Ανεπαίσχυντα

 (ή ποθκιάντραπα που λαλούμεν στη νήσο)

Εν ξέρω γιατί αποφάσισα να γράψω ποστάκιον ξανά τζαι γιατί για τούτον το πράμαν (που ούλλα τα αδιανόητα που συμβαίνουν γύρω μας). 

Ίσως φταίει που τούτον το εξάμηνον έδωκα του εαυτού μου off τζι αποφάσισα να μεν φακκώ πολλήν πέννα, οπότε δουλεύκω λλίον, τζαι εθθυμήθηκα τζαι το μπόγκ. Ίσως φταίει που πρόσφατα εθκιάβασα έναν βιβλίο για τες φασαρίες (ξέρετε ΤΕΣ Φασαρίες) τζαι ήμουν για λλίες μέρες σε mode έντονης περισυλλογής για το κυπριακό, για την ιστορία της Κύπρου, και κατά συνέπεια για τη μαννομάρα που μας δέρνει. Εσκέφτουμουν ότι πραγματικά δεν έχουμε ποτέ ως κοινωνία κατανοήσει, αναλύσει, αποδεχτεί τα λάθη τζαι τες μαννομάρες που εμείς εκάμαμεν. Εμείς οι νεότεροι δε, δεν τα εμάθαμεν καν, γιατί εαν δεν μας τα ελάλεν η οικογένεια μας, στο σχολικό πλυντήριο (brain washing κανονικά) εμάθαμεν την αλήθκεια μόνο μισή. Τζαι άμαν δε μάθεις εσύ τι έκαμες που ήταν λάθος, πως στ'ανάθεμα θα αποφύγεις να το ξανακάμεις;

Μέσα σε τούτες τες σχετικά πρόσφατες σκέψεις, λοιπόν, ήρβε με τζαι τούτη η τελευταία είδηση για την 1η Απριλίου, που θα εορταστεί φέτος στα ελληνικά σχολεία τζαι κυριολεκτικά ήρτεν τζι έδωκεν μου κέντρο (από την κυπριακότατη φράση "φακκά μου κέντρο"). Κυρίως, μα κυρίως, ο διθυραμβικός τρόπος παρουσίασης του ότι (άκουσον, άκουσον) το υπουργείο παιδείας μας εζητούσε που την ελληνική κυβέρνηση να γιορτάζουν στην Ελλάδα την ΕΟΚΑ τζαι φέτος επιτέλους εδεχτήκαν.

Καταρχήν, σκέφτεσαι πόσο κκομπλεξ μπορεί να έσιει έναν κράτος να παέννει σε έναν άλλον κράτος τζαι να λαλεί "πλίιιιιιιιςςςςςςς δώσε μου τζαι μέναν λλίην προσοχή".  Δηλαδή, δεν αντρέπουνται; Εγώ εννά αντρέπουμουν. 

Επίσης, αντί να κάμνουμε βήματα προς μιαν πιο ειλικρινή και ολοκληρωμένη παρουσίαση της ιστορίας μας πάμε προς την αντίθετη κατεύθυνση. ΟΚ, εν ξέρω εαν είναι ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, αλλά it feels like it. Δηλαδή, τόοοοσα χρόνια που είσαι ανεξάρτητο κράτος ξαφνικά εθυμήθηκες ότι θέλεις η Ελλάδα, έναν άλλον ανεξάρτητο κράτος να γιορτάζει τες δικές σου τες γιορτές, όχι δεν το λες και σωστή κατεύθυνση. 

Το θέμαν να είμαι ειλικρινής δεν είναι η γιορτή, δεν είναι καν η ΕΟΚΑ τζαι το τι εκάμαν, τι εθέλαν κλπ. Το θέμαν είναι ότι εμείς τούτον το κόλλημαν με την Ελλάδα επληρώσαμεν το ακριβά, πολλά ακριβά (τζαι την αδυναμία μας να καταλάβουμε πότε να δώκουμεν παμόν). Τζαι δεν επαραδεχτήκαμε ποττέ το πόσον το δικό μας κόλλημα επηρέασεν τες εξελίξεις. Τζι αντί να μάθουμε που τα λάθη μας τζαι να δούμε πως θα πάμε παρακάτω, μόνοι μας, κάμνουμε παναϋρκα γιατί συνεχίζουμε το κόλλημα. 'Ελεος. 

Κατά τα άλλα θέλουμε να λύσουμε το Κυπριακό. Το Κυπριακόν εμείς, η παρούσα τέλοσπάντων γενιά, εν θα το λύσουμεν εν ξεκάθαρο για μένα. Απλά θα ήλπιζε κανείς ότι σε κάποια φάση θα υπάρξει μια γενιά που θα έσιει αρκετήν αγάπη για την Κύπρο (όχι για άλλες χώρες, για την Κύπρο, ως Κύπρο), για να το κάμει. Άμαν τα κοπελλούθκια μας μαθαίνουν ακόμα τες ίδιες πελλάρες που εμαθαίναμε τζι εμείς.... εξεκίνησα να αμφιβάλλω.

