέ, γιατί οι σκέψεις μου εν πάνω κάτω οι ίδιες στα θκυό θέματα. Περιληπτικώς: Κανεί κλάμαν, ολάν, κανεί. Ειδικά οι πόξω που την Αμερική, θα έπρεπεν να εκάμναν πάρτυ που οι Αμερικάνοι έχουν έναν τράμπαν για πρόεδρο, πέρκει τζαι κόψει κανένας πόλεμος πίσω, τζαι γλυτώσει κανένας σύριος ή άλλη μαυριδερή ράτσα.) 

Τα νέα του δημοψηφίσματος εμέναν ήβραν με στη Χαλκιδική, εφτομάδα του μέλιτος, χωρίς τηλέφωνο, χωρίς ίντερνετ (η σχέση ήταν να πεθάνει, έπαιρνεν κάθε πρωίν βαθιές ανάσες τζαι ελάλεν του εαυτού του "this is good for me, this is a good exercise, this is good, this is good"). Μόνον παραλία, ήλιον τζαι φαίν (δώστου μπουγάτσα).

Εννοείται εψηφίσαμεν πριν να φύουμεν, με ταχυδρομική ψήφο (γιατί έσιει τζαι έτσι πράμαν), αλλά τον πανικό του αποτελέσματος εν τον εβιώσαμεν ευτυχώς. Ώσπου να στραφούμεν επεράσαν οι πρώτες 2-3 μέρες. Φυσικά ο πανικός επαρέμεινε, τζαι κυρίως το κλάμαν τζαι ο θρήνος. Τζείνον το "εν γίνεται, μεν μου το πείτε ότι εν αλήθκεια, εν θα το αντέξω" τζαι το "απαναγία μου εκαταστράφηκεν ο κόσμος τζαι τι θα απογίνουμε σε τούτη τη ζωή".

Εγώ εν το εσυμμερίζουμουν ούτε το συμμερίζουμαι το κλάμαν, παρά το ότι εψήφισα remain γιατί αν έσιει κάτι που μας έμαθεν η ιστορία εν το "τους εγγλέζους μην τους κλαις". Προχτές που εφκήκεν στη δημοσιότητα η έκθεση για το Ιράκ μετά που τόσα χρόνια, εσκέφτουμουν εν τούτον το κράτος που αγωνιούμεν τι θα απογίνει; Ίσως για το ευτύτερο καλό, να πρέπει το Ηνωμένο Βασίλειο να αποκτήσει τζαι λλία παραπάνω δικά του προβλήματα.

Ο άλλος λόγος που δεν συμμετέχω καθόλου στον πανικό εν το ότι είμαι δημοκράτισσα κατά βάθος (αν τζαι έχω ώρες ώρες δικτατορικόν ύφος) τζαι ούλλη η συζήτηση κάμνει με να νιώθω άβολα. Στη δημοκρατίαν (τάχα μου ότι εν δημοκρατία) ο λαός επήρεν μιαν απόφαση. Αν εν ηλίθια απόφαση, που ένι, ο λαός εννά μάθει που τα λάθη του. Ενοχλούν με οι συζητήσεις του τύπου οι μεγάλοι σε ηλικία εψηφίσαν έξοδο λες τζαι η ψήφος σου πρέπει να έσιει διαφορετική βαρύτητα αναλόγως της ηλικίας σου. Ενοχλούν με αφάνταστα τα πετίσιον στο ίντερνετ για να ακυρωθεί το δημοψήφισμα/να γινεί έναν άλλον, που ανθρώπους που δεν μπορούν να δεχτούν τον απλόν (τζαι μερικές φορές οδυνηρό) κανόνα της πλειοψηφίας. Καταλάβω ήταν κοντά το αποτέλεσμαν, αλλά τζαι πάλε. πλειοψηφία.

Ούτε μου αρέσκει ο τρόπος που παρουσιάζουνται οι ρατσιστικές επιθέσεις μετά το δημοψήφισμαν, λες τζαι εν το δημοψήφισμαν που έκαμεν τους ανθρώπους ρατσιστές τζαι όι το αντίθετον.

Μπορούμεν να συζητήσουμεν πολλά, αν ήταν λάθος να κάμει το δημοψήφισμαν, αν ήταν η σωστή στιγμή, κυρίως τζαι πιο σημαντικό για μένα, το τι γίνεται μετά, αλλά όι το αποτέλεσμαν. Το αποτέλεσμαν εν τζείνον που ένι. Τζι αν ο κόσμος επαρασύρθηκεν που ηλίθιους με ψευδή επιχειρήματα, υπάρχουν πολλά αληθείς λόγοι που εγίνηκεν τούτον τζαι κανένας δεν κάθεται να ασχοληθεί.

Το μέλλον δεν προβλέπεται ιδιαιτέρως καλό. Αλλά όι επειδή εννά φύει το ΗΒ που την Ευρώπη (AN τζαι όποτε φύει), αλλά γιατί λαλεί σου θα μειωθεί ο φόρος των επιχειρήσεων, τζαι άμαν μειωθεί ο φόρος στες επιχειρήσεις εννά αυξηθούν οι φόροι στους υπολοίπους τζαι άλλα τέθκοια καλά που έρκουνται. Γιατί στο τέλος της ημέρας το σημαντικόν εν το πως ζεις τη ζωή σου, ίντα κοινωνίαν φτιάχνεις για τον εαυτό σου τζαι τους συμπολίτες σου όι εαν είσαι μέσα ή πόξω που την Ευρώπη.

