Όνειρα

Εψές είδα στον ύπνο μου ότι η Ελλάδα εκατάφερεν τα. Εν είμαι σίουρη τι ακριβώς, αλλά ότι εκατάφερεν τα.

Στην αρκήν του ονείρου ήταν ο Τσίπρας τζαι η Μέρκελ, σε έναν έτσι σκοτεινό σοκάκι. Ο Τσίπρας με παλτό μακρίν τζαι γιακάν γυρισμένον τζαι καπέλο, φάση υπόκοσμος περίοδον ποτοαπαγόρευσης, τζαι απείλησεν την Μέρκελ Νονός-στάιλ (εν είσιεν ήχον το όνειρο οπόταν εν εμπορούσα να ακούσω τι ακριβώς της ελάλεν) τζαι η Μέρκελ στο όνειρον εν ήταν τόσον φοητσιάρικη όσον εν στην πραγματικότητα. 

Τζαι τέλοσπάντων, η Μέρκελ εν μπορώ να πω ότι έσιεσεν πάνω της, απλώς εβρέθηκεν σε φάση μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα είναι η αγάπη σου τζαι υποχώρησεν. 

Τζαι στην επόμενη σκηνή του ονείρου ήταν η επόμενη μέρα το πρωί τζαι στην Ελλάδα ετοιμάζουνταν ούλλοι για μεγάλο μεγάλο ολοήμερο πάρτυ. Είμαστεν έσσω του Τσίπρα τζαι η οικογένεια Τσίπρα εκάτσεν στο τραπέζι για πρωινό (εν το μεταξύν εν ξέρω τίποτε για την οικογένεια του Τσίπρα, αλλά στο όνειρο η γεναίκα του Τσίπρα μόλις είσιεν γεννήσει ένα μωρό). Τζαι το εορταστικό πρωινό, λαλεί σου, ήταν σύκα. Σύκα, σύκα, σύκα. ήταν ο Τσίπρας τζαι μπροστά του καμιάν 25αρκά κιλά σύκα. 

Τζαι εξύπνησα. 

Άτε τωρά ψυχανάλυσε έτσι όνειρο (εκτός που το ότι προφανώς επεθύμησα τα σύκα). 

Τα πάσιη μου τα κάλλη μου..

(δεδομένου του τι συμβαίνει γύρω μας τζαι τούτον το πόστ μπαίνει στην κατηγορία "και το ***** χτενίζεται". εσυναχτήκαν τόσα πλέον που γίνεται τζαι επισήμως κατηγορία να ησυχάσουμεν)

Ναι αγαπητέ αναγνώστη επάσιηνα. Τζαι ξέρεις, όσο δεν έσεις αντικειμενικές αποδείξεις (έσσω μας δεν είχαμεν ποττέ ζυαρκάν έτσι ζυγίζουμαι σε σπάνιες περιστάσεις), εν έσιει πρόβλημαν. Μπορείς να αγνοείς όσο θέλεις σημάδια τύπου: τα ρούχα σου εν τσας πιο στενά πλέον, το φερμουάρ θέλει λλίην παραπάνω προσπάθεια να κλείσει, η Μάνα σου άμαν πάεις πίσω Κύπρον μετά το δακρύβρεχτον καλωσόρισες εν κάπως "επάσιηνες α;" κοκ.

Τέλοσπάντων, όσο δεν ξέρεις δεν έσιεις πρόβλημαν. Έλα όμως που θα έρτει τζείνη η μέρα που θα είσαι σε ένα σπίτι συγγενικό τζαι η Μάνα σου θα αποφασίσει να λύσει μια για πάντα τη διένεξη "επάσιηνες-όι εν η ιδέα σου". Τζαι φκαίνεις πας τη ζυαρκά. Τζαι όπως πάντα η μάνα σου θα έσιει δίκαιο.

Αχχχχ. Τι τό θελα αγαπητέ αναγνώστη; Τι το θελα. Επάσιηνα. Επισήμως. Έφτασα σε τζείνον τον στροτζυλόν αριθμό που πάντα είχα ως σημείον αναφοράς στες ελάχιστες εμπειρίες ζυγιάσματος (άμαν είσαι κάτω που τόσα είσαι καλά). Ε δεν είμαι πλέον.