Έξω αι ΗΠΑ - Έξω το ΝΑΤΟ

 Μιλούμε έχω μια μέρα δεν περιγράφεται. εν 12 το μεσημέρι και τώρα κατάφερα να φάω κάτι που τις 6.30 το πρωί. Αλλά σταματώ τον πανικό της μέρας να γράψω σύντομο ποστάκιον γιατί τωρά στο διάλειμμα έκατσα να δω τι λεν οι ειδήσεις σήμερα (ξέρετε σκρολλάροντας στο γέριμο το κινητό, πεθυμώ ώρες-ώρες τις μέρες που είχα ένα παλαβό τηλέφωνο χωρίς πρόσβαση στο ίντερνετ) και πρώτο πρώτο στο Φιλελεύθερο το νέο ότι ο Χριστοδουλίδης επιτέλους είπε μας ότι εννά γινουμε μέλος του ΝΑΤΟ (οτι ονειρεύκεται δηλαδή να γινούμε μέλος του ΝΑΤΟ).

Έσιει θκυό μέρες στο ραδιόφωνο το πρωί που φκαίνουν εκπρόσωποι της κυβέρνησης τζαι ρωτούν τους "πέτε μας με ένα ναι ή ένα όχι, εννα προχωρήσετε την ένταξη στο ΝΑΤΟ;"

Η απάντηση φυσικά πάντα μασημένη, αρλούμπες, άρες μάρες κουκουνάρες, τρία πουλάκια κάθονταν. 

Τζαι να λαλεί η δημοσιογράφος (που συνήθως είναι φάουσα), "εν μου απαντάτε ούτε με ναι ούτε με όχι, αλλά τέλοσπάντων...". Γιατί τέλοσπάντων ρε φίλε; Κάμετε τζι εσείς τη δουλειά σας. 

Όπως και να έχει, επιτέλους εφκήκεν τζαι είπεν το ο πρόεδρος, αλλά είπε μας ότι είναι τζαι ευκαιρία, να μεν τη χάσουμε.

Καλή ώρα σαν τες ευκαιρίες του Μπλακ Φράιντει ένα πράμα.

Όχι ευχαριστώ, δε θα πάρουμε. 

Έχουμε στατηγικό πλεονέκτημα τη γεωγραφική μας θέση λαλεί ο άλλος. Ναι, ναι, η καλύτερη γεωγραφική θέση για να πάρει φόκον ο κώλος μας (δε μας λες τζαι στην άκρια του κόσμου, εν υπάρχει περίπτωση να φάμε καμιά ξώφαλτση). 

Εν κρίμα να χάνει έτσι ευκαιρίες ο στρατός μας λαλεί, ναι, ευκαιρίες να στέλλει τα κοπελλούθκια μας σε πολέμους άλλων.

Όχι ευχαριστώ, δε θα πάρουμε.

Σιέρουμαι που έγινε τις προάλλες μια διαδήλωση για τούτον το πράμαν. Εγώ θα έθελα να γινεί τζαι δημοψήφισμα, να αποφασίσει η πλειοψηφία (εαν θέλουμε ή όχι έτσι "ευκαιρίες"). Γιατί όπως τζαι με τις ευκαιρίες του Μπλακ Φράιντει, ο κόσμος έννεν παλαβός. 

Μια τζαι ήταν πρόσφατα το πολυτεχνείο δανείζομαι το σύνθημα (κι ας ακούεται μπανάλ)

Έξω αι ΗΠΑ- Έξω το ΝΑΤΟ

(έτσι τζι ακόμα ένα χαριστικό, ακόμα πιο μπανάλ αλλά πάει γάντι, channelling my inner Matsakis)

έξω οι βάσεις από την Κύπρο. 

The room next door

 Νυχτερίδες κι αράχνες γλυκιά μου εκατάντησε τούτο το μπλοκ που τη συχνότητα των αναρτήσεων μου. Ή εαν το δούμε κινηματογραφικά (κι όχι στον κόσμο του Καζαντζίδη) θα επερνούσαν tumbleweeds (εν ξέρω πως τα λαλούν στα ελληνικά τζείνα τα στρογγυλά που μπαίνουν μες το δρόμο άμα φυσά ο αέρας) σε έναν έρημο δρόμο, μιας έρημης πόλης που δεν επισκέπτεται κανένας. Τέλοσπάντων, you got the picture. 

Σπάζω, όμως, τούτη τη σιωπή τη διαδικτυακή (και την Ερυκινική μες το νού μου, γιατί έννεν μόνο που δεν τα γράφω δαμέ, η Ερυκίνη δε μου μιλά και στην καθημερινότητα, γενικώς δε μιλά), γιατί είμαι συκκιρτισμένη. Ναι συκκιρτισμένη είναι η σωστή απάντηση γι'αυτό που νιώθω, έννεν απογοήτευση σκέτη, εν απογήτευση με θυμό. 

