Ο νούρος του σιύλλου...

(άλλα υπολόγιζα να σας γράψω τούτες τες ημέρες αλλά ας όψεται τούτη η βλακώδης επιμονή μου να θκιαβάζω νέα που την Κύπρο)

έτσι που λέτε. πριν θκυό μέρες εμιλούσαμεν  με τη σχέση για τη νήσο τζαι για το πως κάποια πράματα ρε παιδί μου θέλωντας τζαι μη αλλάσσουν, σιγά-σιγά. Τζι έφερα συγκεκριμένα το παράδειγμα του δήμαρχου Γερμασόγειας. Ελάλουν της σχέσης:
ξέρεις πριν 15-20 χρόνια το χωρκό μου ήταν στα νέα γιατί ανακαλύψαν ότι ο τότε μουχτάρης μας (μετάφραση στα αγγλικά the chief of the village, αχαχαχα :)) έκλεφκεν για χρόοοονια ή νερόν ή ρεύμαν εν αθθυμούμαι. Τζαι εγίνηκεν μεν σούσουρο, αλλά εν αθθυμούμαι να εγίνηκεν τίποτε. πίζινες ας γιούζουαλ στη νήσο των μαφίων. είκοσι χρόνια μετά παρόμοια παραποθκιά, αλλά αν μη τι άλλο τούτον πάει στο δικαστήριο. Αρκούμεν αλλά κάτι γίνεται.

Σήμερα στα νέα είπεν ότι η δίκη για ΑΚΟΜΑ μια φορά αναβλήθηκε. Τζι είμαι κάπως τι εβιάζεσουν να μιλήσεις κόρη μου?? Εν ξέρεις πως εννά πάει το πράμαν???

ΥΓ: επίσης εννά μου πεις τι επερίμενες χρυσή μου που μιαν χώρα όπου οι βουλευτές αποφασίζουν να αλλάξουν τη νομοθεσία επειδή εν... τους πολλοβολεύκει. Βλέπετε κάποιοι επίαν τζαι εδιοριστήκαν στα ΔΣ ημικρατικών (ούτε ξέρω για ποιους αναφέρεται ούτε με κόφτει) ενώ υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων, που εν πράμαν αντίθετο στο νόμο. Αλλά πότε για ο νόμος για η ηθική εμέτρησεν στη νήσο (δες δε χάσικος στόρυ, δε νικολας παπαδόπουλος στόρυ). Οπόταν ας αλλάξουμεν ολάν τον νόμο, να κάμουν τα πλάσματα τη δουλειάν τους τζαι νόου πρόμπλεμ. ΠΟΥ εν οι μάχιμοι δημοσιογράφοι (μόνο που γράφω τη φράση πιάννει με ανακατωσιά), να μας πουν ποιοι εν τούτοι οι διορισμοί. Ποια εν τα συμφέροντα? ΠΟΥ? όξα τούτον το σκάνδαλον εν συμφέρει?
τι κάθουμαι τζι ασχολούμαι, ενευρίασα πάλε.       

Λογοτεχνία...

Πρέπει να έχουν κάποιο αφιέρωμα στον Ντίκενς στον Φιλελεύθερο εν εξηγείται αλλιώς. Ή απλώς πολλά ταλαντούχους δημοσιογράφους που είπαν ας το ρίξουμε στην λογοτεχνία. Αφού που δημοσιογραφία είμαστεν άστα να πάνε.

Παέννετε δαμέ να δείτε τη γλαφυρή περιγραφή ενός δημοσιογράφου σε στυλ Όλιβερ Τουίστ, κοριτσάκι με τα σπίρτα κλπ. 

Φυσικά άλλο λογοτεχνία τζαι άλλο δημοσιογραφία. Εξού τζαι ο συγγραφέας/καλλιτέχνης αναφέρεται στο μωρό με το όνομά του (τουλάχιστον εν τον λαλεί μικρό ρουμανούι, όπως τη μάνα που το όνομα της εν εμπήκαμεν στον κόπο να το μάθουμε. εξάλλου εν ρουμάνα, τούτον εν αρκετό). Λαλεί μας επίσης διεύθυνση τζαι οδό. Ξέρετε ούλλα όσα χρειάζεται να ξέρει ο αναγνώστης για να παρακολουθήσει την είδηση, άμπα τζαι εσυγχίστηκε με την οδό για το που εν ακριβώς.

Με έτσι αστέρια ο Φιλελεύθερος θα μπορούσε άνετα να μεταλλαχθεί σε λογοτεχνικό περιοδικό. Θα είσιεν ίσως παραπάνω χρησιμότητα. 

ΥΓ: εννά μου πεις αναγνώστη χαράς το θράσος σου να ειρωνεύκεσαι για έτσι τραγικές ειδήσεις. Τζαι εγώ λαλώ σου χαράς το θράσος τους να χρησιμοποιούν έτσι τραγικές ειδήσεις να πουλήσουν τη φυλλάδα τους. έλεος. έλεος.  

