Γενέθλια

 Εχτές έκαμα τη φορολογική μου δήλωση τζαι για πρώτη φορά στη ζωή μου (που τα αλήθκεια αγαπητέ αναγνώστη) φκάλω αρκετά λεφτά για να πρέπει να πληρώσω στο κράτος φόρο. 

Μάλιστα. Είμαι επισήμως αυτό που λέμε φορολογούμενος πολίτης.

Είμαι ο φορολογούμενος πολίτης που εμπαίζεται.

Η δανειολήπτης που πιερώνει τόκους. 

Η οικοκυρά που τζιακκάρει το καλάθι της. 

Μάλιστα. 

Χρόνια μου πολλά. 

Τώρα πραγματικά εμεγάλωσα υποθέτω. Επήρε μου 39 χρόνια αλλά ήρτε. 

ΥΓ: το καλόν εν ότι εαν με δεις στο δρόμο εξακολουθώ να έχω τα ίδια χάλια που είχα και στα 29 (κατακρίβειαν σιηρόττερα γιατί τώρα δεν έχω χρόνο για πράγματα όπως καθρέφτες, χτενιές, σκουλαρίκια)

ΥΓ2: τι κάμνουν οι γεναίτζες άμαν παθαίνουν mid-life crisis; γιατί εγώ να γοράσω μοτόρα τζαι πέτσενα δεν το βλέπω (αν και έχω ένα πέτσενο σακάκι τώρα που το σκέφτομαι.....)

Homeowners

 (φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια γράφω ένα ποστάκιο το χρόνο έτσι για να μη ξεχνιόμαστε, οπότε να το το ποστ της χρονιάς)

Το να έσιεις δικό σου σπίτι (όπου σπίτι βάλε κυπριακού στυλ οκέλλα χτισμένη που dodgy εργολάβο, χρηματοδοτούμενη με δάνειο στην τράπεζα, πιο κυπραία δε γίνεται, βασικά το πιο κυπραίο θα ήταν να με ελέαν κ. Ττάκκου, από την ανατριχιαστική κυπριακή σειρά του κάποτε) εν τέλει εν κατα βάσει κουραστικό, αλλά πάρα πολλά κουραστικό. 

Εαν μου έλεεν κάποιος ότι θα είχε τόοοοοοοσο καθάρισμα, θα αρνούμουν να εμπλακώ σε έτσι κουβέντα που την αρκή. Βασικά εβαρηθηκα να καθαρίζω. Τι σόι ψυχολογικό φαινόμενο εν τούτο που μόλις σου ανήκουν τα πλακάκια και οι πάγκοι (όταν λέμε ανήκουν εννοούμε ανήκουν στην τράπεζα της οποίας χρωστάς) πρέπει να τα καθαρίζεις ολημερίς ενώ όσον ήταν δανεικά ποιος χέστηκε; Το σύνδρομο της Μαίρης Παναγιωταρά θα το πω (να βρήκα κι εγώ τη δική μου πρωτότυπη διαταραχή).  

Προχτές για πρώτη φορά που τη μέρα που μετακομίσαμε έπιασα τον εαυτό μου να κάμνει τες βεράντες με το λάστιχο, ναι ναι. Έπαθα κρίση πανικού, κρίση ταυτότητας δε ξέρω πως να το πω. Έκαμα flash forward τη ζωή μου, να μαι 70 χρονών, κυπραία νοικοτζυρά που ξυπνά που τες 6, κάμνει ούλλες τες δουλειές, ποτίζει τα δεντρά τζαι κάμνει τες βεράντες με το λάστιχο, πριν κάτσει να πιει τον καφέ της η ώρα 10 τζαι να δει τα πρωινάδικα πριν να βάλει τη φατζή πάνω (άσχετο αλλά η φατζιή πραγματικά εν το πιο μεγάλο μου σουξέ). 

Επαρέτησα το λάστιχο τζαι είπα της σχέσης εγώ βεράντες δεν ξανακάμνω, τούτη δεν είναι η ζωή που θκιάλεξα για τον εαυτό μου τζαι να με αφήκετε ούλλοι ήσυχη. εγώ που θα γεράσω θα κάθουμαι σε ξιμαρισμένη βεράντα να θκιεβάζω το βιβλίο μου με το κρασούδι/τζιν&τονικ μου. Εαν θέλεις οκέλλα κυπριακή, έλα το λάστιχο τζαι κάμε τες βεράντες μόνος σου. 

Η σχέση εκοίταξε με παραξενεμένος τζαι εθύμισε μου ότι προτιμά κατακρίβειαν να κάμνει τζείνος τες δουλειές γιατί περνά του καλλύττερα τζαι ότι πραγματικά ΔΕΝ με παντρεύτηκε για τη νοικοτζυροσύνη μου. Τζαι κάτσε μάνα μου να θκιεβάσεις το βιβλίο σου.

Εν τέλει, τζείνον που με γλυτώνει που την πλήρη κυπριακή μικροαστικότητα είναι το πόσο μη κυπραίος εν ο άντρας μου. Άμαν κυπριοποιηθεί και η σχέση εκαήκαμεν.

ΥΓ: μιαν ώρα μετά το breakdown ήρτεν η κολλητή η Μ. με τα κοπελλούθκια της εκαθούμασταν στη βεράντα και επίναμε τον καφέ μας, ετρώαμεν την παττίχα μας και τα μπράουνις μας σαν εβουρούσαν τα κοπελλούθκια πάνω κάτω τζαι εννά είμαι ειλικρινής αγαπητέ αναγνώστη.... εν τολμώ και να το πω... ήταν ωραία ρε γαμώτο.   

Δυόμιση χρόνια μετά

 Σήμερα (τρίτη μέρα στη σειρά) το τέκνο εξύπνησε που τες 5 και 15 κλαίγοντας και φώναζε στο κρεβάτι του 

"θέλω να πάω κουζίνα"

"θέλω να πάω κουζίνα" 

"θέλω να πάω κουζίνα". 

Δεν ξέρω τι κάμνουν άλλες φυσιολογικές μάνες σε έτσι περιπτώσεις, αλλά εγώ άγρυπνη έδωκα στο τέκνο a taste of his own medicine.  

εξεκίνησα τζι εγώ να κλαίω τζαι να λαλώ 

"γιατί δεν τζοιμάσαι;" 

"γιατί δεν τζοιμάσαι;"

"γιατί δεν τζοιμάσαι;"

ήρτεν η σχέση, έπιασεν το κοπελλούδιν τζαι είπεν μου πίεννε τζοιμήθου (στα αγγλικά, εν επροσαρμόστηκε τόσο πολλά να μου μιλά κυπριακά). 

Τζαι να φανταστείς αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια, εχτές που εφαντασιώννουμουν να τα φατζιήσω ούλλα, να παραιτηθώ που τες θκυό μου δουλειές, να πιάσω ότι λεφτά έχω τζαι να φύω, να εγκαταλείψω άντρα, κοπελλούδι, γονιούς, οικοδομή (ότι χτίζω είπα σας το;), ελάλουν του εαυτού μου ότι δεν μπορώ να κάμω έτσι πράμαν στο κοπελλούδι μου. 

Σήμερα σκέφτουμαι ότι μπορεί να του κάμνω τζαι χάρη.

(Ναι, η μητρότητα πάει τόοοοσον καλά).

ΥΓ: ήμουν μεταξύ του να γράψω έναν ποστάκιον ή ήμειλ παραίτησης. Τελικά είπα πρώτα το ποστάκιον τζαι για την παραίτηση, βλέπουμε (ίσως μια άλλη μέρα που θα έχω κοιμηθεί παραπάνω). 

Γενέθλια

Σήμερα αποφάσισα να γράψω ένα ποστάκιο, ένα δώρο στον εαυτό μου (έχει τόσο τζαιρόν να γράψω που δεν επήρα χαπάρι ότι ο βλογγερ άλλαξε φάτσα). 

Εσυνειδητοποίησα που λέτε εχτές ότι έσιει μήνες να γράψω κάτι είτε δαμέ είτε αλλού (ναι ξέρω εννά μου πεις τούτον έσιει τζαιρόν που εχάθην ούτως ή αλλιώς). Εσυνειδητοποίησα επίσης εχτές ότι έσιει μήνες να θκιεβάσω κάτι (η δουλειά εν μετρά), να θκιεβάσω κανονικά, όι 1-2 σελίδες. Έσιει καμπόσον τζαιρό επίσης να δω καμιιάν ταινία της προκοπής (όι στους σινεμάδες, που έτσι πολυτέλειες, έστω έσσω μας. Δώστου σειρές στο Νετφλιξ. Οι σειρές στο Νετφλιξ μια μέρα θα αναγνωριστούν ως η μάστιγα της εποχής λαλώ σας το). Εν αθθυμούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά να σου πω την αλήθκεια αγαπητέ αναγνώστη/αναγνώστρια που είχα μια σοβαρή, ενδιαφέρουσα συζήτηση για ένα θέμα κοινωνικό/υπαρξιακό/ανθρωπιστικό, κάτι πέραν του κορωνοϊού τζαι του κοπελλουθκιού. Επίσης, δεν αθθυμούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ενθουσιάστηκα με κάτι σχετικό με τη δουλειά μου.

Εχτές σε κάποια φάση εδιερωτήθην: Εαν πιάεις την Ερυκίνη τζαι φκάλεις που μέσα τα βιβλία, τες ταινίες, τες υπαρξιακές συζητήσεις, τζαι το ενδιαφέρον για τη ψυχολογία, τι μεινίσκει; 

Τίποτε εν η απάντηση. 

Ίσως ναν τούτον που λαλούν υπαρξιακόν κενό, δεν ξέρω. 

Εχτές επέρασα δύο ώρες σε μια συνεύρεση με συναδέλφους τζαι το μόνο θέμα συζήτησης που είχα με πλάσματα ήταν το να απαντώ την ίδια ερώτηση : εεεεε, πως εν το να είσαι μάνα;

Τζαι πραγματικά δεν είχα καμιάν καλήν απάντηση, εννοώ η πραγματική απάντηση μες το νου μου ήταν το "Δεν ξέρω" (εν το είπα πόξω μου βέβαια). Είτε επειδή εν νιώθω τζαι πολλά μάνα (ακόμα δεν έκαμα το ρόλο κομμάτι μου), είτε επειδή κυριολεκτικά δεν έκατσα ποττέ να το σκεφτώ (που χρόνος για πράματα όπως σκέψη). Τέλοσπάντων, βαρετό, ήταν ούλλο βαρετό. Τζαι εν ήταν τα άλλα πλάσματα που ήταν βαρετά, ήμουν εγώ. 

Έτσι που λαλείς αγαπητέ/ή αναγνώστη/αναγνώστρια, τα 36 βρίσκουν με νομίζω άλλον πλάσμαν που τζείνον που έξερα ή μάλλον σε σύγχιση για το τι πλάσμαν είμαι πλέον. Εν ξέρω, ίσως η Ερυκίνη ναν κάπου τζιαμέ τζαι να πρέπει να την ξαναέβρω κάπως ή η Ερυκίνη τζείνη να έδωκεν τη θέσην της σε μιαν άλλη, καινούργια, που πρέπει να τα έβρω μαζί της, να την έβρω. 

Ποιος ξέρει. 