Γιατί αγαπητέ αναγνώστη (τζαι όι δε χρησιμοποιώ "gender inclusive language", γράφω μόνο ένα φύλο κάθε φορά, γιατί βαρκούμαι τα slashes /, τζαι όποιος πιστεύκει ότι τούτον εν ουσιαστικόν πρόβλημα, ας αγγριστεί, μάλλο για πάντα για ούλλες τες ημέρες), εψές επία σινεμά. Ξέρεις κάποτε επίεννα σινεμά κάθε τρεις τζαι λλίον, τότε που ήμασταν παιδιά και τίποτε άλλο δεν είχαμε να κάνουμε επιένναμε ζήνα παλας, πάνθεον, όπερα (τότε που υπήρχαν τούτα ούλλα). Τόσες ταινίες, εαν εθόρες τζαι καμιάν πατάτα μέσα μέσα ξίκκος σου. Που φτομάδας κάτι καλλύττερο. Βασικά κυρίως πατάτες εθορούσαμεν τότες. 

Τωρά αγαπητέ αναγνώστη ξέρεις πόσο συχνά πάω σινεμά; 2-3 φορές το χρόνο. Τζαι για να πάω πρέπει ναν κάτι που να θέλω να το δω. Να το βιώσω στο σινεμά, όι έσσω μου στον καναπέ. Τζαι, ναι, η καινούργια ταινία του Αλμοδοβάρ, με την Tilda Swinton τζαι τη Julianne Moore, ε.... σίουρα εν λόγος να σηκωθείς που τον καναπέ να πάεις σινεμά. Γι' αυτό σικκιρτώ, για τις μεγάλες προσδοκίες.

Ούφφου, δε ξέρω από που να ξεκινήσω. Οκ, θα ξεκινήσω από το ότι η μια κολλητή που την μιαν πλευρά ετζοιμάτουν κάπου στο πρώτο μισάωρο (μπορεί να μεν επεράσαν καν 30 λεπτά), η άλλη η κολλητή που την άλλη μου πλευρά άντεξε, άντεξε ετζοιμήθηκε στα τελευταία 15-20 λεπτά. Τζαι εγώ, δεν εκοιμήθηκα μεν, αλλά τα ένιωθα τα βλέφαρα, βαριάααααααα. Γιατί ΟΚ, ήταν αργό.... αργό, ατμοσφαιρικό, με μουσική. Εν τζαι θέλει πολλά το πλάσμα, που εν κουρασμένον ούτως ή αλλιώς στο τέλος της μέρας....

Τζείνον που με κράτησε εμένα που τον ύπνο ήταν κυρίως ο εκνευρισμός. Γιατί η ταινία ήταν χάλια. Ναι, θα την πω τη λέξη, χάλια. Η κολλητή η Μ. μετά που ετέλειωσε ήταν κάπως "έν ήταν καλόν έννε..." με μια δυσπιστία στη φωνή της, λες τζαι δεν επίστευκεν τζαι τζείνη τον εαυτό της. Ούτε τζι εγώ το πίστευκα, αλλά εν η αλήθκεια. Δε μου άρεσε. 

OK, να είμαι ειλικρινής στυλιστικά και ατμοσφαιρικά ήταν Αλμοδοβαρικό, σίουρα πράγματα. Το στυλ, τα χρώματα, ακόμα τζαι το λλίον υπερφυσικό κομμάτι του ξαφνικά σιονίζει, το πάμε μπρος- πίσω σε ιστορίες, είσιεν τέλοσπάντων κομμάτια του Αλμοδοβαρ που ξέρουμε κι αγαπούμε. Το βασικό  πρόβλημα ήταν το κείμενο. Το θέμα της ταινίας πολλά ενδιαφέρον εν το συζητώ, αλλά το κείμενο, Χριστέ μου, οι διαλόγοι, δεν ήταν πιστευτοί/αληθοφανείς. Ακόμα και στον αλμοδοβαρικό παραλογισμό, τα λόγια των ηρωίδων πιστεύκεις τα ότι εν τα δικά τους κι όχι έκθεση ιδεών woke 15χρονου (τύπου διακόπτω το στόρυ για να περάσω σημαντικό κοινωνικό μήνυμα). Όσο θεάρα τζι αν είναι η Τίλντα, πως να το σώσει αμάν τη βάλλεις να λαλεί πελλάρες; Ειδικά ένα λογύδριο που είσιε σε κάποια φάση για την κλιματική αλλαγή (με ρωτάτε που κολλά σε μια ταινία για την ευθανασία, η κλιματική αλλαγή κολλά παντού), πραγματικά νομίζω ήταν να κάμω εμετό. 

Βασικά, τούτον ήταν το πρόβλημα. Το κείμενο ήταν χάλια, πραγματικά χάλια. Τα υπόλοιπα, όσον καλά τζι αν είναι, τίποτε δε φτουρούν εαν δεν έχει τίποτε να υποστηρίξουν. Ήταν λες τζαι ήθελε κάποιος να σου κάμει κήρυγμα, τζαι το κήρυγμα δεν ήταν καν για την ευθανασία by the way. Ήταν λες τζαι τζείνοι που κάμνουν PR για το δημοκρατικό κόμμα, ετελειώσαν με την Καμάλα τζαι ερίξαν το στα σενάρια κινηματογράφου. Αυτό. Εμείς οι φιλελεύθεροι, τζαι οι άλλοι οι ακροδεξιοί, φονταμενταλιστές που καταστρέφουν τον κόσμο μας (άσχετο που η ηρωίδα πάει να μείνει σε έναν εκτρωμα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής που εν χτισμένο μέσα σε ένα δάσος, πλήρης καταστροφή του φυσικού τοπίου, πισίνα μέσα στα πευκόδεντρα, ξανά εμετός).