Arriba amigos !!!

(ενδιαμέσως τουριστικών διαδρομών ας πούμεν τζαι καμιά ιστορία για το μεξικό).

Όπως είπαμεν σε προηγούμενον ποστ, πρωτοχρονιάν εκάμαμεν στα Μεξικά. Συγκεκριμένα Κανκούν, βασικά ούτε καν Κανκούν, Πλάγια δελ Κάρμεν (όπως λέμεν μπαμος αλα πλάγια ω ωωω ω). Ο λόγος της επίσκεψεως όχι απλώς τουριστικός αλλά κατά βάση οικογενειακός (έτσι οικογενειακές υποχρεώσεις να είσιεν τζιάλλες).

Συγκεκριμένα οι κολλητοί της σχέσης, ένα καλαμαρο-μεξικάνικο ζευγάρι (ο τύπος από Ιθάκη, η κοπελιά Μέξικο Σίτυ), οι αποκαλούμενοι γκρέκολατινος, αποφασίσαν επιτέλους να παντρευτούν. Ήταν να παντρεύκουνταν δηλαδής προ-περσι στην Ιθάκη τζαι επιάμεν τζαι μεις τα αεροπλάνα τζαι τα βαπόρια τζι επίαμεν, αλλά γάμος νο. Λόγω μωρού που προέκυψε. έτσι ο γάμος αναβλήθηκε για μετά τζαι κανονίστηκε σε συνδυασμό με μεξικάνικα βαφτίσια (η σχέση τατάς εννοείται) σε άλλες παραλίες ονειρικές τζαι μαγεμένες.

έτσι που λέτε επιάμεν τα πράματα μας τζαι επίαμεν Μεξικό.

Η πρώτη επαφή, η διαδρομή που το αεροδρόμιο στο τουριστικό σύμπλεγμα που εμεινίσκαμεν. Κάθε τρίτο αυτοκίνητο τζαι έναν περιπολικό. Τα περιπολικά εν τω μεταξύ όπως τα φαντάζεσαι αγαπητέ αναγνώστη ή όπως μπορεί να τα είδες σε ταινίες, γέριμα, γέριμα τζαι καταφατσελλωμένα, παλιά αυτοκίνητα. Παρακμή ας πούμε. Αλλά παντού, παντού, παντού. Δεν έχω δει τόσην αστυνομία ποττέ κάπου. Όποταν αντιλαμβάνεσαι ότι το Μέχικο δεν είναι ακριβώς ντίσνευλαντ.

Στο τουριστικό σύμπλεγμα όπου είχαμε κλείσει μια σπιταρώνα πέντε ασιελιές που τη θάλασσα της καραιβικής, είσιεν φρουρά στην είσοδο. Είπαν μας μετά για να διά μιαν αίσθηση ασφάλειας στους τουρίστες. Γενικώς, που το τουριστικό μας σύμπλεγμα εν εφκήκαμεν τζαι πολλά πόξω, ως τους τουριστικούς δρόμους της Πλάγια δελ Κάρμεν με τα καταστήματα τζαι τα εστιατόρια τζαι τα μπαρ, θκυό δρόμους παρακάτω εν θα επίεννες τη νύχτα.

Έτσι εν μπορώ να πω ότι είδαμεν το πραγματικό πραγματικό πραγματικό Μεξικό.

Είδαμεν όμως τη θάλασσα,

αλλά τζαι την τροπική, τροπικότατη τους φύση. Δηλαδή η ιδέα που έσιει κάποιος για το Μεξικό, ότι εν κάτι σαν έρημος... καμία σχέση. Τουλάχιστον για τη χερσόνησο του Γιουκατάν που εμεινίσκαμεν τζαι εταξιδέψαμεν εμείς. Γεμάτη δεντρά. Τζαι δεντρά ζούγκλα μιλούμεν. έξω που το σπίτι μας είσιεν μιαν μπανανιά τζαι τρεις φοινιτζιές με καρύδες έτοιμες για κόψιμον κανονικότατα.

Η σχέση επροσπάθησεν να κόψει μπανάνες, αλί ήταν ωμές τζαι δεν ετρώουνταν.

Είδαμεν διάφορα παράξενα ζώα τζαι εφάμεν "παράξενα" φρούτα. Πολλά ωραία τζαι ζουμερά τζαι πραγματικά φρούτα. Παράξενο φρούτο για τους υπόλοιπους ήταν η γκαβάφα. Εγώ πάααααθος. "έσιετε τζαι στο Μεξικό γκαβάφες (που να ξέρω πόθθεν ένουν)??? γιατί έχουμεν τζαι στην Κύπρο." άφωνοι οι Μεξικάνοι. Εντυπωσιασμός για την Κύπρο μας φουλ. Εγώ έφαα παπάγια πρώτη φορά τζαι άρεσεν μου πολλά!!!