Τζαι κάπως έτσι εξεκίνησεν το δράμαν. Θκυό εφτομάδες τωρά, που τότε που ήρτα που Κύπρον, κομμένα ούλλα. Εν η αλήθκεια πάντα είχα φοβερό αυτο-έλεγχο. Κομμένες οι σοκολάτες (τζαι υπενθυμίζω ζω στο Βέλγιο), κομμένα τα κεμπάμπ, οι πίτσες, τα φριτουράδικα, μόνο φαί μαειρευτό, κομμένες ή μάλλον περιορισμένες οι πατάτες οι τηανιτές (εν αδύνατον σε τούτη τη χώρα να μεν φάεις πατάτες τηανιτές, εννά πάθεις τίποτες). Έσσω σαλάτες τζαι πολλύ φασολάκι (μεν ρωτήσετε γιατί, έτο έτυχε). Κομμένα τζαι τα πολλά ψουμιά τζαι το σηρόττερο που ούλλα κομμένο τζαι το παγωτό, παρά το ότι εν καλός ο καιρός (πάααρα πολλά σχετικά) τζαι ούλλοι μα ούλλοι στους δρόμους κυκλοφορούν με τα παωτά τζαι εγώ να φύρνουμαι.

Τζαι εν μας εκανούσαν τούτα ούλλα άρκεψα τζαι γυμναστική, βέεεεεβαια. Μεν φανταστείτε κανένα σπορ. εγώ εν είμαι για τούτα, γυμναστική του 20λεπτού με το γιουτιούπ, τζαι συγκεκριμένα με κάτι βίντεο τύπου shake your booty and lose weight (μεν ακούσω κανένα να γελά), γιατί μπορεί την άσκηση να τη βαρκούμαι αλλά τα ταχτιριντι, ουυυυ, μια χαρά περνούν μου.

Αποτέλεσμα; Δύο εβδομάδες μετά είμαι ακριβώς στα ίδια κιλά (μεν ρωτήσετε που ήβρα ζυαρκάν, είναι μια ελαφρώς ντροπιαστική ιστορία) τζαι που πάνω α) νιώθω αφάνταστα μίζερη που δεν μπορώ να τρώω ότι θέλω τζαι να το ευκαριστιούμαι (έξερες ότι το φαίν εν ένα που τα οχτώ πιο σημαντικά συστατικά τούτου που λέμεν ευτυχία?) τζαι β) είμαι πιασμένη. ΠΑΝΤΟΥ!! Εν πιασμένοι οι κοιλιακοί μου (ο ένας κοιλιακός να ακριβολογούμεν), η ράσιη μου, τα σιέρκα μου, τα πόθκια μου τζαι ο κώλος μου (ειδικά τούτον το τελευταίον εν πολλά ζόριν). Τζαι τούτα ούλλα για το τίποτε!

Γι'αυτόν τζαι αποφάσισα. Παρά παστή τζαι μίζερη καλλύττερα πασιά τζαι ευτυχισμένη.

Ο κύβος ερρίφθη. Σήμερα εννά φάω παγωτόν (αν δεν βρέξει δηλαδή).

Προς Αξιότιμο κο. Jamie Oliver

(δεδομένου του όσα γίνουνται με δημοψηφίσματα τζαι πραματα, που μόλισ τωρά ήρτα έσσω τζι έχω χρόνο τζαι ίντερνετ να τα θκιαβάσω, αυτό το πόστ μπαίνει επίσης στην κατηγορία εδώ ο κόσμος καίγεται)

Αγαπητέ κύριε Oliver,

Επιτρέπεις μου να σε λαλώ Jamie έννεν? Εγώ που λαλείς, Jamie, να το ξέρεις υπηρξα φαν σου που τον τζαιρό που ήμουν μιτσιά (καλά εντάξει έφηβη) που τότε που ήσουν ακόμα παστός τζαι όι τόσο ψωνάρα όσο σήμερα. Που τότε που σε έδειχνε το ΡΙΚ τα απογεύματα. Αν δεν ξέρεις τι εν το ΡΙΚ, εν πειράζει, δεν είναι της παρούσης (άσε που δε χάννεις τζαι τίποτε).