ΥΓ (11/11/2016): σήμερα το πρωίν είδα παρόμοια πετίσιον στο Ίντερνετ για ανατροπή του αποτελέσματος στο Αμέρικα. Το πόσον εύκολα πετάσσουνται τα αποτελέσματα εκλογών/δημοψηφισμάτων άμαν εν μας βολεύκουν εν τραγικό. Πρώτα ήταν ο Τσίπρας που έκαμεν το όχι, ναι, πριν λλίες μέρες το δικαστήριον αποφάσισεν δαμέ ότι ασχέτως του δημοψηφίσματος για το Μπρέξιτ, το άρθρο 50 (για την έξοδο) θα πρέπει να περάσει που κοινοβουλευτική ψηφοφορία τζαι τωρά τούτα. Τζαι κάπως έτσι η δημοκρατική ψήφος εγίνηκεν ενοχλητικό κουνουπούδιν, ψεκάστε, τελειώσατε.

ΥΓ (26/01/2017): Η άνεργη διδακτόρισσα που τα χτες παύει να είναι άνεργη διδακτόρισσα, μετά που ένα σερί συνεντεύξεων, στα οποία ήμουν θεά, πάλε, τζαι έναν έκατσεν κοπέλλια. Οπότε κάτι μου λέει ότι εννά έχω υλικό να σας πρήζω σύντομα.

Ο ατομικισμός των ατομικών δικαιωμάτων

(θέλω να σας γράψω ποστάκιον για τα πάμπολλα ίντερβιου που έχω τούτες τες μέρες τζαι τα εργασιακά διλήμματα, σκέψεις, καταθλίψεις, που έρκουνται μαζίν τους, αλλά άτε τούτον εν λλίον πιο επείγον. τα προσωπικά θα έρτουν μετά).

Αφορμή για τούτον το ποστ εν τζείνον το Women's March που έγινε στο Αμέρικα προχτές, που μου έφερε στο νου σκέψεις που έχω κάμει τζαι στο παρελθόν (είπαμεν είμαι άνεργη διδακτόρισσα, έχω χρόνο να σκέφτουμαι πράματα).

Το λοιπόν... πριν λλίον τζαιρόν είδα μιαν ταινία που λέγεται Pride, εν ξέρω αν σας το είπα. Έν ήταν ακριβώς αριστούργημα της έβδομης τέχνης, αλλά ήταν βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία, που μου έκαμεν πολλήν εντύπωση. Ήταν που λέτε η ιστορία μιας ομάδας LGBT ακτιβιστών που το Λάντον τη δεκαετία του 1980, που αποφασίσαν να συμπαρασταθούν στους μεταλλορύχους που εκάμναν τότε απεργίες (κάπου στην Ουαλλία ή κάτι). Εν μια ιστορία βασικά τούτου που λαλούμεν solidarity.

'Εκαμεν μου εντύπωση τότε που το είδα τζαι έκαμεν με τζαι εσκέφτηκα λλίον το πόσον ωραίον ήταν τούτο το solidarity, μεταξύ ανθρώπων που επεράσαν παρόμοια (όπως λαλεί ο πρωταγωνιστής μες την ταινία) τζι ας εν που πολλά διαφορετικούς κόσμους, αλλά τζαι πόσον σπάνιον ένι επίσης. Το πόσον ο ακτιβισμός συχνά οδηγεί σε μη βοηθητικούς διαχωρισμούς. Ενώ εν ένας τρόπος συλλογικής αντίδρασης, έσιει τζαι έναν πολλά ατομικιστικόν κομμάτιν, όταν ουσιαστικά τζείνον για το οποίον παλεύκεις εν τα δικά σου δικαιώματα, αναλόγως με τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου (τζαι τα δικαιώματα των υπολοίπων σαν εσένα φυσικά).

Ελάλεν κάποιος σε ένα μπλογκ για το κίνημα black lives matter για παράδειγμα, για το πως τούτον το μόττο το black lives matter εν λλίον λειψόν, ότι λείπει του έναν too. black lives matter too. Τζαι τι γίνεται με τζείνες τες ζωές τες καφετούες; Εννά σου πει ο άλλος, οι καφέ ας κάμουν τες δικές τους διαδηλώσεις. Εμείς είμαστεν μαύροι (αφρο-αμερικάνοι ή τέλοσπάντων ποιος εν ο πολιτικάλλυ κκορρέκτ τρόπος να πεις ένα μαύρο άνθρωπο μαύρο, ας μεν αρκέψω με τον πολίτικαλλυ κορρέκτ κατακερματισμό της γλώσσας), κόφτει μας μόνο για τους μαύρους. Τζαι γιατί ναν black lives matter τζι όχι all lives matter, εν τζαι έσιει τίποτε που θέλουν οι μαύροι που εν διαφορετικό που τζείνο που θέλουν τζαι οι  άσπροι τζαι οι κίτρινοι τζαι οι μπλε, έννε; Κανένας εν θέλει να τον παίζει η αστυνομία χωρίς λόγο.

Έβλεπα λοιπόν τες χιλιάδες των γυναικών που εμαζευτήκαν να κάμουν πορεία προς το Λευκό Οίκο στην Αμερική τζαι εσκέφτουμουν που ήταν τούτες ούλλες οι γυναίκες όταν οι αστυνομικοί επαίζαν μαύρους χωρίς λόγο πριν λλίους μήνες; Γιατί εν έγινε αντίστοιχη πορεία καμιά φορά για το σύστημα υγείας στην Αμερική; Που ήταν τούτες ούλλες οι γεναίτζες όταν ο Μπους εξεκίναν πόλεμο, όταν ο Κλίντον εξεκίναν πόλεμον, όταν ο Ομπάμα εξεκίναν πόλεμο; (α ναι ούλλοι οι πόλεμοι εν σε χώρες μακρινές τζαι εξωτικές, δεν μας επηρεάζει άμεσα).