Τέλοσπάντων, τέχνη εν το να μπορείς να δώκεις του άλλου να καταλάβει το μήνυμά σου χωρίς να χρειάζεται να του το πεις επι λέξη. Τζαι πραγματικά τέχνη τέθκοιου τύπου δεν είσιεν η ταινία. Τζαι εν Αλμοδοβάρ ρε γαμώτο. Έτσι πράματα καρτεράς που ταινίαν του Νετφλιξ, όι που τον Αλμοδοβάρ. Γι' αυτό θα κλείσω με μια προτροπή, όχι προς εσάς αγαπητοί σινεφιλ αναγνώστες ως προς το αν θα πάτε ή να μεν πάτε να το δείτε (να πάτε να κρίνετε τζαι που μόνοι σας, τζαι εαν δείτε κάτι διαφορετικό που εγώ δεν είδα να έρτετε να μου το πείτε), αλλά προς τον Αλμοδοβάρ. 

Προς θεού, μείνε μακριά που το Χόλλυγουντ (τζαι την Αμερική). Κράτα την τέχνη σου έξω, στην Ισπανία, στην Ευρώπη, όπου θέλεις. Αλλά μακριά που την Αμερική. Από ότι φαίνεται, ότι τζι αν έχουν εν κολλητικό.  

ΥΓ: εναποθέτω τις ελπίδες μου στον ΚΚίλιαν (τον Μέρφυ) και στην Ιρλανδέζικη παράδοση σε ταινιάρες γιατί αυτή θα είναι η επόμενη μου. άμαν έρτει δηλαδή.

A moment in time

 (γραμμένο στο αυτοκίνητο, κολλημένη στην κίνηση, πριν πολύ πολύ καιρό. Ατέλειωτο, όπως τα παραπάνω, αλλά it is what it is)

Ο ήλιος δύει εκτυφλωτικός. Παράξενο στο μέσο του χειμώνα, αλλά όχι και τόσο σ'αυτή τη γωνιά του κόσμου. 

Περιμένω το φανάρι να γίνει πράσινο καθώς ο Παπακωνσταντίνου τραγουδά "Βράδυ Σαββάτου..." κι ας είναι απόγευμα Πέμπτης. 

Στο διπλανό αυτοκίνητο ένα ζευγάτι τσακώνεται. Εκείνος φαίνεται να φωνάζει, χειρονομεί. Εκείνη δεν ξέρω. Βλέπω μόνο το πίσω μέρος του κεφαλιού της. 

Σκέφτομαι ξαφνικά, δεν ξέρω ούτως πως μου ήρθε, ούτε γιατί, ότι όλοι οι εραστές σε κάποια φάση γίνονται σύντροφοι.

Αναπόφευκτα και τελεσίδικα. 

Οι λέξεις δεν είναι ποτέ τυχαίες.  

Γενέθλια

 Εχτές έκαμα τη φορολογική μου δήλωση τζαι για πρώτη φορά στη ζωή μου (που τα αλήθκεια αγαπητέ αναγνώστη) φκάλω αρκετά λεφτά για να πρέπει να πληρώσω στο κράτος φόρο. 

Μάλιστα. Είμαι επισήμως αυτό που λέμε φορολογούμενος πολίτης.

Είμαι ο φορολογούμενος πολίτης που εμπαίζεται.

Η δανειολήπτης που πιερώνει τόκους. 

Η οικοκυρά που τζιακκάρει το καλάθι της. 

Μάλιστα. 

Χρόνια μου πολλά. 

Τώρα πραγματικά εμεγάλωσα υποθέτω. Επήρε μου 39 χρόνια αλλά ήρτε. 

ΥΓ: το καλόν εν ότι εαν με δεις στο δρόμο εξακολουθώ να έχω τα ίδια χάλια που είχα και στα 29 (κατακρίβειαν σιηρόττερα γιατί τώρα δεν έχω χρόνο για πράγματα όπως καθρέφτες, χτενιές, σκουλαρίκια)

ΥΓ2: τι κάμνουν οι γεναίτζες άμαν παθαίνουν mid-life crisis; γιατί εγώ να γοράσω μοτόρα τζαι πέτσενα δεν το βλέπω (αν και έχω ένα πέτσενο σακάκι τώρα που το σκέφτομαι.....)

