The room next door

 Νυχτερίδες κι αράχνες γλυκιά μου εκατάντησε τούτο το μπλοκ που τη συχνότητα των αναρτήσεων μου. Ή εαν το δούμε κινηματογραφικά (κι όχι στον κόσμο του Καζαντζίδη) θα επερνούσαν tumbleweeds (εν ξέρω πως τα λαλούν στα ελληνικά τζείνα τα στρογγυλά που μπαίνουν μες το δρόμο άμα φυσά ο αέρας) σε έναν έρημο δρόμο, μιας έρημης πόλης που δεν επισκέπτεται κανένας. Τέλοσπάντων, you got the picture. 

Σπάζω, όμως, τούτη τη σιωπή τη διαδικτυακή (και την Ερυκινική μες το νού μου, γιατί έννεν μόνο που δεν τα γράφω δαμέ, η Ερυκίνη δε μου μιλά και στην καθημερινότητα, γενικώς δε μιλά), γιατί είμαι συκκιρτισμένη. Ναι συκκιρτισμένη είναι η σωστή απάντηση γι'αυτό που νιώθω, έννεν απογοήτευση σκέτη, εν απογήτευση με θυμό. 

Γιατί αγαπητέ αναγνώστη (τζαι όι δε χρησιμοποιώ "gender inclusive language", γράφω μόνο ένα φύλο κάθε φορά, γιατί βαρκούμαι τα slashes /, τζαι όποιος πιστεύκει ότι τούτον εν ουσιαστικόν πρόβλημα, ας αγγριστεί, μάλλο για πάντα για ούλλες τες ημέρες), εψές επία σινεμά. Ξέρεις κάποτε επίεννα σινεμά κάθε τρεις τζαι λλίον, τότε που ήμασταν παιδιά και τίποτε άλλο δεν είχαμε να κάνουμε επιένναμε ζήνα παλας, πάνθεον, όπερα (τότε που υπήρχαν τούτα ούλλα). Τόσες ταινίες, εαν εθόρες τζαι καμιάν πατάτα μέσα μέσα ξίκκος σου. Που φτομάδας κάτι καλλύττερο. Βασικά κυρίως πατάτες εθορούσαμεν τότες. 

Τωρά αγαπητέ αναγνώστη ξέρεις πόσο συχνά πάω σινεμά; 2-3 φορές το χρόνο. Τζαι για να πάω πρέπει ναν κάτι που να θέλω να το δω. Να το βιώσω στο σινεμά, όι έσσω μου στον καναπέ. Τζαι, ναι, η καινούργια ταινία του Αλμοδοβάρ, με την Tilda Swinton τζαι τη Julianne Moore, ε.... σίουρα εν λόγος να σηκωθείς που τον καναπέ να πάεις σινεμά. Γι' αυτό σικκιρτώ, για τις μεγάλες προσδοκίες.

Ούφφου, δε ξέρω από που να ξεκινήσω. Οκ, θα ξεκινήσω από το ότι η μια κολλητή που την μιαν πλευρά ετζοιμάτουν κάπου στο πρώτο μισάωρο (μπορεί να μεν επεράσαν καν 30 λεπτά), η άλλη η κολλητή που την άλλη μου πλευρά άντεξε, άντεξε ετζοιμήθηκε στα τελευταία 15-20 λεπτά. Τζαι εγώ, δεν εκοιμήθηκα μεν, αλλά τα ένιωθα τα βλέφαρα, βαριάααααααα. Γιατί ΟΚ, ήταν αργό.... αργό, ατμοσφαιρικό, με μουσική. Εν τζαι θέλει πολλά το πλάσμα, που εν κουρασμένον ούτως ή αλλιώς στο τέλος της μέρας....

Τζείνον που με κράτησε εμένα που τον ύπνο ήταν κυρίως ο εκνευρισμός. Γιατί η ταινία ήταν χάλια. Ναι, θα την πω τη λέξη, χάλια. Η κολλητή η Μ. μετά που ετέλειωσε ήταν κάπως "έν ήταν καλόν έννε..." με μια δυσπιστία στη φωνή της, λες τζαι δεν επίστευκεν τζαι τζείνη τον εαυτό της. Ούτε τζι εγώ το πίστευκα, αλλά εν η αλήθκεια. Δε μου άρεσε. 

OK, να είμαι ειλικρινής στυλιστικά και ατμοσφαιρικά ήταν Αλμοδοβαρικό, σίουρα πράγματα. Το στυλ, τα χρώματα, ακόμα τζαι το λλίον υπερφυσικό κομμάτι του ξαφνικά σιονίζει, το πάμε μπρος- πίσω σε ιστορίες, είσιεν τέλοσπάντων κομμάτια του Αλμοδοβαρ που ξέρουμε κι αγαπούμε. Το βασικό  πρόβλημα ήταν το κείμενο. Το θέμα της ταινίας πολλά ενδιαφέρον εν το συζητώ, αλλά το κείμενο, Χριστέ μου, οι διαλόγοι, δεν ήταν πιστευτοί/αληθοφανείς. Ακόμα και στον αλμοδοβαρικό παραλογισμό, τα λόγια των ηρωίδων πιστεύκεις τα ότι εν τα δικά τους κι όχι έκθεση ιδεών woke 15χρονου (τύπου διακόπτω το στόρυ για να περάσω σημαντικό κοινωνικό μήνυμα). Όσο θεάρα τζι αν είναι η Τίλντα, πως να το σώσει αμάν τη βάλλεις να λαλεί πελλάρες; Ειδικά ένα λογύδριο που είσιε σε κάποια φάση για την κλιματική αλλαγή (με ρωτάτε που κολλά σε μια ταινία για την ευθανασία, η κλιματική αλλαγή κολλά παντού), πραγματικά νομίζω ήταν να κάμω εμετό. 

Βασικά, τούτον ήταν το πρόβλημα. Το κείμενο ήταν χάλια, πραγματικά χάλια. Τα υπόλοιπα, όσον καλά τζι αν είναι, τίποτε δε φτουρούν εαν δεν έχει τίποτε να υποστηρίξουν. Ήταν λες τζαι ήθελε κάποιος να σου κάμει κήρυγμα, τζαι το κήρυγμα δεν ήταν καν για την ευθανασία by the way. Ήταν λες τζαι τζείνοι που κάμνουν PR για το δημοκρατικό κόμμα, ετελειώσαν με την Καμάλα τζαι ερίξαν το στα σενάρια κινηματογράφου. Αυτό. Εμείς οι φιλελεύθεροι, τζαι οι άλλοι οι ακροδεξιοί, φονταμενταλιστές που καταστρέφουν τον κόσμο μας (άσχετο που η ηρωίδα πάει να μείνει σε έναν εκτρωμα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής που εν χτισμένο μέσα σε ένα δάσος, πλήρης καταστροφή του φυσικού τοπίου, πισίνα μέσα στα πευκόδεντρα, ξανά εμετός).

Τέλοσπάντων, τέχνη εν το να μπορείς να δώκεις του άλλου να καταλάβει το μήνυμά σου χωρίς να χρειάζεται να του το πεις επι λέξη. Τζαι πραγματικά τέχνη τέθκοιου τύπου δεν είσιεν η ταινία. Τζαι εν Αλμοδοβάρ ρε γαμώτο. Έτσι πράματα καρτεράς που ταινίαν του Νετφλιξ, όι που τον Αλμοδοβάρ. Γι' αυτό θα κλείσω με μια προτροπή, όχι προς εσάς αγαπητοί σινεφιλ αναγνώστες ως προς το αν θα πάτε ή να μεν πάτε να το δείτε (να πάτε να κρίνετε τζαι που μόνοι σας, τζαι εαν δείτε κάτι διαφορετικό που εγώ δεν είδα να έρτετε να μου το πείτε), αλλά προς τον Αλμοδοβάρ. 

Προς θεού, μείνε μακριά που το Χόλλυγουντ (τζαι την Αμερική). Κράτα την τέχνη σου έξω, στην Ισπανία, στην Ευρώπη, όπου θέλεις. Αλλά μακριά που την Αμερική. Από ότι φαίνεται, ότι τζι αν έχουν εν κολλητικό.  

ΥΓ: εναποθέτω τις ελπίδες μου στον ΚΚίλιαν (τον Μέρφυ) και στην Ιρλανδέζικη παράδοση σε ταινιάρες γιατί αυτή θα είναι η επόμενη μου. άμαν έρτει δηλαδή.

Parasite

Τούτην την ταινίαν είδα την επιτέλους μες τες γιορτές τζαι που τότε έθελα να γράψω για τζείνη. 

Ναι, ναι, ξέρω ότι έσιει ένα χρόνον που εφκήκεν η ταινία στους σινεμάδες, έννεν ακριβώς πρόσφατη, αλλά κάποιοι που μας εκάμαν κοπελλούθκια τζαι εν εσώνναν να παν σινεμάδες μετά που ώρες με το νεογέννητον, ΟΚ;  

Τζαι ναι, ξέρω ότι έσιει ένα μήνα που ήταν οι γιορτές που την είδα, γιατί δεν έγραψα πιο γλήορα. Ε... δεν ξέρω. Υποθέτω, ήμουν απασχολημένη με σιήλλιες άλλες πελλάρες, αλλά σήμερα εν η μέρα. Γιατί έσιει καναθκυό μέρες που τρώουμαι με τα ρούχα μου, εν έχω όρεξη για τίποτε, είμαι απογοητευμένη με τη δουλειά μου, με τον εαυτό μου.... σήμερα εν έσιει δουλειά. Σήμερα το πρωίν, η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι το πρόβλημαν μου εν ότι μου λείπει το πάθος στη ζωή. Ο καθένας μας έσιει κάτι με το οποίο παθιάζεται, μπορεί ναν η δουλειά του, η μουσική, η μάππα... δεν ξέρω. Εμέναν τα πάθη μου ανέκαθεν ήταν θκυό, τα βιβλία τζαι οι ταινίες (βάλλω τζαι έναν τρίτον άτε, τη δουλειά, γιατί κάποτε έκαμνα την με πάθος). Έσιει κανέναν ανάμιση γρόνο που με στη δουλειά μου έχω πάθος (τζαι να είσιεν λλίον να αργοσβήνει επέθανεν με την πανδημία τζαι το working from home), με βιβλία θκιεβάζω, με ταινίες πολλοθορώ. Επήρεν μήνες μετά τη γέννα να καταφέρω να δω ταινία που την αρκήν ως το τέλος.... τζι αμαν τες θορώ, εν σε κατάσταση ψιλούπνου στον καναπέ... έννεν το ίδιο.