Ενοχλεί με βέβαια τζαι το ότι εκάμναν πορεία ενάντια στον πρόεδρο που εψηφίσαν οι συμπολίτες τους (όι στες πολιτικές του), αλλά τούτον εν άλλη συζήτηση. Ενοχλεί με κυρίως τούτος ο διαχωρισμός των δικαιωμάτων. Είμαστε γυναίκες τζαι παλεύκουμε για τα δικαιώματα των γυναικών. Εν γίνεται να είμαστεν άνθρωποι τζαι να παλεύκουμε για τα δικαιώματα των ανθρώπων; Τζαι υποθέτω ενοχλεί με που κινητοποιείται κάποιος άμαν θιχτούν τα δικά του δικαιώματα, γιατί εν τζείνα που έχουν σημασία. Ακόμα παραπάνω ενοχλεί με που τα δικαιώματα έχουν demographics, γιατί κανονικά εν θα έπρεπεν. Έννε;

ΥΓ: εννά μου πεις άτε τζι εσού κάτι εννά έβρεις να κατακρίνεις, κάθεσαι έσσω σου με το πληκτρολόγιο τζαι κρίνεις τζείνους που κάμνουν κάτι. Εν θα έπρεπε καν να μιλάς. Ίσως να έσιεις δίκαιο, αλλά τουλάχιστον εγώ εν το παίζω ακτιβίστρια.

High-rise

Εθκιάβαζα σήμερα το πρωί στην εφημερίδα τη διαδικτυακή ότι λαλεί θα χτιστεί ένα 25όροφο κτήριο στη Μακαρίου, στα πρότυπα κτηρίων του Λονδίνου τζιόλας λαλεί σου....

Ακόμα ένα high rise. Πάει τζαι η Λευκωσία.

Είμαι σίουρη ότι εννά σιει τζαι πολλούς στη νήσο που σιέρουνται που επιτέλους εννά γινούμεν Λονδίνο.... Με τεράστια, πανάκριβα, όφκερα κτήρια στο κέντρο (γιατί οι ξένοι που εννά γοράσουν τα διαμερίσματα εννά μεινίσκουν τζιαμέ 2 εφτομάδες το χρόνο, αν θα τα γοράσει δηλαδή κανένας. Ας πούμεν πόσοι ζάμπλουτοι έχουν ως όνειρο ζωής να έχουν ένα διαμέρισμα στη Λευκωσία;) τζαι οι υπόλοιποι να στριμώχνουνται στην περιφέρεια σε πανάκριβες τρύπες.

Ναι, ποιος δε θα έθελε να γινεί Λονδίνο;

ΥΓ: Εννά σιει τζαι τούτον το κτήριο θκυό εισόδους μιαν για τους φτωχούς τζαι μιαν για τους πλούσιους ενοίκους, όπως γίνεται δαμέ στο Λονδίνο;
ΥΓ2: Η είδηση εθθύμισεν μου ένα βιβλίο που εθκιάβασα με τούτον τον τίτλο "High-rise", του J.G. Ballard, το οποίο περιγράφει έναν 40όροφο κτήριο (με γυμναστήριο, τζαι εστιατόριο τζαι σούπερμάρκετ τζαι ούλλα τα καλά) στο οποίο ζει η αφρόκρεμα του Λονδίνου, αλλά ακόμα τζαι μεταξύ των πλουσίων έσιει ταξική διαφοροποίηση. Οι λλιόττερον πλούσιοι τζαι τζείνοι με μωρά ζουν στους χαμηλούς ορόφους τζαι οι ζάμπλουτοι στους πάνω-πάνω. Τζαι σε κάποια φάση οι τάξεις συγκρούονται, τζαι ούλλα φκαίνουν εκτός ελέγχου με πολλά βίαιο τρόπο. Εν ήταν το καλλύττερο βιβλίο έβερ, αλλά ήταν πολλά ενδιαφέρον κόνσεπτ. Στο book κλαμπ όταν το εσυζητούσαμεν, οι παραπάνω ελαλούσαμεν πόσον τούτον το κτήριο (σε ένα βιβλίο που εγράφτηκε τη δεκαετία του 1970) εμοιάζεν τραγικά με ούλλα τα μοντέρνα κτήρια στο Λονδίνο. Ήταν λλίον φοητσιάρικο...
ΥΓ3: τζείνος που αποφάσισεν να σταματήσει ο περιορισμός στους ορόφους στη Λευκωσία έπρεπεν να το ξανασκεφτεί ίσως. Που την εμπειρία μας δαμέ στο χωρκόν εν ότι άμαν έναν ψηλό κτήριο φτάσει σε μια γειτονιά εν αρκούν να φυτρώσουν τζιάλλα δίπλα του. Τζαι ποσιερέτα τον τον ουρανό που εθόρες έτσι άπλετον. Εννάν έναν κουτούι μπλέ στα αριστερά. Αλλά μεν το σκέφτεσαι, εννά έρτουν πλούσιοι να γοράσουν διαμερίσματα, να πιαν την υπηκοότητα, να σιωνώσουν ριάλλια. Η ανάπτυξη έρκεται. Καλό...       

Downshifting

Τούτος εν όρος που ανακάλυψα πριν λλίες ημέρες, αλλά σχετίζεται πολλά με πράματα που έχω στο νου μου τον τελευταίο καιρό (ίσως 1-1.5 χρόνο).

