Γενέθλια

Σήμερα αποφάσισα να γράψω ένα ποστάκιο, ένα δώρο στον εαυτό μου (έχει τόσο τζαιρόν να γράψω που δεν επήρα χαπάρι ότι ο βλογγερ άλλαξε φάτσα). 

Εσυνειδητοποίησα που λέτε εχτές ότι έσιει μήνες να γράψω κάτι είτε δαμέ είτε αλλού (ναι ξέρω εννά μου πεις τούτον έσιει τζαιρόν που εχάθην ούτως ή αλλιώς). Εσυνειδητοποίησα επίσης εχτές ότι έσιει μήνες να θκιεβάσω κάτι (η δουλειά εν μετρά), να θκιεβάσω κανονικά, όι 1-2 σελίδες. Έσιει καμπόσον τζαιρό επίσης να δω καμιιάν ταινία της προκοπής (όι στους σινεμάδες, που έτσι πολυτέλειες, έστω έσσω μας. Δώστου σειρές στο Νετφλιξ. Οι σειρές στο Νετφλιξ μια μέρα θα αναγνωριστούν ως η μάστιγα της εποχής λαλώ σας το). Εν αθθυμούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά να σου πω την αλήθκεια αγαπητέ αναγνώστη/αναγνώστρια που είχα μια σοβαρή, ενδιαφέρουσα συζήτηση για ένα θέμα κοινωνικό/υπαρξιακό/ανθρωπιστικό, κάτι πέραν του κορωνοϊού τζαι του κοπελλουθκιού. Επίσης, δεν αθθυμούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ενθουσιάστηκα με κάτι σχετικό με τη δουλειά μου.

Εχτές σε κάποια φάση εδιερωτήθην: Εαν πιάεις την Ερυκίνη τζαι φκάλεις που μέσα τα βιβλία, τες ταινίες, τες υπαρξιακές συζητήσεις, τζαι το ενδιαφέρον για τη ψυχολογία, τι μεινίσκει; 

Τίποτε εν η απάντηση. 

Ίσως ναν τούτον που λαλούν υπαρξιακόν κενό, δεν ξέρω. 

Εχτές επέρασα δύο ώρες σε μια συνεύρεση με συναδέλφους τζαι το μόνο θέμα συζήτησης που είχα με πλάσματα ήταν το να απαντώ την ίδια ερώτηση : εεεεε, πως εν το να είσαι μάνα;

Τζαι πραγματικά δεν είχα καμιάν καλήν απάντηση, εννοώ η πραγματική απάντηση μες το νου μου ήταν το "Δεν ξέρω" (εν το είπα πόξω μου βέβαια). Είτε επειδή εν νιώθω τζαι πολλά μάνα (ακόμα δεν έκαμα το ρόλο κομμάτι μου), είτε επειδή κυριολεκτικά δεν έκατσα ποττέ να το σκεφτώ (που χρόνος για πράματα όπως σκέψη). Τέλοσπάντων, βαρετό, ήταν ούλλο βαρετό. Τζαι εν ήταν τα άλλα πλάσματα που ήταν βαρετά, ήμουν εγώ. 

Έτσι που λαλείς αγαπητέ/ή αναγνώστη/αναγνώστρια, τα 36 βρίσκουν με νομίζω άλλον πλάσμαν που τζείνον που έξερα ή μάλλον σε σύγχιση για το τι πλάσμαν είμαι πλέον. Εν ξέρω, ίσως η Ερυκίνη ναν κάπου τζιαμέ τζαι να πρέπει να την ξαναέβρω κάπως ή η Ερυκίνη τζείνη να έδωκεν τη θέσην της σε μιαν άλλη, καινούργια, που πρέπει να τα έβρω μαζί της, να την έβρω. 

Ποιος ξέρει. 

(η ομφαλοσκόπηση σταματά δαμέ γιατί το τέκνον εξεκίνησεν να ταράσσει τζαι η τζοιλιά να κουρκουρίζει. Ώρα για πρωινό. Ναι, η αγαπημένη φάση της μητρότητας τούτες τες μέρες εν τα πρωινά. έσιει χάζι να είμαστε 3 στο τραπέζι να τρώμε τα κοφλειξ μας. Χρόνια μου Πολλά. Ελπίζω αγαπητοί να σας ξαναέβρω, να σας ξαναπρήξω σύντομα)

UPDATE: τωρά είδα ότι το προηγούμενο μου ποστάκιο ήταν που τον Ιούλη, άρα εν έσιει τζαι πάρα πολλυν τζαιρόν (αντικειμενικά τουλάχιστον, υποκειμενικά ενόμιζα ότι εν πολλά παραπάνω)

   

Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθουυυυύμε

(αρέσκει μου πολλά τούτον το τραούδιν)

Πε, αγαπητέ αναγνώστη, όι, πε, πόσος τζαιρός επέρασεν, πόσα χρόνια, που την τελευταία φορά που έγραψα υπαρξιακόν πόστ (ποιος είμαι και που πάω, τι είναι η ζωή, τι είναι ο άνθρωπος) που το γραφείο, κωλοβαρώντας (που λεν τζαι τα καλαμαράκια) αντί να δουλεύκω.

Χρόοοονια. Που τζείνες τες όι τζαι τόσον ένδοξες μέρες του διδακτορικού στο Βέλγιο, που προτιμώ να μην θυμάμαι. Σήμερα, που εν έσιει κανένα στο γραφείο (γιατί τζαι οι εγγλέζοι πιάννουν άδειες τον Αύγουστο) τζαι δεν έχω τίποτε, ειλικρινά τίποτε να κάμω, ήρτεν η ώρα να σου κλαφτώ.

Είμαι σίουρη ότι εν τα επεθύμησες καθόλου τούτα. Ούτε εγώ.

Το πρόβλημα μου αγαπητέ αναγνώστη/στρια, εν ότι (ναι ναι εννά το πω) είμαι 30 χρονών τζαι ακόμα δεν ξέρω τι μου γίνεται.

Σε 2 μήνες τελειώνω που τούτη τη δουλειά τζαι πρέπει να έβρω μιαν άλλη επειγόντως (γιατί πιερώννουμεν τζαι ενοίκιο στο Λάντον) τζαι αν με ρωτήσεις, που με ρωτούν ούλλοι, ίντα δουλειάν θέλεις ακριβώς δεν ξέρω τι να τους πω. Φίλε μου, ετέλειωσεν το μάστερ, ετέλειωσεν το διδακτορικόν, τελειώνει τούτη η δουλειά, τζαι πάλε ίνταλως τα καταφέρνω είμαι στα ίδια διλήμματα.

Θέλω να κάμω έρευναν. Τούτον ξέρω το. Θέλω να γίνω καθηγήτρια; θέλω να γινώ ΡΙ; θέλω να γράψω πρότζεκτ; Εν είμαι ακριβώς σίουρη (ψιλοβαρκέ να σου πω την αλήθκεια). Τζαι αν ναι, ίντα θέμα, σε ποιο πανεπιστήμιο, σε ποια χώρα; (γιατί κάπου στο βάθος του υποσυνείδητου μου αγαπητέ αναγνώστη αχνοφαίνεται το ΠανΚυ, ή το όνειρον του ΠανΚυ, γιατί ποιος ξέρει πως εν η πραγματικότητα πλέον).

Τζι αν δεν θέλω να κάμω τίποτε που τούτα ούλλα, τότε τι;

Τούτη η ζωή ρε παιδί μου να μεν σάζεται με τίποτε. Δηλαδή, πέραν της σχέσης, τίποτε άλλον σταθερόν δεν έχω. Τζαι το σιηρόττερον ένι ότι όσον με φρικάρει τούτη η αστάθεια τζαι αβεβαιότητα, άλλον τόσο με φρικάρει η ιδέα των σταθερών πραμάτων.

Με λλία λόγια, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα είναι η αγάπη σου.

Τζαι μέσα σε ούλλα τα άλλα να έχω τζαι τη σχέση που θέλει να γινεί πατέρας (έβαλεν μπρος το σχέδιο γάμος-σπίτι-οικογένεια-πρόβατα-φουκου, ναι ναι, τα πρόβατα τζαι η φουκου εν αδιαπραγμάτευτα). Μα για να γινεί κάποιος γονιός πρέπει πρώτα να μεγαλώσει ο ίδιος. Τζαι εγώ νομίζω απέχω ακόμα.


ΥΓ: τούτον εν έναν ακόμα ποστ που εγράφτηκεν κυρίως για μέναν. ίσως να μεν κάμνει νόημαν σε σέναν αγαπητέ αναγνώστη, αλλά εν πειράζει, άντεξε με λλίον.

Σιγή

Η Δευτεριάτικη διαδρομή μου που το ένα νοσοκομείο στο άλλον ήταν όπως πάντα χαώδης. Μιαν ώρα στην κίνηση. Κάμνουν έργα στο δρόμο τζαι κάθε Δευτέρα το ίδιο στόρυ. Μόνο που εχτές ήταν σιηρόττερα. Στην Τρίτη άμπουλα (καθαρά κυπριακά) που επέρασεν έξερα ότι ήταν σοβαρόν ότι τζι αν εγίνην. Πιάννεται η καρκιά μου με τες άμπουλες (ίντα φράση το «πιάννεται η καρκιά μου», α;).

Λλιον μετά ο λεωφοριατζής ανακοίνωσεν ότι το λεωφορείον εν on diversion γιατί το Bank εν κλειστό (τζαι η δουλειά μου εν τέλεια δίπλα ρε γαμώτο). Γάμα τα. Επετάχτηκα πόξω τζαι είπα ας το πάρω περπατητή (εννά φτάσω πιο γλήορα), γλήορον περπάτημαν, είχα ήδη αρκήσει. Ώσπου τζαι έφτασα στο Bank.

Τζιαμέ εκοντοστάθηκα. Στη μέση της διασταύρωσης ένα Scania (φορτηγό για όσους δεν είναι φορτηγατζίες/συγγενείς φορτηγατζίων) τζαι μια μπλε τέντα. Δίπλα που την τέντα έναν άσπρο κράνος. Ποδηλάτης. Εσταμάτησα στο πεζοδρόμιο, όπως τζαι οι υπόλοιποι. Εκοίταξα τα πλάσματα γυρόν μου, τα σοκαρισμένα τους πρόσωπα, τα γεμάτα τους μμάθκια. Νομίζω εν είδα ποττέ τόσο συναίσθημα σε λονδρέζικες φάτσες. Σίουρα όι τούτον. Το φόβο. Ή μάλλον δέος. Δέος εν πιο σωστή λέξη. Το δέος μπροστά στο θάνατο. Εξεκίνησα να νιώθω τζαι τα δικά μου μμάθκια να γεμώννουν. Εσκέφτηκα ότι τζαι στο δικό μου πρόσωπο κάποιος θα έβλεπε την ίδια έκφραση. Σε κάποια πράματα είμαστεν ούλλοι οι άνθρωποι ίδιοι υποθέτω.