Το Parasite ήταν διαφορετικό. Επία να τζοιμηθώ τζαι δεν εμπόρια, εξύπνησα την άλλην ημέρα τζαι εσκέφτουμουν το (σαν ετάιζα κρεμούδαν το τέκνο). Εν που τζείνες τες ταινίες που δεν κατηγοριοποιούνται εύκολα. Εν δράμαν, εν κωμωδία, εν θρίλερ; Τζαι εν που τζείνες τες ταινίες που δεν χώννουν το θέμαν τους (γενικώς δεν μου πολλοαρέσκει να εν τόσο μες τα μούτρα σου τζείνον που θέλει να σου πει ο ποιητής, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωσην άρεσε μου). Τζαι για τζείνους που δεν την είδαν ακόμα, το θέμαν εν γνωστόν τζαι χιλιοειπωμένον, η διαφορά ανάμεσα σε πλούσιους τζαι φτωχούς, το πως ζει το άλλο 5% (ή τέλοσπάντων πόσον εν το ποσοστό των πλουσίων), οι παράλληλες ζωές των ανθρώπων που εν στον ίδιο τόπο, αλλά σε θκυό πολλά διαφορετικούς κόσμους. Που τούτη την πλευρά θεματικά μπορεί να θυμίζει λλίον το Ρόμα, αλλά αν το Ρόμα ήταν ένας διακριτικός ψίθυρος, το Parasite εν τσιριλλιά. 

Η ταινία, δείχνει μας θκυό οικογένειες στη Σεούλ, μια οικογένεια φτωχών που προσπαθεί να φκάλει λεφτά δουλεύκοντας για μιαν οικογένεια πλουσίων. Το στόρυ μπορεί να μεν λαλεί πολλά σε μια γραμμή, αλλά η ταινία εκουβάλαν καμπόσα θέματα μέσα, τροφή για σκέψη. Άρεσεν μου πολλά η μετάφραση της διαφοράς ανάμεσα στην υψηλή και τη χαμηλή κοινωνία σε φυσική διαφορά ύψους μέσα στην ταινία. Έσιει μια σκηνή που οι φτωχοί βουρούν που το πλούσιο σπίτι, στο υπόγειο που ζουν κάπου στες παρυφές της πόλης (σε ούλλες τες πόλεις οι πλούσιοι ζιουν σε λόφους ψηλά, Beverly Hill, Notting Hill, Penn Hill, ξέρετε) τζαι δείχνει τους να κατεβαίνουν, να κατεβαίνουν, να κατεβαίνουν σκάλες, που ήταν απλά αριστουργηματική (μάστρος ο σκηνοθέτης). 

Άρεσε μου, επίσης, το πόσο μοντέρνα ήταν η θεώρηση του θέματος. Έννεν τυχαίο που ο άντρας της πλούσιας οικογένειας δουλεύκει σε κάποιο tech company ή έτσι μου φάνηκε. Τέλοσπάντων εν παραπάνω zuckerberg ή Μπέζος (όχι ο Γιάννης) παρά ξέρω γω αριστοκράτες της Γαλλικής επανάστασης. Τζι έννεν τυχαίο που το πλούσιο σπίτι, δεν είναι παλάτι, με χρυσοπίκιλτα, αλλά μινιμαλιστ σπίτι, μοντέρνας αρχιτεκτονικής, σκανδιναβικό στυλ, κλπ. Τζαι βέβαια οι πλούσιοι εν φαν των αγγλικών. Το επίθετό τους τζαι το πάθος τους για οτιδήποτε εγγλέζικο, αμερικάνικο. Οι πλούσιοι τέλοσπάντων, εν πλούσιοι της εποχής μας. Αλλά τζαι οι φτωχοί εν φτωχοί της εποχής. Η κίνηση του φκαίνω πάνω στην τουαλέτα για να πιάσω σήμα ίντερνετ στο κινητό... μοντέρνες πρώτες ανάγκες. Τζι ας έχουμεν όσα γκάτζετ θέλουμε, κάποια πράματα παραμένουν κοινά υποθέτω στες κοινωνίες ανά τους αιώνες.   

Τζαι ναι, μπορεί κάποιοι να το ήβρετε μπανάλ, αλλά τζείνον το κομμάτι με τη μυρωθκιά ήβρα το τόσον αληθινό, ρε παιδί μου έτζισεν κάπου πολλά βαθκιά. Νομίζω ήταν η στιγμή στην ταινία που τα ελούθηκα (εν τζαι θέλω τζαι πολλά γενικώς). Όταν ο πλούσιος λαλεί ότι ρε παιδί μου ο φτωχός σωφέρ του κάτι μυρίζει, κάτι απροσδιόριστο... η μυρωθκιά της φτώχιας... Όσο τζι αν προσπαθείς να χωστείς, η μυρωθκιά προδίδει σε. Τζι αν νομίζετε εν υπερβολικός ο ποιητής, πόσες φορές ακούσετε άτομα να λαλούν ότι οι μετανάστες βρωμούν (ότι πέτε αλήθκεια); 

Επίσης, η ταινία είσιεν κάμποσες αναφορές για την Κορέα, που είμαι σίουρη κάποιος που ξέρει λλίον παραπάνω για Κορέα μπορεί να πιάσει περισσότερα που μένα. Αλλά ούτως ή αλλιώς νομίζω τζείνον που θέλει να πει η ταινία έννεν κορεάτικη ιδαιτερότητα, αλλά παγκόσμιον. 

Τέλος παρά το γεγονός ότι οι ήρωες μπαίνουν σε δύο κατηγορίες, οι φτωχοί και οι  πλούσιοι, η παρουσίαση των χαρακτήρων δεν σε αφήνει να συμπαθήσεις ή να αντιπαθήσεις εύκολα κάποιους, εν έσιει ξεκάθαρα καλούς τζαι κακούς. Που κάποιες πλευρές αντιπαθείς τους ούλλους, τζαι που κάποιες πλευρές συμπαθείς τους ούλλους (σχεδόν). Τζαι τούτον εν επίτευγμα. 

Συστήνω ανεπιφύλακτα. 

Joker

Εγώ αγαπητέ αναγνώστη, τούτες τες μέρες επέλλανα που τη δουλειά, τόσο πολλά που έσιει 4 μέρες ακόμα εν έγραψα το ποστάκιον που ελαλούσα να γράψω. 

Φυσικά επέλλανα που τη δουλειά αλλά ο σινεμάς, σινεμάς. Οπόταν ακολουθεί ποστάκιον σινεφιλικό.

Επίαμεν που λέτε το σουκου με τη σχέση στο Kcineplex να δούμε το Τζόκερ, η πρώτη σόιν ταινία που εφκήκεν φέτος που το Χόλλυγουντ (εννοώ που ήσουν κάπως ναι τούτο θέλω να το δω).

Τέσπα, πρώτη φορά της σχέσης στο Kcineplex να δει ταινία, οπόταν ήταν κάτι καινούργιο για τζείνον (εφύρτηκεν κλασσικά με την πλήρη έλλειψη αποτελεσματικότητας, αλλά τζαι με το ότι η ταινία ΠΑΛΕ εξεκίνησεν με 15 λεπτά καθυστέρηση). Εμέναν πάλε δεν ξέρω τι με έπιασεν, μπορεί ναν που είσιεν χρόνια να πάω, τζαι έκαμνα φλασμπακ τότε όταν εχτίστηκεν το Kcineplex, γιατί ναι έχουμε και μια άλφα ηλικία τζαι θυμούμαστεν τα τζαι τούτα, shiny τζαινούρκον τζαι καρακιτσαριό τζαι εσκέφτουμουν τότε τι θα απογίνει το Ζήνα Πάλας τζαι το Όπερα, τζαι τωρά τόσα χρόνια μετά, το Kcineplex εφάνηκεν μου  παλιό τζαι να παραπαίει.... ίνταλως περνά ο τζαιρός α; 

Τέεεεελοσπάντων, ο Τζοκερ. 

Εάν τζείνον που αναρωθκιέσαι αγαπητέ αναγνώστη εν το αν εν καλός Τζόκερ ο Χοακίν, τότε νομίζω δεν ξέρεις τον Χοακίν πολλά καλά ή εάν είναι καλύτερος που τους προηγούμενους, τότε είσαι εκτός θέματος. Το θέμα μας δεν είναι η ερμηνεία του Χοακίν ως Τζόκερ που εξέραμεν το ότι εννάν καλός. Το θέμαν εν ο Τζόκερ αυτός καθεαυτός, ο χαρακτήρας ο ίδιος, τζαι όι μόνον ο Τζόκερ, ούλλον το στόρυ.  Ότι έξερες που τες προηγούμενες ταινίες ξέχαστο. Τζαι εν υπάρχει καν λόγος να συγκρίνεις τούτην την ταινία με ότι άλλον είδες. 

Γιατί απλούστατα μιλούμεν για άλλη κατηγορία ταινίας. Η ταινία Τζοκερ δεν είναι superhero movie ή anti-hero movie, δεν είναι καν κινηματογραφική προσαρμογή ενός κομικ. Ξεφεύγει τόσον πολλά που τούτον. Ο Τζόκερ, η Γκόθαμ τζαι ο Μπατμαν ο ίδιος (με πολλά λλίην συμμετοχή να είμαι ειλικρινής) εφκήκαν που τη σφαίρα των κινουμένων σχεδίων, των κομικς, τζαι εμπήκαν σε μια πιο ρεαλιστική (ή τελοσπάντων πιο πολυδιάστατη) βάση. Εν μια ταινία που έρκεται να δει ούλλα τζείνα που εδημιουργήσαν το τέρας που λέγεται Τζόκερ, αλλά τζαι τζείνον το περιβάλλον που λέγεται Γκόθαμ Σίτυ. Τζείνον που ξέρεις που τες προηγούμενες ταινίες εν το περιβάλλον ανομίας στην Γκόθαμ, που έρκεται να καθαρίσει ο Μπάτμαν. Τζαι έρκεται τούτη η ταινία να βάλει την ανομία σε έναν πλαίσιο. Τι μπορεί να οδηγήσει μιαν κοινωνία ως τζιαμέ, ως τα άκρα; Τι μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο στα άκρα; 

Όσον εξελίσσεται η ιστορία του Τζόκερ τζαι ξεκινά να δημιουργείται ο κακός, ο villain που ξέρουμε, βιώνεις ούλλα τα συναισθήματα μαζίν. Λυπάσαι τον, τζαι φοάσαι τον, τζαι γελάς μαζί του, καταλαβαίνεις το επίπεδο της ψυχοπαθολογίας του, συντρομάσσεσαι τζαι διαταράσσεσαι. Γιατί εν που τ'αλήθκεια disturbing η ταινία, τζαι έπρεπεν αν με ρωτάς εμέναν να ένι τόσον disturbing, ακριβώς γιατί έτσι δια πολλά ξεκάθαρα τούτη την αίσθηση, ότι κάποια πράματα εν καλλύττερα να θορείς ως κινούμενα σχέδια, ως καρικατούρα, γιατί εν πολλά δύσκολα να εν real life. 

Τέλοσπάντων, εμέναν άρεσεν μου πολλά τζαι ερμηνευτικά τζαι κινηματογραφικά, αλλά κυρίως τούτη ακριβώς η προσθήκη των διαφορετικών διαστάσεων που παίρνει το στόρυ σε εντελώς άλλη βάση τζαι κάμνει τα ούλλα τόσον ανατρισιαστικά πραγματικά.  