(η ομφαλοσκόπηση σταματά δαμέ γιατί το τέκνον εξεκίνησεν να ταράσσει τζαι η τζοιλιά να κουρκουρίζει. Ώρα για πρωινό. Ναι, η αγαπημένη φάση της μητρότητας τούτες τες μέρες εν τα πρωινά. έσιει χάζι να είμαστε 3 στο τραπέζι να τρώμε τα κοφλειξ μας. Χρόνια μου Πολλά. Ελπίζω αγαπητοί να σας ξαναέβρω, να σας ξαναπρήξω σύντομα)

UPDATE: τωρά είδα ότι το προηγούμενο μου ποστάκιο ήταν που τον Ιούλη, άρα εν έσιει τζαι πάρα πολλυν τζαιρόν (αντικειμενικά τουλάχιστον, υποκειμενικά ενόμιζα ότι εν πολλά παραπάνω)

   

Ρότσος

Βασικά δεν ξέρω τι τα λαλούν τα milestones στα ελληνικά (είπαμεν εχάσαμεν τη γλώσσα τόσα χρόνια στην ξενιθκιά, οι σκέψεις μου εν μια τσιαρλικη ανακατωσιά κυπριακών τζαι εγγλέζικων), αλλά σήμερα βιώνω έναν τέθκοιο, που έννεν ακριβώς πετραδάκι, αλλά ρότσος.

Σήμερα αγαπητέ αναγνώστη/αναγνώστρια υπέγραψα το πρώτο μου δάνειο στην τράπεζα. Λαλώ πρώτο γιατί ξέρω ήδη που τα τωρά ότι θα έρτει τζαι δεύτερο. Λόγος δανείου λαλεί η φόρμα: "αγορά οικοπέδου για κτίσιμο πρώτης κατοικίας".

Σαν εμπήκα στο ασανσερ φεύκοντας που σπίτι για να πάω στην τράπεζα εκοίταξα στον καθρέφτη τζείνην τη γεναίκα με το μωρό στο καροτσάκι, με το γυαλίν του ήλιου, την καλήν την μπλούζα τζαι την καλήν την παντελόνα (υπέθεσα ότι άμαν πάεις να ζητήσεις δάνειο εν πάεις με το κοντοπαττέλονο) που έσιει δουλειές να διεκπεραιώσει στην τράπεζα τζαι για πρώτη φορά δεν αναγνώρισα τον εαυτό μου. Εν κάποια άλλη. Ενήλικας.

Ποττέ πριν δεν ένιωσα τόσο ενήλικας στη ζωή μου.

Κάποιος θα ελάλεν ότι στα 36 εν τζαιρός σου κόρη μου. 
Εγώ πάλε βιώνω μια θλίψη.

ΥΓ: πριν ανοίξουμεν έτσι φάλιες η άποψη μου για τους κυπραίους κτηματομεσίτες τζαι ντιβελοπερς ήταν ότι εν άσιημη φάρα, δεν είναι να τους εμπιστεύκεσαι, τζαι βασικά καλλύττερα να μεν έσιεις επαφή μαζί τους. Μετά που την πρώτη μου επαφή μαζί τους αποφάσισα ότι έχω πολλά καλόν ένστικτο. Να το εμπιστεύκουμαι πιο συχνά.

ΥΓ2: στα πλαίσια τούτων των καινούργιων εμπειριών είχα ξεκινήσει να γράφω ένα ποστ για την πρώτη μου επίσκεψη στο κτηματολόγιο. Μετά αποφάσισα ότι είναι καλύτερα ίσως να μεν ξέρετε τι γίνεται στο κτηματολόγιο. Πάντως να το ξέρετε, κλασικά κυπριακά δημοσιουπαλληλικά, η καττίνα τζαι στο κτηματολόγιο είναι χώρος καίριος.

Middle Class

Βλέποντας το μπλόγκ μου τωρά, συνειδητοποιώ ότι έσιει τζαιρόν να γράψω δαμέ. Επίσης έσιει τζαιρό να πάω σινεμά.

Αλλά εβούρουν αγαπητέ αναγνώστη. "Αγκαστρωμένη γεναίκα;" εννά μου πεις τζαι εννά έσιεις δίκαιο. Βουρώ να τελειώσω δουλειές πριν να έρτει το τέκνον τζαι να μεν μπορώ να κάμω τίποτε (ξέρετε οι προτεραιότητες του καθενιού). Επίσης, κάπου μεταξύ 10ωρων στη δουλειά τζαι της φυσιολογικής κούρασης που φέρνουν τα έξτρα 8 κιλά, δε σώννω πλέον να δω μια ταινία 1.5 ώρα που την αρκήν ως το τέλος, κόφκω 2-3 κουρούθκια στο ενδιάμεσο. Πως να πάω τζαι σινεμά τρομάρα μου; Που τον τζαιρόν που εξεκίνησεν η κρυάδα στην Κύπρο τζαι αρκέψαμεν τες ταινίες σπίτι στον καναπέ (με τη σχέση κάμνουμεν catch-up στες "Τοπ 100 καλύτερες ταινίες"), ετζοιμήθηκα στα: Fargo, Driving Miss Daisy, Gangs of New York, το 12 Angry men είδα το ούλλον κατακρίβειαν. Α τζαι σε 2-3 επεισόδια Sopranos, 5-6 επεισόδια The crown, ε τζαι 2-3 επεισόδια Masterchef  the Professionals (δεν ξέρω τι με ελύπησεν παραπάνω που το έχασα).

Όπως τζαι να έχει, όπως καταλαβαίνετε, πέραν της δουλειάς τζαι της εγκυμοσύνης κλπ, τίποτε ιδιαίτερο δε συμβαίνει δαμέ. Η ζωή μου κατακρίβειαν εν τόοοοοσο βαρετή, μέχρι αηδίας (η απάντηση του κόσμου άμαν το λαλώ τούτον εν ότι σε λλίες εφτομάδες εν θα βαρκούμαι καθόλου, με ένα γελούι του τύπου, καημένη τι σε καρτερά, που είμαι σίουρη εν ειλικρινές, αλλά ξέρεις ότι δεν εννοούν "εν θα βαρκέσαι γιατί θα κάμνεις κάτι τόσο exciting", αλλά μάλλον "εν θα βαρκέσαι όπως δε βαρκέται κάποιος που εν στο CIA torturing program", τεσπα φκαίνω εκτός θέματος).

Η μόνη μέρα που είχα εμπνευστεί να σας γράψω ήταν έτσι πριν 1-2 εβδομάδες όταν επίαμεν για φαίν με τους γειτόνους μας που πάνω στην πολυκατοικία. Οι γειτόνοι ένα ζευγάρι Ιρλανδοί (ναι ναι τζιάλλοι Ιρλανδοί στη Λευκωσία), που ήρταν στην Κύπρο για λλίον τζαι μπορεί να μείνουν επ' άπειρον (αλήθκεια αρέσκει τους): ο τύπος δουλεύκει σε μια που τζείνες τες δουλειές που εν καταλάβω, χρηματο-οικονομικά, σε μεγάλη διεθνή εταιρεία, ματσό κατάσταση, η κοπέλα του δασκάλα σε σχολείο (και τώρα σε σχολείο στην Κύπρο, χαχα, η κοπέλα έπαθεν πολιτισμικό σοκ).

Όπως τζαι να έχει, με τους γειτόνους ελαλούσαμεν να πάμε εδώ και καιρό για φαίν. Εθκιαλέξαν να πάμεν σε ένα χαικλέ wine bar-εστιατόριο, έναν που εγώ εξαναπέρασα πόξω τζαι εν εφαντάστηκα ποττέ ότι εννά έμπαινα μέσα. Τούτο που μόνον του δε θα ήταν τζαι πολλά παράξενο υποθέτω, αν δεν έρκετουν σε συνδυσμό με 2-3 άλλες εξόδους σε καινούργια εστιατόρια στη Λευκωσία που είχαμε κάμει πάνω κάτω την ίδια περίοδο με τες κολλητές. Γιατί ναι σε τούτη τη φάση η βασική μου δραστηριότητα εν το φαίν σε καινούργιους τόπους. Απλά έτυχεν ούλλα τούτα τα εστιατόρια που δεν είχα ξαναπάει ναν σχετικά χαικλέ τζαι γκουρμεδιές.

Τζαι έβαλεν με η δραστηριότητα σε σκέψεις:

α) ότι η Λευκωσία εγίνηκε πολλά χαικλέ, τζαι γκουρμεδοκατάσταση (πουρές γλυκοπατάτας τζαι χοιρινό σε red wine jus τζαι άλλα τέθκοια μαστερσεφικά (είπαμε θορούμε τζαι Masterchef τούτες τες μέρες  οπόταν... έμπνευση). Που ενισχύει την αρχική εντύπωση που είχα τότε που επέστρεψα στην Κύπρο πριν ένα χρόνο σχεδόν, ότι το χάσμα μεταξύ τάξεων (φτωχών τζαι όχι τόσο φτωχών) σε τούτη την πόλη εμεγάλωσεν στα τελευταία 10 χρόνια και

β) ότι εγώ η ίδια άλλαξα τάξην τζαι επισήμως μπαίνω τζαι εγώ σε τζείνην την κατηγορία που λέμεν middle class. Γιατί πάω σε τούτα τα χαϊκλέ εστιατόρια, τζαι αρέσκει μου τζαι που πάνω. Το φαίν εννοώ. Ο κόσμος, εντάξει.... Είμαι ακόμα του τύπου, τι κάμνω εγώ ανάμεσα σε τούτους ούλλους, αλλά τέσπα. Μπορεί να φταίει που ο σύζυγος τωρά δουλεύκει σε τράπεζα (εν μπορώ να περιπαίζω τραπεζικούς υπαλλήλους πλέον), που έχουμεν τέλοσπάντων λεφτά. Τζαι όποιος προέρχεται που οικογένεια εργατικής τάξης, ξέρει τι ντροπή ή ενοχή ένι το να έσιεις λεφτά. Το καλόν εν ότι εννεν δικά μου, εγώ ακόμα φκάλλω οκ λεφτά, αλλά όι πολλά (η σχέση εν μπορεί να καταλάβει γιατί επιμένω σε χωριστούς λοαρκασμούς, αφού δε μου συμφέρει, αλλά ναι εν λλιόττερον ιδεολόγος που μέναν).

Η τρίτη παρατήρηση που με επαραξένεψεν, αγαπητέ αναγνώστη/στρια, ήρτεν τζείνη τη μέρα, μετά το φαίν με τους γειτόνους, στο χαικλέ εστιατόριο. Μετά ήταν ούλλοι κάπως πάμε κάπου για ποτό; Τζαι μια τζαι ήμασταν κοντά στη New (Division, εν γίνεται να μεν ξέρεις τι εννοώ εαν είσαι Λευκωσιάτης), εγώ είπα ας πάμεν New, αν τζαι έννεν τόσον ωραία το χειμώνα, όσο το καλοκαίρι, αν τζαι έξερα ότι οι γειτόνοι ήταν παραπάνω του χαικλέ cocktail bar, είπα γιατί όχι; Πάμεν, πιάννουμεν τα ποτά μας (εγώ μη-αλκοολούχο μοχίτο, είπαμεν αγκαστρωμένη γεναίκα) καθούμαστε στο μέσα-έξω (ξέρετε  τζείνον τον υποτιθέμενο εξωτερικό χώρο που εν κλειστός που ούλλες τες πάντες). Μετά που λλίον ούλλοι ήταν κάπως πάμεν στο έξω τραπεζάκιν για λλίον αέρα; (ναι έναν που τα κακά της New εν ότι ούλλοι καπνίζουν στο μέσα-έξω, τζαι επίσης έσιει σόπαν που έφκαλλεν καπνό για κάποιο λόγο τζείνην τη μέρα)

Τζαι ήταν πολλά ωραία.