Τζαι κάπου τζιαμέ εσυνειδητοποίησα το παράδοξον. Ησυχία. Παντελής σιγή. Εκκωφαντική σιγή. Πιθανώς να μεν έσιει πιο εκκωφαντική σιγή που τούτη την πρωτόγνωρη μέσα στο κέντρο της πόλης. Ο δρόμος εν είσιεν αυτοκίνητα. Τέσσερα-πέντε λεωφορεία, παρκαρισμένα, όφκερα. Οι άνθρωποι στο πεζοδρόμιον εστέκουνταν σαστισμένοι, αμίλητοι. Τούτοι οι εγγλέζοι ρε παιδί μου. Στωικοί. Έστησα φτιν, μπας τζαι ακούσω λεπτομέρειες για το τι έγινε, αλλά τίποτες. Η τραγωδία έμεινεν ανείπωτη. Απλά εκοιτάζαμεν την τέντα πίσω που τες λωρίδες της αστυνομίας τζαι ο ένας τον άλλο. 

Μετά που λλίον εξεκίνησα να περπατώ προς τη δουλειά μαζί με άλλους παρευρισκόμενους που τζαι τζείνοι αρκέψαν σιγά σιγά να περπατούν, όι σε λονδρέζικο ρυθμό, αλλά αργά, σαστισμένα. Έριξα πίσω μου κλεφτές μαθκιές προς την τέντα, όι ότι επερίμενα να γινεί κάτι, έτσι. Ίσως ένιωθα το λλίον προσβολή σε τζείνον το πλάσμα κάτω που την τέντα, να του γυρίσω την πλάτη. Ο κοστουμαρισμένος κύριος πίσω μου έκαμεν το ίδιον. Τζαι εσταυροκοπήθηκε. Νομίζω εν εξανάδα κάποιον δαμέ να κάμνει το σταυρό του, καθολικό για ορθόδοξο. Είσιεν μιαν κάποιαν οικειότηταν η πράξη.

Προχωρώντας στα επόμενα φώτα η βουή της πόλης εξεκίνησεν να πνίγει την ησυχία. Εσυνέχισα να ρίχνω μαθκιές πίσω μου, ώσπου η τέντα εχάθηκεν που το οπτικό πεδίο.

Μερικές ώρες μετά επιστρέφοντας σπίτι που τον κινηματογράφο επρόσεξα το headline στα σταντ των εφημερίδων στο σταθμό. Woman cyclist killed by lorry in city. 

ΥΓ: εν πολλά παράξενον τι μπορεί να τζίσει νιου πλασμάτου. Τον τελευταίο τζαιρό γίνουνται τόσα πολλά πράγματα, στην Κύπρο, στην Ελλάδα, προσωπικά δικά μου, υπάρχουν τόσα πολλά θέματα για τα οποία θα μπορούσα να γράψω, αλλά που ούλλα τούτον ήταν που με ώθησε να ξαναμιλήσω, τζείνα τα λλία λεπτά κοινής σιγής που εμοιραστήκαμεν με αλλους συνανθρώπους σε μια διασταύρωση.     

Στο διάδρομο

(ποστ γραμμένον πάνω σε μιαν κόλλαν που έφερεν ο ταχυδρόμος προχτές)

Μάλιστα. Εκατάφερα τα τζαι εκλειδώθηκα πόξω πόσσω μου. Με κλειθκιά, με τηλέφωνον, με τίποτε. Πάλε καλά που εκλειδώθηκα πόξω που το διαμέρισμαν, αλλά μέσα στο κτίριο. Ευτυχώς σήμερα η σχέση εννά σχολάσει νωρίς. Τζαι ευτυχώς στην μιαν ώρα αναμονής ήβρα εν τέλει μιαν πένναν στην είσοδο τζαι τούτην την κόλλαν να περάσει η ώρα πιο εύκολα.
 
Τζαι (αν θέλει ο Θεός) τι νομίζετε ήταν το πρώτον πράμαν που μου ηρτεν να κάμω με την πέννα; Να ζωγραφίσω!!! Ας πούμεν, πόθεν στα πόθθε; Εγώ έχω να ζωγραφίσω που το σχολείο, που τζείνα τα τραγικά μαθήματα τέχνης. Τζαι ξέρετε γιατί; Γιατί απλώς εν μπόρω να ζωγραφίσω, εν μου γιουτά πως το λεν; Βασικά, σχέδιον επιπέδου προ-νηπιαγωγείου. Ούφφου ίνταλως τα κατάφερνα στην τέχνη; Α, ναι, εν τα κατάφερνα. Μέχρι στιγμής επροσπάθησα να σχεδιάσω ένα πρόσωπο (προφίλ τζιόλις όι ανφάς, έτσι για να σιει τζι ενδιαφέρον τρομάρα μου), έναν φτερό του μπάντμιντον (μεν ρωτάτε γιατί, η σχέση επεκτείνεται τρομακτικά στο ασυνείδητο μου), τζαι έναν κύβο (έτσι κάτι σχετικά εύκολο, για να ξεπεράσω την απογοήτευση των προηγούμενων προσπαθειών). Τον κύβον εκατάφερα τον αν μη τι άλλο. έννεν πολλά ίσιες οι γραμμές, αλλά εν κύβος.

Τέλοσπάντων, αφού με τη ζωγραφική εν μας εφκήκεν ίσως να εδοκιμάζαμεν λλίην ποίηση; Όπως ακριβώς στα μαθήματα της τέχνης στο σχολείο (αφού εν τα κατάφερνα με τα παστέλ, ο καθηγητής εδίαν μου στιχάκια να κάμω ρίμες). Πούντον όμως τωρά που το χρειάζουμαι έναν έναυσμα; Εν μου έρκεται τίποτες ρε γαμώτο. Αμαν σας λαλώ ότι τούτη η ζωή σκοτώνει τη δημιουργικότητα λαλείτε με υπερβολική. Έτα τωρά. Χρόνος άπλετος να χαθώ στες σκέψεις μου, αλλά πούντες; Το απόλυτο κενό.

Οπόταν μια εν η λύση. αυτόματη γραφή για έναν ποστ, τόπον έσιει ακόμα η κόλλα (ευτυχώς τα σχέδια έκαμνα τα μιτσιά).

Χμμ... Που λέτε, η ζωή τούτη εν ώρες ώρες τόσον βαρετή. Τίποτε παλαβόν εν συμβαίνει πλέον, παλαβό με την έννοια του του τρελού/αναπάντεχου. Εν τόσον... ρουτίνα ρε παιδί μου που ακόμα τζαι το να κλειδωθώ έξω πόσσω μου εννεν ούτε ιδιαιτέρως ενοχλητικόν, ούτε λόγος δυσπυρκού, αλλά κάτι διαφορετικό ρε παιδί μου. Τραγικόν, έννε; Τούτες τες μέρες νιώθω το πολλά. Το σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι. Πως αντέχει ο κόσμος ρε παιδί μου τούτον το πράμαν; Τη φθορά της καθημερινότητας που λαλούσιν. Μάντα φθορά, αποσύνθεση καλλύττερα. Τζαι έννεν η έλλειψη διαφορετικών διαστηριοτήτων (που εν τζαι τούτον), απλά η έλλειψη ενδιαφέροντος. Που πάεις στη δουλειά τζαι δουλεύκεις. Παραγωγικά τζαι αποτελεσματικά. Τζαι κόφκεις με τους συναδέλφους σου τες συνηθισμένες, βαρετές κουβέντες. Τζαι με τους υπόλοιπους που ξέρω δαμέ δηλαδής. Εν έσιει φιλοσοφικά ή υπαρξιακά ερωτήματα ή έστω σουρεαλιστικά βρε παιδί μου (πχ. are we humans or are we dancers? κλασικές στιγμές βελγικού μεγαλείου). Έσιει ερωτήματα επιβίωσης, αλλά όι ύπαρξης.

Τέλοσπάντων, τι να συζητούμεν. Μόλις ήρτεν η σχέση. Επιτέλους. Ώρα για καφέ. Τζαι κατούρημαν. Όχι απαραιτήτως με τούτη τη σειρά

ΥΓ (εκ των υστέρων): η πρώτη ερώτηση της σχέσης ήταν "γιατί εν επίες κανέναν γυρό να περάσει η ώρα;" - Με τες ροζέ τες παντόφλες με τα αστεράκια τζαι τες καρδιούλες:::!!! Πάεις καλά;; Τζαι η δεύτερη: χμμμ θορώ την κόλλα γεμάτη... έγραψες το επόμενον σου ποστ?? - ίνταλως το κατάλαβες;;

Πέντε χρόνια μετά

Ξέρετε τούτην την ερώτηση που σε ρωτούν στες συνεντεύξεις (ή που με ερωτούσαν στες αιτήσεις που έκαμνα στα πανεπιστήμια): Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε πέντα χρόνια;
Μιλούμεν, η σιηρόττερη μου ερώτηση. Που να ξέρω τι εννά γινεί σε 5 χρόνια ρε φίλε; 5 χρόνια εν πολλά, εν μπορώ να "δω" τόσον μακριά.

Τζαι εν η αλήθκεια πριν 5 χρόνια εν θα μπορούσα να προβλέψω πως εννάν η ζωή μου σήμερα. Αλλά κυρίως εν θα μπορούσα ποττέ να προβλέψω ότι μετά που έναν τεράστιον κύκλον, θα έβρισκα τον εαυτό μου πάνω κάτω στο ίδιο σημείο.

Τζαι μετά λαλούν σου ότι μαθαίνεις με τες εμπειρίες, τη ζωή κλπ. Εγώ πάλε..... Ακριβώς 5 χρόνια μετά εξακολουθώ να βιώνω την ίδια σαντανωσιά που εβίωνα 5 χρόνια πριν (τζαι εκλαίουμουν σας δαμέ). Με λλία λόγια εξακολουθώ να μεν ξέρω τι μου γίνεται.

ΥΓ: ας μην είμαστεν μηδενιστές που τότε επήλθεν λλίον η μάθηση στο κομμάτι της δέσμευσης (εν σιέζουμαι πλέον τόοοοσον πολλά). Κάτι εν τζαι τούτον.

Βία στην οικογένεια

Στην γραμμή για τη Βία στην οικογένεια ήμουν 4-5 χρόνια εθελόντρια, νομίζω ώσπου τζαι έφυα για Βέλγιο.

Ούφφου το να κρατώ τη γραμμή δεν μου άρεσκεν τίποτε. Που την άλλη έξερα πόσον εδυσκολεύκουνταν τα παιθκιά τζαι εθέλαν βοήθεια σε τζείνον το 6-10, που την ώραν που εσκολάνναν οι λειτουργοί ως τες 10 που η γραμμή γυρίζει στην αστυνομία. Κρίμας, όποτε κάμνουν σεμινάρια τα παιθκιά παν κάμποσοι στην εκπαίδευση για να πιαν το χαρτί (τζαι να το βάλουν στο βιογραφικόν) αλλά λλίοι συνεχίζουν τον εθελοντισμόν. Τέλοσπάντων, άλλη ιστορία τούτη.