Διακοπές/reunion

 Τούτον το καλοκαίριν αγαπητέ αναγνώστη, με το τέκνον να έχει μεγαλώσει λλίον τζαι την πανδημία να αποτελεί ένα (όχι τόσο) μακρινό, (ούτε τόσο) τελειωμένο εφιάλτη, είπα της σχέσης ότι ήθελα να πάω πίσω Βέλγιο, να ξαναβρεθούμε με τα κοπέλια εκεί (στα ίδια μέεεερη θα ξαναβρεθούυυυυυυμε φάση), να κάνουμε ρε παιδί μου ένα reunion. Ε τζαι με το Βέλγιο, 2 ώρες τρένο απόσταση, είπαμε ας κάνουμε μετά και ένα reunion με τα κοπέλια στην Αγγλία. Οπότε οι διακοπές μας φέτος δεν είχαν θάλασσα (επία 1 φορά), ούτε ήλιο (είμαι ακόμα σταρένη, η σχέση γαλατένα και το τέκνον κάπου μεταξύ), αλλά ταξίδι σε 3 χώρες και 3 πόλεις, γιατί φυσικά πήγαμε και Ιρλανδία να δούμε την οικογένεια. 

Οπότε από Galway, σε Βρυξέλλες & Λέουβεν και Λονδίνο (και περίχωρα). Πηγαίνοντας πίσω 4.5 χρόνια μετά, ήβρα τες πόλεις πολλά αλλαγμένες. Εν πάντα υποθέτω το ίδιο σοκ, έχεις έναν τόπο στο νού σου, όπως τον άφηκες τζαι νομίζεις ότι ο χρόνος επέρασεν τζαι δεν του έτζισεν, αλλά εν αδύνατον (επέρασεν τζαι μια πανδημία τζαι ένας πόλεμος να θυμούμαστε). 

Τρία πράγματα μου εκάμαν εντύπωση που ήταν κοινά ως ένα βαθμό τζαι στες 3 χώρες:

1. η ακρίβεια: η ζωή έγινεν παντού πάρα πολλά ακριβή. Οι γνωστοί μου και στες 3 χώρες θα εμπαιναν σε τούτον που λέμε μεσαία τάξη (άρα δεν εμίλησα καν με κανένα φτωχό πλάσμα), τζαι για πρώτη φορά επαραπονιούνταν ούλλοι για το κόστος ζωής. Με ούλλους εκάμναμεν συζητήσεις για λεφτά, το πόσον ακριβόν εν το τάδε και το τάδε. Ο τόπος με την πιο εμφανή αλλαγή ήταν το Βέλγιο. Μιλούμεν έφυεν η φάτσα μου που τες τιμές σε ούλλα τα πράματα. Ας πούμεν 5 ευρώ για έναν καφέ στις Βρυξέλλες θα ήταν ανήκουστο. Ως τζαι ένα σάντουιτς που τον Πάνο (μια πολλά basic αλυσίδα, σαν να γοράζεις σάντουιτς διάφορα που το Ζορπά ένα πράμα) ήταν τουλάχιστον 5 ευρώ. Ο τόπος με τη λλιόττερη αλλαγή ήταν το Λονδίνο αγαπητέ αναγνώστη (γιατί ήταν πάντα πανάκριβο).

2. Ο αριθμός άστεγων στο δρόμο:  Μεν φανταστείτε ότι δεν είσιεν τζαι πριν, φυσικά τζαι είσιεν, τζαι στους τρεις τόπους, εννοείται πιο λλίον στην Ιρλανδία και το Βέλγιο, τζαι  παραπάνω στο Λονδίνο. Αλλά τωρά επολλήναν παντού. Εβρέθηκα για πρώτη φορά στο κέντρο των Βρυξελλών η ώρα 730 το πρωί (εαν δεν έσιεις κοπελλούδιν που ξυπνά η ώρα 6, δεν έχει λόγο να κυκλοφοράς έτσι ώρες σε καμιά πόλη) τζαι αλήθκεια ήταν λυπηρό τζαι φοητσιάρικο μαζί. Ήμασταν εγώ, το τέκνο τζαι μια στρατιά ανθρώπων που ετζοιμηθήκαν μες τες στράτες ή εκυκλοφορούσαν μεθυσμένοι που την προηγούμενη νύχτα. Τζαι δεν ξέρω εαν ήταν πάντα έτσι απλά εν ήμουν ποττέ τζιαμέ τζείνες τις ώρες ή εαν άλλαξε κάτι. Τζαι πάλε η λλιόττερη διαφορά ήταν στο Λονδίνο (γιατί είσιεν που πάντα άστεγους).  