 Εγώ δηλαδή ήβρα το ωραίον. Ήταν λλίον κρυαδούα, αλλά όι πολλά, σχετικά γλυτζιά η νύχτα, ωραία κουβέντα με τα κοπέλια κάτω που το Γιαννή (βουκεμβίλια), ωραία μουσική αλλά όι πολλά δυνατά έξω... Ο γείτος όμως ήταν λλίον έτσι ανήσυχος. έβλεπα τον λλίον ανήσυχο δηλαδή. Σε κάποια φάση λαλεί μου
- "Ερυκίνη, μπορείς να μου εξηγήσεις τι κάμνουν τούτοι τζιαμέ;" Τζαι δείχνει μου 3-4 παιθκιά που εκάθουνταν σε κάτι σκαλούθκια στο απέναντι πεζοδρόμιο, εκαπνίζαν, επίναν τη μπυρούα τους τζαι εκουβεντιάζαν.
-"ότι κάμνουμεν τζι εμείς" λαλώ του.
- Ναι, αλλά γιατί εν έξω στο πεζοδρόμιο; Μπροστά που τζείνον το κατάστημα; επέμενεν ο γείτος.
Εγώ εν εκατάλαβαινα τι εννοούσε.
- ξέρω γω λαλώ του; έννεν κρυάδα, τζαι αρέσκει τους το έξω; έσιει σκαλούθκια;
- Ναι, αλλά εν οκ να κάθουνται να πίνουν έτσι έξω στο πεζοδρόμιο;
-Γιατί όχι; λαλώ εγώ. Τι κάμνουν;

Ο γείτονας εξακολουθούσε να φαίνεται απορημένος, ανήσυχος.

Εγώ ακόμα να μεν καταλάβω. Η σχέση να παρεμβαίνει τζαι να εξηγά ότι η Λευκωσία δεν είναι ακριβώς Λάντον, που εαν έσιει 4-5 νεαρούς σε μια γωνιά του δρόμου, σιέζεσαι να περάσεις, γιατί μπορεί ναν συμμορία (τούτον εν λλίον αλήθκεια). Ούτε έχουμε τόσο πρόβλημα αλκοολισμού να απαγορεύεται το αλκοόλ σε ανοικτούς χώρους, τζαι ότι ξέρεις, εννεν κάτι επικίνδυνο, people do it all the time τζαι don't worry. Ο γείτος εψιλοηρέμησε μετά, αλλά αναστατώθηκα εγώ.

Έσιει πλάσματα που ανησυχούν για την ασφάλειάν τους εαν δουν 3-4 νέους με ράστα τζαι όχι πολλά φάνσυ ρούχα (νομίζω τζαι τούτον έπαιζε ρόλο), να κόφκουν κουβέντες over a drink and a cigarette (ας πούμεν το πιο φυσιολογικό πράμα) and I am one of them?

existential crisis mode on....
     

Γενέθλια

Σήμερα που εν τα γενέθλια μου [εν ξέρω εαν εν επειδή εν τα γενέθλια μου ή επειδή εψές εκάθουμουν ως τες 1 τζαι εθόρουν Peaky Blinders (η τρίτη σεζόν, αλήθκεια αποφάσισα στο τελευταίο επεισόδιο ήταν πελλάρα. i could live without it) τζαι τωρά κουτουλλώ], ΔΕΝ έχω όρεξη καθόλου για δουλειά. 'Εχω πάααααρα πολλή δουλειά (τζείνον το πράμαν που πρέπει να βουρήσεις, αλλά νιώθω όπως το λαγουδάκι σε τζείνη τη διαφήμιση της Duracel, όχι τζείνο με τες μπαταρίες Duracel, το άλλο χωρίς Duracel που μεινίσκει μισοδότζιν), αλλά απλά ΔΕΝ έχω όρεξη.

Το μόνον πράμαν που έκαμα σήμερα ήταν το μάθημα. Τζαι τωρά μετά το μάθημα νιώθω φτώμαν. Α είπα σας ότι διδάσκω μάθημα στο ΠάνΚυ; Ναι, ναι πρώτη φορά. Μεν με ρωτάτε ίνταλως πάει, εν είμαι ακριβώς σίουρη, πάντως εν είμαι η πιο σκύλλα καθηγήτρια που υπάρχει, αυτό είναι βέβαιο. Επροσπάθησα, αλλά αμαν εν σου φκαίνει μάνα μου φυσικά, δύσκολο.

Έεεεενιγουέι, σήμερα λοιπόν που γίνουμαι αισίως 35 εδίδασκα στους μιτσιούς την ανάγκη του ανθρώπου για νόημα (στο μάθημα για τες ψυχολογικές ανάγκες), το οποίο έβρισκα λλίον αστείον, γιατί τι ξέρω εγώ που το νόημα της ζωής, ήβρα το για να πω τζαι σε άλλους που να το βρουν; Είπα τους τζείνον που εμπορούσα να τους πω, ότι εν δύσκολο πράμαν, ότι εν έσιει τεχνική, φόρμουλα, για το πως να έβρεις το νόημαν, εν έσιει βήματα να ακολουθήσεις. Τζαι ότι το νόημαν εν προσωπική υπόθεση, ο κάθε άνθρωπος μπορεί να έβρει έναν άλλο τζαι με διαφορετικό τρόπο. Οι φοιτητές μου, ήταν τζαι στο τέλος του μαθήματος, εθορούσαν με τζοιμισμένοι (εν πρωιν το μάθημα) ή βαριεστημένοι, δεν ξέρω. Εν είχαν ιδιαίτερον ενδιαφέρον να ασχοληθούν με το θέμα. Μπορεί ναν τζαι το ότι εν μιτσιοί τζαι έτσι ερωτήματα εν τους ήρταν ακόμα, δεν ξέρω.

Τζαι, εν η αλήθκεια, εσκέφτουμουν μετά τζι εγώ πόσον τζαιρόν έσιει να ασχοληθώ με έτσι ερωτήματα για τον εαυτό μου. Κανέναν χρόνο αλόπως. Υποθέτω εν πράματα που θέλουν ώρα να σκεφτείς, να έσιεις το περιθώριο να κάτσουν μες το νου σου να σε βασανίσουν.

Την τελευταία φορά που είχα τούτες τες σκέψεις ήταν σε μια που τες πολλές κρίσιμες καμπές της δουλειάς μου (άμαν πάεις που μονοετές σε μονοετές συμβόλαιο, τζαι γυρεύκεις δουλειά κάθε τρεις τζαι λλίον έσιει πολλές κρίσιμες καμπές, τζαι στιγμές αναθεώρησης υποθέτω). Τζαι νομίζω ότι πάλε εν είχα απάντησην, για το ποιον εν το νόημαν ή που εν το νόημα τέλοσπάντων, μόνον η γνώση πλέον ότι πρέπει να βρεθεί έναν, γιατί η αποδοχή μιας ζωής χωρίς νόημα (που ήταν η πεποίθηση μου σε κάποια φάση νεότητας) εν η αποδοχή μη ικανοποίησης (για μένα πάντα).

Κάποιοι άνθρωποι κάμνουν κοπελλούθκια για να δώκουν στη ζωή τους νόημα ή τα κοπελλούθκια διούν στη ζωή τους νόημα. Εν ξέρω. Ίσως. Ξέρω σίουρα ότι δεν ήταν το δικό μου κίνητρο τζαι εν έχω έτσι προσδοκίες που την πιπεριά που εννά έρτει αν ούλλα παν καλά (ναι είμαστε στο σάιζ πιπεριάς τωρά). Τζαι νομίζω τούτον εν καλόν, αλλά πάλε τι ξέρω εγώ που τούτα τα πράματα; Τίποτε. 

Επίσης ξέρω ότι το νόημαν έννε στη δουλειά μου. Εννοώ αρέσκει μου τζείνον που κάμνω, τζαι εν το κάμνω για τα ριάλλια (εννά έκαμνα κάτι άλλον εαν το κίνητρον ήταν οικονομικό). Κάμνω το κατά βάση που μαζοχισμό (γιατί δεν εξηγείται αλλιώς) γιατί διά μου ευχαρίστηση (μια φορά στο τόσο, αλλά εν αρκετό να με κρατά προς το παρόν), αλλά η ευχαρίστηση έννεν το ίδιο με το νόημα. Τζαι που τούτη τη φάση επέρασα (ότι το νόημα της ζωής εν η απόλαυση τζαι η αποφυγή του πονου, ηδονισμός ολε), αλλά τζαι τούτον επέρασεν μου. Ίσως κατακρίβειαν τούτη ναν τζι η τελευταία μου συνειδητοποίηση για τον εαυτό μου, ότι το να κάμνεις πράματα που σε ευχαριστούν, το να περνάς καλά, πάλε έννεν αρκετό.

Άρα πάλε στο μηδέν. well... όχι ακριβώς στο μηδέν υποθέτω. Κάθε φορά που το βασανίζω το πράμα, βρίσκω ακόμα κάτι το οποίο δεν είναι το νόημα. Οπόταν στη δική μου την περίπτωση η εύρεση νοήματος εν παραπάνω διαδικασία εις άτοπον απαγωγής (απαγωγής ή επαγωγής εν ξέρω), ώσπου να μείνει μια απάντηση που ενναν σωστή.

Εννά μεν σε κάποια φάση;

ΥΓ: για πρώτη φορά μετά που πολλύν τζαιρόν αποφάσισα να κάμω κάτι για τα γενέθλια μου που να μεν ένι μόνον εγώ τζαι η σχέση ή εγώ, η σχέση τζαι οι δύο κολλητές (η τρίτη εν πέρα). Τζαι εν τέλει εν μπορεί να έρτει κανένας άλλος, οπόταν εννά είμαστεν πάλε εμείς τζι εμείς. Εν μπορώ να πω ότι με πειράζει ιδιαίτερα. Είμαι τέλεια μονόχνωτη τελικά.
  

Soundtrack

Στο πρώτο μου έβερ MRI σήμερα (τίποτε ανησυχητικό κοπέλια, μεν φοάστε, νομίζω δηλαδή), μετά που εφόρησα τζείνον το μπλε το ολόσωμο, όπως στα έργα αλλά χωρίς να φαίνεται ο κώλος μου που πίσω (πάλε καλά), τζαι μετά που μου έβαλε την ενδοφλέβια, πάλε όπως στα έργα (ετρύπησεν με 3 φορές ώσπου να τα βρει, αλλά άτε ας μεν παραπονιούμαστεν), η κοπελιά ερώτησεν:

"Τι μουσική θέλετε να ακούετε κυρία Ερυκίνη, κατά τη διάρκεια του MRI;"

Έπιασεν με απροετοίμαστην. Εν το έξερα ότι έσιει τζαι μουσική υπόκρουση. Πως να θκιαλέξω κάτι έτσι στο πόδι; Έπρεπε να μου το πείτε που πριν ρε παιθκιά, να το σκεφτώ το σαουντ-τρακ. Τι ακούει έναν πλάσμα μες τον τομογράφο λαλείς; Εσιει κανένα που θκιαλέει Καζαντζίδη; Ευτυχώς η σχέση η συζυγική, εν με άφηκε να το σκέφτουμαι μισήν ώρα, έκαμεν παρέμβασην τζαι είπεν Arctic Monkeys φυσικά (ναν καλά).

Τζαι καθόλη τη διάρκεια της διαδικασίας εσκέφτουμουν εαν εν έτσι που εννά θεραπευτεί επιτέλους η πόρωση μου με τους Arctic Monkeys. Καθαρός συμπεριφορισμός: εννά συνδέσω τους ΑΜ με τον μαγνητικό τομογράφο τζαι εννά σταματήσουν να μου αρέσκουν. Σωστά;

Λάθος.