Εσκέφτουμουν θυμούμαι πως δεν ξέρω πως αντέχουν τούτα τα πλάσματα να ασχολούνται με ενδο-οικογενειακή βία κάθε μέρα. εγώ είχα τη γραμμή μια φορά κάθε 2 εφτομάδες για 4 ώρες τζαι τες παραπάνω φορές εν εχτύπαν καν το τηλέφωνο. αλλά είχα τζείνον τον κόμπο στο στομάσιη. Μόνο που το θυμούμαι, χαλά με.

Επεράσαν χρόνια που τότε που είχα τη γραμμή τζαι επαφή με τον Σύνδεσμο, τζαι ελπίζω να άλλαξαν λλίον τα πράματα που τότες. Θυμούμαι τες ιστορίες των λειτουργών τζαι τζείνες τες 1-2 γεναίτζες που μου ετηλεφωνήσαν εμέναν. Μεγάλες σε ηλικία. Που έπρεπεν να υποφέρουν την βία σωματική ή ψυχολογική των αντράων τους. Γιατί έτσι έπρεπεν. Γιατί εν θα επιένναν ποττέ στην αστυνομία να καταγγείλουν τον άντραν τους. ήταν αντροπή. Γιατί είχαν κοπελλούθκια, τζαι εν υπάρχει η έννοια του διαζυγίου. έπρεπε να μείνουν για τα κοπελλούθκια τους. Ετηλεφωνούσαν όμως μέσα μέσα γιατί κάπου έπρεπεν να τα πουν. Να ξαλαφρώσουν.

Θυμούμαι τζαι τζείνες ούλλες τες υποθέσεις που εφτάνναν στα φκιά μου, που μια γεναίκα επίεννεν στην αστυνομία τζαι συχνά η προτροπή ήταν "πάεννε σπίτι σου, έβρε τα με τον άντρα σου". Γιατί η βία εμεταφράζετουν ως "προστριβές" (όπως ακριβώς επαρουσιάστηκεν στα μέσα η υπόθεση τούτης της καημένης της κοπέλλας). Τζαι ποττέ εν ξέρεις, μπορεί όντως ναν προστριβές (δηλαδή καυγάες στους οποίους συμπράττουν τζαι οι θκυό). Παράξενη λέξη, εξισώννει τα δύο μέρη, εν έσιει θύτη τζαι θύμα, έσιει θκυό που τσακκώννουνται. όσον είχα τη γραμμή, που ούλλα τα τηλεφωνήματα που έπιασα, έναν, μόνον έναν ήταν τέθκοιας φύσης, προστριβή. Τα υπόλοιπα εν θα τα περιέγραφα έτσι. Αλλά άτες, εν ξέρεις.

Τζαι θυμούμαι επίσης τζείνα τα θκυό τηλεφωνήματα που πλάσματα που δεν ήταν θύματα, αλλά εξέραν. Γειτόνοι, συγγενείς, ποιος ξέρει. Καμιά φορά τζαι τα ίδια τα άτομα (που αντρέπουνται να πουν ακόμα τζαι σε ένα ανώνυμο τηλεφώνημα ότι κάτι τέθκοιον συμβαίνει έσσω τους, τζαι προτιμούν να πουν το 'έχω μια γνωστή/συγγενή'). Εν μπορείς να ξέρεις τζαι εν έσιει τζαι σημασία να είμαι ειλικρινής. Τζείνον που έσιει σημασία εν ότι τζαι τες θκυό φορές που μου ετηλεφώνησεν κάποιος που έξερεν, στη φράση "γραφείο ευημερίας" εκλείαν μου το τηλέφωνο. Τζαι στες θκυό περιπτώσεις επεριλαμβάνετουν ανήλικος. υποθέτω κανένας εν θέλει να ανακατωθεί σε τέθκοιον επίπεδο..

Που τούτην την τραγική ιστορία εγώ εκράτησα ότι η οικογένεια τούτου του ανθρώπου, παρά τες "προστριβές", ας τες πούμεν έτσι, επροσπάθησεν να πείσει τούτην τη γεναίκα να πάει πίσω στον άντραν της. Γιατί έτσι "πρέπει", να μεν διαλύεται μια οικογένεια για τέθκοια πράματα. Μόνο που κάποια πράματα διαλύουν στην ουσία μιαν οικογένεια έτσι τζι αλλιώς, ακόμα τζι αν εν οικογένεια στα χαρκιά.

Τέλοσπάντων, εν έχω κάτι να πω. Απλά εσκέφτουμουν το πολλά σήμερα. Τζείνον το πρώτον τηλεφώνημα που έπιασα στη γραμμή, που μια γεναίκα αρκετά πιο μεγάλη μου, που έκλαιεν τζαι ελάλεν μου (εμέναν, μιας σίνγκολ μιτσιάς) για τον άντρα της. Τον οποίο δεν επρόκειτο να αφήκει ποττέ. Θυμούμαι πως μέσα μου τζείνη η φωνή ετσιρίλλαν "παναγία μου, σήκου φύε, σήκου φύε, μεν το ανέχεσαι". Αλλά εν εμπόρουν να πω έτσι πράμαν. Απλά εκλείσαμεν με την επίγνωση ότι εν θα έκαμνεν τίποτε. Μόνον υπομονή. Τζαι τι υπομονήν....

Μεν την παρεξηγείτε. Εν εμπορούσεν να πάρει την απόφαση. Τζαι η απόφαση πρέπει ναν απόφαση του πλασμάτου, κανενού άλλου (εκτός τζαι αν εν βία ενάντια σε ανήλικους). Τζαι εν μεγάλη, πολλά μεγάλη απόφαση να πάρει μια γεναίκα εναντίον του άντρα της (που τον αγαπά πιθανώς). Εν ακόμα πιο μεγάλη απόφαση άμαν η αστυνομία, οι δικοί σου, το χωρκόν, η κοινωνία γενικότερα προωθεί τζείνην την ιδέα. Της ανοχής για το "καλόν" της οικογένειας.

Ας ελπίσουμεν ότι γινούμαστεν λλιόττερον ανεχτικοί σε κάποια πράματα. Μακάρι.

ΥΓ: Ίσως τίποτε που τα πιο πάνω να μεν σχετίζουνται με την υπόθεση που υπάρχει τωρά στες ειδήσεις. απλά γράφω τους συνειρμούς μου, που μπορεί ναν σχετικοί, μπορεί τζαι όι.
ΥΓ2: Λλίον αντροπή παρακαλώ. Κανεί τα όσα επεράσαν τα πλάσματα. Μεν βάλλετε φωτογραφίες τους στα ιντερνέθκια. Εν υπάρχει λόγος πέραν της ικανοποίησης της περιέργειας του θεατή. Απλά εν χρειάζεται.  

Ελλειψη κινητοποίησης...

(μετά που 10 ώρες μπροστά στον υπολογιστή, οι 5 που τες οποίες αναλωθήκαν στο γιουτούμπιν τζαι οι υπόλοιπες στο γράψιμο 2 γέρημων σελίδων που αύριο θα τες ξαναθκιεβάσω τζαι θα τες ξαναγράψω που την αρκή γιατί εν Π-Α-Τ-Α-Τ-ες αντιναχτές, αποφάσισα να μπλογκάρω λλίον να σας πω τον πόνο μου. Ιτ τερνς άουτ, είχα το τούτον στα πρόχειρα μου, γραμμένο δεν θυμούμαι πότε, αλλά λαλεί τα ούλλα πάνω κάτω, οπόταν δημοσιεύκεται σήμερα εν μέσω νοητικής τσιριλλιάς.)


Εν ξέρω πως τα κατάφερα να με βάλω ξανά σε τούτη τη θέση.
Τζαι μάλιστα για τόσο τζαιρό.

Εχτές η πολωνέζα η παρέας, που εν καλή εν γρουσή αλλά μπορεί να εν πολλά αυστηρή με τους ανθρώπους, εμίλαν μου για την κολλητή της πίσω στην Πολωνία, που δεν ταράσσει να γράψει το μάστερ της να τελειώνει. Επέκρινεν την για το πόσον τεμπέλισσα ένι που δεν γράφει 50 σελίδες να πιάει το χαρτί τζι ας το πετάξει μετά. Εν κρίμαν άλλωστε, εν τόσον κοντά.

Εγώ εν ελάλουν τίποτες. Εν μπορώ να πω ότι εν εβίωσα την έλλειψη κινητοποίησης. Πως εν καταλάβω τι σημαίνει να είσαι κολλημένος. Εβρέθηκα τζιαμέ πριν λλία χρόνια. Τζαι είμαι τζιαμέ. Πάλε.

Ο κόσμος άρκεψεν να ρωτά πως προχωρά το βιβλίο. Για ημερομηνίες. Εγώ πάλε θορώ Wire (γιατί εν απλά άπαιχτο), θκιαβάζω ειδήσεις, γιατί γίνουνται πράματα γυρόν μας πολλά πιο σημαντικά που το παλιοβιβλίον. Ασχολούμαι με την οικογένεια μου, τζαι με τους φίλους μου, που έχουν ουσιαστικά θέματα να αντιμετωπίσουν. τζαι ξοδεύκω τζαι το χρόνο μου σε πελλάρες. πολλές πελλάρες. ούλλες τες πελλάρες. φτάνει να μεν περιλαμβάνουν θκιάβασμαν τζαι κοινωνικοποίηση (εβαρέθηκα τζαι τα πλάσματα πιον). Δηλαδή τηλεόραση.

Τalented but lazy είπεν εχτές η Πολωνέζα η παρέας. Αλλά έννεν ακριβώς έτσι. ούτε τεμπελιά ένι, ούτε τίποτες. ούτε έλλειψη στόχου. Η πιο συχνή αντίδραση φίλων άμαν συζητούμεν το θέμαν εν η υπενθύμιση του τι με περιμένει στο τέρμα, λες τζαι δεν τα ξέρω ούλλα τούτα που μόνη μου έτσι τζι αλλιώς. Υποθέτω το ίδιο θα έκαμνα τζαι εγώ.
"Θα είσαι ελεύθερη μόλις τελειώσει. Θα πάεις να μείνεις με το φίλο σου. Θα έβρεις κάτι που να σου αρέσκει παραπάνω να κάμνεις. Θα πάεις Μεξικό. ακόμα ένας λόγος να θέλεις να τελειώσεις πιο γρήγορα. όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύττερον."

Μόνο που εν βοηθά.
Σε τούτη τη φάση τίποτε δε βοηθά.

Ξέρω/υποθέτω/ελπίζω ότι σε κάποια φάση το σύστημα θα πάρει μπρος. Μόνον που εγώ δεν έχω χρόνο να περιμένω, ούτε τρόπο να επιταχύνω τη διαδικασία.

Έτσι είμαι εγκλωβισμένη μες την ενοχή.

Πάλε.