3. Η ξιμαρισιά/χρήση ουσιών: Τζαι τούτον δεν είμαι σίουρη εαν υπήρχε τζαι παλιά, αλλά εγώ ήμουν σε άλλη φάση ζωής τζαι δεν το πρόσεχα ή εάν εντάθηκε τα τελευταία χρόνια, αλλά ήβρα πολλήν παραπάνω ξιμαρισιά από ότι θυμούμουν. Η μυρωδιά των ούρων, σπασμένα μπουκάλια, σκουπίδια, η μυρωθκιά του χασισιού. Τζαι πάλε πολλά έντονη αλλαγή στες Βρυξέλλες. Τη μικρότερη αλλαγή την είδα στο Λονδίνο, που ήταν πάντα ξιμαρισμένο. Δηλαδή, να είμαι ακριβής, όπως τζαι παλαιότερα έσιει ένα πολλά συγιρισμένο façade στες κεντρικές, πλούσιες περιοχές (πχ. εαν πάεις γυρώ στα μουσεία) τζαι ένα πιο ξιμαρισμένο κομμάτι εαν μετακινηθείς λλίον έξω που το κέντρο σε πιο alternative, cool, αλλά και πιο φτωχές περιοχές (τύπου east London). Ακόμα τζαι τζιαμέ, πάντως το χασίσιη πολλά πιο έντονο που παλιά.

Οι διακοπές ήταν τέλειες, αλλά (όπως τζαι στην Κύπρο βέβαια), συχνά επιαννα τον εαυτό μου να σκέφτεται , "πως τα φκάλλουν πέρα οι άνθρωποι δαμέ; Φκάλλουν τα πέρα;". Για πρώτη φορά εφάνηκε μου η Ευρώπη (τζείνη που είδα τουλάχιστον), πιο φτωχή, πιο ταλαίπωρη. 

ΥΓ: επερίμενα τούτον το ταξίδι reunion να είναι γεμάτο συγκίνηση. Ενόμιζα ότι άμαν δω τους παρέες μου στο Βέλγιο μετά που 5 χρόνια θα λουθώ του κλαμάτου. Αλλά τα κλάματα δεν ήρταν. Η μόνη στιγμή στις 20 μέρες ταξιδιού που ένιωσα τα μμάθκια μου να γεμώννουν ήταν όταν εφτάσαμε στο Λονδίνο την πρώτη μέρα, εκατεβήκαμε που το τρένο (όχι σε ώρα αιχμής, το τονίζω γιατί η εμπειρία είναι πολύ διαφορετική άμα βιάζεται ο κόσμος) τζαι επερπατούσαμε στο σταθμό να πάμε να πιάσουμε το underground, σε έναν έτσι μακρύ διάδρομο τζαι ακούετουν η κιθάρα ενός μουσικού που έπαιζε Beatles "here comes the sun". 

ΥΓ2: τούτον το ταξίδι ήταν για το τέκνον ουσιαστικό για να αναπτυχθεί το πάθος με τα τρένα. Δεν εβαρέθηκε ούτε στιγμή να μπαινοφκαίνει σε τρένα, λεωφορεία, μετρό. Τζαι συνέχεια ρωτά πότε θα ξαναπάμε με το τρένο (δεν του είπα ακόμα ότι δεν έσιει στην Κύπρο). 

ΥΓ3: για να έρτει ένα ποστάκιο τόσο σύντομα που το προηγούμενο ίσως να το μαντεύετε αγαπητοί αναγνώστες, είμαι σε φάση βαρεμάρας και αποφυγής στη δουλειά. Δεν είμαι έτοιμη να πάω πίσω, δεν είμαι...

Τα πράγματα με το όνομά τους

(Θα έγραφα άλλον ποστάκιον για διακοπές σε άλλες χώρες μακρινές, αλλά η Κύπρος έσιει πάντα τον τρόπο της να μας συνεφέρνει)

Ο κ. Λετυμπιώτης (ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τούτος) είπεν ότι "δεν μπορούμε να μιλάμε για πογκρομ εαν δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ήταν κάτι το οργανωμένο". 

Σύμφωνα με τη wikipedia (τα bold δικά μου):

"Πογκρόμ (από τη ρωσική λέξη погром (πογκρόμ), από το ρήμα "громить" (γκρομίτ) που σημαίνει «συντρίβω») είναι μια μαζική και οργανωμένη επίθεση εναντίον κάποιας συγκεκριμένης ομάδας ατόμων για λόγους είτε εθνικής καταγωγής είτε θρησκευτικής πεποίθησης, με ταυτόχρονη καταστροφή του περιβάλλοντός τους (σπίτια, επιχειρήσεις, θρησκευτικοί χώροι, κοκ)."

Να μας εξηγήσει ο εκπρόσωπος της κυπριακής κυβέρνησης πως ακριβώς διαφέρει τούτο που θορούμε που τον ορισμό πιο πάνω. 

Τι στοιχεία χρειάζεται παραπάνω για να επιβεβαιώσει ότι ήταν οργανωμένη επίθεση; όπως εκατάλαβα δεν είναι κρυφά που εγίνηκε το πράγμα, υπήρξε μια πρόσκληση για οργάνωση στα κοινωνικά μέσα, εμφανιστήκαν ούλλοι με κουκούλες τζαι ρόπαλα (αλλά όχι, δεν εσυντονιστήκαν που πριν "ρε εσύ τι εννα φορήσεις πόψε", εντελώς τυχαία απλά εμφανιστήκαν ούλλοι να φορούν τα ίδια) τζαι μέσα σε 4 λεπτά εξεκινήσαν....