Επίσης εφάμεν όπως εν αναμενόμενο τορτίγιας. Μεξικάνικο φαί κάθε μέρα. Αλλά πιο ντόπιο τζαι πολλά πιο απλό που το τι θα έτρωες σε ένα μεξικάνικο εστιατόριο. Τορτίγιας με μαύρα φασόλια λιωμένα, τζαι γέμιση (χοιρινό ή ψάρι ψημένο στο λεμόνι, ήταν τέλειο τούτο), τζαι λλίον τυρί (το τυρί στο Μεξικό χάααααλια). Η Μεξικάνικη οικογένεια που σεβασμόν στους θκυό γέριμους (εμένα τζαι τη σχέση) που δεν τρων καυτερά έβαλλεν την σάλσα (όι τον χορό) χώρκα οπόταν εφάμεν άφοα. Τζαι ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ είσιεν τεκίλα. τεκίλα να θέλεις. Η οικογένεια της νύφης, τζαι μιλούμεν, γονιοί, θκιούες κλπ. κάθε νύχτα μετά το δείπνο επίναν το ποτηρούιν τους. όι άλατα τζαι πελλάρες. Σκέττη νέττη η τεκίλα. Μιαν φοράν εδοκιμάσαμεν εγώ, η σχέση, τζαι οι καλαμαράες, το αλας-λεμόνι τζαι οι Μεξικανοί εγελούσαν στη γωνία. Εν τέλει ο καλύτερος τρόπος να πιεις τεκίλα (σχεδόν καλλύττερος τζαι που τες μαργαρίτες) είναι με σόδα γκρέιπφρουτ (όπως εν η φάντα πορτοκάλι ας πούμε, αλλά γκρέιπφρουτ). Tequila squirt το λεγόμενο. Δοκιμάστε το, θα με θυμηθείτε.

Εκτός που το φαίν, τζαι τον ήλιο τζαι τη θάλασσα, τζαι τα βαφτίσια (καμία σχέση με τα δικά μας, τελετή 10 λεπτά, απλή λιτή τζι απέρριττη) τζαι τους γάμους (στην παραλία, παραδοσιακή τελετή των Μάγια, με σαμάνον, που σαι ρε παπακωνσταντίνου), εκάμαμεν τζαι θκυό μέρες τουρισμό στους ναούς των Μάγια στο Γιουκατάν. Στο Τουλούμ, τζαι στο Τσιτσεν Ιτσά. Που είχαν πολλύν ενδιαφέρον, ειδικά στες διαφορές μεταξύ των Μάγια της πρώτης περιόδους τζαι των Μάγια-Τολτέκ της ύστερης περιόδου.

Οι Μάγια οι αρχαίοι ένας φιλησυχος λαός, ελατρεύαν τους θεούς τους προσφέροντας λουλούδια. Ο θεός της γονιμότητας ήταν ο πιο ουσιαστικός τους. Η ιδέα της ζωής τζαι του θανάτου, πολλά έτσι κοντά στη φύση. Τζαι εντρυφήσαν στες επιστήμες, την αστρονομία, τζαι τα μαθηματικά. Παρένθεση: Στην Τουλούμ ο οδηγός έκαμεν στο τέλος μιαν απίστευτη κουβέντα για τη διαφορά επιστήμης τζαι πίστης στους μύθους (αναφερόμενος στο υποτιθέμενο τέλος του κόσμου βάσει των Μάγια) που ήταν τόσον μα τόσον υπέροχη, ευχήθηκα μετά να το είχα καταγράψει. Τέλος παρένθεσης. Τζαι που την άλλη, οι Μάγια της ύστερης εποχής έχοντας ήδη κατακτηθεί που μιαν άλλη φυλή τους Τολτέκ, πολλά εμφανές στο Τσιτσεν Ιτσά, έχουν ως κύριες θεότητες, το ερπετό, τον αετό τζαι τον Ιαγουάρο. Κάμνουν ανθρωποθυσίες για να προσφέρουν ανθρώπινες καρδιές στον θεό τους. Τέλοσπαντων, ήταν τόσον μα τόσον ενδιαφέροντα τα πράματα που είδαμεν τζαι ακούσαμεν που ήδη που το Μεξικό αρκέψαμεν να θκιαβάζουμεν την ιστορία των Μάγια. Μπορώ να καταλάβω γιατί ο κόσμος έσιει πάθος μαζίν τους. έχουν πολλύν πολλύν ενδιαφέρον.

Ο ναός στο Τσιτσεν Ιτσά, αφιερωμένος στο Θεό Quetzalcoatl, το ερπετό. Σε κάθε ισημερία ο ήλιος ππέφτει πάνω του με τέθκοιο τρόπο που οι ακτίνες σχηματίζουν ένα ερπετό στα σκαλιά (που το Τουλούμ εν έσιει φωτογραφίες. Τα 50 λεπτά που επεράσαμεν τζιαμέ έβρεσιεν καταρρακτωδώς οπόταν για να κραείς ττόρον της θάλασσας πας τη κκελλέ σου να μεν γινείς πουλλιν βρεμένον για φωτογραφίες να φκάλλεις).