Επόμενος στόχος στη ζωή: να έβρω μια δουλειά που ναν δουλειά, έτσι απλά. Ψυχρά. Να μεν έσιει συναισθηματικό αντίκτυπο πάνω μου. Κανεί.

Η δική μας ΕΡΤ ?

Εχτές στο Βέλγιο έβρεσιεν (τι παράξενο) παρά την σχετική ζέστη. Ο τζαιρός εν επέτρεπεν πολλά πολλά που άποψην μετακινήσεων. Μέσα με καφεδάκιν. Εγώ λάττε (τρομάρα μου), ο παρέας ο Π (ακόμη περισσότεροι Κύπριοι στις Βρυξέλλες) με καφέ φραπέ επιμένοντας να δει ωσπου μπορεί να φτάσει η δημιουργικότητα του Βέλγου καφετζή που ιδέαν δεν έσιει το πως γίνεται ο φραπές.

Τελοσπάντων, αφήνω τες εισαγωγές το θέμαν εν σοβαρόν. Ο παρέας ο Π. που λαλείτε με τον οποίον άμα βρεθούμεν κόφκουμεν πππιιιιιιιιιιι κουβέντες να θέλεις, είπεν μου ανάμεσα σε άλλα κουβέντες που δεν εφτάσαν στα φκιά μου (τυχαίο; δε νομίζω. αφού θκιαβάσω φιλελεύθερον επίσημη προεδρική φυλλάδα, ίντα μπου καρτεράς;).

Ελάλεν μου που λαλείς, ότι κάτι παίζει με τα κανάλια. τζαι γίνουνται τζαι ούλλα μουλωχτά.
όπως το κατάλαβα:

καταρχήν, τα ιδιωτικά μας κανάλια εν έχουν ριάλλια να πιερώσουν την ιδιωτική τους ψηφιακή πλατφόρμα (εν τζαι καταλάβω πολλά που τούτα τα πράματα, έχουν πάντως μιαν τα ιδιωτικά τζαι μιαν το ΡΙΚ).

http://www.kathimerini.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=135847&show=Y 

Τζαι τωρά πασκίζουν ούλλοι να δουν πως θα σωθούν τα ιδιωτικά κανάλια (γιατί αραγες σου?? επιάσαμεν εργολαβία το κράτος να σώζει ιδιωτικές επιχειρήσεις?? αν εν έτσι να τες σώσει ούλλες, όχι διακρίσεις, όχι δύο μέτρα και δύο σταθμά).

Ε τζαι ποια εν η λύση?? Να πιαν τα ιδιωτικά κανάλια την πλατφόρμα του ΡΙΚ που συμφέρει. Σωστά??
http://www.kathimerini.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=136976&show=Y

Πράμαν που θα σημαίνει αν εκατάλαβα καλά, ότι το ΡΙΚ θα μεταφερθεί στην ιδιωτική, το κράτος θα πιερώννει για άδειαν της Βέλιστερ τζαι χμμμ.... το ΡΙΚ πλέον εν θα έσιει πρόσβασην ως τον Πύρκον Τηλλυρίας, αλλά οι γιαγιούδες θα μπορούν να θορούν τους Εφτά ουρανούς απρόσκοπτες. Σωστά?

http://www.kathimerini.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=137030&show=Y

Τζαι ενώ η συγκεκριμένη κίνηση στην ουσία θα κοστίσει του φορολογούμενου (θα πιερώννουμεν ιδιωτικήν ψηφιακήν πλατφόρμαν να σώσουμεν τα ιδιωτικά κανάλια αν εκατάλαβες), ποτζεί τα φέρνουν, ποδά τα φέρνουν τζαι πάλε.... τσουπ φταιει η δημόσια τηλεόραση. Τζαι τζιαμέ που τα ιδιωτικά κανάλια φκάλλουν εν φκάλλουν τον μήνα, ο Χάσικος είπεν μας "το ΡΙΚ δεν κινδυνεύει να κλείσει", θέλει απλά νοικοκύρεμα τζαι να αποφασίσουμεν τι χαρακτήρα θα έσιει.

http://www.kathimerini.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=137072&show=Y

Τι εννοεί ο ποιητής δεν ξέρω. Αφήνω το στην κρίση σας.
Έναν πράμαν ξέρω. Ο Χάσικος ΔΕΝ μπορεί να ασχολείται με το συγκεκριμένο θέμα. ΔΕΝ γίνεται. Πρέπει να πει υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων ας αναλάβει κάποιος άλλος.

Τζαι αν ο Χάσικος δεν το πει, πρέπει κάποιος άλλος να τον παύσει. ΔΕΝ γίνεται. Τούτον το πράμαν ΔΕΝ γίνεται.

Ακόμα τζαι σε μια γελοιότητα κράτους, έστω τζαι λλία προσχήματα, κάποιος, κάπου, κάποτε.

(Αλλά εννά μου πεις δαμέ ο ίδιος ο Πρόεδρος ομπρός στα μμάθκια μας πάει περίπατο με το τζετ το Ρώσου κολλητού του, ο Χάσικος μας επείραξεν;;)

Τζαι κατά τα άλλα καθούμαστεν τζαι συζητούμεν πελλάρες, πελλάρες, πελλάρες. Πόσον ζώα θεέ μου, πόσο ζώα. Γιατί ούλλα γίνουνται ομπρός μας, εν έχουμεν καμία μα καμία δικαιολογία ως λαός. Τούτα γίνουνται εν γνώση μας, αφήνουμεν τα τζαι γίνουνται.

Στην Κύπρο (3)

Πιο πολλά από ποτέ φέτος ένιωσα να μειονεκτώ στο θέμα το γλωσσικό. Ας πούμεν με το που μπαίνεις στο αεροδρόμιο νιώθεις το. Πρέπει να μάθω ρωσικά. Τα ρωσικά εν τα νέα αγγλικά.

Ως τζαι στα καραόκε του παραλιακού στη Λεμεσό (μεν νομίσετε εν πόξω που ερέξαμεν μόνον) είσιεν τρεις επιλογές στο τραούδι: ελληνικά, αγγλικά τζαι ρώσικα !!!

Λαλεί τζαι η σχέση, "εν έχουν οι κυπραίοι περιέργεια να μάθουν τι στ'ανάθεμα λαλούν τούτες ούλλες οι ταπέλλες? εγώ ήταν να σπάσω".

Ρώσικα τζαι κινέζικα. Εννά μου πεις, τι σε πειράζει? τα εγγλέζικα τόσον τζαιρόν εν σε επειράξαν, ούστ κρυφο-αμερικανάκι.

Εν ξέρω πειράζει με. Όι τόσον τα ρώσικα, ούτε καν οι ρώσσοι τζαι οι ρωσσίδες (σε αντίθεση με τη βελγίδα συνάδελφο που δεν της άρεσε η Κύπρος καθόλου φέτος γιατί συνάει άσιημον κόσμον είπεν τζαι εν θέλει να ξανάρτει).

Πειράζει με τζείνον το αίσθημαν που μου αφήνει ο τόπος μου τζαι οι άνθρωποι της (οι μεγαλοεπιχειρηματίες να ξιούμαστεν). Τζείνον το ελείψαν τα ριάλλια, οπόταν κάμνουμεν εκκαθάριση στοκ, πάρτε ότι θέλετε, όσα θέλετε, απλά πάρτε. Είμαι παράλογη λέτε?

Γιατί θκιαβάζω ακόμα Φιλελεύθερο

Γιατί κάμνω ανεπίσημη έρευνα πεδίου (πως λέμεν το field study στα ελληνικά???) για τες αντιλήψεις των συμπατριωτών μου. 

Μετά λοιπόν που ένας αστυνομικός επυροβόλησεν 3 φορές έναν ληστή (η μια στο μέτωπο παρακαλώ) το τι ελέχθη στο ιντερνετ δε λεγεται. Δεν θα ασχοληθώ αν έπρεπεν ή όι να το κάμει (εννά έπρεπε να ήταν αυτονόητον το όι έννε??). Έννεν τούτον το θέμα μου. 

Τα σημεία που θα έθελα να θείξω που ούλλα όσα εθκιάβασα στο σάιτ του φιλελεύθερου εν θκυό:

Πρώτον τούτον το σχόλιον (έσιει τζιάλλα δαμέ για όποιον αντέχει) που κάποιον αναγνώστη που λαλεί:

Καλά έπραξε ο αστυνομικός. Θα μπορούσε βέβαια να μην τον σκότωνε, αλλά από την άλλη θα είμαστε αναγκασμένοι να τον συντηρούμε για 10-15 χρονάκια... ενώ τώρα με €500 έξοδα κηδείας ξεμπερδέψαμε... (μπορεί να ακούγομαι κυνικός, αλλά αυτή είναι η αλήθεια!) Επιπρόσθετα, σύμφωνα με πληροφορίες, ο ληστής είναι πρώην δεσμοφύλακας ο οποίος απολύθηκε για υπεξαίρεση...

το οποίο θα αφήκω ασχολίαστο γιατί εν ξέρω πως τζαι τι να πω. Απλά για τζείνους που εν το εξέραν έσιει τζαι έτσι ανθρώπους, ανάμεσα μας (έρκεται σου αναουλιατός? τζαι μένα).

Τζαι αφού στο πρώτο άρθρο εθάψαμεν καλά καλά τον δράστη τζαι ανυψώσαμεν τον αστυνομικό που καλά έκαμεν ότι έκαμεν τζαι μπράβο του τζαι κανονικά εν κρεμάλα που θέλουν (όσοι κλέφκουν φούρνους) θκυό μέρες μετά ο αρθρογράφος του Φιλελεύθερου λαλεί τα εξής δαμέ:

Ο 34χρονος ουδέποτε συγκέντρωσε τις υποψίες της Αστυνομίας, ότι θα μπορούσε να ήταν ο δράστης των αρτοποιείων λόγω ακριβώς του γεγονότος ότι δεν το είχε στο αίμα του να είναι κακοποιός.

Επειδή ο αρθρογράφος του Φιλελεύθερου (όπως τζαι η Κυπριακή Αστυνομία άλλωστε) εθκιάβασεν ούλλην τη σχετική επιστημονική έρευνα τζαι εκαταλήξαν ότι έσιει γονίδιον εγκληματικότητας τζαι προφανώς γεννιέσαι εγκληματίας. έσιεις το στο αίμα σου σαν την πίεση μου ένα πράμα που όποτε θκιαβάζω φιλελεύθερο ανεβαίνει, ανεβαίνει, ανεβαίνει....

Τι άλλο θα ακούσουμεν πκιον???
Πάει.
Χρειαζούμαστεν παραπάνω μόρφωση σε τούτο το νησί. Επειγόντως.

ΥΓ: πρέπει να κόψω ΤΖΑΙ το φιλελεύθερο νομίζω, αν θέλω τη ψυχική μου υγεία.

Περί ξενιθκιάς...