Οι ΑΜ εξακολουθούν να εν όσο διασκεδαστικοί ήταν πάντα. Τωρά εγίναν τζαι τα MRI.
  

ΥΓ: Το πόσο σιέσισσα είμαι με τούτες τες ιατρικές διαδικασίες δε λέγεται. Ας ελπίσουμεν ότι εν θα χρειαστεί να σας πρήξω με τούτους τους φόους μου παραπάνω. 

Απολογισμός τριμήνου

Αστεία αστεία έσιει 3 μήνες που την τελευταία φορά που έγραψα δαμέ. Εν ξέρω τι με έσπρωξε να γράψω σήμερα, ο εκνευρισμός υποθέτω.


εάν αναρωθκιέσαι αγαπητέ αναγνώστη/ αναγνώστρια που και πως με βρίσκεις σήμερα, wonder no more.


Το λοιπόν
- εξακολουθώ να είμαι στα Λονδίνα μαζί με τρομοκράτες και κομμουνιστάς. Ναι ναι ακόμα και οι κυράτσες στο κενσιγκτον Λέιμπορ λαλεί σου. Το πόσο διασκεδαστική εν η πολιτική τωρά τελευταία δε λεγεται.
- Εγκατέλειψα το άντρο του χιπστερισμού και μετακόμισα με βαριά καρδιά στα προάστια. Οι γιατί εσιει τίποτε ο καινούργιος τόπος έτο γιατί πλέον σηματοδοτείται η αρχή του τέλους. Πρώτα έρχεται η δουλειά η φουλ ταιμ, το σπίτι με τη βεράντα τζαι τη λλιη παραπάνω βολή τελοσπαντων μετά τα κοπελλουθκια κλπ κλπ. Το πέρασμα στο μικροαστισμό με λλια λόγια.
- εξακολουθώ να σιοκάρω κόσμο στο εργαστήριο χωρίς φόβο και χωρίς πάθος
- πάω τριφτή στη δουλειά που περιλαμβανει συναντησεις στες οποιες δεν καταλάβω τίποτε τζαι αντί (σαν ένα φυσιολογικό πλάσμα) να πω παιθκια σορρυ αλλά δεν έχω ιδέα τι λαλείτε, απλά γνεφω καταφατικά τζαι λαλώ ναι θα το κάμω τζαι τούτο (νομίζω η μόνη λύση εν να παραιτηθώ πριν το deadline. Η παραίτηση ακουεται μου πιο πιθανή που το να παραδεχτώ άγνοια. Είμαι που τούτους).
- τι άλλο; α ναι αψιουριζουμαι. Αφόρητα, ασταμάτητα. Πέντε φορές το δευτερόλεπτο.
Τζαι έτσι ξέρω ότι ηρτεν το καλοτζαιριν...
άλλοι φραπέδες τζαι παραλίες, άλλοι πάρκα τζαι χαρτομάντηλα....

Χτυποκάρδια (όχι στα θρανία)

Καταρχήν, πριν πάω παρακάτω, θέλω να ξεκαθαρίσω, να δηλώσω ευθαρσώς και με το χέρι στην καρδιά, ότι εγώ τη σχέση, τη συζυγική, τζαι πριν γινεί συζυγική δηλαδή, μιλούμεν... κορόνα στο κεφάλι μου που λαλούσιν. Θορώ τον μες τα μμάθκια. Τζαι άλλους αρσενικούς εν έσιει. Εν γυρεύκουμαι ρε παιδί μου. Ότι εγύρευκα, ήβρα το. Τέλος αναζήτησης.

Τούτων λεχθέντων ακούστε τι μου εσυνέβηκε προχτές.

Εκαρτέρουν τον συμμετέχοντα της ημέρας (είπαμεν κάμνουμεν ηλεκτροσοκ του κόσμου), εν έτρεχα εγώ το πείραμα (ευτυχώς), εγώ έκαμνα τον επιστάτη, απλά να βεβαιωθώ ότι ούλλα παν καλά. Τζαι πάω στην είσοδο να συνάξω τον συμμετέχοντα, τζαι με το που τον είδα, ούτε καν που κοντά, μια φιγούρα που μακριά, σαν εστέκετουν στο ρεσέψιον τζαι ερώταν ποια εν η Ερυκίνη, εχτύπησε το φυλλοκάρδι μου. Έτσι πάνω σ' άνεμο. Ξέρετε πόσα χρόνια έσιει να μου συμβεί έτσι πράμαν; Ούτε εγώ εν αθθυμούμαι πλέον.

Αλλά εχτύπησεν. Στην αρκήν εν εκατάλαβα τι εγίνηκεν, τόσος τζαιρός επέρασεν που την τελευταία φορά. Εσκέφτουμουν προς τι αυτή η αναστάτωση. Γιατί υπήρξεν αναστάτωση. Μετά αθθυμήθηκα.

Τζαι να πεις, εν ήταν τζαι κανένας αντικειμενικά ωραίος. Ήταν που τζείνους που αντικειμενικά έννεν ωραίοι, αλλά... υπάρχει κάτι τέλοσπάντων. Τζαι μιτσής. Παναγία μου, τζαι που το λαλώ ντρέπουμαι. Μιτσής, φοιτητούιν ας πούμεν, αναμαλλιασμένος, λέτσης.

Τι να σου λαλώ τωρά. Εν έσιει τζαι σημασία βέβαια.

Μετά που επόκατσεν η αναταραχή, σαν έκαμνεν ο συνάδελφος το πείραμαν τζαι έκαμνεν ηλεκτροσοκ του μιτσή, εγώ αντί να ελέγχω ότι ούλλα παν καλά,εκάθουμουν στη γωνιά τζαι εσκέφτουμουν, επροσπαθούσα να ζυγίσω μέσα μου, εαν ήταν κάτι κακό, ηθικά κακό. Εαν θα έπρεπε να νιώσω άσιημα που εκαρδιοχτύπησα για κάποιον που έννεν η σχέση. Εν εξαναβρέθηκα σε τούτην τη θέση πριν, οπόταν υποθέτω δεν έξερα τα ηθικά μου κριτήρια (παρεμπιπτόντως, αποφάσισα ότι εν ένι. Στο τέλος την ημέρας, δεν έκαμα τζαι τίποτε, δεν θα έκαμνα ποττέ βέβαια. έτο ήταν έναν στιγμιαίον καρδιοκτύπιν τζαι επέρασεν. Εν το ίδιον πράμαν με το να περνά μια θεά με κάτι μίνια ας πούμεν τζαι μεινίσκει ένας άντρας τζαι χάσκει. Εν το ίδιον έννεν; ..... Εν η αλήθκεια, εν το ένιωσα ακριβώς το ίδιο... Λλλίον σιηρόττερον... ).

Μετά εσκέφτουμουν ότι τέλοσπάντων, έσιει πολλά πράματα που μπορεί να πει κανείς για τον έρωταν, να γράψει τόμους τζαι τόμους, αλλά έσιει έναν κομμάτι, που δεν σηκώνει συζήτηση, που δεν έσιει τζαι κάτι να πεις, που δεν είναι αντικείμενον σκέψης, επιχειρηματολογίας λογικής, τίποτες,  σκέττη νέττη χημεία ή βιολογία αν προτιμάτε.

Εθθύμησεν μου η φάση (τζι ας ήταν για αστείον ο τίτλος) τους έρωτες του σχολείου. Που δεν ήταν έρωτες, ήταν απλά εκφάνσεις τζείνου του σύστηματος που εξύπναν, ήταν ανατριχίλες, τζαι κοτσινίσματα, τζαι ναι, χτυποκάρδια, σαν επαίρναν κάποιος που ούτε του εμίλησες ποττέ. 'Ηταν έρωτας με την ιδέαν του έρωτα.

Ίσως εν τέλει να μεν εγέρασα τόσον όσον νομίζω.     

Catching up

Αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια,

Σήμερα αποφάσισα το, θέλω να γράψω ποστ. Εν ξέρω γιατί. Μπορεί να φταίει που σήμερα μετά που πολλύν τζαιρόν εκοίταξα ξανά το μπλογκ μου τζαι εσυνειδητοποίησα ότι φέτος έγραψα 6 ολόκληρα ποστ.... Έγραψα παραπάνω, αλλά έξι επόσταρα. Έχω αλλοκαναθκυό στα πρόχειρα που για κάποιο λόγο εν ετελειώσαν ποττέ ή τζι αν ετελειώσαν εν το ένιωσα απαραίτητο να φκουν προς τα έξω.

Ίσως να φταίει που η Μαριάννα σήμερα έπαιζεν Τρύπες τζαι Παυλίδη που το πρωίν τζαι εθυμήθηκα τα νιάτα μου. Ίσως να φταίει που η περίοδος εν λλίον χάλια τζαι έσιει κάποιες έρευνες που λαλούν όταν είμαστεν αγχωμένοι έχουμε την τάση να επιστρέφουμε στις έξεις μας, σε τζείνα που είμαστεν συνηθισμένοι να κάμνουμεν, στην ασφάλεια της συνήθειας.

Τέλοσπάντων, θέλω να γράψω κάτι που να το θκιαβάσεις, να μεν καταλήξει στα πρόχειρα. Εξεκίνησα να γράφω πριν λλίον, αλλά εκατέληξα με το ίδιο καταθλιπτικό πόστ (ακριβώς το ίδιο, με ακριβώς τον ίδιο τίτλο) που έγραφα πριν 2 μήνες !! Πιστεύκεις το; Οπόταν delete τζαι ξανά που την αρκή.

Μια που έσιει τζαιρόν που εχάθηκα τούτον θα είναι ποστ ανακεφαλαιωτικό που τον Μάη ως σήμερα.

Έχουμε τζαι λέμεν:

Γαμήλια πάρτυ: 3 (Μεν τα ρωτάτε, είμαι μια πολλά κουρασμένη νύφη)

Μήνας του μέλιτος: 1 (να σιεν τζιάλλον)

Ποσότητα καταναλωθέντος αλκοόλ: αμέτρητη 

Κοπελλούθκια: 0 (ακόμα. φιου.)

Σπόντες για κοπελλούθκια: 432995 (2/4 που τη μάνα μου, 1/4 που την ελληνίδα μάνα που ήρτεν επίσκεψη στο αγγόνι της τζαι βαφτιστικό μας, 1/4 που τη σχέση)
Ώρες εργασίας: 0 (ακόμα άνεργη διδακτόρισσα)

Επισκέψεις στο γραφείο εργασίας της περιοχής: 4 

Επισκέψεις στο γραφείο εργασίας της περιοχής με κάποια χρησιμότητα: 0 

Κρίσεις (ταυτότητας, πανικού, μέσης ηλικίας κλπ.): 1-2 την εφτομάδα

Αναγνωσθέντα βιβλία: 1 κάθε μήνα σταθερά γιατί έχουμε και κλαμπ βιβλίου (αλλά τούτον τον Τσουκούρο Ταζακι εν τον βλέπω να τον τελειώνω)

Ώρες θέασης τηλεόρασης: αμέτρητες
Λαχταριστές δημιουργίες στην κουζίνα: σχεδόν κάθε μέρα (εφκήκεν τζαι κάτι καλόν που τόσην ανεργία.)

Καταγραφή τέλος.

Ερυκίνη όβερ. Ή Μαίρη Παναγιωταρά. Όπως προτιμάτε.

Έλα οι συμπεθέρες !!

Ναι αγαπητέ αναγνώστη.