κ. Λετυμπιώτη που η δουλειά σας είναι να χειρίζεστε τούτες τες καταστάσεις εισηγούμαι να ξεκινήσετε με το να αναγνωρίσετε τι ένι ή μάλλον να το πείτε ξεκάθαρα και ανοικτά με το όνομά του. Δεν ήταν "πορεία διαμαρτυρίας", σταματάτε να το λαλείτε έτσι (τούτον ισχύει τζαι για τους δημοσιογράφους). Ήταν "οργανωμένη, στοχευμένη επίθεση".  Πέτε το όπως ένι πρώτα, εαν δεν το αναγνωρίσετε πως θα κάμετε τζαι τον αντίστοιχο χειρισμό; 

Όσον χωννούμαστε πίσω που το δάκτυλό μας (ή μάλλον όσον τους χώννετε πίσω που το δάκτυλό σας), αλί μας. θα έρτουν τζαι σιηρόττερα. 

Homeowners

 (φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια γράφω ένα ποστάκιο το χρόνο έτσι για να μη ξεχνιόμαστε, οπότε να το το ποστ της χρονιάς)

Το να έσιεις δικό σου σπίτι (όπου σπίτι βάλε κυπριακού στυλ οκέλλα χτισμένη που dodgy εργολάβο, χρηματοδοτούμενη με δάνειο στην τράπεζα, πιο κυπραία δε γίνεται, βασικά το πιο κυπραίο θα ήταν να με ελέαν κ. Ττάκκου, από την ανατριχιαστική κυπριακή σειρά του κάποτε) εν τέλει εν κατα βάσει κουραστικό, αλλά πάρα πολλά κουραστικό. 

Εαν μου έλεεν κάποιος ότι θα είχε τόοοοοοοσο καθάρισμα, θα αρνούμουν να εμπλακώ σε έτσι κουβέντα που την αρκή. Βασικά εβαρηθηκα να καθαρίζω. Τι σόι ψυχολογικό φαινόμενο εν τούτο που μόλις σου ανήκουν τα πλακάκια και οι πάγκοι (όταν λέμε ανήκουν εννοούμε ανήκουν στην τράπεζα της οποίας χρωστάς) πρέπει να τα καθαρίζεις ολημερίς ενώ όσον ήταν δανεικά ποιος χέστηκε; Το σύνδρομο της Μαίρης Παναγιωταρά θα το πω (να βρήκα κι εγώ τη δική μου πρωτότυπη διαταραχή).  

Προχτές για πρώτη φορά που τη μέρα που μετακομίσαμε έπιασα τον εαυτό μου να κάμνει τες βεράντες με το λάστιχο, ναι ναι. Έπαθα κρίση πανικού, κρίση ταυτότητας δε ξέρω πως να το πω. Έκαμα flash forward τη ζωή μου, να μαι 70 χρονών, κυπραία νοικοτζυρά που ξυπνά που τες 6, κάμνει ούλλες τες δουλειές, ποτίζει τα δεντρά τζαι κάμνει τες βεράντες με το λάστιχο, πριν κάτσει να πιει τον καφέ της η ώρα 10 τζαι να δει τα πρωινάδικα πριν να βάλει τη φατζή πάνω (άσχετο αλλά η φατζιή πραγματικά εν το πιο μεγάλο μου σουξέ). 

Επαρέτησα το λάστιχο τζαι είπα της σχέσης εγώ βεράντες δεν ξανακάμνω, τούτη δεν είναι η ζωή που θκιάλεξα για τον εαυτό μου τζαι να με αφήκετε ούλλοι ήσυχη. εγώ που θα γεράσω θα κάθουμαι σε ξιμαρισμένη βεράντα να θκιεβάζω το βιβλίο μου με το κρασούδι/τζιν&τονικ μου. Εαν θέλεις οκέλλα κυπριακή, έλα το λάστιχο τζαι κάμε τες βεράντες μόνος σου. 

Η σχέση εκοίταξε με παραξενεμένος τζαι εθύμισε μου ότι προτιμά κατακρίβειαν να κάμνει τζείνος τες δουλειές γιατί περνά του καλλύττερα τζαι ότι πραγματικά ΔΕΝ με παντρεύτηκε για τη νοικοτζυροσύνη μου. Τζαι κάτσε μάνα μου να θκιεβάσεις το βιβλίο σου.

Εν τέλει, τζείνον που με γλυτώνει που την πλήρη κυπριακή μικροαστικότητα είναι το πόσο μη κυπραίος εν ο άντρας μου. Άμαν κυπριοποιηθεί και η σχέση εκαήκαμεν.

ΥΓ: μιαν ώρα μετά το breakdown ήρτεν η κολλητή η Μ. με τα κοπελλούθκια της εκαθούμασταν στη βεράντα και επίναμε τον καφέ μας, ετρώαμεν την παττίχα μας και τα μπράουνις μας σαν εβουρούσαν τα κοπελλούθκια πάνω κάτω τζαι εννά είμαι ειλικρινής αγαπητέ αναγνώστη.... εν τολμώ και να το πω... ήταν ωραία ρε γαμώτο.   