Εγώ αγαπητέ Jamie με το που έμαθα ότι έσιεις εστιατόρια ποτζεί τζαι ποδά στο Λονδίνον, έπρηξα τη σχέση να το ξέρεις να έρτουμεν να φάμεν, για να σε υποστηρίξουμεν, όι ότι το χρειάζεσαι δηλαδής, αλλά άτε υπάρχει τζαι μια σχέση μεταξύ μας (εσύ μπορεί να μεν το ξέρεις, αλλά υπάρχει). Εψές τελικώς επίαμεν στο καινούργιο σου, στο Angel, τζαι τούτος εν ο λόγος που σου γράφω τζιόλις. Ξέρω ότι εννά εκτιμούσες την άποψη μιας ταπεινής φαν.

Αγαπητέ Jamie, άρεσεν μου πολλά το ντεκόρ του στυλ είμαστε μέσα σε μια κουζίνα τζαι μάλιστα παλαιού στυλ, αρέσαν μου τα φαγιά τα τοποθετημένα ωραία σε ξύλινες θήκες ποτζεί ποδά, τζείνες οι παλιές φουντάνες στο μπαρ, αλλά φορ γκοτς σεικ, επιβάλλεται να πετάξεις τα τραπέζια τζαι τες καρέκλες πάραυτα τζαι ν’ αγοράσεις άλλα. Καταλαβαίνω ότι θέλετε να περάσετε το μήνυμα «δεν είμαστε χαϊκλέ εστιατόριο δαμέ», αλλά τα γέριμα που τα τραπέζια τζαι τες καρέκλες των χαϊκλέ εστιατορίων, ως τα τραπέζια της καφετέριας του πανεπιστημίου, έσιει πολλήν απόσταση τζαι πολλά ενδιάμεσα να θκιαλέξεις. Έλεος. Άσε που δεν ταιρκάζει με το υπόλοιπο ντεκορ. Δηλαδή καλλύττερα βάλε ξύλενα τραπέζια, ξύλενες καρέκλες, στυλ χασαποταβέρνα. Αίσχος.

Όσο για το φαίν Jamie, είμαι σίουρη ότι εν έσιεις ανασφάλειες, ξέρεις ότι ήταν καλό. Τζαι τα crispy riceballs που εφάμεν για ορεκτικό τζαι η καρμπονάρα μου με meatballs in lemon sauce ήταν εξαιρετικά. Μια παρατήρηση όμως τζαι μεν παρεξηγηθείς. Ας πούμεν το πιάτο με τες ελιές που επαραγγείλαμεν εν μπορείς να το ονομάζεις «the best olives in the world”. Λαλεί σου το μια Κυπραία Jamie, μπορεί να είσαι χρυσοχέρης αλλά που ελιές ΔΕΝ καταλάβεις. Τζαι οι ελιές έτσι για να μαθαίνεις θέλουν μιαν προετοιμασίαν έναν κάτι, όι σκέττες νέττες. Έλα μιαν φοράν κύπρο να φάεις ελιές τσακκιστές με σκόρτον τζαι λάδιν τζαι κόλιαντρον, να σου πω ποιες εν οι καλλύττερες ελιές στον κόσμο.

Κατά τα άλλα εχάρηκα που έφαα που τα σιέρκα σου (στο περίπου).

Με αγάπη

Ερυκίνη

ΥΓ: Αν ανακαλύψεις ότι σου λείπει μια μαντιλιά αγαπητέ Jamie, παραδέχουμαι, ναι ήμουν εγώ. Αλλά μεν το δεις ως κλεψιά. Έπρεπε να το κάμω για να σου δώκω το μήνυμα : «τι εννά γινεί με τούτην την εμπορευματικοποίηση του ονόματος τζαι της φάτσας σου τελοσπαντων? Δηλαδή που ταλήθκεια πιστεύκεις ότι κάποιος ήταν να εδίαν 12 λίρες να γοράσει μια μαντιλιά που γράφει Jamie’s Italian?». Ας γελάσω χαρωπά

Εργασιακά ζητήματα

Τι που οι άλλοι ασχολούνται με τες συμβάσεις, τες αυξήσεις, τες περικοπές τζαι τα επιδόματα.... εμείς το χαβά μας
Γιατί εμείς αγαπητέ αναγνώστη έχουμε σοβαρά ζητήματα στην εργασία και ερωτήματα που πραγματικά ταλανίζουν τους εργαζόμενους στην ερευνητική μας ομάδας.