Σε τούτον το ταξίδιν στην Κύπρον ανακάλυψα ότι στο σπίτι μας εμπήκε τούτο το λεξιλόγιο. Εννά μου πεις γάμος έρκεται, εν λογικό. Οπόταν η σχέση στες κουβέντες των γονιών μου έχασεν το όνομαν του (που ούτως ή αλλιώς εδυσκολεύκουνταν να το προφέρουν τζαι εγίνηκεν "ο γαμπρός σου", πχ. αύριο που εννά έρτει ο γαμπρός σου τι εννά μαειρέψουμεν;). Παρομοίως η μάμα της σχέσης εγίνηκεν η "συμπεθέρα" τζαι ο πατέρας της σχέσης ο "συμπέθερος".

Με το που ανακοίνωσα λοιπόν στους γονείς τη βόμβα (που τζαι εγώ λλίον πριν την κάθοδο στην Κύπρο έμαθα), ότι έρκουνται οι γονιοί της σχέσης στην Κύπρο για τη γνωριμία, άλλη κουβέντα δεν είσιεν έσσω μας. Τζαι τι τρώει ο συμπέθερος; πίνει ουίσκιν ο συμπέθερος; Τι; Αρέσκουν του τα σύκα; Κάτσε να πάω να φέρω κανένα 5κιλο. Τζαι πως εν η συμπεθέρα; Εν ποιο παστή που μένα; (ερώτηση Μάνας που την έπιασεν το κομπλεξ με τα κιλά της). Εννά δείξω της συμπεθέρας, που εν φαν της κηπουρικής τες γλάστρες μου κλπ κλπ.

Το θέμαν της γλώσσας οι γονιοί μου εξεχάσαν το. Τόση κουβέντα, τόσος σχεδιασμός (κυρίως για το φαίν), το μόνον που εν εσκεφτήκαν εν το ίνταλως εννά μιλήσουμεν με τους συμπεθέρους. Ως την ώρα που έπρεπεν να μιλήσουν με τους συμπεθέρους (όβερ μεσημεριανού στην ωραία Λεμεσό).

Τι να σου λαλώ αγαπημένε/η αναγνώστη/στρια. Τα πράγματα επίαν ακριβώς όπως στην πρώτη επίσκεψη της σχέσης έσσω μας. Άκρα του τάφου σιωπή στη νήσο βασιλεύει, κάτι άβολα χαμόγελα, πολλά άβολα χαμόγελα εν η αλήθκεια, τζαι η Ερυκίνη σας στο ρόλο μεταφραστή (έκαμνα τζαι λλίη λογοκρισία, εν ήταν λέξη προς λέξη, κυρίως τα όχι ακριβώς αστεία αστεία του Πατέρα, εκοπήκαν ούλλα). Οι συμπέθεροι επροσπαθούσαν να κόψουν καμιά κουβέντα μέσω εμού, οι γονιοί μου πάλε κατά βάση μια τζαι εν εμπορούσαν να μιλήσουν εκάτσαν στη γωνιά έτσι σαν τα ψάρκα έξω που το νερό. Ώσπου τζαι ήρτεν το φαίν τζαι υπήρχεν ένα θέμα συζήτησης, ή έστω εκάμναμεν τζείνους τους ήχους  που λαλεί τζαι η Λ.που εν ενδεικτικοί του καλού φαγιού (τα μμμμ....). Εξηγήσαμεν τους τι εν το οφτόν, εδείξαμεν τους μιαν ελιά (πρώτη φοράν εθορούσαν ελιά, πάθος τζαι ενθουσιασμός. Ετέλειωσεν το φαίν, εφκάλαμεν ομαδική φωτογραφία τζαι είπαμεν τα πάι πάι. Δαμέ εμιλήσαν οι γονιοί μου που μόνοι τους, το πάι πάι κατέχουν το.

Η δεύτερη συνάντηση των συμπεθέρων εγίνηκεν έσσω μας. Τζιαμέ οι γονιοί μου.... αααα στο στοιχείον τους, άνεση φουλ. Εταΐσαν τα πλάσματα, εταΐσαν τα δεν φαντάζεσαι αγαπητέ αναγνώστη. Η συμπεθέρα έπρεπεν να μάθει τζαι να χρησιμοποιήσει τη λέξη "έσπασα" για να σταματήσουν οι γονιοί μου. Εδείξαν τους τα δεντρά μας: τούτες εν οι ελιές (κλικ κλικ η φωτογραφική), τούτη εν η λεμονιά μας (κλικ κλικ η φωτογραφική ξανά), θέλετε λλία λεμόνια να πάρετε στην Ιρλανδία; πάρτε καμιά τσέντα. Μα γιατί; Τούτος εν ο θκυόσμις, τζαι η βαζανιές μας, ΒΑ-ΖΑ-ΝΙΕΣ (αργά αργά λες τζαι εννά καταλάβουν). Ερυκίνη μετάφρασε, πε τους βα-ζα-νιές (η Ερυκίνη κάπου δαμέ εχάθηκεν τζαι δεν εμπορούσε να θυμηθεί πως τες λεν τες βαζανιές με στα αγγλικά με στα ελληνικά, αλλά αφού τα βαζάνια εθορούσαν τα, τι εθέλαν μετάφραση;).

Εδώκαν τους σύκα, που δεν εξαναφάσιν φρέσκα (ναι γίνεται) τζαι εδείξαν τους την έννοια του παπουτσόσυκου, που το δεντρό στο πιάτο τζαι έφυεν η κκελλέ τους. Τα πεθερικά εφύαν που σπίτι μας με θκυό κουππούθκια μαρμελάδα της μάνας μου, μια τσεντούα σύκα, ένα κουππίν ελιές μαύρες, τζαι 4 λεμόνια. Το λάδιν εξέχασεν το η μάνα μου τζαι εβυθίστηκεν στην απογοήτευση. Η συμπεθέρα συγκλονισμένη που τη φιλοξενία (τζαι τα πορικά) εδεσμεύτικεν για αντίστοιχην πολιτισμικήν εμπειρίαν έσσω της το καλοτζαίριν.

Γενικώς, νομίζω, εκτός που μέναν, που ήβρα τες συναντήσεις εξαντλητικές που το άγχος τζαι τη μεταφραστικήν προσπάθεια, οι συμπέθεροι εχαρήκαν που εβρεθήκαν. Τζαι παρά την ανικανότητα επικοινωνίας εσυμπαθηθήκαν σε βασικό επίπεδο. Τζαι τα όνειρα για ρωμαιο-ιουλιεττικές βεντέττες μεταξύ οικογενειών που θα μας εξωθούσαν να κλεφτούμεν με τη σχέση τζαι να ακυρώσουμεν τα παναύρκα του γάμου εμείναν όνειρα.

Πρόσω ολοταχώς για γαμήλιο πάρτυ με λλία λόγια. τζαι να δω τες συμπεθέρες να χορεύκουν αντικριστό να φυρτώ.

ΥΓ: η μάνα μου ήπιεν 2 φορές μπύρα σε 3 μέρες. Η μάνα μου δεν πίνει. Τόσον καλά! 

Εποπτικές (αμπελο)Φιλοσοφίες

Ο Βέλγος επόπτης εν η αλήθκεια, πέραν των εγκεφαλικών που μου επροκάλεσεν τα χρόνια που τον ηξέρω, έσιει πει κατά καιρούς μεγάλες κουβέντες. Έσιει μιαν ενδιαφέρουσαν προοπτική για τη ζωή τζαι την κοινωνία, τζαι εμπειρίαν 64 χρόνων, οπόταν πάντα απολάμβανα να κουβεντιάζω μαζί του για την κοινωνία, τον κόσμο, την πολιτική, τη ζωή γενικότερα (βασικά όσον δεν εσυζητούσαμεν για το διδακτορικό μου ήμασταν μια χαρά).

Που την εχτεσινή κουβέντα μας λοιπόν, που εξελίχτηκεν ακριβώς όπως το επερίμενα (ο επόπτης έπρηξεν με να συνεργαστώ με τον καθηγητή που μου προτείνει τα τελευταία 2 χρόνια, τζι εγώ για ακόμα μια φορά αντί να διαφωνήσω με πυγμήν ήμουν απλά οκ, ναι, καταλαβαίνω τζαι έσιεις δίκαιο. Κλασσικά), κρατώ τούτην την αλληγορική κουβέντα του επόπτη:

Έσιει έναν παιχνίδιν, εν ξέρω να το ξέρεις, στο οποίο έναν άτομο που την παρέα βάλλει στο νουν του έναν συγκεκριμένο άτομο (στην Κύπρο τούτον το παιχνίδιν ελαλούσαμεν το "ψυχολόγο") τζαι οι υπόλοιποι κάμνουν ερωτήσεις για να έβρουν ποιον εν τούτο το άτομο. Τζείνος που απαντά τες ερωτήσεις μπορεί να πει μόνον Ναι ή Όχι έχοντας στο νου του το συγκεκριμένο άτομο. Το ενδιαφέρον με το παιχνίδιν ένι ότι ακόμα τζι αν δεν έσιεις στο νου σου ένα συγκεκριμένο άτομο, αλλά απλά απαντήσεις τυχαία τες ερωτήσεις, οι υπόλοιποι πάλε θα καταλήξουν σε έναν άτομο εν τέλει, φτάνει να είσαι συνεπής στες απαντήσεις σου.

Το ηθικόν δίδαγμαν; Εν χρειάζεται να ξέρεις που πριν στη ζωή, να έσιεις έναν ξεκάθαρον πλάνον εκ των προτέρων. Φτάνει να είσαι συνεπής με τον εαυτό σου τζαι εν τέλει εννά καταλήξεις κάπου. Σίουρα πράματα.

Ίνταλως τα καταφέρνει ο επόπτης δεν ξέρω, αλλά πάντα καταφέρνει να πει τα κατάλληλα πράματα την κατάλληλη στιγμήν.

ΥΓ: η ειρωνία (δυστυχώς για τον επόπτη) ένι ότι το να είμαι συνεπής με τον εαυτό μου επιβάλλει το να μεν κάμω τζείνον που εισηγείται.

Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθουυυυύμε

(αρέσκει μου πολλά τούτον το τραούδιν)

Πε, αγαπητέ αναγνώστη, όι, πε, πόσος τζαιρός επέρασεν, πόσα χρόνια, που την τελευταία φορά που έγραψα υπαρξιακόν πόστ (ποιος είμαι και που πάω, τι είναι η ζωή, τι είναι ο άνθρωπος) που το γραφείο, κωλοβαρώντας (που λεν τζαι τα καλαμαράκια) αντί να δουλεύκω.

Χρόοοονια. Που τζείνες τες όι τζαι τόσον ένδοξες μέρες του διδακτορικού στο Βέλγιο, που προτιμώ να μην θυμάμαι. Σήμερα, που εν έσιει κανένα στο γραφείο (γιατί τζαι οι εγγλέζοι πιάννουν άδειες τον Αύγουστο) τζαι δεν έχω τίποτε, ειλικρινά τίποτε να κάμω, ήρτεν η ώρα να σου κλαφτώ.

Είμαι σίουρη ότι εν τα επεθύμησες καθόλου τούτα. Ούτε εγώ.

Το πρόβλημα μου αγαπητέ αναγνώστη/στρια, εν ότι (ναι ναι εννά το πω) είμαι 30 χρονών τζαι ακόμα δεν ξέρω τι μου γίνεται.

Σε 2 μήνες τελειώνω που τούτη τη δουλειά τζαι πρέπει να έβρω μιαν άλλη επειγόντως (γιατί πιερώννουμεν τζαι ενοίκιο στο Λάντον) τζαι αν με ρωτήσεις, που με ρωτούν ούλλοι, ίντα δουλειάν θέλεις ακριβώς δεν ξέρω τι να τους πω. Φίλε μου, ετέλειωσεν το μάστερ, ετέλειωσεν το διδακτορικόν, τελειώνει τούτη η δουλειά, τζαι πάλε ίνταλως τα καταφέρνω είμαι στα ίδια διλήμματα.