(ποστ γραμμένον κάπου το 2012, εν αθθυμούμαι ακριβώς πότε. Ανασύρθηκε που τα έγκατα του μπλόκκερ σήμερα γιατί σήμερα, εψές κατακρίβειαν, αποφάσισα ότι εν τέλει η ζωή εν πολλά μιτσιά για καταναγκαστικές φιλίες)

Εσκέφτουμουν εχτές μετά που το σχόλιο της φίλης Νοορ στο προηγούμενο μου ποστ περί της κατά κάποιο τρόπο δραματοποίησης της ξενιθκιάς.

Τζαι έσιει δίκαιον. its not so bad στο τέλος της ημέρας. έσιει τζαι ίντερνετ. τζαι ακόμα τζαι η μάνα σου στο χωρκόν εννά μάθει να σου μιλά που το σκάιπ (ακόμα εν εκατάλαβε πότε τηλεφωνά, τζαι πότε της τηλεφωνούν να απαντήσει, αλλά ας ένι). Its not so bad.

Που τον τζαιρόν που εμετακόμισα, χρησιμοποιώ ούλλη μέρα το MSN (λόγω σχέσης), σκάιπ μια φορά τη φτομάδα ατ λιστ για κουβεντούα με τες κολλητές τζαι με την οικογένεια, θκιαβάζω μπλογκ στον διπλάσιο χρόνο από πρίν (παρά το γεγονός ότι έχω 10πλάσια δουλειά), γράφω στο μπλόγκ λλιόττερο που πριν αλλά με διαφορετικό κίνητρο (παλιά γιατί ετσακρούσα τόσον πολλά με τα σουρεαλιστικά της κύπρου που αν δεν τα έφκαλλα που μέσα μου ήταν να σπάσω, τωρά κατά ένα 60% για απλήν επικοινωνίαν). Άσε δε οι σειρές. Που τζαι στην Κύπρον εθορούσα δηλαδη τηλεόραση με πάθος, αλλά δαμέ άρκεψα πρώτη φορά τα σερί νύχτα Big Bang, νύχτα Wire (το Wire εν σαν το ναρκωτικό, προσπαθώ να το αποφεύγω), νύχτα House κλπ. Ως τζαι στο Φατσοβιβλίον μπαίνω πλέον. Που στην Κύπρο, χεσμένο. όι απαραιτήτως για να κόψω κουβέντα με κανένα ή να δω φωτογραφίες των φίλων μου που έχουν ζωή μακριά που μένα, απλά θορώ τα feeds τελοσπάντων τι κάμνει ο κόσμος εκεί έξω.

Το πόσο η ανθρώπινη επαφή στηρίζεται πλέον σε ένα κομπιουτερ δε λέγεται. Τζαι τρέμω γιατί το γαούριν μου σε κάποια φάση σύντομα το βλέπω, δεν θα αντέξει, θα λυγίσει (ήρτεν ο τζαιρός του). τζαι εν εντάξει, καλλύττερα που το ίντερνετ παρά τίποτε. Αλλά έτο αγαπητέ αναγνώστη που κάποια πλάσματα εν εφκαριστιούνται με τίποτε. Κλείω το κομπιούτερ αργά τη νύχτα να τζοιμηθώ, τζαι νιώθω σε τζείνην τη στιγμή του Shut down πόσο λλίον ένι. Εν είμαι αχάριστη, είμαι ευγνώμων σε τζείνον που ανακάλυψεν το ίντερνετ, τζαι τες ευτζές μου να σιει που τα 20 μου νύσια. Αλλά εν λλίον ρε γαμώτο. Εν λλίον.

Φυσικά έσιεις τους γνωστούς τζαι τους φίλους που έκαμες δαμέ. Αν έκαμες. Γιατί άμα μετακομίσεις στα 26 σου τζαι ο κύκλος σου εν άλλοι 25-30χρονοι σάστα τζαι εγύρασιν. αν εν βέλγοι εν παντρεμένοι/σοβαρά δεσμευμένοι τζαι παν έσσω τους μετά τη δουλειά γιατί όλος ο ελεύθερος χρόνος είναι χρόνος με τη σχέση/σύζυγο. Αν δεν είναι Βέλγοι εν σαν εσένα. Ξένοι, μακριά που τα σπίθκια τους, που περνούν το χρόνο τους μπροστά στα δικά τους κομπιούτερ, μιλώντας στους δικούς τους φίλους τζαι που άμαν αηδιάσουν που την ψηφιακή επικοινωνία γυρεύκουν σε ή γυρεύκεις τους για ένα υποκατάστατο. Τζαι επιστρέφεις σπίτι σου σχεδόν κουρασμένος, που την προσπάθεια υποθέτω (τζαι λαλείς τζαι που μέσα σου, ετζύλησεν καλά πόψε). Εν εσκέφτηκα ποττέ τούτη την κούραση της συναναστροφής ώσπου εθκιάβασα την πρόταση τούτη του Sraosha "αγκιστρώνεσαι στις ντόπιες συναναστροφές σου μέχρι να τις εξαντλήσεις ή να σε εξαντλήσουν".

Φυσικά, αν είσαι τυχερός μπορεί να κάμεις τζαι ένα θκυό φίλους. Τζαι γίνουνται ούλλα πιο υποφερτά. Ας μεν είμαι αχάριστη, εγώ έκαμα. Εν ξέρω αν εν αχαριστία ή ένα είδος αυτο-βασανισμού, αλλά δεν μπορώ που το να κάμνω τη σύγκριση του πριν τζαι του τωρά. Τζαι η σύγκριση εν μεγάλη θλίψη, αλήθκεια.

(σόρυ είμαι σε φάση κατάθλιψης προφανώς. Μάλλον εν ώρα για μια δόση Wire να μου περάσει).

Δουλεία

Μετά που τούτην την είδηση, δεν ξέρω τι να πω....

Η ανθρώπινη απανθρωπιά δεν παύει να με συγκλονίζει. Τι τζι αν επεράσαν χρόνια, τζαι επροχώρησεν η τεχνολογία τζαι οι άνθρωποι, τζαι τάχα είμαστεν προοδευτικοί, τζαι έχουμεν αυτοκίνητα τζαι άι-φόουν τζαι πάμε στα πανεπιστήμια πιο εύκολα που παλιά, τζαι έχουμεν ελεύθερην πρόσβαση στη γνώση. 

Είμασταν τζαι θα είμαστε ζώα. 

Η ιστορία κάμνει κύκλους τζαι η δουλεία επανέρχεται στον "πολιτισμένον" μας κόσμο (ου μα εγώ εν τζαι...), ήταν πάντα δαμέ δηλαδή αλλά συγκεκαλυμμένη (εν έσιει πλέον φάμπρικες αλλά εκμετάλλευσην έσιει πάντα).

Αλλά χαβ νόου φίαρ, όπως επανέρχεται η αγριοσύνη της καταπίεσης, επανέρχεται τζαι η αγριάδα της επανάστασης. Ας συνεχίσουν έτσι, τζαι σύντομα τα όπλα θα εν στραμμένα τζαι που την άλλην πάντα. 

Το Μνημόνιον κανείς??

Στες 4 του Απρίλη θα πάει στο Γιουρογκρουπ το κυπριακό Μνημόνιο προς ψήφιση λαλεί η εφημερίδα.

Έσιει κανένας σας το Μνημόνιο ή ξέρει που μπορούμε να το έβρουμεν όσοι που μας έχουν τη διάθεση να το θκιεβάσουν?? (έτσι για αλλαγή στο toilet reading μενού. κανεί πόσον Economist, ας θκιεβάσουμεν τζαι κάτι ανάλαφρο).

Ή μήπως, λέω μήπως, η δανειακή συμφωνία που ούλλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες θα ψηφίσουν σε μιαν εφτομάδαν, εν έφτασεν καν στα φκια των ενδιαφερομένων???

 Γιατί το τελευταίο βέρσιον του Μνημονίου που εκυκλοφόρησεν ήταν τζείνον του Νιόβρη/Δεκέμβρη. Έμεινεν το ίδιον, όξα??? όξα εννά μαθαίνουμεν έναν-έναν τους όρους που αποφασιστήκαν??

ΥΓ: το καλόν οι άνθρωποι ήταν ψύχραιμοι εχτές. Ποιος ο λόγος άλλωστε να εκάμναν μπανκ ραν? Τι εννά εβοηθούσεν?

ΥΓ2: η Μάνα εχτές στο τηλέφωνον είπεν μου "εν τζαι κόφτει με που μέναν για που τον πατέραν σου. Εμείς όσον έχουμεν έναν πιάτο φαίν είμαστεν εντάξει. Στα σιηρόττερα έτο ο Πατέρας εννά κόψει το τσιάρο. Εν εσάς που σκέφτουμαι. Εσέναν τζαι τον αρφόν σου. ίντα μέλλον εννά έσιετε, ίντα ζωήν εννά κάμετε. Εν με κόφτει αν θα χάσουμεν ριάλλια στην τράπεζαν τζαι πόσα, να έβρει δουλειάν ο αρφός σου που εν άνεργος 2 χρόνια, τζαι ούλλοι οι άνεργοι που πολλυνίσκουν. Να έσιετε δουλειάν, να μπορείτε να κάμετε τη ζωή σας, τούτον με κόφτει". Τι να πω. Η Μάνα μου έσιει τον τρόπο της να με αφήνει με άφωνη.

Πόσα ένουν επιτέλους ?

Το πόσον φακντ απ ειμαστεν να μεν το επαναλαμβανομεν.

Ότι τζι αν εκάμναμεν. 

Τζαι αλί, μακάρι ναν μόνον τούτα. Εγίνην προφανές ότι τούτοι (οι δανειστάδες) που ποττέ δεν ήταν φίλοι μας, ξέρουν να παίζουν το παιχνίδιν καλά, τζαι δεν ξέρουμεν πότε τζαι αν θα σταματήσουν να ζητούν. Οι ρόλοι δυστυχώς εκαθοριστήκαν. Ετραβήσαν το σιοινίν που τη μιαν, τζαι ετραβήσαμεν τζαι μεις λλίον που την άλλην. Ετραβήσαν παραπάνω τζαι εμείς δίχως άλλην εναλλακτικήν, αηκαμεν το σιοινιν τζι επίεν. Αν θα ήταν βλακεία ούτως ή αλλιώς να επιμέναμεν εν ξέρω. Εν καταλάβω. Φαίνεται μου πως ότι τζαι να εκάμναμεν η κκελλέ μας εν μες τη βούρκαν.  

Τζείνον που δεν καταλάβω εν πόσα στ' ανάθθεμαν γρωστούμεν τα γέριμα τα σκοτεινά. Πόσα ? 

Δηλαδή τα 17 δις για ποιον ήταν, για το κράτος, για τες τράπεζες? Τζαι αν οι τράπεζες για τες οποίες επιάνναμεν τα δάνεια παν για φούντον, γιατί συνεχίζουμεν να κάμνουμεν συμφωνία για το ίδιο ποσό? Εν θα έπρεπε να μειωθεί τζαι το ποσόν του δανείου?? 