Τι άλλον?? επίαμεν τζαι στες σενότες που εν κάτι σαν υπόγειες δεξαμενές με νερό μέσα σε σπηλιές, αλλά εγώ εν εκολύμπησα γιατί γενικώς σιέζουμαι. ευτυχώς δηλαδή γιατί τζείνοι που εμπήκαν μέσα είπαν ότι ήταν τίγκα στη νυχτερίδα (τζαι εγώ άλλες επαφές με νυχτερίδες τζι αράχνες γλυκιά μου δεν μπορώ). επίσης είπαν ότι ήταν η πιο μοναδική εμπειρία έβερ, οπόταν αν ποττέ βρεθείτε στο Μεξικό, σκεφτείτε το.

Γενικώς, λόγω γάμων τζαι βαφτισιών τζαι πρωτοχρονιάς, εν μπορώ να πω ότι είδαμεν πολλά. ήταν παραπάνω μια γεύση που το τι μπορεί να εν το Μεξικό. Ανυπομονώ για την επόμενη φορά. Που αποφασίστηκεν ήδη. Στο Μέξικο Σίτυ.

Δεδομένου δηλαδή ότι εννά τελειώσω το διδακτορικό, εννά έβρω δουλειά τζαι εν θα είμαι άνεργη οικοκυρά, τζαι άλλα σουρεαλιστικά.

ΥΓ: για τους μεξικάνους να πω ότι εν άνθρωποι πολλά χαλαροί, αλλά πολλά χαλάααααρες. Τα πάντα κινούνται σε ρυθμούς χελώνας στο Μεξικό. Αφού ως τζαι οι καλαμαράες απηυδίσαν.

H επιστροφή της άσωτης θυγατέρας

(εν χρειάζεται μόσχος σιτευτός, ας κάμουμεν τζαι λλίην δίαιτα).

Ούλλες τούτες τες μέρες εθόρουν το μπλόγκ μου τζαι σκέφτουμουν, πόττε εννά γράψεις τίποτε?? Έσιει αιώνες. Ως τζαι το μπλόγκ άφηκα το τζαι κάθεται. Τίποτε.

Μεν με παρεξηγείτε που εχάθηκα. Εν τζαι εν ότι εν έχω τίποτε να πω σε τούτον το διαδικτυακόν, δημόσιο ημερολόγιο (κατά κάποιον τρόπο).

Αλλά έτο...
Η ζωή που τες αρκές του Δεκέμβρη άλλαξεν άρδην. Πολλά πράγματα σε σύντομο χρονικό διάστημα. που να προλάβει το πλάσμα; Να τα καταγράψει ούλλα πρώτα μέσα τζι ύστερα πόξω.

Που κάτοικος Λουέβεν, εγίνηκα κάτοικος Λονδίνου, τζαι επισήμως. Όι τόσον επισήμως βέβαια. προφανώς πρέπει να πιερώννεις λοαρκασμούς για να είσαι επισήμως δαμέ. Διαφορετικά εν υπάρχεις. Καλά τα συστήματα τους τζαι τούτους.

Ούφφου, τι να πω τζαι πόθθεν να αρκέψω.

Μετά που μια διαδικασία μετακόμισης ούλλης της σάρας τζαι της μάρας που εσύναξα που το Βέλγιο στο Λονδίνο, άφηκα το κρυαδικό μας διαμέρισμα (εν έσιει θέρμανση. πουποτε δεν έσιει θέρμανση στο άντρο των λονδρέζων χίπστερς που εβρεθήκαμεν) τζαι τη σχέση για Χριστούγεννα στην Κύπρο.

Τα Χριστούγεννα στην Κύπρο, κλασσικά ήταν γεμάτα με φαί. Φαί ώσπου να σπάσεις. Ούλλα τα φαγιά που μου εστέρησεν η ξενιθκιά. Καταρχήν κολοκάσιν, τζαι κουπέπια (τούτον εν η τεμπελιά που μου το στερεί εν η αλήθκεια), τζαι σούγλαν, τζαι πορτοκάλια πραγματικά τζαι έναν κουραπιέ (εν είμαι φαν) τζαι σιοκολατάκια. Στα οικογενειακά τραπέζια φέτι οι ερωτήσεις ήταν αναπόφευκτες. Αλλά διαφορετικές. Ετέλειωσες το γέρημο το διδακτορικό? (το γέρημο προσθήκη δική μου). Εννά έρτεις πίσω τωρά? Όι. Καλά εννά κάμεις. Εκτός που τη μάνα μου, βέβαια, που εν μάνα (τζι αν δεν γινείς μάνα εν μπορείς να καταλάβεις λαλεί), τούτη ήταν η απάντηση ούλλων. Μεν στραφείς. Που εν εσκόπευκα δηλαδής, αλλά όι για τους ίδιους λόγους.