Και ερωτώ.....

μετά τα συγκλονιστικά κουπέπια που έκαμα την προηγούμενη φορά τι θα κάμω φέτος στο international dinner party που να είναι τυπικό ελληνικό/κυπριακό (θα είναι σύμπραξη με την ελληνίδα συνάδελφο) και τσας πιο εύκολο που το τύλιμαν των κουπεπιών;;;;

τα γέριμα έχουμεν μιαν φάουσαν παραδοσιακά πιάτα. Τι να πρωτοθκιαλέξεις;;;

(έσιει μιαν φράσην που ταιρκάζει σε έτσι περιπτώσεις, αλλά εν την λαλώ γιατί αντρέπουμαι)

ΥΓ: αν έσιει κανένας καμιάν καλή συνταγή για κολοκυθοκεφτέδες, ευχαρίστως θα την πάρουμε, γιατί ούτε εγώ ούτε η Ρ. εκάμαμεν ποττέ, αλλά τρώωωωωμεν τους..... καλά να σαι

Κοίτα τι έκανες (αλλιώς Το χούμισμαν)

Το λοιπόν, αγαπητές φίλες και φίλοι....

αυτό το ποστ δεν έχει κανένα άλλον νόημαν τζαι στόχον εκτός που το χούμισμαν. Η Ερυκίνη σας εχάθην από την μπλογκόσφαιρα λλίες μέρες, εφόσον εκατέβην η σχέση από τα Λονδίνα στο Βέλγιον για ολιγοήμερες διακοπές. Τζαι η Ερυκίνη σας μπορεί να έφαεν μιαν ψιλο-κρισάρα στο ζούμεν μαζί μιαν εβδομάδαν (24 x 7 που λαλεί τζαι η Μ.#2), αλλάααα το εξεπέρασεν συντόμως τζαι μάλιστα μέσα σε αυτή την εβδομάδαν εμεγαλούργησεν....

Ναι, ναι, ναι. Η Βέφα, ο Μαμαλάκης, μεν σου πω τζαι η Σάντρη Λυσάνδρου εξυπνήσαν από μέσα μου στο Μαγειρεύοντας για τον γκόμενο ή μάλλον Μαγειρεύοντας με τον γκόμενο ή μάλλον Καθώς ο γκόμενος μαγείρευε εσύ έπινες κρυφά κρασίν....

τζαι ιδού τα αριστουργήματα. Αποδειχτικά στοιχεία όι πελλάρες.

Αριστούργημα 1: Ψάρι στο φούρνο με λαχανικά τυλιμένον στην ασημόκολλαν (το ψάριν εν έσιει κκελλέν, ούτε ουρά γιατί οι ξένοι προφανώς εν ξέρουν να φάσιν ψάριν). Παρόλα αυτά, έτσι φαίν εν έσιει. Τούτον έχω να σας πω. Μόνον.

Για το πιάτο αυτό χρειαστήκαμεν.... έναν γκόμενο που ξέρει να μαειρεύκει

Αριστούργημα 2: Γεμιστά στο φούρνο. Τούτον προφανώς εν το εμαείρεψεν η σχέση, αλλά εγώ, εγώ, εγώ!!!! Εντάξει μπορεί οι πιπεριές να εκρούσαν λλίον που πάνω, αλλά κατά τα άλλα το φαίν ήταν τόσο γαμάτο που εν το επίστευκα ότι το έκαμα εγώ. Έννεν πολλά ωραίο;; Όι πέτε.

Για το πιάτο αυτό χρειαστήκαμεν.... έξτρα έξτρα large πιπεριές τζαι μιαν ψωνάρα κυπραία.


Μιλούμεν τόσην οικοκυρικήν περηφάνιαν δεν ένιωσα ούτε όταν έκαμα για πρώτη φορά την τέλειαν φατζήν.

Ποια διδακτορικά τζαι πελλάρες ολάν, τζαι επιστήμες; Νοικοκυρά, νοικοκυρά. Δούλα και κυρά....