Τι δεν μας λεν? πόσα εν τα ριάλλια επιτέλους? πόσα χρωστούμεν που ταλήθκεια? 

τζαι πως εδημιουργηθήκαν τούτα τα χρέη? 

Αν εν να τα φάμεν στα μούτρα, να ξέρουμεν τουλάχιστον. 

ΥΓ: Το ότι δε τούτη η δεύτερη συμφωνία βολικά δεν περνά που τη Βουλή, εν έναν αίσχος. Χωρίς να λαλώ ότι η Βουλή ξέρει τι κάμνει, ωραιότατα αποφασίσαμεν τζαι διατάσσουμεν. Η δημοκρατία που τον τζαιρόν που εξεκίνησεν η κρίση εμετανάστευσεν που την Ευρώπη. Τζαι γι'αυτόν την επικείμενη διάλυση του Ευρού (που εννά έρτει που εννά πάει, σε 1, 2, 5 χρόνια εννά γινεί) εν την λυπάται τζαι πολλά κανένας. Η Ευρώπη πρώτα επέθανεν στες καρκιές μας, τζι ύστερα στες πούτζιες μας. 

ΥΓ2: ότι τζαι να γινεί εννά περάσουμεν. Το καλόν μας είμαστεν ακόμα μιτσίς τόπος τζαι υπάρχει ακόμα λλίη αλληλεγγύη (με τζαι δίχα ταμείον). Εννά περάσουμεν, αλήθκεια. Εφάμεν μεάλην φατζιάν τζαι πρέπει να τα ξανακάμουμεν που την αρκήν. Μια γενιά έκαμεν το ήδη. Εν η σειρά μας. Ελπίζω τούντη φορά να τα κάμουμεν λλίον πιο ανθρώπινα, λλίον πιο καθαρά, λλίον πιο ουσιαστικά.    

Κάποιες σκέψεις για το κούρεμαν

Ούλλον το ΣουΚου επέρασα το όπως τζαι ούλλοι όσοι εν εκτός Κύπρου υποθέτω. Θκιαβάζοντας ποτζεί ποδά τι γίνεται. Είδα τζαι πρώτη φορά κυπριακήν τηλεόραση ονλάιν. 

Εν ξέρω τι να πω. Σκέφτουμαι πολλά, πάρα πολλά. Τζαι νομίζω ως τωρά ούλλα ελεχθήκαν λλίον πολλά. 

Η Μάνα παραδόξως ήταν ήρεμη. Ενόμιζα ήταν να πάθει κανέναν καρδιακόν, μια τζαι οι καταθέσεις της στην τράπεζα με ριάλλια που επενδύσεις ήταν με τίποτες. Οι οικονομίες μιας ζωής. Αλλά η Μάνα (όπως τζαι εγώ) εννεν πολλά του ριαλλιού. Εν την άκουσα πανικοβλημένη στο τηλέφωνο. Όταν έχασεν τη δουλειάν του ο Πατέρας ήταν πολλά πιο μεγάλο πλήγμα για τζείνην που το 6,7 % που εννά χάσει. 

Τωρά το πόσον καταστροφικόν εννά ένι για την Κύπρο τζαι το τραπεζικό σύστημα τζαι τους επενδυτές τούτον το πράμαν εν άλλη υπόθεση. Τζαι είτε ψηφιστεί είτε εν ψηφιστεί ούλλοι ξέρουμεν ότι το παιράμιν ετέλειωσεν ήδη (η ζημιά εγίνην τζαι αποχαιρέτα το το χρηματοπιστωτικό κέντρο που χάνεις, να μεν μας γράφεις λαλώ εγώ).  

Όι ότι εν με κόφτει τζαι εν αγωνιώ. Αν δεν με έκοφτεν τωρά θα έγραφα το ήμειλ της παραίτησης μου εν θα εθκιάβαζα νέα. Αλλά ζώντας μακριά  (ίσως θετικόν) έχω μια απόστασην που τούτα τα πράματα (τζι ας έχω ριάλλια στες τράπεζες που θα κοπούν). Τζαι πάλε καλά. Είμαι λλίον θεατής του δράματος παρά να το ζω (ίσως να φταίει που τζαι οι δικοί μου άνθρωποι εν έχουν τζαι πολλά να χάσουν, με δάνεια, με τίποτες, έτσι εν κρέμμουνται που τες τράπεζες). 

Παρακολουθώ τζαι τες αντιδράσεις του κόσμου, τζαι των πολιτικών (που φαίνουνται τέλεια χασκιασμένοι να είμαι ειλικρινής) τζαι του Αναστασιάδη βέβαια. Που φαντάζουμαι ο γέρημος εν εκαρτέραν έτσι ματσουτζιάν που τους "παρέες" του (θέλω να πιστευκω). 

Που ούλλην την ιστορίαν έναν πράμαν εν μου κολλά. Γιατί ντε τζαι καλά η άτακτη χρεωκοπία εννά έρτει αύριο? Εννοώ ζούμεν με την απειλή της χρεωκοπίας που τον Νιόβρη ή κάτι, αλλά τσουκου τσουκου εθκιαβένναμεν. Γιατί αύριο? (τζι οι σε εναν μηνα να προλαβουμεν να καμουμεν τακτοποιημένον κλείσιμον της Λαικής). επειδή είπεν ο Αναστασιάδης απειλήσαν τον με διακοπή της παροχής ρευστότητας (που τον ΕΛΑ ότι στανάθεμαν τζι αν ένι τουτον). Εξαρχής εσκέφτηκα ότι κάτι εν κολλά γιατί εγώ θκιαβάζω Τέκι, τζαι ο Τέκι είπεν το τζαι παλιά αλλά επαναλαβεν το σε τούτον το κείμενο του για την Κύπρο (επιλέγω κάποια ενδιαφέροντα κομμάθκια αλλά αξίζει να το θκιαβάσετε τζι ολόκληρον).

".....Τι βλέπουμε στο θίασο? Μια μεγάλη βιασύνη. Στην ελλάδα ο ΓρΑΠ είχε 9 ολόκληρους μήνες μπροστά του για να προετοιμάσει τη στροφή από το λεφτά υπάρχουν στο σώσαμε τη χώρα του καστελόριζου. Και για να δικαιολογηθεί αυτή η βιασύνη, μπαίνουν στο τραπέζοι οι κακοί ευρωπαίοι φυσικά που πιέζουν αφόρητα. Ο πρόεδρας μάλιστα διέρρευσε πως η εκτ θα απέσυρε το ταμείο έκτακτης χρηματοδότησης των κυπριακών τραπεζών (ELA) αν δεν συμφωνούσε και άρα και πάλι ευχαριστώ να λέτε αχάριστοι.

Παρότι δεν ήμουν παρόν στο eurogroup για να μπορώ να ξεβρακώσω τις όποιες υποτιθέμενες απειλές, για να αποσυρθεί ο ELA θα πρέπει να πάρει αντίστοιχη απόφαση το συμβούλιο της ΕΚΤ, κι όχι ο κακός δρακουμέλ άσμουσεν έτσι όπως εμφανίζεται στις “διαρροές” να δίνει εντολή στον ντράγκι να κλείσει τις κυπριακές τράπεζες (δεν σε πιάνει ένα ρίγος?). Με λίγα λόγια λοιπόν η ελλάδα, η ιρλανδία, η πορτογαλία, η ισπανία, η ιταλία, το βέλγιο και η γαλλία και φυσικά και η ίδια η κύπρος θα έπρεπε να συμφωνήσουν στην απαγόρευση του ELA για την κύπρο τη στιγμή που όλες αυτές οι χώρες λιγότερο ή περισσότερο τον χρησιμοποιούν ή τον χρειάζονται..."

Τζαι σωστά ρωτά ο Τέκης, ήταν να εψηφίζαν τούτες οι χώρες μιαν τέθκοιαν απόφαση για την Κύπρο ?? Που θα έβρισκεν τα 2/3 να τον υποστηρίξουν στην ψήφιση? Απλά για να μεν μας περιπαίζουν. 

Φυσικά όπως λαλεί τζαι ο Τέκης... 

"..Αν δεν έχετε διαβάσει τις ειδήσεις, να σας πληροφορήσω πως η κύπρος υπέγραψε μνημόνιο συνεργασίας στο eurogroup της παρασκευής στο οποίο (πέρα από τα συνηθισμένα ΔΝΤ κόλπα περί μειώσεως των μισθών , περικοπών στο δημόσιο και άλλων που θα έρθουν), υπόσχεται πως θα κουρέψει τις καταθέσεις των τραπεζών σε ύψος 6,75% σε όσους διατηρούν λογαριασμούς κάτω των 100.000 ευρώ και 9,9% σε όσους διατηρούν λογαριασμούς άνω των 100.000 ευρώ. Και με αυτή την είδηση όλα τα υπόλοιπα σημεία του μνημονίου εξαφανίστηκαν."

κανένας εν μας είπεν ότι με το κούρεμαν αντικαθίστανται τα υπόλοιπα μέτρα. Με το κούρεμαν πιάννουμεν 5.8 δις, για να μας δώκουν ένα δάνειο 10δις. Κανένας εν μας είπεν ότι για τούτα τα 10δις εν θα παρθούν άλλα μέτρα. Για μέναν το κούρεμαν των καταθέσεων (εφόσον γινεί μια πιο δίκαιη κατανομή, με ένα όριο αφορολόγητου) έννεν τόσον άσιημον όσον τζείνα που πιθανότατα θα ακολουθήσουν τζαι μπορεί ήδη να υπογραφήκαν αλλά εν μας το είπεν κανένας. Μακάρι να είμαι λάθος. Μακάρι. 

Πάντως νομίζω το πιο θλιβερόν που ούλλα, εν το κίνητρον πίσω που την πράξη των Ευρωπαίων που ακόμα δεν είμαι σίουρη πιο ένι. Γιατί να κάμουν μιαν τόσο παράλογη κίνηση? Ο Τέκης λαλεί

"... Τέτοιου είδους “εκβιασμοί” λοιπόν δείχνουν ότι η ευρωζώνη είναι παντελώς ξοφλημένη. Και απλά αποφάσισαν να μας το πούνε επίσημα με το κούρεμα των κυπρίων καταθετών. Οι γερμανοί λοιπόν έχουν αποφασίσει επισήμως και διακομματικώς να τελειώνουν με την ευρωζώνη. Αλλά δεν θέλουν να πάρουν πάνω τους το φταίξιμο. Άρα θα αρχίσουν να σπρώχνουν όλο και περισσότερο την περιφέρεια μέχρι να συμβεί το “ατύχημα”

Μακάρι να έσιει άδικο, αλλά νομίζω πρέπει να ετοιμαζούμαστεν μιαν κατάρρευση της Ευρωζώνης (που εννάν πολλά πολλά επώδυνο). Τζαι για να καταρρεύσει πρέπει κάποιος να θυσιαστεί πρώτος. Ελπίζω να μεν είμαστεν εμείς. 