Ήταν παράξενα στην Κύπρο φέτος. Υποθέτω γιατί τα πράματα αναπόφευκτα αλλάσσουν. Αν τζαι κάποια πράματα μεινίσκουν σταθερές αξίες στο χρόνο. Οι φίλοι, οι καφέδες (που αναγκαστικά πρέπει να αποκεντρωθούν που δαμέ τζαι να πάει. αναζητούνται: καφέ που να μεν έννεν αμερικαν στάιλ αλυσίδες εκτός παλιάς λευκωσίας), οι κουβέντες, οι περίπατοι σε τζείνα τα κομμάθκια της παλιάς λευκωσίας που ακόμα δεν ελεηλατηθήκαν που την τρεντιά. Τα καινούργια μπαρ, τζαι οι καινούργιες μουσικές (γιατί έσιει τζαι τέθκοια), ακόμα τζαι οι βόλτες με τα λευκωσιάτικα λεωφορεία (ούλλον καινούργιες εμπειρίες τούτα τα χριστούγεννα).

Τζαι μετά ήρτεν το Μεξικό. Τζιαμέ τζι αν ήταν παράξενα. Πρώτη πρωτοχρονιά μακριά που την οικογένεια, μακριά που την Κύπρο. Μακριά που την Ευρώπη ακόμα. Πρωτοχρονιά δίπλα στη θάλασσα, με σταφύλια αντίς βασιλόπιττας. Μεξικανικό έθιμο βλέπετε. Δώδεκα ευχές στο γύρισμα του χρόνου. αποφάσισα να μεν είμαι άπληστη, έξι ευχές για το 14, έξι ευχαριστώ στο σύμπαν για τζείνα που μου δωκεν το 13. Τζαι μετά χορό σε λάτιν ρυθμούς, στο παραθαλάσσιο μπαρ της πλάγια ντελ καρμεν.

Εν έχω τζαι πολλά να πω εν η αλήθκεια για το Μεξικό. Ίσως σε κάποιο άλλο ποστ.

Που το μεξικό επέστρεψα στο Λονδίνο με θκυό μαράκες, έναν εξάνθημα που δεν λέει να υποχωρήσει (εγώ εξάνθημα στο σιέριν, η σχέση τσιμπημα στα πόθκια που κάτι μέσα στη θάλασσα, πιο προσωπικά ενθύμια δεν γίνεται) τζαι με μαύρισμα στα μέσα του σιημώνα. Καθόλου άσιημα.

Τζαι που τα εξωτικά μέρη, στο Λονδίνο, τούτον το άγνωστο χάος που θα γίνει (που εννά πάει) κάποτε σπίτι.

Η προηγούμενη ήταν η πρώτη μου εφτομάδα κανονικά δαμέ. Μια εφτομάδα γεμάτη καθάρισμαν, τζαι πλυντήρια (πολλά πλυντήρια), ρούχα για στέγνωμα, κούτες με πράματα που ακόμα πρέπει να συγυριστούν, ψώνια για οικιακό εξοπλισμό, χάλια (πολλά χάλια) αγγλική τηλεόραση, αλλά τζαι το πιο τέλειο ινγκλισ μπρεκφαστ που έφαα ποττέ μου σε ένα γαλλικό μπιστρό στο πιο άσιαν κομμάτι της πόλης (ο πολιτιστικός αχταρμάς του Λονδίνου που λένε).

Στην έναρξη της δεύτερης εφτομάδας, κάθουμαι μπροστά στον υπολογιστή, βλέποντας τζείνον το ατέλειωτο διδακτορικό μες τα μμάθκια. Ξέρω το καρτερά με στη γωνιά του νου μου, κάπου πίσω που ούλλα. Μόνο που εγώ... μετά που τούτες τες 3-4 εφτομάδες μακριά του εθθυμήθηκα. εθθυμήθηκα ότι έσιει ζωήν εκεί έξω. Ζωήν αληθινήν. Τζαι όμορφην. Τζαι ενδιαφέρουσα.

Ούτε που ξέρω αν θα το τελειώσω ποττέ μου, αλλά για πρώτη φορά που τότε που το εξεκίνησα, εν έσιει τζαι τόση σημασία.

ΥΓ: τρώωντας τα σταφύλια την πρωτοχρονιά τζαι κάμνοντας τες ευχές μου αυτοσχεδιάζοντας (εν μου το είπαν που πριν να προετοιμαστώ), το διδακτορικό ήταν η τελευταία, τζιαμέ που δεν είχα τι άλλο να ευχηθώ πιον. Επιτέλους. Εμπήκαν οι προτεραιότητες στη θέση τους.
ΥΓ2: καλή χρονιά, χρόνια πολλά εν σας ευχήθηκα. Να σαστεν ούλλοι καλά.