Σημαίνει κυριολεκτικά τζαι μεταφορικά ρίφκω ταχύτητα, στο οδήγημα, αλλά τζαι στη ζωή. Ρίφκω τους ρυθμούς της ζωής. Φκαίνω που τζείνον τον κύκλο του δουλεύκω σαν το γάρο 12 ώρες την ημέρα για να φκάλω λεφτά, που θα μου χαρίσουν έναν πολλά άνετο τρόπο ζωής που άποψην υλικών αγαθών, που με τη σειρά του απαιτεί να συνεχίσω να δουλεύκω σαν το γάρο να τον συντηρήσω. Ή εναλλακτικά δουλεύκω σαν το γάρο 12 ώρες για να πιάσω μιαν προαγωγή, τζαι μετά ακόμα μια, για να χτίσω την καριέρα μου που θα μου δώκει κύρος (τζαι λεφτά βέβαια αλλά τούτον ήδη είπαμεν το).

Τέλοσπάντων, η ιδέα του downshifting εν από ότι εκατάλαβα (είπαμεν πριν λλίες μέρες το άκουσα) το δουλεύκω πιο λλίον - πιάννω πιο λλία λεφτά - ξοδεύκω πιο λλία / ζω μιαν λλιόττερο καταναλωτική ζωή - περνώ παραπάνω χρόνο με την οικογένεια μου τζαι τους φίλους μου - είμαι πιο χαρούμενος. Τούτο δε σημαίνει απαραιτήτως παίρνω τα όρη τζαι τα παραρά, χτίζω μιαν καλύβα στο δάσος τζαι ζω χωρίς ρεύμα, ιντερνετ τζαι τρεχούμενο νερό, αλλά λλιότερον εξτρίμ (καθαρά κυπριακά) αλλαγές στη ζωή που θα επιτύχουν τούτη τη μείωση του ρυθμού της ζωής.

Ίσως τούτα να ακούουνται λλίον πελλάρες στην Κύπρο όπου έχουμε ακόμα κάποιου είδους χαλαρότητα σε άποψη ρυθμών (αν τζαι θυμούμαι πολλά καλά στες καλές μέρες τζείνους που εκάμναν 2 δουλειές για να ξεπληρώσουν τη σπιταρώνα τζαι να κακομαθαίνουν τα κοπελλούθκια τους), αλλά τζαι τέθκοια ανεργία σε τούτη τη φάση. Αλλά δαμέ η ζωή έσιει τόσον απίστευτους ρυθμούς, που πραγματικά δεν μπορείς να μεν τα σκεφτείς τούτα τα πράματα. Εγώ δηλαδή σκέφτουμαι τα, εν ξέρω για τους υπόλοιπους. Ίσως εν τέλει να μεν καταφέρω να γινώ ποττέ πραγματική Londoner, βασικά μακάρι να μεν τα καταφέρω (αν γινώ καμιά φορά Londoner φίλοι/φίλες δικαιούστε να με πατσαρκάσετε να φέρω τα μίλια μου).
 
Πρόσφατο παράδειγμα: Εβρεθήκαμεν με κάτι παρέες της σχέσης που τη δουλειά τζαι ήταν τζιαμέ μια παλιά συνάδελφος της σχέσης που εφυεν για να πάει να δουλέψει στο Facebook. Ούλλοι φυσικά ερωτήσαν πρώτο πράμαν πως ένι να δουλεύκεις στο φατσοβιβλίο. Τζαι η κοπελιά ήταν γεμάτη ενθουσιασμόν ότι εν τέλεια, ότι έχουν μιαν απίστευτη καφετέρια, τζαι προσφέρουν τους δωρεάν πρωινό, μεσημεριανό τζαι δείπνο !! τζαι οι υπόλοιποι ήταν κάπως αααα ουάο, τέλεια, μα δωρεάν; κλπ κλπ. Εγώ το μόνο που εσκέφτουμουν ήταν: καλά ίντα ώρα σκολάννεις; Δηλαδή άμαν μια εταιρεία προσφέρει σου δωρεάν δείπνο σημαίνει ότι αναμένει που σένα να είσαι στη δουλειά ως την ώρα του δείπνου (τουλάχιστον). Τζαι τέλοσπάντων τι εν τόσο επείγον στες δουλειές του Φατσοβιβλίου που εν μπορεί να γινεί την επόμενη μέρα τζαι πρέπει να δουλεύκει κάποιος ως τες 9;

Τέθκοιες ιστορίες έχω πολλές που τούτη την πόλη, κυρίως μέσω των γνωστών της σχέσης που εν ούλλοι τούτον που λέμεν young professionals τζαι δουλεύκουν στη google, στην apple τζαι σε άλλες τέθκοιες μεγαλοεταιρείες (αλλά τζαι της ίδιας της σχέσης που εξέφυγεν που μια μεγαλοεταιρεία). Κόσμο που δουλεύκει πολλά, παλαβές ώρες τζαι πιάννει πολλά λεφτά τζαι άλλα ωφελήματα όπως ταξίθκια business class στο εξωτερικό. Τζείνοι γουστάρουν, άρα τι λόος μας ππέφτει, απλά κάμνει σε να αναρωθκιέσαι.

Εγώ πάλε είμαι στην ακριβώς αντίθετη φάση. Μετά που ένα χρόνο άνεργη, τζαι ένα χρόνο παρτ-τάιμ δουλειά, κάμνω downshifting υποχρεωτικά τζαι αρέσκει μου. Ναι, οικονομικά ίσια που φκαίνω τζαι πρέπει να κάμνω οικονομία, αλλά που την άλλη... έμαθα να κάμνω γλυκίσματα που τρώουνται, τζαι έχω χρόνο να σκεφτώ πράματα όπως τούτα που σας λαλώ, τζαι να θκιεβάσω βιβλία. Τζαι κάποιος μπορεί να πει, ε καλά εν πιο σημαντικό να κάμνεις κέικ, που το να έσιεις παραπάνω λεφτά;

Νομίζω πως ναι. Για μένα τουλάχιστον εν ναι.
Στο τέλος της ημέρας ούλλα καταλήγουν στο πως θέλει κανείς να ζήσει τη ζωή του, το τι εν σημαντικό τέλοσπάντων.