ΥΓ: εμέναν μπορεί να μου άρεσεν, αλλά νομίζω το τέκνον το αγέννητον εν ήταν ακριβώς πολλά χάππυ. Εξεκίνησεν να παραπονιέται που τη δεύτερη σκηνή, εσυντρομάχτηκεν υποθέτω τζαι τζείνον. ίσως να μεν είναι ακριβώς αγκαστρωμένες-φρέντλυ η ταινία. 

Carnage

(έσιει πολλύν τζαιρόν να γράψω δαμέ, εσυνειδητοποίησα.)

Αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια,

Εννά σου πω για ταινία σήμερα. Γιατί η σχέση επίεν να παίξει πλέιστέισιον ιμίσιη μου με τους συναδέλφους του (- θέλεις να ρτεις; - όι ευχαριστώ, μα γιατί;;; - έλα μου ντε). 

Οπόταν μοναχιά στο σπίτι αυτό το σαββατόβραδο. Η πρώτη μου σκέψη μετά το καθάρισμαν, έτσι για να ξέρεις σε τι Μαίρη Παναγιωταρά τζαι Βέφα Αλεξιάδου (συνδυασμός που σκοτώνει) έχω παραμορφωθεί, ήταν να κάμω ένα κέικ. Ναι, άκουσες καλά. Κέικ. Η ζαχαροπλαστική είναι το νέο μου χόμπυ (βασικά τζιαμέ που έκαμνα κέικ 1 φορά το χρόνο, τωρά κάμνω 1 φορά κάθε 2 μήνες). Εψαξα τζαι ήβρα συνταγή για κέικ καφέ με καρύδια (εν έχω τίποτε άλλον έσσω βασικά), τζαι αφού έφκαλα ούλλα τα συμπράγκαλα πόξω που τον πάγκο (ο πάγκος έσιει έναν αυτοκόλλητο με τη λέξη "πάγκος" πάνω γιατί η σχέση μαθαίνει κυπριακά, άστα) εσυνειδητοποίησα πως εν έχω αρκετή ζάχαρη τζαι εννοείται βαρκούμαι να πάω να γοράσω. Τούτη εν μέρα κοπροσκυλιού στον καναπέ (που επίσης έσιει αυτοκόλλητο με τη λέξη "καναπές"), που να βουρώ τωρά στα σούπερμάρκετ;

Άαααααρα, άκυρον το κέικ. Πάμεν κατευθείαν στην ταινία (που υπολόγιζα να έβλεπα μετά λιξιού, αλλά εν πειράζει, είδα την σκέτη νέττη). Η ταινία σήμερα, τυχαία επιλογή, ήταν το Carnage. Του Πολάνσκι αν αναρωθκιέσαι τζι αν σε κόφτει. Βασικά είδα Κέιτ Γούινσλετ (εγγύηση στην ποιότητα) τζαι είπα γιατί όχι; Εν έξερα τίποτε για την ταινία, που εν ο αγαπημένος μου τρόπος να βλέπω ταινίες, απροετοίμαστη. 

Η ταινία εν βασισμένη σε θεατρικό έργο τζαι φαίνεται της μια τζαι εν γυρισμένη ούλλη μέσα στο σαλόνι ενός σπιθκιού, με 4 πρωταγωνιστές, δηλαδή σαν έβλεπα την ταινία εφαντάζουμουν το πως εννά ήταν σε θεατρική σκηνή. Η ιστορία: θκυό ζευγάρια στη Νέα Υόρκη συναντιούνται να συζητήσουν εναν καυκά ανάμεσα στους θκυό γιους τους τζαι καταλήγουν... σε μακελειό που λαλεί τζι ο τίτλος. Μόνο που δεν ξέρεις ποιοι εν εναντίον ποιων ως το τέλος, γιατί η συζήτηση ξεκινά που τα παιδιά τους τζαι καταλήγει να γίνεται μια συζήτηση για τες αναμεταξύ τους σχέσεις, εντός του κάθε ζευγαριού, μεταξύ γυναικών τζαι αντρών κλπ. Τζαι τζιαμέ που ούλλα ξεκινούν ξέρετε πολιτισμένα τζαι καθως πρέπει (τζαι τα δύο ζευγάρια φαίνεται να εν σχετικά υψηλού κοινωνικο-οικονομικού επιπέδου) πολλά σύντομα αφήνουν τζαι τους καθωσπρεπισμούς τζαι ούλλα. 

Πολλά τα θέματα που θίγουνται στην ταινία σε τούτον το διαλεκτικό κατήφορο στο χάος: ο δικηγόρος με το κινητό συνέχεια στο φτιν (Κριστοφ Γουάλζ), που εκπροσωπεί μια φαρμακευτικήν εταιρία, κυνικός τζαι σκληρός, η νευρωτικιά Τζόντι Φόστερ που κάμνει γλυκίσματα τζαι γράφει βιβλίον στην άνεση του σπιθκιού της στη Νέα Υόρκη για τες θηριωδίες στην Αφρική, η Κέιτ Γουίνσλετ, σύμβουλος επενδύσεων ή κάτι παρόμοιο, η βία τζαι η ανατροφή των παιθκιών, η φθορά του γάμου, το ψεύτικον τζαι η "εικόνα" των ανθρώπων. Τζείνα ούλλα που θκυό "μοντέρνα" ζευγάρια, ή μάλλον οι άνθρωποι σήμερα γενικότερα, μπορεί να σκεφτούμαστεν καμιά φορά, αλλά βάλλουμεν πουκάτω που το χαλίν. Η συζήτηση στο τέλος εν φκάλλει πουθενά. Εν απλά τζείνον που λέμεν καμιά φορά "έρκεται μου να τσιριλλίσω". Εν ακριβώς τζείνη η τσιριλλιά (κυριολεκτικά τζαι μεταφορικά) που εν βοηθά ακριβώς την κατάσταση, αλλά εν μπορείς να μεν.

Τέλοσπάντων, εμέναν άρεσεν μου. Εν θα το ελάλουν αριστούργημαν, αλλά άρεσεν μου. Τζαι εντάξει Κέιτ Γουινσλετ τζαι Τζόντι Φόστερ ήταν θεές, απλά θεές. Τζαι ο Γουάλζ εξαιρετικός (τολμώ να πω έκλεψεν την παράσταση που τες κυρίες). Θα το εξαναθόρουν άνετα τζαι θα το εισηγούμουν σίουρα πράματα (εκτός αν είσαστεν που τζείνους που θέλουν οι ταινίες να έχουν στόρυ, οπόταν μεν ασχοληθείτε). 

Gone girl

Εν είμαι σίουρη αν θα έπρεπε να σας συστήσω την ταινία μετά που το εψεσινό. Εξύπνησα η ώρα 4 μετά που έναν τεράστιο εφιάλτη γιατί το έργον εσυνέχιζεν μες το νου μου (να μου απαντήσει τα ερωτήματα). Μιλούμεν εξύπνησα με καρδιοκτύπιν. Τζαι μετά εν είσιεν ύπνον τίποτε. χάλια, χάλια νύχτα.

Παρόλα αυτά έχω να πω ότι 2.5 ώρες ταινία δεν ετάραξα τα μμάθκια μου που το πανί. Με εμίλησα της σχέσης, εν εγύρισα να τον δω καν. Ούτε κανένα άλλο πλάσμα στο σινεμά. Αν εφεύκαν ούλλοι τζι αφήνναν με μόνη μου δε θα έπαιρνα χαπάρι. Τόσον απορροφήθηκα.

Είσιεν τόσην ένταση, τόσην έντασην, το συμπαθητικό μου σύστημα επήρεν μισήν ώρα να επιστρέψει στα κανονικά του. Τζαι έσιει να κάμει με το στόρυ, που μπορεί να ήταν κάπως προβλέψιμο στη γενικότερη εικόνα, αλλά είσιεν τόσα πολλά αναπάντεχα, που μιλούμεν μπορεί να σε κρατήσει στην πρίζα ούλλην την ώρα. Μπορεί να πει κάποιος πολλά για την ταινία, αλλά εν μπορείς να την πεις βαρετή, ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Κατά τα άλλα εν μια ταινία με τον Μπεν Άφλεκ που εμέναν αρέσκει μου, εν ψυχολογικό θρίλερ που εμέναν αρέσκουν μου (αν δεν είναι η φάση σας μεν πάτε να το δείτε), τζαι με μιαν ηθοποιό που η φάτσα της εν γνωστή αλλά εν την έξερα ιδιαίτερα (Ρόζαμουντ Πάικ) τζαι ήταν πολλά καλή, φοητσιάρικη, αλλά πολλά καλή. Μετά το εχτεσινό εννά τη θυμούμαι σίουρα.

Αν σας αρέσκει η αγωνία, τούτη η ταινία εν για σας. Μόνο μεν πάτε στην τελευταία παράσταση, πάτε σχετικά νωρίς, έτσι να έσιετε χρόνο να τη φκάλετε που το μυαλό σας πριν τον ύπνο.

ΥΓ: Εν ξέρω πότε έρκεται κύπρον ή αν εν ήδη τζιαμέ. Πάντως δαμέ άρκεψεν τούτην την εβδομάδαν τζαι μιλούμεν εσπάσαμεν να έβρουμεν εισητήρια, ούλλες οι παραστάσεις, σε ούλλους τους σινεμάδες της περιοχής ήταν σολτ άουτ. Με λλία λόγια γίνεται χαμός για τούτον το έργον. Αν λαλεί κάτι τούτον δηλαδής.
ΥΓ2: ίσως να μεν εν κατάλληλο για άτομα που πρόκειται να παντρευτούν σύντομα ή σκέφτουνται το. 

1984

Σαν σήμερα αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια πριν 30 ακριβώς χρόνια ήρτα στον κόσμον.

Το 1984. Οργουελικό εννά μου πεις. όχι τζαι τόσον. ή τέλοσπάντων όχι παραπάνω οργουελικόν που τη ζωή του καθενιού που μας (που αδιαμφισβήτητα όλων μας οι ζωές έχουν κάτι οργουελικόν).

Τέλοσπάντων, τα 30 εν σημαντικά γενέθλια λέσιν. Αλλά αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια με το σημερινό μου ποστ δεν θα κάτσω να αναλογιστώ τι έκαμα τούτα τα 30 χρόνια, που πάει η ζωή μου τζαι άλλα τέθκοια γιατί είμαι που είμαι τωρά τελευταία μες τη μιζέρια, ας μεν με πιάσει τζι η καταθλιψάρα μέρα που είναι.

Αντιθέτως, λέω να πάω πίσω σε τζείνον ακριβώς το (όχι τζαι τόσο σωτήριο) έτος της γέννησής μου. Τούτον ήταν κάτι που έθελα πάντα να κάμω. Να ανακαλύψω (ας εν καλά το ιντερνεττιν) τι εγίνετουν στον κόσμον το 1984. Ποιες ήταν οι μουσικές τζαι οι ταινίες, η ατμόσφαιρα τελοσπάντων όταν εγεννήθην. Ας πούμεν ότι εν έναν μικρό δώρο στον εαυτόν μου που σήμερα μοιράζουμαι μαζί σας.