Θέλω να κάμω έρευναν. Τούτον ξέρω το. Θέλω να γίνω καθηγήτρια; θέλω να γινώ ΡΙ; θέλω να γράψω πρότζεκτ; Εν είμαι ακριβώς σίουρη (ψιλοβαρκέ να σου πω την αλήθκεια). Τζαι αν ναι, ίντα θέμα, σε ποιο πανεπιστήμιο, σε ποια χώρα; (γιατί κάπου στο βάθος του υποσυνείδητου μου αγαπητέ αναγνώστη αχνοφαίνεται το ΠανΚυ, ή το όνειρον του ΠανΚυ, γιατί ποιος ξέρει πως εν η πραγματικότητα πλέον).

Τζι αν δεν θέλω να κάμω τίποτε που τούτα ούλλα, τότε τι;

Τούτη η ζωή ρε παιδί μου να μεν σάζεται με τίποτε. Δηλαδή, πέραν της σχέσης, τίποτε άλλον σταθερόν δεν έχω. Τζαι το σιηρόττερον ένι ότι όσον με φρικάρει τούτη η αστάθεια τζαι αβεβαιότητα, άλλον τόσο με φρικάρει η ιδέα των σταθερών πραμάτων.

Με λλία λόγια, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα είναι η αγάπη σου.

Τζαι μέσα σε ούλλα τα άλλα να έχω τζαι τη σχέση που θέλει να γινεί πατέρας (έβαλεν μπρος το σχέδιο γάμος-σπίτι-οικογένεια-πρόβατα-φουκου, ναι ναι, τα πρόβατα τζαι η φουκου εν αδιαπραγμάτευτα). Μα για να γινεί κάποιος γονιός πρέπει πρώτα να μεγαλώσει ο ίδιος. Τζαι εγώ νομίζω απέχω ακόμα.


ΥΓ: τούτον εν έναν ακόμα ποστ που εγράφτηκεν κυρίως για μέναν. ίσως να μεν κάμνει νόημαν σε σέναν αγαπητέ αναγνώστη, αλλά εν πειράζει, άντεξε με λλίον.

Στο διάδρομο

(ποστ γραμμένον πάνω σε μιαν κόλλαν που έφερεν ο ταχυδρόμος προχτές)

Μάλιστα. Εκατάφερα τα τζαι εκλειδώθηκα πόξω πόσσω μου. Με κλειθκιά, με τηλέφωνον, με τίποτε. Πάλε καλά που εκλειδώθηκα πόξω που το διαμέρισμαν, αλλά μέσα στο κτίριο. Ευτυχώς σήμερα η σχέση εννά σχολάσει νωρίς. Τζαι ευτυχώς στην μιαν ώρα αναμονής ήβρα εν τέλει μιαν πένναν στην είσοδο τζαι τούτην την κόλλαν να περάσει η ώρα πιο εύκολα.
 
Τζαι (αν θέλει ο Θεός) τι νομίζετε ήταν το πρώτον πράμαν που μου ηρτεν να κάμω με την πέννα; Να ζωγραφίσω!!! Ας πούμεν, πόθεν στα πόθθε; Εγώ έχω να ζωγραφίσω που το σχολείο, που τζείνα τα τραγικά μαθήματα τέχνης. Τζαι ξέρετε γιατί; Γιατί απλώς εν μπόρω να ζωγραφίσω, εν μου γιουτά πως το λεν; Βασικά, σχέδιον επιπέδου προ-νηπιαγωγείου. Ούφφου ίνταλως τα κατάφερνα στην τέχνη; Α, ναι, εν τα κατάφερνα. Μέχρι στιγμής επροσπάθησα να σχεδιάσω ένα πρόσωπο (προφίλ τζιόλις όι ανφάς, έτσι για να σιει τζι ενδιαφέρον τρομάρα μου), έναν φτερό του μπάντμιντον (μεν ρωτάτε γιατί, η σχέση επεκτείνεται τρομακτικά στο ασυνείδητο μου), τζαι έναν κύβο (έτσι κάτι σχετικά εύκολο, για να ξεπεράσω την απογοήτευση των προηγούμενων προσπαθειών). Τον κύβον εκατάφερα τον αν μη τι άλλο. έννεν πολλά ίσιες οι γραμμές, αλλά εν κύβος.

Τέλοσπάντων, αφού με τη ζωγραφική εν μας εφκήκεν ίσως να εδοκιμάζαμεν λλίην ποίηση; Όπως ακριβώς στα μαθήματα της τέχνης στο σχολείο (αφού εν τα κατάφερνα με τα παστέλ, ο καθηγητής εδίαν μου στιχάκια να κάμω ρίμες). Πούντον όμως τωρά που το χρειάζουμαι έναν έναυσμα; Εν μου έρκεται τίποτες ρε γαμώτο. Αμαν σας λαλώ ότι τούτη η ζωή σκοτώνει τη δημιουργικότητα λαλείτε με υπερβολική. Έτα τωρά. Χρόνος άπλετος να χαθώ στες σκέψεις μου, αλλά πούντες; Το απόλυτο κενό.

Οπόταν μια εν η λύση. αυτόματη γραφή για έναν ποστ, τόπον έσιει ακόμα η κόλλα (ευτυχώς τα σχέδια έκαμνα τα μιτσιά).

Χμμ... Που λέτε, η ζωή τούτη εν ώρες ώρες τόσον βαρετή. Τίποτε παλαβόν εν συμβαίνει πλέον, παλαβό με την έννοια του του τρελού/αναπάντεχου. Εν τόσον... ρουτίνα ρε παιδί μου που ακόμα τζαι το να κλειδωθώ έξω πόσσω μου εννεν ούτε ιδιαιτέρως ενοχλητικόν, ούτε λόγος δυσπυρκού, αλλά κάτι διαφορετικό ρε παιδί μου. Τραγικόν, έννε; Τούτες τες μέρες νιώθω το πολλά. Το σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι. Πως αντέχει ο κόσμος ρε παιδί μου τούτον το πράμαν; Τη φθορά της καθημερινότητας που λαλούσιν. Μάντα φθορά, αποσύνθεση καλλύττερα. Τζαι έννεν η έλλειψη διαφορετικών διαστηριοτήτων (που εν τζαι τούτον), απλά η έλλειψη ενδιαφέροντος. Που πάεις στη δουλειά τζαι δουλεύκεις. Παραγωγικά τζαι αποτελεσματικά. Τζαι κόφκεις με τους συναδέλφους σου τες συνηθισμένες, βαρετές κουβέντες. Τζαι με τους υπόλοιπους που ξέρω δαμέ δηλαδής. Εν έσιει φιλοσοφικά ή υπαρξιακά ερωτήματα ή έστω σουρεαλιστικά βρε παιδί μου (πχ. are we humans or are we dancers? κλασικές στιγμές βελγικού μεγαλείου). Έσιει ερωτήματα επιβίωσης, αλλά όι ύπαρξης.

Τέλοσπάντων, τι να συζητούμεν. Μόλις ήρτεν η σχέση. Επιτέλους. Ώρα για καφέ. Τζαι κατούρημαν. Όχι απαραιτήτως με τούτη τη σειρά

ΥΓ (εκ των υστέρων): η πρώτη ερώτηση της σχέσης ήταν "γιατί εν επίες κανέναν γυρό να περάσει η ώρα;" - Με τες ροζέ τες παντόφλες με τα αστεράκια τζαι τες καρδιούλες:::!!! Πάεις καλά;; Τζαι η δεύτερη: χμμμ θορώ την κόλλα γεμάτη... έγραψες το επόμενον σου ποστ?? - ίνταλως το κατάλαβες;;

Απρογραμμάτιστα

Την πρώτη φορά που μου έκαμεν πρόταση γάμου η σχέση (ναι, αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια, φύρτου) τα πράματα εν επίαν καθόλου όπως τα εσχεδίαζεν. Γιατί μπορεί η σχέση να εκανόνιζεν το τέλειο σκηνικό, οι θκυό μας σε ταξιδάκι, μες τη φύση, να καθούμαστεν κάτω που ένα δέντρο, δίπλα που μια λίμνη, αλλά έτο το πράμαν αρκέψεν να στραβώνει που την αρκή.

Που πριν να πάμεν κατακρίβειαν. Όταν λλίες μέρες πριν το ταξίδι μας η κολλητή Μ. ανακοίνωνεν τη δική της πρόταση γάμου, η σχέση που μέσα της ήταν να σπάσει ("επρολάβαν μας τα γέριμα"). Αλλά απτόητος. Συνεχίζουμεν βάσει σχεδίου.

Πάμεν Νορβηγία. Πάμεν στη λίμνη. Με τα απαραίτητα για πικ-νικ που εγοράσαμεν που το σούπερμαρκετ. Βρίσκουμεν το ιδανικό σημείο. Ρομαντικά, απομονωμένα, Καθούμαστεν κάτω που το δέντρον.

Αλλά αλί, με το που εκάτσαμέν κάτω που το δέντρον (ούτε ένα φιλούιν εν επρολαβεν να μου δώκει ο γέριμος), εσύγκοψα την την αράχνην να φκαίνει πας το παπούτσιν μου τζαι επετάχτηκα ίσιαπάνω σε κατάσταση πανικού.

Η σχέση όμως απτόητη. Ν'αφήκουμεν την αράχνη τη γέριμη να μας χαλάσει το πλάνον; όι.

Σηκωνούμαστεν, συνάουμεν τα πράματα τζαι τέλοσπάντων, μετά που λλίον περπάτημαν βρίσκουμεν έναν παγκούιν εκδρομικόν δίπλα που τη λίμνη (σαν τζείνα που χρησιμοποιούμεν στο τρόοδος άμαν πάμεν για σούβλες). Γιατί όχι; Τζαι τα γέριμα τα σκοτεινά, δεν εβρεθήκαν άλλα έντομα να το χαλάσουν της σχέσης. Τουλάχιστον έτσι εν θα έφταια εγώ. Αλλά όι. Το σκηνικόν εχάλασεν εντελώς που την υποφαινόμενη που εφρίκαρεν.
Γιατί υποθέτω άμαν γονατά ένας άντρας μες το άγχος να κάμει μιαν πρότασην γάμου, το τελευταίον που θέλει να ακούσει, εν το "όι, όι, μεν κάμεις έτσι πράμαν". Τζαι άμαν αννοίει το κουτούιν με το δαχτυλίδιν (το ακριβοπληρωμένον), το τελευταίον που καρτερά εν το να κλείσει η κοπέλα τα μμάθκια της να μεν το δει.

Οπόταν λαλεί σου η σχέση: Τι εκατάλαβα που έκαμα τόσον κόπο τζαι προγραμματισμό; Έτο έμεινεν μου η αγωνία. Οπόταν τη δεύτερη φορά έσυρεν το έτσι απρογραμμάτιστα, σε τζείνην τη γλυτζιά φάση λλίον πριν να ποτζοιμηθείς ξέρετε μεταξύν ύπνου τζαι ξύπνιου, τζιαμέ που τα βλέφαρα σου είναι βαριάαααα πολύ βαριάααα.

Με λλία λόγια έπιαν με στον ύπνον τζαι εν επρόλαβα με να σκεφτώ με τίποτες. Είπα ναι (γιατί εν με έπαιρνεν να πω άλλον όι). Μια ψυχή που είναι να βγει ας βγεί που λαλει ο σοφός λαός. Επίσης, ας πάει το παλιάμπελο, ας αρχίσουν οι χοροί, τζαι στα δικά μας οι λεύτερες τζαι τώρα αρχίζουν τα δύσκολα (τούτον εν το λαλεί ο λαός, λαλεί το ο σάκης).