ΥΓ: η κοπελιά που σας ελάλουν πιο πάνω στο σχόλιο μου "δηλαδή εν μαειρεύκεις ποττέ σπίτι σου" είπεν μου μαειρεύκω πολλά τα σαββατοκυρίακα, γιατί πεθυμώ το. Εν το επερίμενα, αλλά λείπει μου. Τζαι τούτο λαλεί πολλά.
    

Συζητήσεις του χωρκού (παραδόξως ενδιαφέρουσες)

(καταρχήν να πω ότι είμαι Κύπρον, άρα το αναφερθέν χωρκόν εν το χωρκόν λλίον έξω που τη Λευκωσία, όι το χωρκόν στο κάμτεν που πάμε για καφέ τζαι χαλλούμι ραπ)

Στον σημερινό καφέ στη γειτονιά τον δεκαθκιάτικο, ήμουν τζι εγώ καλεσμένη. Γιατί έκαμνεν τον η νούννα μου (που μεινίσκει απέναντι), τζαι ήταν τζι η γιορτή της, τζαι άτε έλα να σε κεράσω τζαι εν εμπορούσα να πω όι.

Οπόταν εφορτώθηκα με θάρρος για να αντιμετωπίσω την ανάκριση τζαι επία. Στα πέντε λεπτά, μετά την παρασκευή των καφέδων τζαι των σπιθκιάσιμων λεμονάδων, εφκήκεν η στριφτή η τυρόπιττα
τζαι το κατεΐφιν, τζαι τζιαμέ η συζήτηση επήρεν εντελώς απροσδόκητη τροπή, κανένας δεν ασχολήθηκε μαζί μου, βασικά εγώ εκάθουμουν στη γωνιά μου τζαι άκουα. ΄

Γειτόνισσα 1: πόθθεν το έπιασες το κατεΐφιν σου τζαι ήρτεν έτσι καλά τυλιμένον, γιατί τζείνον το τάδε (βάλε δαμέ μιαν μάρκαν, εν εσυγκράτησα έτσι λεπτομέρειες) λουβά.
Νούννα Ερυκίνης: Να σου πω επία προχτές στο χωρκόν μας....
Γ.1: Μα στους Τούρκους; Μα εν που τους Τούρκους; (τζαι κουντά το πιατούιν πίσω με την ίδιαν ορμήν που το ετράβησεν κοντά μερικά δευτερόλεπτά πριν. Στο πρόσωπον εμφανής η αηδία.)
Ν.Ε.: όι, κόρη, το κατεΐφιν έπιατο που τη μπακκάλενα. κάτσε να σου πω (ακολουθεί ιστορία που περιλαμβάνει τρικ για τον καλύτερο χειρισμό του κατεΐφκιού που έμαθεν η νούννα που τους κατεξοχήν αρμόδιους στην άλλη μερκά της νήσου, παντελώς αδιάφορη για το συγκεκριμένο ποστ)
Γ.1: Α, είπα τζι εγιώ, γιατί εγώ εν τζαι τρώω τίποτε που τους Τούρκους.
Γ.2: Ούτε εγιώ. Όσες φορές επία κατεχόμενα, δεν εγόρασα μίτε το νερόν τους
(ερυκίνη αντίδραση μηδέν. Νομίζω εν άκουσα τες συγκεκριμένες γειτόνισσες σε έτσι συζήτησην ποττέ, ίσως λλίον το 2004)
Γ1:Έννεν τούτον που λαλούν ότι έν θέλω να τους δώκω λεφτά, εν με πειράζει. Απλά.... ανακατσιώ.
Ν.Ε: Όι ρε γειτόνισσα, εν έσιεις δίκαιον, εγώ επία τζαι σε ζαχαροπλαστείον ποτζεί τζαι ήταν μια χαρά καθαρά σιόνιν. Τα πλάσματα εν μια χαρά, εν εμείς που έχουμεν κακές προθέσεις.
Γ2: Εμέναν εν με κόφτει με αν εν καθαρά, με αν εν ξιμαρισμένα. Εγώ ξέρω ότι εφκάλαν μας έξω πόσσω μας, εσκοτώσαν μας. Εκάμαν μας τόσα. Εν το θέλω το φαίν τους.
Ν.Ε.: Εν τζείνοι που τα εκάμαν; Ποιος φταίει για όσα εγινήκαν; έννεν η κκελλέ μας που φταίει; Τζαι τζείνοι εφκήκαν έξω πόσσω τους, τζαι τζείνοι εχάσαν κόσμον δικόν τους, να μεν θορούμεν μόνον τα δικά μας. Εν τζαι φταισιν μόνον τζείνοι, φταίμεν τζι εμείς.
Γ2: Εν ξέρω τι λαλείτε, εγώ ξέρω τζείνον που έζησα. Τζείνον που είδαν τα μμάθκια μου, την κκελλέν του αρφού μου αννοιμένη με τη ππάλα. Εν θα φύει τούτη η εικόνα ποττέ. Εν μπορώ να το ξιάσω. Τζαι εν τζείνοι που τον εσκοτώσαν. Τζείνον τζι αλλο 8, εστήσαν τους παγίδαν οι εγγλέζοι, εβάλαν τους σε έναν αυτοκίνητον τζαι επήραν τους στο Κιόνελλι, αφήκαν τους τζιαμέ τζαι εσκοτώσαν τους οι Τούρτζοι. Εγώ τούτον ξέρω ότι εσκοτώσαν τον.