  

Ούτε να το σκέφτεστε....

Αν οι Αμερικάνοι καίγονται τζαι χτυπιούνται τόσον τζαιρόν να καταστρέψουν τα συριακά χημικά, να τα πάρουν έσσω τους, στον Ατλαντικό, σε κανένα λιμάνι της Φλοριντας ίσως, άμα γουστάρουν.
Εν θα είμαστεν εμείς οι μαλάκες που θα τη φαν.

http://www.kathimerini.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=155791

Ποιος ξέρει τι μπορεί να σύρουν μες τη θάλασσα τζαι να βουρούμεν τζαι να μεν φτάννουμεν.

έτσι τζαι συμφωνήσει κανένας δικός μας αμερικανο-γλύφτης, κατίσιη τους.  

Βέλγιο: 4 χρόνια τζαι 2 μήνες - Μια αποτίμηση πριν το τέλος (1)

Οι τελευταίες μέρες στο Βέλγιο εν πολλά παράξενες. Πολλά πολλά αγχωτικές, γιατί έχω να γράψω τζαι έναν παλιοβιβλίο (που δεν θα γραφτεί δυστυχώς πριν να φύω, ας ξαναδοκιμάσουμε το 2014), αλλά τζαι πολλά συναισθηματικές μέρες, μια τζαι μπαίνουμε σε περίοδο αποχαιρετισμών.

Η βελγίδα κολλητή η Ε. εμέτρησεν τους. τρεις ακόμα καφέδες ώσπου να φύω. Εν προλαβαίνουμε παραπάνω. Υποσχέθηκα της εννά έρκουμαι, έσιει τζαι πολλά καφέ στο Λονδίνο, έσιει τζαι καφέν διαδικτυακόν, "εσύ καπουτσίνο στη Φλάνδρα, εγώ νέσκαφε στο μπρικ λέιν".

Εγώ πάλε εν μπορώ τους αποχαιρετισμούς. ειδικά άμαν είμαι αγχωμένη, πχ. άμαν έχω να γράψω ένα διδακτορικό (λέμε τώρα). Συνήθως ή που φύρνουμαι ή που γίνουμαι παγοκολώνα. συναισθηματισμός μηδέν. Σε τούτη τη φάση: παγοκολώνα.

Αλλά ξέρω σε κάποια φάση θα έρτει.

Τέλοσπάντων.

Η αποτίμησις:

Όταν επρωτοήρτα δαμέ ούλλοι είπαν μου, ουυυ σε 6 μήνες εννά θέλεις να φύεις βουρητή. Εν ήταν αλήθκεια. Εξάλλου εγώ ήρτα που το χωρκό μου λλίον έξω που τη Λευκωσία, ξέρω που μιτσιούς τόπους.

Εν μπορώ να πω βέβαια ότι εν το ένιωσα ποττέ το συναίσθημα του θέλω να φύω βουρητή. Αλλά ήταν παραπάνω το συναίσθημα του "θέλω να φύω βουρητή όσον πιο μακριά γίνεται που το διδακτορικό μου". Ναι, το πιο μεγάλο μειονέκτημα της Λουέβεν, ήταν τζαι ένι τζείνη η σύνδεση της με το διδακτορικό. Εν τζείνος ο τόπος που αγχώθηκα πιο πολλά από ότι επερίμενα ποττέ στη ζωή μου, εν τζείνος ο τόπος που δεν εμπόρεσα ποττέ  (ακόμα τζαι σήμερα) να τζοιμηθώ έναν ύπνον βαθύ, βαθύν τζαι ήσυχον. Σε περιόδος άγχους να φανταστείς, πχ. πριν καναθκυό μήνες, έπρεπε να πάω Λονδίνον να τζοιμηθώ κανονικά (καλλύττερος ύπνος όμως τζείνος της πρώτης νύχτας στην Κύπρο).

Που την άλλην, όμως, η Λουέβεν εσυνδέθηκεν άρρηκτα τζαι με τα πιο ωραία πράματα. Εν ο πρώτος τόπος που έζησα ανεξάρτητα, μόνη μου. Τζαι γι'αυτόν εννάν πάντα ξεχωριστή για μένα. Θυμούμαι τζείνες τες πρώτες μέρες. Να γυρίζω μόνη μου στην πόλη. Να έβρω δωμάτιο, να γοράσω κουζινικά τζαι έτσι πράματα. Οι πρώτες νύχτες στη Λουέβεν, μόνη μου. Εν θα μπορούσα ποττέ να διανοηθώ στην Κύπρο ότι θα επίεννα μόνη μου σε έναν μπαρ. Αλλά επία. Τζείνον το συναίσθημαν του δεν σε καρτερά κανένας σπίτι, κανένας δεν ενδιαφέρεται πόσο συχνά σφουγγαρίζεις, ή τι ακριβώς τρώεις κάθε μέρα. Σύντομα βέβαια ξεκινά τζαι χαλά σε, γιατί εν άσιημο πράμα η μοναξιά, αλλά τζείνες οι πρώτες μέρες... ήταν απίστευτες.