Το ηθικό διδαγμά της ιστορίας μας σήμερα είναι διπλό: α) μεν πολλοπρογραμματίζεις τη ζωή, τα καλλύττερα πράματα έρκουνται αυθόρμητα/φυσικά τζαι β) η επιμονή εν μεγαλόν πράμαν.

ΥΓ: όποιος έσιει γνώσεις για καθολικο/ορθόδοξους γάμους, ας αφήκει σχόλια
ΥΓ2: τωρά θέλετε να πείτε πρέπει να αλλάξει το παρατσούκλιν της σχέσης στο μπλόγκ; εν γίνεται να παραμείνει ως έχει; ίσως μπορεί να γινεί ΣΠΣΔΓ: Σχέση Πιο Σοβαρή Δε γίνεται.

  

Εν καλόν. Έννεν απαίσιον

Τούτη ήταν η απάντηση της Μάνας για ότι φαίν εδοκίμασε στα Λονδίνα όταν ήρτεν την προηγούμενην εφτομάδαν.

Για να καταλάβετε με τι προδιάθεσην έκαμεν η Μάνα το πρώτον της ταξίδιν έξω που τη Μεσόγειο. Ήταν προετοιμασμένη να μεν της αρέσει τίποτε. Όποταν το χλιαρόν "εν οκ" ήταν υποθέτω μια θετική εξέλιξη.

Κατά τα άλλα, η Μάνα, κλασική κυπραία μάνα σε επίσκεψη παιδιού που ζει στα ξένα: εκατέφθασεν με σιεφταλιές (που ούτε στην Κύπρον εν τρώω), λουκάνικα τζαι χαλλούμια. Μετά εσυνειδητοποίησεν ότι εν της ελάλουν ψέματα, ο θάλαμος μας εν ΟΝΤΩΣ πολλά μιτσής τζι εν φορεί τίποτε τζαι ήταν κάπως. εεε φάτε τα ούλλα που φτομάδας. Οπόταν τρώμεν σιεφταλιές 3 μέρες. Τι να πεις.

Επίσης, έφερεν κολοκάσιν τζαι εμαείρεψεν μας κολοκάσιν με κουπέπια τη μια μέρα, τζαι κιοφτέδες την άλλη. Που εγώ αρνήθηκα σθεναρά αρχικά στην πιθανότητα η μάνα μου να μαειρέψει στο πρώτο της ταξίδι έξω πόσσω της, αλλά εν τα αγαπημένα μου φαγιά τζαι το λιξιόν έκαμεν με τζαι ελύγισα. Τες υπόλοιπες μέρες επήραμεν την για μπέργκερ που εν ήταν απαίσιο, ιταλικό που εν ήταν απαίσιο τζαι λιβανέζικο που πάλε εν ήταν απαίσιο. Τι να πεις;

Το πιο αστείον βεβαίως ήταν ούλλες  οι ερωτήσεις που μπορεί να έσιει έναν πλάσμαν που εν εταξίδεψεν πολλά: μα γιατί το αεροπλάνον σούζεται τωρά; (επάλαρεν του ο πιλότος η απάντηση του αδελφού), μα τωρά εξεκίνησεν το τρένον; Μα γιατί το άλλον τρένον εν τόσο κοντά; εν φοούνται να μεν δώκει πάνω μας; (δαμέ ακολούθησεν επεξήγηση για τες ράγες του τρένου) Τι εν το κους-κους, εν σαν το πουρκούριν; (δαμέ εν έξερα ούτε εγώ να απαντήσω, εγυρέψαμεν το στο ίντερνετ) (στην τραφαλγκαρ) Μα ίνταλως στέκεται τζείνος στον αέρα; Να πάω να σηκώσω το σεντόνι του να δούμεν τι έσιει που κάτω; Γιατί έχουν θκυό συντριβάνια, εν τους κανεί έναν; Οι καθολικοί αφκένουν τζερκά στες εκκλησίες τους; (επήαμεν τζαι σε έναν ναό, γιατί η μάνα μου ενθουσιάστηκεν) Τούτα τα άλογα εν της βασίλισσας; Τζαι κυρίως: Μα εννά περπατούμεν έτσι μες τα νερά τωρά;

Τα πράματα που αρέσαν της Μάνας μου: τα χριστουγεννιάτικα φώτα στην κάρναμπυ στριτ, ο ποταμός, Οι παπαρούνες στον Πύργο του Λονδίνου, οι στριτ άρτιστς στο Κόβεντ Γκάρτεν, τζαι το γεγονός ότι στες παμπ παν τζαι γεναίτζες ούλλων των ηλικιών, ενώ στην κύπρο η ίδια δεν θα μπορούσε να κάμει έτσι πράμαν. Τζαι κυρίως: το παγοδρόμιο στο Winter wonderland.

Τα πράματα που εν της άρεσαν: η πολυκοσμία, η κρυάδα, τα νερά, τα φαγιά (γενικώς δεν), το μάρκετ στη γειτονιά μας (εν λλίον κουλλουφκιόν ιμισιη μου, ευτυχώς που εν την επήρα στο καμπντεν καλό), το ότι ούλλοι περπατούν τόσο βιαστικά εν σε αφήνουν να περπατήσεις με την ησυχία σου, τζαι κυρίως το ότι (επι λέξει) εν μπορείς να κόψεις μιαν κουβέντα με έναν πλάσμα μες το λεωφορείο ή το τρένο, ρε παιδί μου χάννεσαι μες τους αγνώστους.

όπως τζαι να σιει ελπίζω να επέρασεν καλά. έθελα να εν ωραία εμπειρία. τζαι είμαι σίουρη ότι ήταν εμπειρία για τζείνην. Τζαι εμείναν μας τζαι μας φαγιά. το μόνον που μας λείπει εν φουκού...

Γενετική τζι αλαζονεία

Όταν η Αντζελίνα Τζολί έκοφκεν τα βυζιά της για να αποφύγει τον καρκίνον του μαστού πριν κανένα χρόνο εν η αλήθκεια απασχόλησεν με το ζήτημα. Μια τζι η Μάνα Ερυκίνης επέρασεν που καρκίνον του μαστού πριν μερικά χρόνια (τζαι ευτυχώς μέχρι στιγμής ούλλα παν καλά), εν λογικό. Εν εκατάλαβα τότε γιατί η Τζολί έγινεν τόσον πολλά πρότυπο, εξάλλου εν τζαι επέρασεν που καρκίνον, θεραπείαν ή οτιδήποτε. έτο προσπαθεί να τον αποφύγει. Εφάνηκεν μου τότε πολλά εξτριμ αντίδραση για έναν καρκίνον που ακόμα εν έπιασεν (εννοώ ήταν αντίδραση στην πιθανότητα), αλλά οκ ο καθένας κάμνει ότι καταλάβει με την υγείαν του έννε; Με γειά της, με χαρά της.

Που τότε που λέτε εν εξανα-ασχολήθηκα με το θέμα. Ώσπου τζαι εγράφτηκα στο NHS δαμέ τζαι επία για πρώτη συνάντηση με τη γιατρό, κάμνουν σου το ιστορικόν, βασικές εξετάσεις κλπ. Η γιατρός που λέτε, στο "η μάνα μου είσιεν καρκίνο του μαστού, α τζαι η θεία μου" ήταν κάπως: εκάμετε στην οικογένεια την εξέταση για το γονίδιο; Λαλώ εγώ, όι, ούτε που το εσκέφτηκα.

Την επόμενη φορά που επία Κύπρο μετά που τη συνάντηση με τη γιατρό λοιπόν, είπα το της μάνας μου. Τζαι η απάντηση ήταν που τζείνες τες αναπάντεχες θεϊκές κουβέντες της Μάνας που αφήνουν σε άφωνο τζαι περνούν στην ιστορία (τη δική μου τελοσπάντων):

"τζαι ίντα μπου να σου πει μάνα μου το γονίδιο; εννά σου πει τίποτε που εν ιξέρεις;
Έτο είχα το εγώ, εννά το εσιεις τζι εσού μιαν ημέρα. Θέλεις τη γενετική να σου το πεί; έτο εννά έσιεις έννοιαν, εννα το εντοπίσεις, εννά κάμεις τες θεραπείες σου τζαι κανεί."

Τότε, για ακόμα μια φορά, εξέπληξεν με η σοφία της Μάνας μου ή μάλλον η προοπτική που έσιει για τα πράματα (γιατί ένας γιατρός εννά πει εν τσιόφτες που λαλεί η μάνα σου).

Εν κάπως σαν τη συζήτηση που είχαμε στο κλαμπ βιβλίου πριν μερικούς μήνες όταν εσυζητούσαμεν το βιβλίο Στόουνερ (το συνιστώ ανεπιφύλακτα), εμιλούσαμεν για τζείνη την  σχεδόν ντετερμινιστική αντίδραση απέναντι στη ζωή που βλέπει κανείς σε πλάσματα χαμηλής κοινωνικής τάξης, φτωχά πλάσματα τέλοσπάντων, που επεράσαν δύσκολα, που οι γονιοί τους επεράσαν δύσκολα. τζαι στη ζωή εμάθαν να περιμένουν τούτον: ζόρκα. Acceptance and commitment (που λαλεί τζαι η Μ.). Μεν παρεξηγείτε, τούτον εν σημαίνει απαραιτήτως παθητική αντιμετώπιση. Τουναντίον. Εμάθαν τούτα τα πλάσματα ότι η ζωή εν ένας αγώνας που πρέπει να τον παλέψεις.

Έτσι τζι η μάνα μου. Λαλεί σου μεν αγωνιάς αν θα ρτει κάτι για αν δεν θα έρτει. Αποδέκτου την πιθανότητα τζαι προετοιμάστου να το παλέψεις.

Τέλοσπάντων, τότε αποφάσισα ότι η Μάνα είσιεν δίκαιο. Εθαύμασα την για ακόμα μια φορά τζαι εξίασα το θέμα. ώσπου τζαι εξαναπία στο γιατρό. Για άσχετο θέμα, αλλά η ερώτηση για τη γενετική εξέταση επανήλθε. Η γιατρός έδωκε μου ούλλα τα χαρκιά να θκιαβάσω τζαι τες πληροφορίες για να κλείσω ραντεβού. Είπα γιατί όι ρε παιδί μου, εννά πάω να κάμω την εξέταση να τελειώνει.

Για κάποιο λόγο όμως ακόμα εν έκλεισα το ραντεβού. Ίσως να φταίει που ανάμεσα σε ούλλες τες πληροφορίες στα χαρκιά της γιατρού λαλεί επίσης ότι μόνον 5% των περιπτώσεων καρκίνου του μαστού έχουν το συγκεκριμένο γονίδιο.

Υποθέτω δαμέ έρκεται η λέξη αλαζονεία του τίτλου. Μπορεί να θέλουμε να προβλέψουμεν τα πάντα, ή να νομίζουμεν ότι μπορούμεν να τα προβλέψουμεν, αλλά στην ουσία... ίσως εν τέλει να μεν ενεν καν τούτη η ουσία.

Η γιατρός είπεν να κάμω την εξέταση να μεν έχω την έννοιαν μες το νου μου τζαι την ώρα που το ελάλεν εσυνειδητοποίησα ότι ποττέ εν είχα την έννοιαν.
Ίσως εν τέλει να μοιάζω στη μάνα μου παραπάνω από ότι ενόμιζα.

1984

Σαν σήμερα αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια πριν 30 ακριβώς χρόνια ήρτα στον κόσμον.