(επειδή είμαι τζαι λλίον τεμπελούα εν έκαμα τζαι πολλά εξονυχιστικήν έρευναν, έτο άνοιξα τη βικιπαιδεια, οπόταν εν μπορώ να πω με σιγουριάν ότι εν ούλλα 100% σωστά. άλλωστε εγώ ήμουν περίπου αγέννητη τότε. επίσης, παραθέτω που ούυυυλλα τα πράγματα που ήταν σχετικά με το 1984 τζείνα που μου εκάμαν εντύπωση/εκινήσαν το ενδιαφέρον, πχ. εν έσιει τίποτε που σπορ. Εννοείται εν θα τα έγραφα ούλλα. όποιος ενδιαφέρεται για παραπάνω μελέτη, η βικιπαίδεια εν τζιαμέ).

Χίαρ ιτ ις λοιπόν (σε υπο-κατηγορίες):

Επικαιρότητα

Προφανώς το 1984 ήταν η χρονιά που το Μπρουνέι έγινεν ανεξάρτητον κράτος (μεν με ρωτήσετε που ένι, εν έχω ιδέα), ενώ στην Αγγλίαν εν η χρονιά των απεργιών των ανθρακορύχων.
Αμερικάνοι ερευνητές ανακαλύπτουν το AIDS ενώ η Σοβιετική ένωση μποϋκοτάρει τους ολυμπιακούς του 1984 στο Λος Άντζελες.
Ο ΙΡΑ αποπειράται να δολοφονήσει τη Θάτσερ χωρίς επιτυχία, ενώ στο Νέο Δελχί δολοφονείται η Ιντίρα Γκάντι.
Η πείνα τζαι η κατάσταση στην Αιθιοπία φκαίνει για πρώτη φορά στη δημοσιότητα (εξού τζαι το σουξεδάκι της εποχής-σύμπραξη διάφορών τραουδιστών:"do they know its Christmas?").
Κατά τα άλλα, μια από τα ίδια με κάτι Μέσες Ανατολές, Ισραηλινούς-Παλαιστίνιους, Χεσμπολάχ τζαι Ιράν-Ιράκ, χημικά όπλα τζαι (σταθερά) οι Αμερικάνοι να χώννουνται παντού.
όπως κάθε χρόνον δηλαδής.

Κινηματογράφος
Σύμφωνα με τη βικιπαίδεια, η πιο εμπορική ταινία του 1984 ήταν το θρυλικό Ghostbusters, ακολουθούμενο που ταινίες που (φυσικά) δεν έχω δει ποττέ όπως Beverly Hills Cop τζαι Indiana Jones and the Temple of Doom.




Το Όσκαρ Καλύτερης ταινίας για τζείνην την χρονία εκέρτισεν το Amadeus, για το οποίο δηλώνω παντελή άγνοια (αλλά κουρτίζουμαι να δω τωρά), ενώ το Χρυσό Φοίνικα στες Κάννες εκέρτισεν τζείνη η ταινία που είδαμεν με σιήλια ζόρκα με την Μ. πριν χρόνια τότε που εκάμναμεν Γερμανικό Κινηματογράφο στο ΠανΚυ, το τραυματικό Paris,Texas του Βιμ Βέντερς (που τζείνες τες ταινίες που σου φκαίνει η ψυσιή 2.5 ώρες, τζαι η τελευταία μισή ώρα κάμνει σε να πεις ευτυχώς που άντεξα ως δαμέ, γιατί τούτον εν ενδιαφέρον κατακρίβειαν). 



 Γενικώς φαίνεται ότι το 1984 ήταν καλή χρονιά για τους άνδρες λάτρεις του σινεμά. Ghostbusters, Ιντιάνα Τζόουνς, το Καράτε Κιτ τζαι ο κλασικός Άρνι στον Εξολοθρευτή. Τι άλλο θέλεις; Που την άλλην την ίδια χρονιά εφκήκεν το A Nightmare on Elm Street, το κινηματογραφικό ντεπούτο του Τζόνυ Ντεπ, οπόταν εν έχω παράπονο :))).  (επίσης ήταν το κινηματογραφικό ντεπούτο των Τζον Μάλκοβιτς, Κόλιν Φέρθ, Βαλ Κίλμερ τζαι Τιμ Ροθ!!! νοτ μπατ, νοτ μπατ).

Στην Ελλάδα πάλε το 1984 ήταν η χρονιά του ορίτζιναλ Λούφα και Παραλλαγή (ουδέν σχόλιον), αλλά τζαι κουλτούρας με το Ταξίδι στη Κύθηρα του Αγγελοπουλου, που να πω την αλήθκεια μου δεν είδα ποττέ.   

Εκτός που μέναν, το 1984 έφερεν στον κόσμον την Σκάρλετ Γιοχάνσον, ενώ ήταν η χρονιά που επεθάναν οι Τρούμαν Καπότε και Φρανσουά Τρυφώ, οπόταν αντιλαμβάνεστε, το ισοζύγιο για την τέχνη εξεκίνησεν να χάνει που τότες.

Μουσική:

Σύμφωνα με τα τσιαρτς του Ηνωμένου Βασιλείου το 1984, το πιο δημοφιλές τραούδιν της χρονιάς ήταν το Relax των Frankie goes to Hollywood (δεν είναι τυχαίο, καθόλου τυχαίο θα ελάλεν ο Βέλγος παρέας μου), φυσικά τούτον μπορεί να έσιει να κάμει με το ότι το συγκεκριμένον τραούδιν είσιεν φάει λογοκρισία που το ΒΒC. Ήταν όμως η χρονιά πολλών, πάρα πολλών κλασσικών τραουθκιών που το Hello του Lionel Richie, τζαι τα careless whisper τζαι wake me up before you go go, ως το θρυλικό I want to break free των queen.

To 1984 ήταν επίσης η χρονιά του Thriller του Michael Jackson τζαι του Born in the USA του Σπρινγκστιν, ενώ οι Πέππερς εκάμναν τότε το ντεπούτο τους. Η Μαντόνα την ίδια χρονιά ετραούδαν το Like a virgin τζαι ο Πρινς το Purple Rain. Γενικώς που μουσικήν το 1984 ήταν φουλ (πιο φουλ εν γίνεται).

Ήταν όμως τζαι η χρονιά που επέθανεν ο Marvin Gaye (που πυροβολισμόν σύμφωνα με το βικιπαιδεια, εν το έξερα τούτον), αλλά τζαι ο Βασίλης Τσιτσάνης στες γειτονιές μας.

Τηλεόραση και άλλα:

Το 1984 ήταν η χρονιά που εξεκινήσαν στην τηλεόραση (στο Αμέρικα τουλάχιστον) το Cosby show, το Μικρό μου Πόνυ (μικρό μου πόνυ, η άνοιξη ήρθε ξανά), οι Transformers τζαι το Miami Vice. Στην ΕΡΤ έπαιζεν το γνωστό Μινόρε της Αυγής με τον Καφετζόπουλλο (εν το είδα ποττέ), ενώ εξεκινήσαν το 1984 τα Στρουμφάκια στα ελληνικά. Για την Κύπρο ενιξέρω. εν εκατάφερα να έβρω το πρόγραμμαν της τηλεόρασης στην Κύπρο τότες τζαι η μάνα μου εν αθθυμάται. ήβρα όμως τούτον το βιντεούιν με σκηνές που το ΡΙΚ.



Πέραν της τηλεόρασης.... το 1984 ήταν σημαντική χρονιά αγαπημένοι αναγνώστες γιατί ήταν η χρονιά που εφκήκεν το πρώτο βέρσιον του καλλύττερου παιχνιθκιού έβερ (τι πλειστέσιον τζαι πελλάρες): Τέτρις. Τέτρις τζι άγιος ο Θεός. 

Που βιβλία.... εεε ο Όργουελ έγραψεν βιβλίον που τοποθετείται στο 1984, τι άλλο θέλεις; Βιβλίο βεβαίως του 1949, αλλά για το 1984. Σημειωτέον ότι επία στη θεατρική παράσταση βασισμένη στο βιβλίο 1984, δαμέ στο Λάντον, η πρώτη μου θεατρική παράσταση που εν ήταν μιούσικαλ (γιάααξ). Τζαι έφυεν η φάτσα μου, έφυεν η φάτσα μου. 
Είσιεν τζαιρόν να βιώσω τόσην έντασην επί σκηνής. Αν κανένας βρεθεί λονδίνο (τζαι θέλει να κάμει κάτι πέραν του ψουμνίσματος στο Πράιμαρκ) συστήνω το ανεπιφύλακτα.

Αυτά. Καλά τριανταρίσματα γενιά του 1984 !!   

Η εβδομάδα των ντοκυμαντέρ.

Τούτες τες μέρες, που την Παρασκευή δηλαδή που επαρέδωσα το γέρημο το διδακτορικό τζαι επέστρεψεν ο αέρας στα πνεμόνια μου (επειδή έφυεν τζείνην η ταφόπλακα στο στήθος) θορώ κάμποση τηλεόραση εν η αλήθκεια, αλλά τζαι πράματα που ήταν στην αναμονή.

Είδα που λέτε θκυό άλλα ντοκυμαντέρ μετά το Εν ονόματι της πατρίδος. Τζαι τα θκυό ήβρα τα στο γιουτιούμπιν για όσους ενδιαφέρονται.

Το έναν ήταν το ντοκυμαντέρ "Ερείπια: Το χρονικό μιας διαπόμπευσης", που μου το εισηγήθηκε η κολλητή η Κάτω Ύδατα, τζαι ουσιαστικά παρουσιάζει τζείνην την άθλια, πραγματικά άθλια ιστορία που εξελίχθηκε στην Ελλάδα με τις γυναίκες φορείς του έιντς. Το μέγεθος της αθλιότητας του συστήματος εσυνειδητοποιήσαμεν το ούλλοι βλέποντας το τι εγίνετουν στα ΜΜΕ τότε, αλλά μαθαίνοντας παραπάνω λεπτομέρειες μέσα που το ντοκυμαντέρ, πραγματικά η ξεφτίλα παίρνει ακόμα πιο τεράστιες διαστάσεις.