Τζαι εν ο πρώτος τόπος που εγνώρισα πραγματικά, που έκαμα παρέα δηλαδή, με ξένα πλάσματα. Ξένα τουτέστιν μη κυπραίοι. Όι ότι σνομπάρω τους Κυπραίους, εν είμαι έτσι ψωνάρα (μπορεί να χάννω κάτι λέξεις ποτζεί ποδά στα ελληνικά, αλλά έννεν που ψωνηλίαση). Αλλά όπως τζαι να το κάμουμεν, άλλοι άνθρωποι έχουν άλλη προοπτική, άλλα ήθη τζαι έθιμα, άλλη νοοτροπία, άλλον τρόπον σκέψης. όι καλλύττερον ή σιηρόττερον, απλά άλλον. Τζαι η αλληλεπίδραση έσιει ενδιαφέρον. Εν διαδικασία που σε κάμνει να αναθεωρήσεις εν τέλει τζαι το δικό σου τρόπο ζωής τζαι σκέψης. Τζείνον τέλοσπάντων που φέρνεις μαζί σου. Κάμνει σε να το εχτιμήσεις τζιόλις. Να το εχτιμήσεις, τζαι να το μελετήσεις, γιατί ίσως για πρώτη φορά βλέπεις το τζαι λλίον που έξω.

Εγνώρισα πολλά ενδιαφέροντες ανθρώπους δαμέ, ενδιαφέροντες όι λόγον εθνικότητας, βέβαια, αλλά τούτη η διαφορετικότητα όπως τζαι να το κάμουμεν προσθέτει λλίον αλατοπίπερον. Τζαι μπορεί οι συναναστροφές στα ξένα να έχουν μιαν αίσθηση ανάγκης (ανάγκης για παρέα), αλλά τζαι μιαν αίσθησην παροδικότητας (γιατί στο τέλος ούλλοι παν πίσω έσσω τους ή τζαι κάπου αλλού), αλλά έχουν κάτι πολλά ιδιαίτερο. Ξέρεις τζείνον το δέσιμο που αποκτάς με κάποιους ανθρώπους που έτυχε να περάσετε μαζί κάτι ουσιαστικό, τζαι μετά μοιραία χάννεις τους (υποθέτω εν κάτι σαν τους σειράες στον στρατό). Για πρώτη φορά έπρεπε να αποσιερετήσω πλάσματα, χωρίς να ξέρω ακόμα τζαι σήμερα αν θα τα φέρει ποττέ η ζωή έτσι ώστε να ξαναβρεθούμεν. Τζαι εν δύσκολο συναίσθημα... τόσο δύσκολο.

Τέλος, στη Λουέβεν εγίνηκεν η επαφή/γνωριμία σχέση. Τη σχέσην δηλαδή έξερα την που πριν, αλλά εν θα εγίνετουν ποττέ σχέση αν δεν έρκουμουν Βέλγιο. Άρα φίλοι αναγνώστες, τι να συζητούμε, για τον καιρό, τζαι την κρυάδα, τζαι τα φρούτα τα άνοστα τούτης της χώρας τζαι τους απόμακρους ανθρώπους. Άμα βάλεις την αγάπη στη ζυαρκά, ξέρεις που εννά γύρει....

Τέλοσπάντων. Πλατειάζω.

Τέσσερα χρόνια μετά (τζαι θκυό μήνες) φεύκω που την Λουέβεν
με διπλάσιες βαλίτσες απ'όταν ήρτα,
χωρίς διδακτορικό στες αποσκευές,
αλλά με σχέση (που στην κύπρο ούτε στον αιώνα τον άπαντα),
με φίλους καλούς κάπου άουτ δέαρ,
με λλία παραπάνω ριάλλια,
τζαι λλία παραπάνω κιλά,
με παραπάνω σοφία (ελπίζω),
παραδόξως τζαι με παραπάνω αυτοπεποίθηση,
αλλά λλιόττερην υπομονή (εξαντλήθηκε στο διδακτορικό).
Αλλά τζαι λλιόττερα νεύρα (βασικά τα νεύρα εν αντιστρόφως ανάλογα με την απόσταση σου που την Κύπρο, όσο πιο μακριά τόσο λλιόττερα νεύρα).
Εν τέλει λλίον ή πολλά (πως το υπολογίζει κανείς άραγε;) αλλαγμένη.
Τι σημασία έχουν οι εμπειρίες, άλλωστε, αν δεν σε αλλάσσουν, αν δεν σου αφήνουν κάτι, έναν αποτύπωμα τελοσπάντων.