Το 1984. Οργουελικό εννά μου πεις. όχι τζαι τόσον. ή τέλοσπάντων όχι παραπάνω οργουελικόν που τη ζωή του καθενιού που μας (που αδιαμφισβήτητα όλων μας οι ζωές έχουν κάτι οργουελικόν).

Τέλοσπάντων, τα 30 εν σημαντικά γενέθλια λέσιν. Αλλά αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια με το σημερινό μου ποστ δεν θα κάτσω να αναλογιστώ τι έκαμα τούτα τα 30 χρόνια, που πάει η ζωή μου τζαι άλλα τέθκοια γιατί είμαι που είμαι τωρά τελευταία μες τη μιζέρια, ας μεν με πιάσει τζι η καταθλιψάρα μέρα που είναι.

Αντιθέτως, λέω να πάω πίσω σε τζείνον ακριβώς το (όχι τζαι τόσο σωτήριο) έτος της γέννησής μου. Τούτον ήταν κάτι που έθελα πάντα να κάμω. Να ανακαλύψω (ας εν καλά το ιντερνεττιν) τι εγίνετουν στον κόσμον το 1984. Ποιες ήταν οι μουσικές τζαι οι ταινίες, η ατμόσφαιρα τελοσπάντων όταν εγεννήθην. Ας πούμεν ότι εν έναν μικρό δώρο στον εαυτόν μου που σήμερα μοιράζουμαι μαζί σας.

(επειδή είμαι τζαι λλίον τεμπελούα εν έκαμα τζαι πολλά εξονυχιστικήν έρευναν, έτο άνοιξα τη βικιπαιδεια, οπόταν εν μπορώ να πω με σιγουριάν ότι εν ούλλα 100% σωστά. άλλωστε εγώ ήμουν περίπου αγέννητη τότε. επίσης, παραθέτω που ούυυυλλα τα πράγματα που ήταν σχετικά με το 1984 τζείνα που μου εκάμαν εντύπωση/εκινήσαν το ενδιαφέρον, πχ. εν έσιει τίποτε που σπορ. Εννοείται εν θα τα έγραφα ούλλα. όποιος ενδιαφέρεται για παραπάνω μελέτη, η βικιπαίδεια εν τζιαμέ).

Χίαρ ιτ ις λοιπόν (σε υπο-κατηγορίες):

Επικαιρότητα

Προφανώς το 1984 ήταν η χρονιά που το Μπρουνέι έγινεν ανεξάρτητον κράτος (μεν με ρωτήσετε που ένι, εν έχω ιδέα), ενώ στην Αγγλίαν εν η χρονιά των απεργιών των ανθρακορύχων.
Αμερικάνοι ερευνητές ανακαλύπτουν το AIDS ενώ η Σοβιετική ένωση μποϋκοτάρει τους ολυμπιακούς του 1984 στο Λος Άντζελες.
Ο ΙΡΑ αποπειράται να δολοφονήσει τη Θάτσερ χωρίς επιτυχία, ενώ στο Νέο Δελχί δολοφονείται η Ιντίρα Γκάντι.
Η πείνα τζαι η κατάσταση στην Αιθιοπία φκαίνει για πρώτη φορά στη δημοσιότητα (εξού τζαι το σουξεδάκι της εποχής-σύμπραξη διάφορών τραουδιστών:"do they know its Christmas?").
Κατά τα άλλα, μια από τα ίδια με κάτι Μέσες Ανατολές, Ισραηλινούς-Παλαιστίνιους, Χεσμπολάχ τζαι Ιράν-Ιράκ, χημικά όπλα τζαι (σταθερά) οι Αμερικάνοι να χώννουνται παντού.
όπως κάθε χρόνον δηλαδής.

Κινηματογράφος
Σύμφωνα με τη βικιπαίδεια, η πιο εμπορική ταινία του 1984 ήταν το θρυλικό Ghostbusters, ακολουθούμενο που ταινίες που (φυσικά) δεν έχω δει ποττέ όπως Beverly Hills Cop τζαι Indiana Jones and the Temple of Doom.




Το Όσκαρ Καλύτερης ταινίας για τζείνην την χρονία εκέρτισεν το Amadeus, για το οποίο δηλώνω παντελή άγνοια (αλλά κουρτίζουμαι να δω τωρά), ενώ το Χρυσό Φοίνικα στες Κάννες εκέρτισεν τζείνη η ταινία που είδαμεν με σιήλια ζόρκα με την Μ. πριν χρόνια τότε που εκάμναμεν Γερμανικό Κινηματογράφο στο ΠανΚυ, το τραυματικό Paris,Texas του Βιμ Βέντερς (που τζείνες τες ταινίες που σου φκαίνει η ψυσιή 2.5 ώρες, τζαι η τελευταία μισή ώρα κάμνει σε να πεις ευτυχώς που άντεξα ως δαμέ, γιατί τούτον εν ενδιαφέρον κατακρίβειαν). 



 Γενικώς φαίνεται ότι το 1984 ήταν καλή χρονιά για τους άνδρες λάτρεις του σινεμά. Ghostbusters, Ιντιάνα Τζόουνς, το Καράτε Κιτ τζαι ο κλασικός Άρνι στον Εξολοθρευτή. Τι άλλο θέλεις; Που την άλλην την ίδια χρονιά εφκήκεν το A Nightmare on Elm Street, το κινηματογραφικό ντεπούτο του Τζόνυ Ντεπ, οπόταν εν έχω παράπονο :))).  (επίσης ήταν το κινηματογραφικό ντεπούτο των Τζον Μάλκοβιτς, Κόλιν Φέρθ, Βαλ Κίλμερ τζαι Τιμ Ροθ!!! νοτ μπατ, νοτ μπατ).

Στην Ελλάδα πάλε το 1984 ήταν η χρονιά του ορίτζιναλ Λούφα και Παραλλαγή (ουδέν σχόλιον), αλλά τζαι κουλτούρας με το Ταξίδι στη Κύθηρα του Αγγελοπουλου, που να πω την αλήθκεια μου δεν είδα ποττέ.   

Εκτός που μέναν, το 1984 έφερεν στον κόσμον την Σκάρλετ Γιοχάνσον, ενώ ήταν η χρονιά που επεθάναν οι Τρούμαν Καπότε και Φρανσουά Τρυφώ, οπόταν αντιλαμβάνεστε, το ισοζύγιο για την τέχνη εξεκίνησεν να χάνει που τότες.

Μουσική:

Σύμφωνα με τα τσιαρτς του Ηνωμένου Βασιλείου το 1984, το πιο δημοφιλές τραούδιν της χρονιάς ήταν το Relax των Frankie goes to Hollywood (δεν είναι τυχαίο, καθόλου τυχαίο θα ελάλεν ο Βέλγος παρέας μου), φυσικά τούτον μπορεί να έσιει να κάμει με το ότι το συγκεκριμένον τραούδιν είσιεν φάει λογοκρισία που το ΒΒC. Ήταν όμως η χρονιά πολλών, πάρα πολλών κλασσικών τραουθκιών που το Hello του Lionel Richie, τζαι τα careless whisper τζαι wake me up before you go go, ως το θρυλικό I want to break free των queen.

To 1984 ήταν επίσης η χρονιά του Thriller του Michael Jackson τζαι του Born in the USA του Σπρινγκστιν, ενώ οι Πέππερς εκάμναν τότε το ντεπούτο τους. Η Μαντόνα την ίδια χρονιά ετραούδαν το Like a virgin τζαι ο Πρινς το Purple Rain. Γενικώς που μουσικήν το 1984 ήταν φουλ (πιο φουλ εν γίνεται).

Ήταν όμως τζαι η χρονιά που επέθανεν ο Marvin Gaye (που πυροβολισμόν σύμφωνα με το βικιπαιδεια, εν το έξερα τούτον), αλλά τζαι ο Βασίλης Τσιτσάνης στες γειτονιές μας.

Τηλεόραση και άλλα:

Το 1984 ήταν η χρονιά που εξεκινήσαν στην τηλεόραση (στο Αμέρικα τουλάχιστον) το Cosby show, το Μικρό μου Πόνυ (μικρό μου πόνυ, η άνοιξη ήρθε ξανά), οι Transformers τζαι το Miami Vice. Στην ΕΡΤ έπαιζεν το γνωστό Μινόρε της Αυγής με τον Καφετζόπουλλο (εν το είδα ποττέ), ενώ εξεκινήσαν το 1984 τα Στρουμφάκια στα ελληνικά. Για την Κύπρο ενιξέρω. εν εκατάφερα να έβρω το πρόγραμμαν της τηλεόρασης στην Κύπρο τότες τζαι η μάνα μου εν αθθυμάται. ήβρα όμως τούτον το βιντεούιν με σκηνές που το ΡΙΚ.



Πέραν της τηλεόρασης.... το 1984 ήταν σημαντική χρονιά αγαπημένοι αναγνώστες γιατί ήταν η χρονιά που εφκήκεν το πρώτο βέρσιον του καλλύττερου παιχνιθκιού έβερ (τι πλειστέσιον τζαι πελλάρες): Τέτρις. Τέτρις τζι άγιος ο Θεός. 

Που βιβλία.... εεε ο Όργουελ έγραψεν βιβλίον που τοποθετείται στο 1984, τι άλλο θέλεις; Βιβλίο βεβαίως του 1949, αλλά για το 1984. Σημειωτέον ότι επία στη θεατρική παράσταση βασισμένη στο βιβλίο 1984, δαμέ στο Λάντον, η πρώτη μου θεατρική παράσταση που εν ήταν μιούσικαλ (γιάααξ). Τζαι έφυεν η φάτσα μου, έφυεν η φάτσα μου. 
Είσιεν τζαιρόν να βιώσω τόσην έντασην επί σκηνής. Αν κανένας βρεθεί λονδίνο (τζαι θέλει να κάμει κάτι πέραν του ψουμνίσματος στο Πράιμαρκ) συστήνω το ανεπιφύλακτα.

Αυτά. Καλά τριανταρίσματα γενιά του 1984 !!   

Πέντε χρόνια μετά

Ξέρετε τούτην την ερώτηση που σε ρωτούν στες συνεντεύξεις (ή που με ερωτούσαν στες αιτήσεις που έκαμνα στα πανεπιστήμια): Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε πέντα χρόνια;
Μιλούμεν, η σιηρόττερη μου ερώτηση. Που να ξέρω τι εννά γινεί σε 5 χρόνια ρε φίλε; 5 χρόνια εν πολλά, εν μπορώ να "δω" τόσον μακριά.

Τζαι εν η αλήθκεια πριν 5 χρόνια εν θα μπορούσα να προβλέψω πως εννάν η ζωή μου σήμερα. Αλλά κυρίως εν θα μπορούσα ποττέ να προβλέψω ότι μετά που έναν τεράστιον κύκλον, θα έβρισκα τον εαυτό μου πάνω κάτω στο ίδιο σημείο.

Τζαι μετά λαλούν σου ότι μαθαίνεις με τες εμπειρίες, τη ζωή κλπ. Εγώ πάλε..... Ακριβώς 5 χρόνια μετά εξακολουθώ να βιώνω την ίδια σαντανωσιά που εβίωνα 5 χρόνια πριν (τζαι εκλαίουμουν σας δαμέ). Με λλία λόγια εξακολουθώ να μεν ξέρω τι μου γίνεται.

ΥΓ: ας μην είμαστεν μηδενιστές που τότε επήλθεν λλίον η μάθηση στο κομμάτι της δέσμευσης (εν σιέζουμαι πλέον τόοοοσον πολλά). Κάτι εν τζαι τούτον.