Το πιο τραγικό ίσως εν ότι καμία αντίδραση, καμία τιμωρία δεν επήλθε σε τούτους τους ανθρώπους των ΜΜΕ που επαραβιάσαν ίσως κάθε δεοντολογία. Καλά για το Λοβέρδο, τον τότε υπουργό εν το συζητούμεν καν. Πότε ετιμωρήθηκεν πολιτικός αλήθκεια; Εσυζητούσαμεν μετά με την Κάτω Ύδατα το πόσον στον πραγματικό κόσμο δεν αξίζουν ούλλες οι ανθρώπινες ζωές το ίδιο. Ειδικά κάποιες ομάδες ανθρώπων, τζείνοι που τσιλλιούνται στον πάτο της κοινωνίας, οι ναρκομανείς, οι εκδιδόμενες γυναίκες, εν πραγματικά ασήμαντοι για το σύστημαν. Expendables που λεν, αναλώσιμοι. Ή τουλάχιστον στες κοινωνίες που εφτιάξαμεν.... Αν τα νεύρα σας εν ευαίσθητα μεν το δείτε, γιατί εν ποτζείνα τα ντοκυμαντέρ που τσακκίζουν νεύρα, αφτέννουν λαμπούθκια κλπ. Αν είσαστεν σε ήρεμη κατάσταση δέτε το. έσιει πολλύν ενδιαφέρον.

Το άλλον που είδα, εθθύμισεν μου το ένας ανώνυμος πριν λλίες ημέρες. Το "Sharing an island". Τούτον ομολογώ είδα το που κάποια φάση τζαι μετά  κλαμουρισμένη. Εθθύμισεν μου τες δικές μου πρώτες εμπειρίες με Τουρκοκύπριους, στο Αμέρικα που σας επεριέγραφα πριν χρόνια δαμέ. Που ήταν τόσο συναισθηματικές τζαι έντονες που ακόμα τζαι σήμερα 10 σχεδόν χρόνια μετά τζίζουν μου.

Εσυνειδητοποίησα ότι υπάρχουν κάποια στάδια που σταθερά λαμβάνουν χώρα σε τούτες τες πρώτες επαφές με τον "'άλλο" (τουλάχιστον ανάμεσα σε νέους ανθρώπους που δεν εζήσαν τα γεγονότα). Τζαι ίσως απλά πρέπει να τα περάσουμεν ούλλοι μας.

Στην αρκήν, εν ούλλα άβολα. Αναπόφευκτα εννά γινεί τζείνη η κουβέντα. Για το τι έγινε τότε. Εν μπορεί να μεν. Εν σαν να υπάρχει κάτι αόρατον στην ατμόσφαιρα. Ο ελέφαντας στο δωμάτιο που λεν οι εγγλέζοι. Σε κάποια φάση απλά εννά γινεί η συζήτηση. Τζαι η συζήτηση πιθανώς εννάν έντονη, με πολλύν συναίσθημαν, ακόμα τζαι διαφωνίες. Πάλε εν αναπόφευκτο. τζαι μετά έρκεται τζείνη η συνειδητοποίηση για το πόσο διαφορετικά εμάθαμεν ή μας εδιδάξαν την ιστορία. Για πρώτη φορά ίσως γίνεται τόσον εμφανής η προοπτική του άλλου. Τζείνη που εν εσυνειδητοποιήσες ποττέ, ή τουλάχιστον εγώ δεν είχα συνειδητοποιήσει πριν.

Τζαι μετά ξεκινά μια φάση του ανακαλύπτουμεν τες ομοιότητες. Εν ξέρω πόσο συνειδητά επίεν το πράμαν στη μουσική στο ντοκυμαντέρ, αλλά για μας τότε στο Αμέρικα ήταν αυθόρμητο. Σε ένα μεντιτεράνεαν εστιατόριο που μας επήραν για φαίν θυμούμαι (το φαίν χάλια). έτσι χωρίς να το συνειδητοποιήσουμεν εβρεθήκαμεν να τραουδούμεν 30 πλάσματα την ψιντρή βασιλιτζιά σε θκυό γλώσσες. Τζαι τούτον αναπόφευκτο.
Τζαι μετά δημιουργείται τζείνη η αισιοδοξία. Η αισιοδοξία για το μέλλον. Που εν λογικό να δημιουργηθεί άμαν τζείνη η πρώτη εμπειρία εν θετική. τζαι που ίσως εν καταδικασμένη να σβήσει άμαν ανακατωθεί με την υπόλοιπη κοινωνία που δεν είσιεν τούτη την εμπειρία.

μακάρι να μπορούσαμε να περάσουμε ούλλοι που τούτα τα στάδια. Τα επώδυνα, γιατί έσιει τζαι φάσεις που έννεν εύκολες, αλλά τζαι τα λυτρωτικά. Υποθέτω σε κάποια φάση εννά πρέπει να το κάμουμεν, εάν εν δηλαδή να δημιουργήσουμεν ούλλοι μαζί έναν κράτος μια μέρα. Γιατί ήδη μοιραζούμαστεν έναν νησί.

Τέλοσπάντων, πολλά πολλά ενδιαφέρον.

Argo

Συστήνεται ανεπιφύλακτα.

Μεν το πολλοψαξετε, απλά παέννετε να το δείτε.

Πόση αλήθκεια, πόση μυθοπλασία δεν ξέρω. Εξάλλου εν ταινία που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα τζαι όι ντοκυμαντέρ.

Αν ήταν να το κρίνω κάπως θα έλεα ότι είσιεν ούλλα τα σωστά συσταστικά, στες σωστές δόσεις (μαγειρική παρομοίωση γιατί θορώ Μάστερσεφ τούτες τες μερες). Μιαν μικρή δόση ανάλαφρου χιούμορ (με τον John Goodman!), μιαν καλή δόση Αμερικανιάς, μια γερή δόση δράσης τζαι αγωνίας (έτσι για να κραθκιέται ο καρδιακός ρυθμός ψηλά), τζαι κάποια ψύγματα ιστορικής αλήθκειας για τες σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν χωμένα ποτζεί ποδά, όι πολλά έντονα. Αρκετά για ναν τζιαμέ χωρίς να φκάλουν άμυνες. Τζαι ούτε επικριτικά. Ενδιαφέρον το πως εν πιάννεις απαραιτήτως τζείνον το συναίσθημα του "καλοί Αμερικάνοι- ούλλοι οι άλλοι τέρατα".

Καλή δουλειά ακόμα μιαν φορά για τον Μπεν Αφλεκ, που όποτε κάμνει κάτι άλλον που το να παίζει φκαίνουν ενδιαφέροντα πράματα 

Life of Pi the Sequel (αλλιώς συλλογικό ασυνείδητο)

Που ούλλους τους φροϋδικούς ο Γιουνγκ ήταν ο αγαπημένος μου τζι ας μεν τον πολλοκατέχω, κυρίως τούτη η έννοια του συλλογικού ασυνείδητου, που την βρίσκω εξαιρετική τζαι σε επίπεδον κοινωνίας/κουλτούρας, αλλά τζαι σε επίπεδον πανανθρώπινο.

Σε κάποιου είδους ανθρώπινον συλλογικόν ασυνείδητον αποδίδω το σοκαριστικό γεγονός (που ανακάλυψα εχτές που είχαμεν αφιέρωμα "Γιάννης Χαρούλης" στη δουλειά) της ομοιότητας ανάμεσα σε τούτον το τραούδιν τζαι του Life of Pi. Αλλως πως δεν μπορώ να εξηγήσω το πως οι ιδέες, οι αλληγορίες εταξιδέψαν που τον Καναδά στην Κρήτη σε τόσο διαφορετικά πλαίσια.

Εν τόσον ωραίον πράμαν να κάμνεις συνδέσεις μέσα στο νου σου !!! Ή μόνον εγώ ενθουσιάζομαι δεν ξέρω.

ΥΓ: Άτε αφήνω σας να πάω στα Λονδίνα (τρομάρα μου). Κάτω Ύδατα μου..... ερκουμαιιιιι!!!!
ΥΓ2: ο βλογγερ λαλεί ότι με τούτον εφκήκαν 500 ποστ σε τούτον το μπλογκ (που τα οποια 450 πανω κάτω είδετε, τζαι καμιάν 50ρκαν άφηκα τα στο συρτάριν το ψηφιακόν) με 2005 σχόλια μέσα σε χμ.... πόσα ναναι... 4μιση χρόνια. Νοτ μπαντ. Πρέπει να το γιορτάσουμεν έννε?

Life of Pi

Έσιει πολλύν τζαιρόν να σας πω για καμιάν ταινίαν τζαι επειδή είμαι πολλά εντυπωσιασμένη εν μπορώ να μεν το μοιραστώ μαζί σας (παρά το ότι εν που την Τρίτην που το είδα). Την πρώτη φορά που εδοκιμάσαμεν να δούμεν το Life of Pi εν επρολάβαμεν εισητήριον. Με τόσον ιλλίγκαλ νταουνλόουντινγκ στες μέρες μας εν πολλά δύσκολο να σου τύχει έτσι πράμαν, τουλάχιστον όι τόσον συχνά όσον παλιά.

Φταίει φυσικά που στη Λέβεν δείχνει το το Ζεντ τζαι όι το Κινεπολις (το δικό μας Κ-σινεπλεξ) που εν μιτσίν τζαι φουλάρει εύκολα (φυσικά επειδή δείχνει κάτι κουλτουριάρικα, εν το επέτυχα ποττέ πριν τόσο φουλαρισμένο).

Για την ταινίαν εν έξερα τίποτε που πριν μόνον το "εν πολλά καλόν, να πάεις να το δεις" της φιλενάδας της Κάλιους που το είδεν που τότε που ήμουν κύπρον (ένα βήμα μπροστά η Κύπρος, έκοψεν πίσω το Βέλγιο). Τζαι καλλύττερα να μεν ξέρεις τίποτε νομίζω. Γιατί πιάννει σε απροετοίμαστον.

Έσιει πολλύν τζαιρόν νομίζω να δω ταινίαν που να μπορεί να θκιαβαστεί σε τόσα πολλά επίπεδα. Εαν είστε του αθεισμού ίσως σας ενοχλήσει η πολλή αναφορά στον Θεόν, αλλά go with it, υπάρχει λόγος. Δεν ξέρω τι να πω αλήθκεια. Που το αισθητικόν κομμάτιν (τόσες εικόνες, τόσα χρώματα) ως το νοηματικό (τι θέλει να μας πει ο ποιητής), αξίζει. Τζαι αξίζει να πάτε να το δείτε στο σινεμά. Να πάτε να πιερώσετε εισητήριον. Όι να το κατεβάσετε τζαι να το δείτε στο λαπτοπ ή ακόμα τζαι στον προτζέκτορα σας αν έσιετε. Τούτη η ταινία θέλει σινεμά. Τελεία και παύλα.

Τζαι παρέαν. Για να πάτε μετά για μπύρες (ή ότι άλλον ποτό γουστάρετε) να τη συζητήσετε. Εν που τζείνες τες ταινίες που τες αντιλαμβάνεσαι πλήρως μόνον μετά, άμαν το δουλέψεις λλίον μες το νου σου τζαι άμαν το κουβεντιάσεις. Τζαι που τζείνες που δίχα να το καταλάβεις οδηγούν σε συζητήσεις για τα πιο βαθιά ερωτήματα γύρω που την ανθρώπινη φύση.