Η συζήτηση μετά απομακρύνθηκε τζαι εν η αλήθκεια εν την επαρακολούθουν πλέον. Εσκέφτουμουν τη γειτόνισσαν. Που εν η αλήθκεια εν έξερα τούτην την ιστορίαν, το τι έζησεν, τζαι τι πόνον είσιεν ο τόνος της φωνής της. Τζαι ας επεράσαν 40 χρόνια. Τι να πει κάποιος τούτης της γεναίκας. Τίποτε. Εσκέφτουμουν πως έτσι βιώματα (που ήμουν τυχερή να μεν ζήσω προσωπικά, άρα εν ξέρω) εν δύσκολον ίσως αδύνατον να τα αφήκει κάποιος πίσω ή στην άκρη τέλοσπάντων.

Μερικά λεπτά μετά εφύαμεν (παραδόξως σύντομος ο καφές) τζαι επέστρεψα σπίτι. Που το σπίτιν της γειτόνισσας δευτερόλεπτα μετά ακούετουν μουσική, κυπριακή. όι το Εσιεβερεβε, αλλά κάτι που εν το έξερα, κάτι θλιβερό, για τα βάσανα της Κύπρου, κάτι για το '74 τέλοσπάντων. Εσυνειδητοποίησα ότι στα 25 χρόνια που έζησα σε τούτον το σπίτι, πρώτη φοράν άκουσα μουσικήν να φκαίνει που το σπίτιν της γειτόνισσας.

Τζαι ήταν σήμερα. Τζαι ήταν τούτον.

Ελυπήθηκα.

Εποπτικές (αμπελο)Φιλοσοφίες

Ο Βέλγος επόπτης εν η αλήθκεια, πέραν των εγκεφαλικών που μου επροκάλεσεν τα χρόνια που τον ηξέρω, έσιει πει κατά καιρούς μεγάλες κουβέντες. Έσιει μιαν ενδιαφέρουσαν προοπτική για τη ζωή τζαι την κοινωνία, τζαι εμπειρίαν 64 χρόνων, οπόταν πάντα απολάμβανα να κουβεντιάζω μαζί του για την κοινωνία, τον κόσμο, την πολιτική, τη ζωή γενικότερα (βασικά όσον δεν εσυζητούσαμεν για το διδακτορικό μου ήμασταν μια χαρά).

Που την εχτεσινή κουβέντα μας λοιπόν, που εξελίχτηκεν ακριβώς όπως το επερίμενα (ο επόπτης έπρηξεν με να συνεργαστώ με τον καθηγητή που μου προτείνει τα τελευταία 2 χρόνια, τζι εγώ για ακόμα μια φορά αντί να διαφωνήσω με πυγμήν ήμουν απλά οκ, ναι, καταλαβαίνω τζαι έσιεις δίκαιο. Κλασσικά), κρατώ τούτην την αλληγορική κουβέντα του επόπτη:

Έσιει έναν παιχνίδιν, εν ξέρω να το ξέρεις, στο οποίο έναν άτομο που την παρέα βάλλει στο νουν του έναν συγκεκριμένο άτομο (στην Κύπρο τούτον το παιχνίδιν ελαλούσαμεν το "ψυχολόγο") τζαι οι υπόλοιποι κάμνουν ερωτήσεις για να έβρουν ποιον εν τούτο το άτομο. Τζείνος που απαντά τες ερωτήσεις μπορεί να πει μόνον Ναι ή Όχι έχοντας στο νου του το συγκεκριμένο άτομο. Το ενδιαφέρον με το παιχνίδιν ένι ότι ακόμα τζι αν δεν έσιεις στο νου σου ένα συγκεκριμένο άτομο, αλλά απλά απαντήσεις τυχαία τες ερωτήσεις, οι υπόλοιποι πάλε θα καταλήξουν σε έναν άτομο εν τέλει, φτάνει να είσαι συνεπής στες απαντήσεις σου.

Το ηθικόν δίδαγμαν; Εν χρειάζεται να ξέρεις που πριν στη ζωή, να έσιεις έναν ξεκάθαρον πλάνον εκ των προτέρων. Φτάνει να είσαι συνεπής με τον εαυτό σου τζαι εν τέλει εννά καταλήξεις κάπου. Σίουρα πράματα.

Ίνταλως τα καταφέρνει ο επόπτης δεν ξέρω, αλλά πάντα καταφέρνει να πει τα κατάλληλα πράματα την κατάλληλη στιγμήν.

ΥΓ: η ειρωνία (δυστυχώς για τον επόπτη) ένι ότι το να είμαι συνεπής με τον εαυτό μου επιβάλλει το να μεν κάμω τζείνον που εισηγείται.

Σιγή

Η Δευτεριάτικη διαδρομή μου που το ένα νοσοκομείο στο άλλον ήταν όπως πάντα χαώδης. Μιαν ώρα στην κίνηση. Κάμνουν έργα στο δρόμο τζαι κάθε Δευτέρα το ίδιο στόρυ. Μόνο που εχτές ήταν σιηρόττερα. Στην Τρίτη άμπουλα (καθαρά κυπριακά) που επέρασεν έξερα ότι ήταν σοβαρόν ότι τζι αν εγίνην. Πιάννεται η καρκιά μου με τες άμπουλες (ίντα φράση το «πιάννεται η καρκιά μου», α;).