Τι προσέχει κανείς άμαν εν αθκιανός τζαι θκιαβάζει Φιλελεύθερον

Εχτές Πέμπτην ο Φιλελεύθερος είσιεν τούτην την είδησην για τα καζίνο τύπου ρεζορτ (τρομάρα μας) στο κεντρικό κομμάτι της ιστοσελίδας του που μπαίνουν οι τελευταίες ειδήσεις σε πιο μεγάλο μέγεθος τζαι αλλάσσει κάθε λλίον.

Σήμερα Παρασκευή προφανώς το κεντρικό κομμάτι της ιστοσελίδας με τες τελευταίες ειδήσεις ήταν διαφορετικό, αλλά είσιεν τούτην την είδηση. Στην αρκήν ενόμισα ότι έγινε κάποιο απντέιτ της προηγούμενης τζαι επία να το θκιαβάσω. Η είδηση εν ουσιαστικά η ίδια με την προηγούμενη. Δεν υπάρχει τίποτε καινούργιο, ακόμα τζαι οι φράσεις εν σχεδόν πάνω κάτω οι ίδιες, απλά κάποια κομμάθκια της είδησης εφύαν.

Τζαι αναρωθκιούμαι γιατί εβάλαν μιαν καινούργια είδηση που εν ίδια με την προηγούμενη. θα μπορούσαν να κρατήσουν την άλλη, έννε??

Ελπίζω τζαι εύχομαι να μεν έσιει να κάμει με το σχόλιο κάτω που την πρώτη είδηση που καθόλου θετικό δεν ήταν για τα καζίνο. Τζαι εύχομαι να εν εντελώς τυχαίον που το κομμάτιν που έφυεν που την καινούργια είδηση εν για τη φορολόγηση του όλου θέματος.

Εν είμαι συνομωσιολόγα γι'αυτόν ελπίζω απλά κάποιος να εβαρκέτουν τζαι είπεν ας κάτσω να το ξαναγράψω πιο περιληπτικά (εν όντως πιο καλό το δεύτερο) ή να εθέλαν με κάποιον τρόπο να κρατήσουν την είδηση στη δημοσιότητα λλίον παραπάνω (τζαι τούτον εν ερώτημαν γιατί να το κάμουν τούτον).

(τζαι πάλε δεν έσιει σημασίαν αν συμφωνώ ή όι με τα καζίνο. το θέμαν του ποστ εν το πως μας σερβίρουνται οι ειδήσεις που τα μέσα) 

Μετεκλογικά...

Έσιει κάτι αιώνες που μάχουμαι να γράψω έναν ποστ τζαι εν ηβρέθεται ώρα ρε παιδί μου. Σήμερα που σιονίζει (πάααλε) ήρτεν η στιμή.

τέλοσπάντων, άρκεψα προχτές να γράφω έναν ποστ για το υπουργικόν. Αλλά εντάξει ούλλα ελεγχθήκαν λλίον πολλά. Ελάλουν του παρέα του Δ. την Παρασκευή (ακόμα περισσότεροι κύπριοι στο Βέλγιο), εν με κόφτει που εν έσιει γεναίτζες, κόφτει με που έσιει άχρηστους. Τους ίδιους άχρηστους που είσιεν τζαι παλιά. Σε κάποια πόστα τουλάχιστον. Ο κ. Αριστείδης που λαλεί τζι ο Βέλγος παρέας άρκεψεν τη θητείαν του που τες πρώτες μέρες με αθέτησην των προεκλογικών του εξαγγελιών για ανανέωσην του πολιτικού σκηνικού τζαι προσέγγισην προς τους νέους (εκτός τζι αν ο Χάσικος μπαίνει στην κατηγορία "νέος και άφθαρτος").

Τα υπόλοιπα των ημερών πάνω-κάτω αναμενόμενα.

Εχάρηκα που προωθείται το σύμφωνον. Εφοούμουν ότι ήταν να το αφήκουν διακριτικώς στην άκραν. Εντάξει η εκκλησία ελύσσιασεν. Σιγά τα ωά. Τι εννά έκαμνεν? τζαι στη Γαλλίαν η εκκλησία ελύσσιασεν με το νομοσχέδιον για τες υιοθεσίες. Τούτη εν η πίστη τους τζαι εν μπορώ να καταλάβω γιατί εγίνην τόσος ντόρος. Τζαι για το όλο θέμαν φταίω τζαι τα ΜΜΕ τζαι τους πολιτικούς. Ετέθηκεν έναν θέμαν στη Βουλή, η Εκκλησία εδιαφώνησεν,  δικαίωμαν της. Ε και? Εν η εκκλησία που εννά το ψηφίσει? Εν η Βουλή. Η εκκλησία είπεν την άποψην της όπως τη λαλώ εγώ τζαι εσύ. Τι κάθουνται να του απαντήσουν οι πολιτικοί τζαι τι κάθουνται τα ΜΜΕ να του δώκουν τζαι τόση σημασία?? Αλλά τελοσπάντων. Εν θα γλυτώσουμεν που τους παπάες ποττές. Τζαι εν που την κκελλέν μας.

Ελυπήθηκα που έφυεν ο Επίτροπος γιατί εν καλός άνθρωπος τζαι παθιασμένος με τη δουλειάν του τζαι θέλουμεν παθιασμένους ανθρώπους.

Εγέλασα προχτές που εμιλούσαμεν με τον Δ. τζαι ελάλουν του ότι εστείλαμεν τον Φούλλη στο Αμέρικα τζαι τον Πιτσιλλίδη στες Ευρώπες. τα καλλύττερα μας δείγματα. έσιει να ππέσει περιπαίξιμον που τες άλλες χώρες.... ππππιιιιιιιιιιιιιιιιι.

Τζι όσον για τα του Μνημονίου που εν τα πολλοκαταλάβω απογοητεύκουμαι τζαι λυπούμαι γιατί τα άρθρα των εφημερίδων, οι επίσημες δηλώσεις, ούλλα εξεκινήσαν να μοιάζουν μια επανάληψη του ελληνικού δράματος. Επανάληψη τέλεια. Η υποκρισία των δανειστάδων με τες ψευτο-ευαισθησίες τους περί ξεπλύματος (που μέσα μου εύχουμαι να ήταν πραγματικές τζαι να μεν υπογραφτεί το Μνημόνιον ποττές), η υποκρισία του κράτους για έναν Μνημόνιον που θα τηρεί την "κοινωνική συνοχή" (έννεν έτσι που λαλούν;;). Χμμμ... να αυξηθεί ο εταιρικός φόρος δεν δεχούμαστεν, να κουρευτούν οι τόκοι των καταθέσεων (όι οι καταθέσεις αυτές καθαυτές) εν δεχούμαστεν, να συγχωνευτούν/σμικρυνθούν/αναδιοργανωθούν οι τράπεζες να μας κάτσει πιο φτηνά κάμνουμεν κούτζια (γιατί ακόμα δεν εκατάλαβα), πόθεν θα έρτουν να έξτρα ριάλλια?? Ποιες εν οι άλλες "κοινωνικές" επιλογές??? Που τες ιδιωτικοποιήσεις βέβαια τζαι τες μειώσεις μισθών/προσωπικού (που στο τέλος θα γίνουν τζι ας είπεν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος "άλλες μειώσεις δεν θα γινούν", ακριβώς, τόσο θλιβερά ακριβώς, όπως το είπεν ο Παπανδρέου τζι ο Σαμαράς καμιάν 15ρκάν φορές στους καλαμαράες). Τζαι θα φκει ο Αριστείδης τζαι θα πει μα εν θα χαθούν δουλειές έτσι εν καλές οι ιδιωτικοποιήσεις (λες τζαι τζείνον ήταν το πρόβλημαν, τζι όι ότι τα ριάλλια των κερδοφόρων οργανισμών θα πιέννουν σε ιδιωτικές τσέπες τζι όι στο κράτος). Κοινωνική συνοχή μάι αςς (εκτός τζι αν εννοούμεν κοινωνική συνοχή το κρατούμεν τους πλούσιους που κοντά με τρόπον ώστε να νομίζουν ακόμα τζαι οι φτωσιοί ότι τους εσώσαμεν).

Τζι ο κόσμος θα συνεχίσει να λαλεί "μπράβο, έτσι θα μπει μια σειρά στο κυπριακό μπάχαλο", θα συνεχίσει να κλαίει τες καταθέσεις του στην τράπεζαν που αρκέψαν να μιτσιανίσκουν, ενώ δίπλα του οι αριθμοί τζείνων που δεν έχουν αρκετά λεφτά για να καλύψουν βασικές ανάγκες τροφής τζαι στέγασης θα αυξάνεται. Τζαι ο Σιακόλας θα διά δωρεάν πρωινά στα κοπελλούθκια. \

Τζαι ακόμα εμείς θα τζοιμούμαστεν ύπνον βαθύν. όσον έσιει ριάλλια στην τράπεζαν τζαι (δανεικόν εννοείται) ψηλόν αυτοκίνητον στο γκαράζ, θα τζοιμούμαστεν ύπνον βαθύ.

Σ'ένα άδειο νυχτερινό τρένο..

(τούτον ήβρα το κάπου φυλαμένον, ούτε θυμούμαι αν το εδημοσίευσα τότες που το γραψα ή όι. Εντυπωσίασεν με η ένταση που με έκαμεν να νιώσω ξαναθκιαβάζοντας το. ίσως γιατί καποια συναισθήματα εν εφύαν ποττέ) 

Σε ένα άδειο νυχτερινό τρένο....

Δε θυμάμαι πόσους εαυτούς άλλαξα

Μέχρι να καταλήξω

Σ’εκείνον που θα αντέχω περισσότερο,

Σ’εκείνον που θα αντέχεις περισσότερο,

Σ’εκείνον που θα αντέχουν περισσότερο.

Σ’εκείνον που θα αντέχει περισσότερο

Ή μάλλον περισσότερα.

Προσαρμοστικός.

Λειτουργικός.

Παραγωγικός εαυτός.

Εκείνος που τελικώς θα ταιριάξει στο καλούπι.

Καταπίνω την κραυγή και συνεχίζω.    

5/11/2010 

Για τες εκλογές

(ακολουθούν 3 κείμενα σε ένα, σόρυ έγραψα τα ούλλα μαζίν πασανάκατα).


Για τες εκλογές απέφυγα να γράψω γιατί κατά βάσην δεν ξέρω τζαι τι να πω.

Εσκέφτηκα πολλά αν θα ψηφίσω ή όι. Γιατί εν είμαι σίουρη τι θα ψηφίσω, τζαι γιατί εσκέφτουμουν αν τελικά το σύρω λευκόν/άκυρον (που εν πιθανόν), να κόψω να πάω βρυξέλλες, 10.40 ευρά εισητήριον (ακρίβωσεν το γέριμον) για έναν λευκό?