Τζαι αρέσκει μου το τελικόν τζείνον μήνυμαν. Ότι στο τέλος της ημέρας εσύ θκιαλέεις τι θέλεις να πιστέψεις, εσύ θκιαλέεις το χρώμα των γυαλιών μέσα που τα οποία θορείς τζαι ερμηνεύκεις τον κόσμο. Τζαι κάπως έτσι εν τζαι η ταινία. Ανοικτή για τη δική σας οπτική γωνιά.

(ελπίζω να σας εκίνησα την περιέργειαν. άτε παέννετε!!)

My new obsession...

Δευτεραν επίαμεν με τον Γάλλο παρέα σινεμά, έτσι γιατί έσιει πολλύν τζαιρόν. Είσιεν ντοκυμαντερ. Searching for the sugar man. Ντοκυμαντερ, ντοκυμαντέρ. Γιατί όχι?

Τρίτη πρωίν ο Γάλλος παρέας στέλνει μου στη δουλειά λινκ μέσω ντροπμποξ. Τα τρια σιντιά του Sixto (ή Jesus) Rodriguez.

Τζαι που τότες παίζει ασταμάτητα. Ο Sixto Rodriguez έσιει μιαν απίστευτην ιστορίαν (τζαι αν έρτει το ντοκυμαντέρ κύπρον παέννετε να το δείτε). Παιδίν μεξικανού μετανάστη στες ΗΠΑ, γυρνώντας στους δρόμους του Ντητρόιτ παίζοντας μουσικήν ποτζεί ποδά συναντά θκυό παραγωγούς κάπου στο 1970. Κάμνουν θκυό σιντι. Τίποτε ιδιαίτερον. Όπως άρκεψεν η καριέρα του ετέλειωσεν. Τουλάχιστον από ότι έξερεν.

30 χρόνια μετά ανακαλύπτει ότι α) εν σούπερ-σταρ στη Ν.Αφρική τζαι β) οι φαν του που δεν ξέρουν τίποτε για τζείνον νομίζουν ότι αυτοκτόνησεν. Μόνον που ο  Rodriguez εν ζωντανός, επέρασεν 30 χρόνια ζώντας πολλά φτωχικά, κάμνωντας οικοδομικές εργασίες στο Ντητρόιτ, πιάννοντας έναν πτυχίο στη Φιλοσοφία (!!!) τζαι ξάφνου τωρά στα γεράματα, πιάννει τη φήμη που του αξίζει. Τζαι ακόμα τζαι μια άσχετη μουσικά κυπριοπούλλα ακούει τα σιντιά του ολημερίς.

Στην μετά-την-ταινία μπύρα ετσακωννούμασταν για το ποιος έφαεν τα ριάλλια του (γιατί τόσοι δίσκοι επουληθήκαν στην Αφρική, που επίαν τα ριάλλια άμαν δεν έπιαεν τίποτες ο τύπος?). Εκαταλήξαμεν ότι ο Rodriguez εν ττου κουλ για να τον κόφτουν τα ριάλλια.

επειδή είμαι στη φάση του πάθους δυσκολεύκουμαι να θκιαλέξω ποιον τραούδιν του να βάλω. Αφήνω το Sugar Man προς το παρόν τζαι βάλω κάτι άλλα ενδιαφέροντα. Τι να λέμε... έννεν ωραίον πράμαν να ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο τζαι κάτι τόσον καλό?

 
 Born in the troubled city
In Rock and Roll, USA
In the shadow of the tallest building
I vowed I would break away
Listened to the Sunday actors
But all they would ever say

That you can't get away from it
No you can't get away
No you can't get away from it
No you can't get away

Schooled on the city sidewalks
Coldness at every turn
Knew I had to find the exits
I never, ever would return
Scoffed at the prophet's omens
That said I would live to learn

That you can't get away from it
...

Going unaided toward the west coast
Stopped in the sleepy town
Left my change and walked out
I didn't even turn around
What they were getting next to
Was that old familiar sound

That you can't get away from it
...

In a hotel room in Amsterdam
On a wild and windy August night
As a cloud passed over a cold moon
My heart was seized with terror and fright
Seeping up through the floorboards
 Coming in through the walls
Coming in through the doorway
Ringing up and down the halls
That you can't get away from it
...

 Τζαι κάτι πιο πολιτικό/κοινωνικό

 
 The moon is hanging in the purple sky
 The baby's sleeping while its mother sighs
 Talking 'bout the rich folks
 Rich folks have the same jokes
 And they park in basic places.
The priest is preaching from a shallow grave
He counts his money, then he paints you saved
Talking to the young folks Young folks share the same jokes
 But they meet in older places.

So don't tell me about your success
Nor your recipes for my happiness
Smoke in bed
I never could digest
Those illusions you claim to have going.

The sun is shining, as it's always done
Coffin dust is the fate of everyone
Talking 'bout the rich folks
The poor create the rich hoax
And only late breast-fed fools believe it.

So don't tell me about your success ...

Οι Γάλλοι έχουν ρέντα

Έτσι όπως πάει το πράμαν εν θα μπόρω να περιπαίζω το γαλλικό σινεμά. Με τούτα τζαι με τζείνα άφηκεν με πάλε άφωνη.

Μετά το "Poulet aux prunes"  ήρτεν το "Intouchables" να μας αποτελειώσει. Δεν έχω τζαι τι να πω. Απλά δέτε το, έβρετε το, αν το έσιει στο σινεμά βουράτε. Ενι ξέρω.

Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσω έναν κλισέ θα εθκιάλεα το "είναι μια ταινία ύμνος στη φιλία". Αλλά δεν είμαστεν του κλισέ τζαι θα πω απλά ότι εν πολλά συναισθηματική, τζιήζει κάτι μέσα σου (ή τουλάχιστον εμέναν έτζιησεν μου). Έμεναν πάντως άρεσεν μου. Πέντε αστερούθκια (άτε εντάξει τεσσερισήμιση απλά για να είμαστεν αυστηροί)

Επιστροφή νούμερο 3

Η τρίτη μου καλοκαιρινή επιστροφή που Κύπρον ήταν ζόρικη  (οι επιστροφές το σιημώναν έννεν οι ίδιες εν μετρούν). Τρίτο καλοτζαίρι που πάω Κύπρο σαν τουρίστας (φέτι εγόρασα τζαι καπέλο που τη Λαική Γειτονιά να φαίνουμαι τέλεια τουρίστας). Δυσκολεύκουν τα πράματα φίλε αναγνώστη. Το μαράζι εν λλίον πιο μεγάλο, παιρνεί λλίον παραπάνω τζαιρόν να περάσει. Η Κύπρος λείπει μου λλίον παραπάνω. Τζαι παράλληλα η Κύπρος φαντάζει τζαι λλίον πιο ξένη. Τι να πεις??

Έφαα μεάλην φατζιάν φίλε αναγνώστη τούτες τες 3-4 πρώτες μέρες. Εγινήκαν τζαι διάφορα που ποδά. Τωρά εκατάφερα να φέρω λλίον τα μίλια μου. Τζαι τωρά που μου επέρασεν το μεάλον το μαράζιν είπα να σου πω τα νέα μου. 

Που λες που ήμουν στην Κύπρο είχα στο νου να σου πω για μιαν ταινιάρα που είδα στο θερινό σινεμά (όποιος δεν πάει στον μαραθώνιο κατίσιη του, έσιει εξαιρετικό πρόγραμμα όπως πάντα), το Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα. Τρεις μέρες αφού εκατέφθασα Κύπρον αγαπημένε αναγνώστη, άκου πρόβλημαν, η πρώην επόπτρια που το ΠανΚυ εκάλεσεν με μαζί με άλλους τωρινούς φοιτητές της έσσω της για ποτά τύπου γνωριμία-πάρτυ (γιατί εγώ λείπω τζαι 3 χρόνια εν τους ιξέρω ούλλους στο ΠανΚυ πλέον). Έλα όμως που εγώ έφτασα στη νήσο κουρτισμένη να δω τζείνην την ημέραν τη συγκεκριμένη τούτην την ταινία κάτω που τον Λευκωσιάτικο ουρανό στην αυλή του Κωστάντια να μυρίζουν τα δεντρά τζαι τα γαριδάκια Χαραλάμπους. Αλλά τζαι πάλε γουρουνιά να πω όι της επόπτριας (εξανακάλεσεν με τζαι πάλε εν επία). Δύο μέρες αν το πιστεύκεις δεν έξερα τι να κάμω. Η σχέση έβαλλεν στοιχήματα: θα συμπεριφερθώ selfish or selfless; εν ήταν σίουρος που ήταν να κάτσει η πίλλια. Τζαι έκατσεν στο σινεμά φίλε μου.

Τζαι έτσι για να ξέρεις η ταινία ήταν τόοοοοοοοοσο τόσο ωραία, ίσως όι τόσο το στόρυ όσον η ατμόσφαιρα. Έχω να δω τόσο ατμοσφαιρική-τύπου-"παραμύθια της χαλιμάς" ταινία που την Πολίτικη Κουζίνα (εν ξέρω πως μου ήρτεν αλλά τούτον εθθυμήθηκα σαν την εθόρουν). Ατμόσφαιρα δεν φαντάζεσαι αναγνώστη. Ρομαντική. Τούτον που ελάλεν η Μ. πριν λλίον τζαιρόν ότι λείπει μας το παραμύθι. Τούτον ακριβώς ήταν. Παραμύθι. Έτσι καθόλου εν εμετάνιωσα που εσυμπεριφέρθηκα γαιδουρίσιμα. Γιατί ήταν τέλεια. 

Κατά τα άλλα, έκαμα λλία πράματα φέτι να σου πω την αλήθκεια στες διακοπές. Εν επία Πάφο να φανταστείς, ούτε κάμπινγκ, ούτε στον παράδεισο του Πωμού, ως τζαι Καλά Καθούμενα επία μια φορά μόνο (επία όμως στο καινούργιο το Χαράτσι, εγκρίνεται φούλ). Ούτε πολλές θάλασσες επία. Έτο με τες πυράες τζαι με τες δουλειές επεριοριστήκαμεν λλίον. Αλλά είδα τες φίλες μου. Εκόψαμεν κουβέντες, εκάμαμεν παρουσιάσεις (γιατί κάποιοι δουλεύκουν) στα κκαφέ σαν τον παλιό καλό καιρό, εκυνηγήσαμεν μελλοντικούς γκόμενους στες Φοινικούες με την κολλητή που το σχολείο (όπως ακριβώς στο σχολείο). Είδα την οικογένεια παραπάνω από ότι συνήθως. Επία στο ΠανΚυ, παραπάνω φορές από ότι υπολόγισα, αλλά έτο, έσιει τζείνον το κάτι. Εν οικογένεια το ΠάνΚυ. Με έναν τρόπον που εν θα μπορέσει να εν άλλον πανεπιστήμιο ποττέ. Γενικώς είσιεν ανθρώπους τούτον το καλοκαίριν. Λλία πράματα πολλά πλάσματα. Νοτ μπαντ ατ ολ. 