Λλιον μετά ο λεωφοριατζής ανακοίνωσεν ότι το λεωφορείον εν on diversion γιατί το Bank εν κλειστό (τζαι η δουλειά μου εν τέλεια δίπλα ρε γαμώτο). Γάμα τα. Επετάχτηκα πόξω τζαι είπα ας το πάρω περπατητή (εννά φτάσω πιο γλήορα), γλήορον περπάτημαν, είχα ήδη αρκήσει. Ώσπου τζαι έφτασα στο Bank.

Τζιαμέ εκοντοστάθηκα. Στη μέση της διασταύρωσης ένα Scania (φορτηγό για όσους δεν είναι φορτηγατζίες/συγγενείς φορτηγατζίων) τζαι μια μπλε τέντα. Δίπλα που την τέντα έναν άσπρο κράνος. Ποδηλάτης. Εσταμάτησα στο πεζοδρόμιο, όπως τζαι οι υπόλοιποι. Εκοίταξα τα πλάσματα γυρόν μου, τα σοκαρισμένα τους πρόσωπα, τα γεμάτα τους μμάθκια. Νομίζω εν είδα ποττέ τόσο συναίσθημα σε λονδρέζικες φάτσες. Σίουρα όι τούτον. Το φόβο. Ή μάλλον δέος. Δέος εν πιο σωστή λέξη. Το δέος μπροστά στο θάνατο. Εξεκίνησα να νιώθω τζαι τα δικά μου μμάθκια να γεμώννουν. Εσκέφτηκα ότι τζαι στο δικό μου πρόσωπο κάποιος θα έβλεπε την ίδια έκφραση. Σε κάποια πράματα είμαστεν ούλλοι οι άνθρωποι ίδιοι υποθέτω.

Τζαι κάπου τζιαμέ εσυνειδητοποίησα το παράδοξον. Ησυχία. Παντελής σιγή. Εκκωφαντική σιγή. Πιθανώς να μεν έσιει πιο εκκωφαντική σιγή που τούτη την πρωτόγνωρη μέσα στο κέντρο της πόλης. Ο δρόμος εν είσιεν αυτοκίνητα. Τέσσερα-πέντε λεωφορεία, παρκαρισμένα, όφκερα. Οι άνθρωποι στο πεζοδρόμιον εστέκουνταν σαστισμένοι, αμίλητοι. Τούτοι οι εγγλέζοι ρε παιδί μου. Στωικοί. Έστησα φτιν, μπας τζαι ακούσω λεπτομέρειες για το τι έγινε, αλλά τίποτες. Η τραγωδία έμεινεν ανείπωτη. Απλά εκοιτάζαμεν την τέντα πίσω που τες λωρίδες της αστυνομίας τζαι ο ένας τον άλλο. 

Μετά που λλίον εξεκίνησα να περπατώ προς τη δουλειά μαζί με άλλους παρευρισκόμενους που τζαι τζείνοι αρκέψαν σιγά σιγά να περπατούν, όι σε λονδρέζικο ρυθμό, αλλά αργά, σαστισμένα. Έριξα πίσω μου κλεφτές μαθκιές προς την τέντα, όι ότι επερίμενα να γινεί κάτι, έτσι. Ίσως ένιωθα το λλίον προσβολή σε τζείνον το πλάσμα κάτω που την τέντα, να του γυρίσω την πλάτη. Ο κοστουμαρισμένος κύριος πίσω μου έκαμεν το ίδιον. Τζαι εσταυροκοπήθηκε. Νομίζω εν εξανάδα κάποιον δαμέ να κάμνει το σταυρό του, καθολικό για ορθόδοξο. Είσιεν μιαν κάποιαν οικειότηταν η πράξη.

Προχωρώντας στα επόμενα φώτα η βουή της πόλης εξεκίνησεν να πνίγει την ησυχία. Εσυνέχισα να ρίχνω μαθκιές πίσω μου, ώσπου η τέντα εχάθηκεν που το οπτικό πεδίο.

Μερικές ώρες μετά επιστρέφοντας σπίτι που τον κινηματογράφο επρόσεξα το headline στα σταντ των εφημερίδων στο σταθμό. Woman cyclist killed by lorry in city. 

ΥΓ: εν πολλά παράξενον τι μπορεί να τζίσει νιου πλασμάτου. Τον τελευταίο τζαιρό γίνουνται τόσα πολλά πράγματα, στην Κύπρο, στην Ελλάδα, προσωπικά δικά μου, υπάρχουν τόσα πολλά θέματα για τα οποία θα μπορούσα να γράψω, αλλά που ούλλα τούτον ήταν που με ώθησε να ξαναμιλήσω, τζείνα τα λλία λεπτά κοινής σιγής που εμοιραστήκαμεν με αλλους συνανθρώπους σε μια διασταύρωση.     

Περί πορνείας

(Καταρχήν να πω ότι το συγκεκριμένο κείμενο δεν θα ασχοληθεί με το αν πρέπει να νομιμοποιηθεί η πορνεία ή όχι. Εν πολλά μεγάλη συζήτηση τζαι εν μπορώ να πω ότι έχω το ξεκάθαρον μες το νου μου)

Πριν λλίες μέρες ένας πολιτικός επαραδέχτηκεν ότι υπήρξεν πελάτης πορνείου. Είπεν επίσης ότι εν υπέρ της νομιμοποίησης της πορνείας.