Που την άλλη θέλω να ψηφίζω, εν το θεωρώ υποχρέωσην, εν δικαίωμαν, μακάρι να εμπορούσαμεν να το εκάμναμεν πιο συχνά για πιο πολλά θέματα (σε τοπικό επίπεδο για παράδειγμα). Εν συμμετοχή.  έτσι όταν ήμουν κύπρον εκανόνισα το (τζαι μάλιστα ον-λαιν) να ψηφίσω βρυξέλλες (μετά βεβαίως εξίασα τες εκλογές τζαι εκανόνισα ταξίδιν την ίδιαν κυριακήν έτσι εν ξέρω αν θα προλάβω να πάω Βρυξέλλες να ψηφίσω πριν κλείσει η κάλπη).

Αλλά είπα ας είμαι γραμμένη. Γιατί θέλω να ψηφίσω. Τζαι θα έθελα να ψηφίσω κάποιον. θα έθελα να μεν σύρω λευκόν (αλλά ζόριν). να ξεκαθαρίσουμεν. η φράση "ούλλοι τα ίδια σ***α ένι" εν με εκφράζει τζαι θεωρώ την επικίνδυνην τζιόλις. Υποτίθεται στην δημοκρατίαν θκιαλέει ο λαός (εντάξει η κουβέντα για το αν η δυνατότητα επιλογής εν ουσιαστικά μια ψευδαίσθηση εν μεγάλη), τζαι κάτι τέθκοιες νοοτροπίες βολεύκουν το σύστημαν πολλά. έννεν ούλλοι το ίδιον. ως τζαι τα σ****ά έχουν διαβαθμίσεις. Για μέναν τζείνος που ξεχωρίζει εν ο Λιλλήκκας. Αν φκει ο Λιλλήκκας (που εν θα φκει αλλά λεμεν) θα κρούσω το διαβατήριο μου, προτιμώ να πιάω βελγικήν υπηκοότητα (παρά κυβέρνηση με Λιλλήκκα καλλύττερα καθόλου κυβέρνηση). Έτσι ψηφίζω αρνητικά, ψηφίζω οποιονδήποτε εκτός που τον Λιλλήκκαν.

Φυσικά εννά μου πεις ποιον. Τζαι είπα να πιάω τζαι εγώ τη βοήθεια του κοινού (τουτέστιν της στατιστικής) που είπεν ότι ο Μαλάς εν ο υποψήφιος που εν πιο κοντά στες απόψεις μου, συμφωνούμεν σε έναν 33% σε αντίθεσην με το 12% του Αναστασιάδη. 33%. δηλαδής διαφωνούμεν στο υπόλοιπον 67%, που έννεν λλίον.

Ακόμα εν αποφάσισα τι εννά ψηφίσω να σας πω την αλήθκεια. Τζαι ξέρω ότι πολλοί έχουν παρόμοια διλήμματα. Που εν λογικό. Παρόλαυτά το σιηρόττερον μου που τούτην την περίοδο εν το πόσον  έντονον εν το "ούλλοι οι υποψήφιοι εν πιας τον έναν φάκκαν τον πας τον άλλον" (τζαι παλαιότερα αλλά κυρίως σε τούτες τες εκλογές). Όι ότι εν ψέματα. Αλλά εγώ λαλώ... ότι λαλεί ο Θεός George Carlin (παρά το ότι διαφωνώ στο δεύτερο μέρος). Οι πολιτικοί εν όπως εν ο λαός που τους ψηφίζει.

Έτσι κατά βάσην ελάχιστα με ανησυχεί ο Λιλλήκκας ή ο κάθε Λιλλήκκας, Ανησυχούν με τζείνοι για τους οποίους λαλεί τζείνα που λαλεί. Τζείνοι που το παίζουν κλαψομαρίες για το πολύπαθον νησίν μας που καρτερά να φυσήσει ένας αέρας κλπ κλπ., αλλά στην ουσία ΔΕΝ θέλουν καμία λύση του κυπριακού τζαι δεν θα συναινέσουν ποττέ, τουλάχιστον καμιάν που να περιλαμβάνει τζαι τουρκοκύπριους μέσα ή οποιοδήποτε μοίρασμαν της πίτας (τζαι εν για τούτους που επήρεν τζαι ο Αναστασιάδης πίσω το ναι του, λες τζαι ήταν τίποτε αμαρτία για την οποία πρέπει να μετανοήσει).

Ανησυχούν με τζείνοι οι κάτοχοι των αναθεματισμένων των αξιόγραφων (που τι ένουν ακόμα εν εκαταλάβαμεν). Φοβίζουν τζείνοι που καρτερούν να μας δώκουν ριάλλια οι ρώσσοι επειδή εν φίλοι μας (πόσον ηλίθιος/αποχαυνωμένος πρέπει να είσαι να πιστεύκεις ότι ο κόσμος λειτουργεί έτσι). Που καρτερούμεν ως λαός να φκάλουμεν πετρόλαα που τη θάλασσαν μας την όμορφην για τα ριάλλια τα γέριμα. Φοβίζουν με τζείνοι που θέλουν να διαφυλάξουμεν τον εταιρικό φόρο άμπα τζαι πιάει κανένας άλλος τα ριάλλια τα κλεψιμιά. Οι εργοδότες που αποφασίσαν να δώκουν μέσα τωρά που είδαν γαίμαν. Οι ντιβελοππερς που εν θέλουν να αφήκουν λλίον που το κέρδος που εφκάλλαν τόσα χρόνια.

Τσακρούν με τζείνοι που ακόμα τζαι σήμερα γοράζουν άι-φόουν των 12-χρονων κοπελλουθκιών τους, τζαι ποτζείνα τα καγιεν τα αυτοκίνητα λες τζαι εννά παν σαφάρι στην γρίβα διγενή, γιατί η κρίση-κρίση αλλά τζαι το χουμίσιν-χουμίσιν. Λυπούν με τζείνοι που κάμνουν παράνομα 3 δουλειές για να πιερώννουν τούτες ούλλες τες μαλακίες ενώ υπάρχουν τόσα πλάσματα που δεν έχουν ούτε μιαν (δουλειά). Τζείνοι που ακόμα τζαι τωρά θεωρούν ότι το μέγεθος των σπιθκιών στην Κύπρον εν φυσιολογικό τζαι δικαιολογημένο. Τζαι προπάντως τζείνοι που όπως το λαλεί η Μάνα μου "τωρά με την κρίση κλαιν επειδή εχάσαν τζείνον το παραπάνω που εβάλλαν στην πάντα, δίχα να σκέφτουνται ότι δίπλα τους έσιει πλάσματα που δεν έχουν ριάλλια να πιερώσουν το ρεύμα ή να ψουμνίσουν στον μπακάλλη".

Τζαι πάνω που ούλλα τζείνοι που χρησιμοποιούν την αχρηστοσύνην (αν υπάρχει έτσι λέξη) των πολιτικών ως δικαιολογία για την δική τους αδιαφορία (διαχωρίζω: δεν είναι ούλλοι όσοι χρησιμοποιούν το επιχείρημαν αδιάφοροι). Οι πολιτικοί α) λαλούν τζείνα που θέλουν να ακούσουν (αν όι οι πολλοί) κάποιες ομάδες τζαι β) κάμνουν όσα τους παίρνει να κάμουν.

Αφού τούτοι εν άχρηστοι που εν οι χρηστοί ? (που λαλεί τζαι ο Carlin) θα περίμενε κανείς ότι μετά που τόσην "απαξίωσην της πολιτικής" θα εφκαίναν καινούργια άτομα, καινούργιες ιδέες, καινούργιες ομάδες να καλύψουν το κενό. Αντ'αυτού που το κενόν εφκήκεν η Μακαρία... Τουτον τζι αν εν ανησυχητικό...

ΥΓ: έτο είπα τα ούλλα σε ένα. εν χρειάζεται να γράψω άλλον ποστ για τες εκλογές. Κανεί.
ΥΓ2: παραπάνω ανησυχεί με η τόση δύναμη που θεωρείται ότι έσιει ένας άνθρωπος. Ανησυχεί με που θεωρείται ότι ένας Χριστόφκιας τζαι μόνον ο οποιοσδήποτε Χριστόφκιας εκατάστρεψεν τη χώρα τζαι φταίει για ούλλα τζαι παράλληλα ότι ένας άλλος (οποιοσδήποτε) θα τα διορθώσει ούλλα λες τζαι ο κόσμος δεν έσιει τίποτε να κάμει απολύτως. Τζαι τούτον εν πρόβλημαν συστημικόν. Που πρέπει να αλλάξει (αλλά πρέπει να το απαιτήσει ο κόσμος, ο οποίος εν μπορεί βαρκέται).

Κατάθλιψη στο γραφείο

πριν λλίες μέρες στο International Dinner party του γκρουπ (φέτος είσιεν πολλύν κυπριακήν κουζίνα με πουρκούριν τζαι κολοκούθκια με τ'αυκά που είχαν ΤΟ σουξέ) εσυζητούσαμεν για το πως πετάσσουμεν κάτι τόνους φαγιών που εν αρκετά να ταίσουν ούλλους τους ανθρώπους που πεινούν (πρόσφατον άρθρο σε μια εφημερίδα) τζαι η συναδέλφισσα η πολωνή ελάλεν ότι εταιρίες όπως το Λιντλ προτιμούν να πετάσσουν φαγιά γιατί πρέπει να πιερώννουν φόρο για να τα διούν στους φτωχούς (ποιος έξυπνος το εσκέφτηκεν τούτο).

 Η αμερικανίδα η συναδέλφισσα επρόσθεσεν το πως μια μεγάλη μάρκα ρούχων, κάτι & Fitch (τζείνοι που έχουν τίτσιρα μοντέλα στα μαχαζιά τους), κρούζει τα ρούχα που μεινίσκουν απούλητα γιατί αν τα δώκει στους φτωχούς αυτομάτως η μάρκα χάνει κάτι που την αξίαν της (κάτι παρόμοιον άκουσα για το Η&Μ τζαι δεν εξαναπάτησα).

Τζαι μετά τα τελευταία νέα που Ελλάδαν, όπου οι αριθμοί αρκέφκουν να παν καλλύττερα είπαν σήμερα, κάποια πλάσματα φυσικά πεθανίσκουν ον δε γουει, αλλα δε βαριέσαι τα νούμερα να φκαίνουν σωστά.

 Σε κάτι τέθκοιες φάσεις σκέφτεσαι κάτι πάει λάθος με την ανθρώπινη ράτσα. Κάπου κάτι εχάσαμεν. Τζαι θυμούμαι τούτες τες κουβέντες του George Carlin (ο άνθρωπος θεός). Μακάρι να έφτανα τζαι εγώ σε τζείνον το σημείον, που θα μπορούσα να κάμω το ίδιον πράμαν, να εγκαταλείψω το είδος μου ή την ελπίδα για το είδος μου τζαι να μεν με πονούν κάτι τέθκοια. Ίσως ακόμα λλία χρόνια απογοήτευσης...