Εξού βέβαια τζαι η φατζιά γιατί δαμέ συνήθως εν το ανάποδο, πολλά πράματα (τα μισά ξενέρωτα αλλά ας ένι), αλλά λλία πλάσματα. Αααααχχχχχχχ. 

ΥΓ: Βεβαίως δεν ελείψαν τα παρατράγουδα. Στο αεροδρόμιο έπετυχα για ΑΚΟΜΑ μια φορά αστυνομικό στον έλεγχο να συμπεριφέρεται σε τουρίστες σαν να εν γαούρκα ή φυλακισμένοι (Τζαι τες θκυό φορές σε μελαμψους. Τυχαίο; Δε νομίζω). Δηλαδή, πως καρτεράς τουρίστας να ξαναέρτει στη χώρα σου άμαν ο χώρκατος τσιριλλά του πλασμάτου?? Εν τους μαθαίνουν τρόπους ολάν? αν όι έσσω τους τζιαμέ στην αστυνομία, στο αεροδρόμιο?? Σε ούλλα τα αεροδρόμια να σου συμπεριφερτούν με το σεις τζαι με το σας. Εμάς τούτα εν μας χρειάζουνται. Ας φκάλουμεν τουλάχιστον τζείνον το χοσπιταλιτυ που τα διαφημιστικά του ΚΟΤ, εν παραπλάνηση. Μιλούμεν ύστερα που το εσκέφτουμουν ενευρίασα τόοοοοοοοοοσον πολλά που αποφάσισα να κάμω καταγγελίαν κάπου, δηλαδή εν γίνεται. Αλλά που???

Shame

Για το Shame... ειλικρινά δεν έχω λόγια.

Μόνο μιαν προειδοποίηση. έσιει πολλύν σεξ μέσα. Τζαι πρώτη φορά στη ζωή μου είδα τόσο σεξ με τόση, τόση απόγνωση. Κατά τες 1 εψές που το συλλογίζουμουν τζαι δεν ετζοιμούμουν, εσκέφτηκα ότι το Shame θα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζετουν τζαι Despair.

Σε μια δεύτερη μαθκιά, το Shame δε θα μπορούσε να ονομάζεται τίποτε άλλο, γιατί ακόμα τζι ο τίτλος αυτός καθεαυτός εν ένα ακόμα στοιχείο που τζείνα τα διάσπαρτα μέσα σε μια φαινομενικά συγχιστική ταινία, που σου επιτρέπουν να δεις την ιστορία πίσω που τζείνο που ξετυλίγεται μπροστά σου.

άλλο δεν ξέρω τι να πω.

ΥΓ: κατακρίβειαν έχω να πω ότι δίχα του Fassbender, που δεν τον εξανάδα πριν, η ταινία δεν θα είσιεν τόσην ένταση. ο άνθρωπος φκάλλει νάμια. χειροκροτούμεν στέκοντα.

ΥΓ2: η σκηνοθεσία του Steve McQuin έσιει κάτι πολλά Βεντερικό (δες Alice in the cities), που εντάξει είτε αρέσκει σου είτε εν σου αρέσκει.

Procrastination is...

writing a post.

welcome to my life

We need to talk about Kevin

Δεν ξέρω αν η ταινία είναι αριστούργημα, τούτες τες βαρυσήμαντες λέξεις εν οι κριτικοί που τες καθορίζουν, τζείνον που ξέρω εν ότι τούτη η ταινία μπαίνει με μεγάλη ευκολία στην κατηγορία ταινία-οδοστρωτήρας, γιατί όταν τελειώνει τζαι αφτέννουν τα φώτα νομίζεις ότι επεράσαν όλα τα φορτηγά της Ένωσης Κυπρίων Φορτηγατζίων που πάνω σου.

Περίπου 12 ώρες μετά την ταινία τζαι ακόμα εν μπορώ να τη σκεφτώ δίχα να ανατρισιάζω. Είχα να πάθω τούτον το πράμαν, το χτυποκάρδιν, το τρέμουλο, σε έργο που να μεν είναι θρίλερ που τότε που είδα Το Γάλα στο Θέατρο Διόνυσος.

Θκιαβάζοντας την περίληψη στα ολλανδέζικα επία με την ιδέα ότι η ταινία εν για μια μάνα που χάνει το γιο της. κρίμας τα μαθήματα, καμία σχέσις. έτσι το πραγματικό θέμα της ταινίας εξετυλίγχθηκε σιγά σιγά καθώς επροχωρούσε η ταινία. Τζαι επειδή η ταινία παίζει με τη χρονική συνέχεια για να κρατήσει την αγωνία ως το τέλος, θα συνιστούσα να πάτε να τη δείτε έτσι χωρίς να το ψάξετε πρώτα. αφήστε την ταινία να σας αποκαλυφθεί.

Η πρωταγωνίστρια που το όνομα της δεν ξέρω να είμαι ειλικρινής δια ρέστα που άποψην ερμηνείας. Ρέστα. Τζαι η ερμηνεία της εν τόσο δυνατή που προσθέτει στην ένταση που χτίζεται που τον/την σκηνοθέτη (που επίσης ακόμα δεν ξέρω). σκηνοθετικά εθύμισεν μου κάτι που τα τερτίπια του Tom Tywker στο Run Lola Run, με την έντονη παρουσία του κόκκινου (σε τούτη την ταινία τόσο έντονη που μετά τα πρώτα 5 λεπτά έσιεις ήδη μπει στο mood), τζαι τη χρήση του κόκκινου ως σημείο αναφοράς ανάμεσα σε παρόν και παρελθόν. Αλλά δαμέ πολλά πιο αργά, πιο καταθλιπτικά. Αργό τζαι δυνατό. Το συναίσθημα χτίζεται σιγά σιγά σαν τζείνα τα λεπτά πριν την καταιγίδα. Μόνο που στο τέλος ούτε να κλάψεις εν μπορείς (τζαι λαλεί σας το πλάσμαν ευκολοκλαμούριστον (αν υπάρχει έτσι λέξη)), τόσο παγωμένος είσαι.

Ανάλυση των χαρακτήρων δεν κάμνω γιατί δεν θέλω να σας το χαλάσω πριν το δείτε, τζαι ακόμα σκέφτουμαι κάποια πράματα. Ίσως σε κάποια φάση πιο μετά. Αν είσαι πορωμένος φοιτητής ψυχολογίας αυτή είναι η στιγμή που πρέπει να πάεις βουρητός στο σινεμά, βουρητός. Αν δεν είσαι ΨΥΧ μπορείς να πάεις τζαι με το πάσον σου. Αλλά αν δεν πάεις, εννά χάσεις.

Κινηματογραφικές υπερβάσεις

Το σαββατοκυρίακο που μας πέρασε ήταν που λέτε το πρώτο σημάδι του άλλαξεν ο καιρός (σήμερα να καταλάβετε άψαμεν τζαι τη θέρμανση). Ήταν μια φάση, δεν πάω πουθενά πουθενά εδώ θα μείνω. Στον καναπέ, βραστά βραστά, έξω να βρέσιει, νεσκαφούδιν, dvdoύδιν, σμίλες (ναι ναι αρκέψαμεν το εργόχειρον πάλε, τι να πω?). Χαλαρότητες. Αυτό αυτό ακριβώς έθελα για το σαββατοκυρίακο. Να μεν ταράξω τζαι να χαλαρώσω.

Τζαι πάω στο dvdαδικο τζαι πιάννω τες πιο ασχέτου (με το πιο πάνω σενάριο ταινίες). Γιατί αυτό το σαββατοκύριακο, Οκτώβριος του 2011, αποφασίσθη να κάμω όχι μίαν αλλά δύο υπερβάσεις.

Υπέρβαση Ν.1: Belle de Jour

Τζείνος που ρωτά γιατί εν υπέρβαση δεν έχει προφανώς δει την Βιριδιάνα (ή εν πολλά πολλά κουλτουριάρης). Γιατί εμέναν η μόνη επαφή μου με τον Bunuel, μέχρι πρότινως δηλαδή, ήταν η Βιριδιάνα, πριν μερικά χρόνια. Δε λέω είσιεν πολλύν ενδιαφέρον ως στόρυ τζαι γενικά είσιε νόημα ρε παιδί μου, αλλά τα γέριμα τα σκοτεινά, εδημιούργησεν μου τζείνον το συναίσθημαν το "άτε να τελειώσει πριν να φκει η ψυσιή μου".

Ε, μετά που τούτον τον κύριο Βunuel απέφευγα τον. όσες φορές έπαιζε κάτι που Βunuel στα φεστιβάλ του ομίλου φίλων κινηματογράφου (αααα επεθύμησα) εγώ ελαλούσα, ποτέ, ποτέ κι ας γυρνώ σαν σκιά. Ώσπου τζαι είδα το Belle de Jour στο dvdαδικο, τζαι έτο ανάδοξεν μου τζι έπια της. Για τούτην την ταινία είχα ακούσει/διαβάσει κάπου στο παρελθόν. Η Κατρίν Ντενέβ υποδύεται μια κυρίας της καλής κοινωνίας, στο απέξω δηλαδής, γιατί στο απο μέσα (δηλαδή μες στο νού της) έχει έντονες τάσεις προς σαδομαζοκαταστάσεις (S&Μ οι λεγόμενες) , ενώ με τον άντρα της δεεν... Ε, τζαι μιαν καλήν ημέραν αποφασίζει να γίνει πόρνη. Όχι για τα λεφτά, για την ευχαρίστηση.

Ομολογώ, ότι καθόλου δεν εβαρέθηκα τούτην τη φορά (αν τζαι πιστεύκω ότι η Βιριδιάνα είχε αρκετά παραπάνω ψουμίν, food or thought που λέμεν). Ιδιαίτερα εντυπωσιακή η Ντενέβ τζαι ο χαρακτήρας που υποδύεται, που δεν είμαι σίουρη στο πως ακριβώς να ερμηνεύσω τες συμπεριφορές, αλλά ρε παιδί μου βάλλει σε στο τρυπάκι να το σκεφτείς. Επίσης πολλά ιδιαίτερο στην ταινία το παιχνίδι ανάμεσα στη φαντασία τζαι την πραγματικότητα, που στην αρχή της ταινίας εν αρκετά διαχωρισμένο, αλλά όσο περνά η ώρα τόσο μπλέκεται σε σημείο που δεν είσαι σίγουρος πότε σταματά η πραγματικότητα τζαι πότε ξεκινά η φαντασία. Εν ξέρω αν μου άρεσε τόσο, ώστε να το επρότεινα σε κάποιο να το δει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ, αλλά για Bunuel καλά τα επίαμεν (την επόμενη φορά τζαι τον ανδαλουσιανό σκύλο ελπίζω, αν το έβρω πούποτες).