Χωρίς να λαλώ ότι συμφωνώ, εν με πειράζει που το είπεν, ούτε μπορώ να καταλάβω γιατί ενοχλούμαστεν που το είπεν. Μήπως εν εξέραμεν ότι τούτα τα πράματα γίνουνται στην Κύπρο; Για μέναν το ότι το είπεν δημόσια εν το κάμνει εντάξει, αλλά ναι, προσωπικά προτιμώ το που την υποκρισία τζαι τον καθωσπρεπισμό του "εγώ εν τζαι". Εν θα ήταν παραπάνω ξεφτίλα αν δεν το ελάλεν; Τι μας κόφτει εν τέλει, η ουσία όξα οι λέξεις;

Ούτε με πειράζει που είπεν την άποψην του για την νομιμοποίηση της πορνείας. Να κάτσουμεν ως κοινωνία να το συζητήσουμεν τούτον το πράμαν. Να επιχειρηματολογήσουμεν. Να φκει το θέμαν που τα σκοτάδια τζαι που το χαλίν που το χώννουμεν. Τζαι κυρίως να φκουν τα πλάσματα που τα σκοτάδια. Οι γεναίτζιες τούτες που εν σαν ναν αόρατες για μιαν κοινωνία που προσποιείται ότι το θέμαν εν υπάρχει.

Τζαι να συζητήσουμεν λύσεις. Λυπούμαι να απογοητεύσω τες φεμινίστριες, αλλά η ιδέα της μηδενικής ζήτησης εν λλίον ουτοπική. Ή τουλάχιστον φαίνεται σε μένα (όι ότι τζαι εγώ εν θα έθελα ναν έτσι, εννοείται). Σίουρα πιστεύκω ότι χρειάζεται μια αλλαγή νοοτροπίας, τζαι πιστεύκω/ελπίζω συμβαίνει ήδη, τουλάχιστον σε σχέση με το παρελθόν. Για το σεξ, για τες γυναίκες γενικότερα. Εκάμαμεν βήματα, τζαι έχουμεν τζιάλλα ακόμα να κάμουμεν. Αλλά ώσπου να αλλάξει η νοοτροπία, ώσπου να σταματήσει να υπάρχει ζήτηση (αν ποττέ μπορεί να υπάρξει έτσι πράμαν) τι κάμνουμεν;

Ποιος εν ο καλλύττερος τρόπος να προστατευτούν οι γεναίτζες, να μειωθεί αν μη τι άλλον η εκμετάλλευση; Εν λαλώ ότι η απάντηση εν η νομιμοποίηση της πορνείας, αλλά εν τζαι τούτον έναν θέμα προς συζήτηση. Έννενι;

Ας ξεκινήσει η συζήτηση. Πιο ειλικρινά.
Η αλήθκεια εν καλόν πράμαν, ακόμα τζαι αν δεν μας αρέσκει.
   

   

Θέλει η αλήθκεια να κρυφτεί τζαι οι αριθμοί δεν την αφήνουν

Σήμερα δαμέ στα Λονδίνα "τιμούμεν τους ήρωες του Αφγανιστάν". Το Μπι-Μπι-Σι εμάσιετουν το πρωίν για τη θυσία των εγγλέζων στρατιωτών κουλουπου κουλουπου.

Έννεν η πρώτη φορά που ακούμεν τέθκοια στην τηλεόραση. Έσιει μια διαφήμιση του στρατού τωρά τελευταία (ναι, ναι, στες χώρες που εν έσιει υποχρεωτική στράτευση ο στρατός κάμνει διαφημιστικά σπότ για να ελκύσει μελλοντικούς στρατιώτες) που εκθιάζει τες "ευγενείς" πράξεις του εγγλέζικου στρατού, που εβοηθήσαν τους αμάχους στον τάδε σεισμό (τούτον εν ευγενές όντως), στην τάδε φυσική καταστροφή(τζαι τούτον), στην τάδε επιδημία, πχ. εμπόλα (τζαι τούτον), τζαι... που εφέραν την ειρήνη στο Ιράκ (χμμμμ). Εεε εντάξει ρε φίλε, ττου σουν, τττου σουν, έσιει τζαι πλάσματα μιας ηλικίας που αθθυμούνται το Ιράκ. Αν εν να διαστρεβλώνετε την αλήθκειαν καρτεράτε λλίον να ξιάσουμεν. Μείνετε στες φυσικές καταστροφές καλλύττερα...

Τέλοσπάντων, σήμερα το ρεπορτάζ για τους νεκρούς στρατιώτες που εθυσιαστήκαν στο Αφγανιστάν, αφού είπεν είπεν είπεν για τον ηρωισμόν τζαι για τη θυσία του εγγλέζικου στρατού, είπεν τζαι τους αριθμούς, τες ζωές που εστοίχησεν το "πρότζεκτ" στο Αφγανιστάν. έχουμεν και λέμε:

453 εγγλέζοι στρατιώτες νεκροί
καμιάν 600σιά σοβαρά τραυματίες (για τούτους τους βετεράνους φαντάζουμαι εννά κάμνουμεν φιλανθρωπικούς εράνους του χρόνου)
τζαι περίπου ... 18.000 νεκροί Αφγανοί πολίτες (όι στρατιώτες, πολίτες, σιβιλιανς).

Τζαι είσαι κάπως, φίλε, ότι εστοίχησεν ζωές το "πρότζεκτ", εστοίχησεν, αλλά από ότι φαίνεται κατά βάση αφγανικές. Τι μας μάσιεσαι τωρά για τη θυσία των εγγλέζων για να βελτιώσουν τη ζωή των ανθρώπων στο Αφγανιστάν. Αν εν να περιπαιζούμαστεν τουλάχιστον μεν πείτε τους αριθμούς καθόλου. Αλλά εννά μου πεις κόφτει κανέναν; Οι αφγανοί πεθαμένοι εν κάπου πολλά μακριά, οι εγγλέζοι δαμέ στον καθεδρικό να λαμβάνουν τιμές που τη βασίλισσα.

Cheers.