Μα πάνω που ούλλα φεύκω που το Βέλγιο με τζείνον το συναίσθημα, το ολοκαίνουργιο για μένα, του οτιδήποτε μπορεί να συμβεί.
άμα γεννιέσαι τζαι μεγαλώνεις σε μιαν φτωσιήν οικογένεια, σε ένα χωρκό της Κύπρου, ξέρετε, τα όνειρά σου έχουν έναν όριο. Υπάρχει τέλοσπάντων έναν συγκεκριμένο φάσμα δυνατοτήτων τζαι πιθανοτήτων, μέσα στο οποίο αναλόγως προσωπικότητας τζαι περιβαλλοντικών συνθηκών μπορεί να κινηθεί κανείς.
Που τη μέρα που επάτησα το πόδι μου δαμέ είμαι εκτός. Εκτός φάσματος. Εκτός προκαθορισμένου ορίου. Εκτός τροχιάς. Στο διάστημα κατά κάποιο τρόπο. Μετά που τούτον ο,τιδήποτε μπορεί να συμβεί. Ή τουλάχιστον τούτην τη ψευδαίσθηση έχω.

Τζαι τούτον εν το πιο πολύτιμο αναμνηστικό δώρο μου.

ΥΓ: κατά τα άλλα, εννά πεθυμήσω τες σοκολάτες, τζαι τα φριτουράδικα, τους καφέδες τζαι τα κροκ λέφφε με την Ε., το λαφαζαννίκκιν με τον Β. τζαι τον Ε. (σε ότι χώρα βρεθώ λαφαζανεύκω εν πράμα?), τα δείπνα στο μεξικάνικο με τον Ε. τα συνοδευόμενα με πολιτικές τζαι άκρως προσωπικές αναλύσεις, ακόμα τζαι τες μπύρες που δεν πίνω, τον παλιοκαττο της σπιτονοικοτζυράς, τες ατέρμονες φιλοσοφικές συζητήσεις με τους συναδέλφους στο γραφείο, να πιάννουμεν τέικ αγουέι μακαρόνια που απέναντι τζαι να τα τρώμε στο μεταφόορ, τη μουσική στες βρυξέλλες τζαι τες νύχτες στο παμπ ατ δε κορνερ (άτε κανεί γιατί εξεκίνησε να γίνεται πολλά μελό)
ΥΓ2: σε κάποια φάση θα γράψω το δεύτερο μέρος.

Εγώ πάλε απλά αρνούμαι να ασχοληθώ...

Καλά έκαμεν η Αccept που τα επήρεν στην κράνα. Τζαι οι λιγοστοί νοήμονες άνθρωποι στη νήσο. Ο Κριτίκ νομίζω καλύπτει μας ούλλους.

Αλλά το ελάχιστον ίχνος γούστου που έχω μου απαγορεύει να σχολιάσω κάτι με τον τίτλο "7 ουρανοί και σύννεφα αλήτες", γιατί απλούστατα εν ο ΠΙΟ ΓΕΛΟΙΟΣ ΤΙΤΛΟΣ σειράς, ακόμα τζαι σαπουνοπερίστικης μαλακίας για τες κύπριες νοικοκυρές. Ίσως, λέω ίσως, πιο γελοίος τζαι που το τραγικότατο "η ζωή της άλλης" (μεν ρωτάς ποιας άλλης).

Βασικά δεν εκαρτερούσαμεν τούτες τες τσιόφτες για να μάθουμεν τι εν το Σίγμα ή τι έχουν μες τον νου τους μια μεγάλη μερίδα του χτυπημένου κυπριακού λαού. Που προφανώς εν τόσον απασχολημένη να θορεί κυπριακές σειρές που δεν επήρεν χαπάαααριν ότι συζητούμεν το σύμφωνον συμβίωσης, το οποίον αν θυμούμαι καλά το κυβερνών κόμμα είσιεν δεσμευτεί προεκλογικά να στείλει στη Βουλή (φυσικά εν το έκαμεν ακόμα, αλλά τούτη εν άλλη κουβέντα, κατακρίβειαν εν μια καλή ευκαιρία τούτη να αναρωτηθούμεν τι έγινεν με τζείνην την υπόθεση).

Ίσως, λέω ίσως, αν τούτη η μερίδα της κοινωνίας έκλειεν τζαι λλίον την τηλεόραση θα εσυνειδητοποιούσεν σε τι αιώνα ζούμεν.

Τζαι ίσως, λέω ίσως, να ασχολήτουν με κανένα σοβαρό πρόβλημα (που έχουμεν καμπόσα).

ΥΓ: το ότι τόσον τζαιρός κανένας δεν είπεν του ανθρώπου τι Μ-Α-Λ-Α-Κ-Ι-Α εν ο τίτλος της σειράς να τον αλλάξει απλά δεν το χωνεύκω, δεν το χωνεύκω.