Υπέρβαση Ν.2: Κουρδιστό πορτοκάλι

Ξέρω τι εννά πείτε τωρά καλά εν αντρέπεσαι εν είδες το Κουρδιστό Πορτοκάλι του Κιούμπρικ? Ξεφτιλισμένη. Ναι, ξέρω, ξέρω, αλλά καταλάβετε με. Είχα τζαι εγώ η δύσμοιρη μια φοβία. Εν τζαι φταίω εγώ, απλά το εξώφυλλο του dvd εν τόσο μα τόσο φοητσιάρικο. κάθε φορά που παέννω στο dvdαδικο η ίδια κουβέντα: πιάνω το, θορώ τζείνα τα μμάθκια (ανακατσιώ λλίον τα μμάθκια, είμαι προβληματική τι να κάμω?), είμαι απόλυτα σίουρη ότι θα σιέσω πάνω μου να το δω (χωρίς να ξέρω την υπόθεση τωρά) τζαι μετανοιώνω. Ε, τούτην την φορά έκαμα την υπέρβαση. No more fear. Καιρός να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας είπα.

Έτσι που λέτε... Ααααααχχχχ. Το κουρδιστό πορτοκάλι, για έναν ψυχολόγο, αγαπητοί φίλοι σηκώνει ανάλυση, ανάλυση, ανάλυση. Αν δεν ήταν το βίαιο τζαι σεξουαλικό κομμάτι είμαι σίουρη ότι το Κουρδιστό Πορτοκάλι θα ήταν μάθημα στο πανεπιστήμιο (ή θα έπρεπε τουλάχιστον).

Δεν ξέρω που πόθεν να ξεκινήσω. Η ταινία δεν πραγματεύεται τη βία, πραγματεύεται την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου να είναι καλός ή κακός. Εν μια ωμή τζαι ταυτόχρονα καλλιτεχνική επίθεση στο συμπεριφορισμό τζαι σε πρακτικές που ντρέπουμαι να πω χρησιμοποιούνται σήμερα σε κάποιες περιπτώσεις (ίσως πιο πολλά να ντρέπουμαι που καταλάβω τη λογική πίσω που τούτες τες τεχνικές). Η ταινία ρωτά μας πως μπορείς να κάμεις έναν άνθρωπο να γινεί καλός χωρίς να εν που δικήν του προσωπική απόφαση? πως μπορείς να κάμεις στο τέλος της ημέρας έναν άνθρωπο ένα κουρδιστό πορτοκάλι, ένα οργανισμό απογυμνωμένο που ούλλα τα άλλα τζαι ειδωμένο μόνο με όρους μηχανιστικούς (ερέθισμα- αντίδραση). Μήπως ούλλοι δεν είμαστε λλίον Κουρδιστά Πορτοκάλια στο τέλος της ημέρας θα αναρωτηθείς στο τέλος της ταινίας αγαπητέ αναγνώστη. Η απάντηση εν πολύπλοκη θα έλεγα.

Εντυπωσιακό κομμάτι στην ταινία εν το σουρεαλιστικό στήσιμο του κόσμου που εκτυλίσσεται η ιστορία. Τα ρούχα, τα έπιπλα, οι εκφράσεις των προσώπων, τζαι ούλλα με τον Μπετόβεν στο υπόβαθρο, νιώθεις ότι παρακολουθείς κάτι μεταξύ ονείρου (έτο πάλε το ονειρικό) τζαι θεατρικής παράστασης. Λες τζαι ούλλα εν μια μεγάλη σκηνή. Τωρά που το σκέφτουμαι η σκηνή αυτή καθεαυτή εμφανίζεται αρκετά στην ταινία. ακόμα τζαι οι πιο έντονες σκηνές βίας έχουν ένα στοιχείο τόσο ... θεατρικό θα έλεγα. Άφωνη, έχω μείνει άφωνη. Λαλώ του εαυτού μου πως γίνεται να μεν το είδα τούτον πιο πριν τζαι λαλώ σας, δείτε το ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ (χωρίς νεσκαφούιν, σιοκολατούαν τζαι σμιλίν. Its not that kind of movie).

Έτσι που λέτε μέσα σε ένα σου-κου δύο υπερβάσεις που εφκήκαν σε καλό. Not bad, not bad!

ΥΓ: για τους ενδιαφερόμενους περι ψυχολογίας που τους αρέσκει το Κουρδιστό Πορτοκάλι εισηγούμαι να θκιεβάσετε με πολλά ανοικτό μυαλό το βιβλίο του B.F.Skinner, του παπά του συμπεριφορισμού, Beyond Freedom and Dignity. Εν έναν που τα πιο προκλητικά θα έλεγα κείμενα που έχω θκιαβάσει στην ψυχολογία (με την έννοια ότι προκαλεί πολλά πολλά πράματα που σκεφτούμαστεν ως δεδομένα).

Διαφημιστικό διάλλειμμα

οι ιστορίες για αγρίους από τα ταξίδια του Γκιούλιβερ θα συνεχιστούν σύντομα. Μέχρι τότε η εισήγηση της ημέρας, άμα δεν έχετε τίποτε να κάμνετε, μπορείτε να δείτε (αν δεν το είδετε) το ντοκυμαντέρ The USA vs. John Lennon (που το ξαναθορώ έτσι γιατί το θυμήθηκα).

έσιει έναν απίστευτο εφφεκτ τούτο το ντοκυμαντέρ (εκτός που τες πληροφορίες που μαθαίνεις για τον Λένον τζαι την εποχή των late 60s). διά σου τζείνον το συναίσθημα ρε παιδί μου, το επαναστατικό. Θορείς το τζαι σκέφτεσαι που επίεν τζείνος ο τζαιρός, που επίεν τζείνον το πάθος για ειρήνη? Ότι οφείλουμε στον εαυτό μας τζαι στο κόσμο να το παλέψουμε όσον πάει.

την πρώτη φορά θυμούμαι που είδα τούτο το ντοκυμαντέρ με τη Μ. (my partner in crime), εκαταλήξαμε στο Σκαραβέο (οέο) μετά την προβολή να πίνουμε τζαι να σχεδιάζουμε τρόπους να ξυπνήσουμε την επανάσταση στο ΠανΚυ. Λλίες μέρες μετά στο σπίτι της Μ. επογιατίζαμε πάνω σε ένα λευκό σεντόνι ένα κομμάτι του Νίκου Δήμου (χάλιν μαύρον, όπως ήταν αναμενόμενο που θκυό πρωτάρες της επανάστασης, λέμε τώρα, που ιδέα δεν είχαν που πανώ) τζαι λλίες μέρες μετά εκρεμμάσαμεν το στες κολόνες του ΠανΚυ, δίπλα που τα πανώ των παρατάξεων για να αγνοηθεί από όλους τζαι στο τέλος να συναχτεί δεν ξέρω που ποιόν τζαι να πεταχτεί υποθέτω.

Τωρά που το θορώ μόνη μου δαμέ στα ξένα, δεν ξέρω τι ακριβώς να κάμω. Μάλλον εννά πάω να ππέσω.

ΥΓ: Αναρωθκιούμουν βλέποντας το για δεύτερη φορά, πόσο έντονη επίδραση τζαι συμμετοχή είχαν οι καλλιτέχνες εκείνη την εποχή στα κοινωνικά δρώμενα, τζαι πόσο αισθητά λιγότερη εν τούτη σήμερα...

The tree of life - Έκτακτη ανακοίνωση

Εμένα έφερε μου ναυτία πάντως (τζαι μεταφορικά τζαι κυριολεκτικά). αν αποφασίσετε να το δείτε φάτε ελαφρά προηγουμένως...

ΥΓ: η πιο what the fuck ταινία ever... τζαι επίεννεν τζαι 2 ώρες και 20 λεπτά

ΥΓ2: αν δείτε κάτι δεινοσαύρους όι να συντρομακτείτε, οι δεινόσαυροι κολλούν με ούλλα τα θέματα

ΥΓ3: η πιο τρανή απόδειξη του αν δεν είσαι κουλτούρα, μεν προσπαθήσεις να το παίξεις ότι είσαι...

Black Swan

Εκαθυστέρησα να πω για τούτην την ταινία, όχι μόνον επειδή που την ημέραν που την είδα εμεσολαβήσαν κάτι μαζικές δολοφονίες στη Λιβύη κάτι προσωπικές κρίσεις άστα να πάνε τζαι τζείνη η γέριμη η δουλειά που πρέπει να πάεις κάθε μέρα κάθε μέρα κάθε μέρα, αλλά τζι επειδή δεν είμαι σίουρη τι να πω ακριβώς.

εν τζαιν ότι εβαρέθηκα, αντιθέτως (υπάρχει περίπτωση ψυχολόγος να βαρεθεί ταινία με σχιζοφρένεια;). Απλά εν ένιωσα τζαι να το απολαμβάνω. Μόνον όταν ετέλειωσεν η ταινία σε τζείνην την τελευταίαν σκηνήν, σε τζείνην την τελευταίαν λέξην, ένιωσα ειλικρινά και κυριολεκτικά ένα ρίγος (τζείνον το πράμαν που περνά που την ραχοκοκκαλιά σου). Ανατρίχιασα, πως το λένε;

Παρόλαυτα, δεν έχω πει σε κανέναν "πάεννε δε το οπωσδήποτε". Εν μια που τζείνες τες ταινίες που εν μπορείς να καταλάβεις τι επίεν λάθος. Η Πόρτμαν ήταν πραγματικά εξαιρετική ως η τελειομανής, μικρή κι αθώα μπαλαρίνα, που ταλανίζεται που ψευδαισθήσεις, ψευδαισθήσεις ενός όχι και τόσο τέλειου σώματος, ψευδαισθήσεις μιας όχι και τόσο "τέλειας", "αθώας" ζωής. Η ταινία έσιει έναν πολλά ενδιαφέρον θέμα, τζαι κρατά το ενδιαφέρον τζαι την αγωνίαν καθόλη τη διάρκεια. τζαι έσιει τζαι έναν Αρονόφσκυ που πίσω. Πολλά σκοτεινή, ατμοσφαιρική. Φυσικά καμία σχέση με προηγούμενες δουλειές του Αρονόσφκυ. Εμφανώς πιο σύνηθες Χόλλυγουντ, άμα το συγκρίνεις με το Π ή με τον Παλαιστή.

Δεν ξέρω αν ο Μαύρος Κύκνος εν μια συνέχεια για τον Αρονόφσκυ στην απεικόνιση ηρώων που έχουν να παλέψουν με τους δαίμονες τους (τους ίδιους τους εαυτούς τους) μέχρι τελικής πτώσεως, αλλά αν ένι σαφώς προτιμώ τον Παλαιστή του παρά την μπαλαρίνα του.

ΥΓ. τα φετινά όσκαρ της Κυριακής για πρώτη φορά μετά που πολλάαααα πολλά χρόνια καρτερώ τα με αγωνίαν. Όι για τον Κύκνον, μα για τον Κυνόδονταν. Γιατί αν ο κύκνος με έκαμεν τζι ανατρίχιασα, ο κυνόδοντας επροκάλεσεν μου τέτοιον πάγωμαν που ακόμα θυμούμαι το τζι ας επέρασεν σχεδόν ένας χρόνος.