Δυόμιση χρόνια μετά

 Σήμερα (τρίτη μέρα στη σειρά) το τέκνο εξύπνησε που τες 5 και 15 κλαίγοντας και φώναζε στο κρεβάτι του 

"θέλω να πάω κουζίνα"

"θέλω να πάω κουζίνα" 

"θέλω να πάω κουζίνα". 

Δεν ξέρω τι κάμνουν άλλες φυσιολογικές μάνες σε έτσι περιπτώσεις, αλλά εγώ άγρυπνη έδωκα στο τέκνο a taste of his own medicine.  

εξεκίνησα τζι εγώ να κλαίω τζαι να λαλώ 

"γιατί δεν τζοιμάσαι;" 

"γιατί δεν τζοιμάσαι;"

"γιατί δεν τζοιμάσαι;"

ήρτεν η σχέση, έπιασεν το κοπελλούδιν τζαι είπεν μου πίεννε τζοιμήθου (στα αγγλικά, εν επροσαρμόστηκε τόσο πολλά να μου μιλά κυπριακά). 

Τζαι να φανταστείς αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια, εχτές που εφαντασιώννουμουν να τα φατζιήσω ούλλα, να παραιτηθώ που τες θκυό μου δουλειές, να πιάσω ότι λεφτά έχω τζαι να φύω, να εγκαταλείψω άντρα, κοπελλούδι, γονιούς, οικοδομή (ότι χτίζω είπα σας το;), ελάλουν του εαυτού μου ότι δεν μπορώ να κάμω έτσι πράμαν στο κοπελλούδι μου. 

Σήμερα σκέφτουμαι ότι μπορεί να του κάμνω τζαι χάρη.

(Ναι, η μητρότητα πάει τόοοοσον καλά).

ΥΓ: ήμουν μεταξύ του να γράψω έναν ποστάκιον ή ήμειλ παραίτησης. Τελικά είπα πρώτα το ποστάκιον τζαι για την παραίτηση, βλέπουμε (ίσως μια άλλη μέρα που θα έχω κοιμηθεί παραπάνω). 

Parasite

Τούτην την ταινίαν είδα την επιτέλους μες τες γιορτές τζαι που τότε έθελα να γράψω για τζείνη. 

Ναι, ναι, ξέρω ότι έσιει ένα χρόνον που εφκήκεν η ταινία στους σινεμάδες, έννεν ακριβώς πρόσφατη, αλλά κάποιοι που μας εκάμαν κοπελλούθκια τζαι εν εσώνναν να παν σινεμάδες μετά που ώρες με το νεογέννητον, ΟΚ;  

Τζαι ναι, ξέρω ότι έσιει ένα μήνα που ήταν οι γιορτές που την είδα, γιατί δεν έγραψα πιο γλήορα. Ε... δεν ξέρω. Υποθέτω, ήμουν απασχολημένη με σιήλλιες άλλες πελλάρες, αλλά σήμερα εν η μέρα. Γιατί έσιει καναθκυό μέρες που τρώουμαι με τα ρούχα μου, εν έχω όρεξη για τίποτε, είμαι απογοητευμένη με τη δουλειά μου, με τον εαυτό μου.... σήμερα εν έσιει δουλειά. Σήμερα το πρωίν, η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι το πρόβλημαν μου εν ότι μου λείπει το πάθος στη ζωή. Ο καθένας μας έσιει κάτι με το οποίο παθιάζεται, μπορεί ναν η δουλειά του, η μουσική, η μάππα... δεν ξέρω. Εμέναν τα πάθη μου ανέκαθεν ήταν θκυό, τα βιβλία τζαι οι ταινίες (βάλλω τζαι έναν τρίτον άτε, τη δουλειά, γιατί κάποτε έκαμνα την με πάθος). Έσιει κανέναν ανάμιση γρόνο που με στη δουλειά μου έχω πάθος (τζαι να είσιεν λλίον να αργοσβήνει επέθανεν με την πανδημία τζαι το working from home), με βιβλία θκιεβάζω, με ταινίες πολλοθορώ. Επήρεν μήνες μετά τη γέννα να καταφέρω να δω ταινία που την αρκήν ως το τέλος.... τζι αμαν τες θορώ, εν σε κατάσταση ψιλούπνου στον καναπέ... έννεν το ίδιο.

Το Parasite ήταν διαφορετικό. Επία να τζοιμηθώ τζαι δεν εμπόρια, εξύπνησα την άλλην ημέρα τζαι εσκέφτουμουν το (σαν ετάιζα κρεμούδαν το τέκνο). Εν που τζείνες τες ταινίες που δεν κατηγοριοποιούνται εύκολα. Εν δράμαν, εν κωμωδία, εν θρίλερ; Τζαι εν που τζείνες τες ταινίες που δεν χώννουν το θέμαν τους (γενικώς δεν μου πολλοαρέσκει να εν τόσο μες τα μούτρα σου τζείνον που θέλει να σου πει ο ποιητής, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωσην άρεσε μου). Τζαι για τζείνους που δεν την είδαν ακόμα, το θέμαν εν γνωστόν τζαι χιλιοειπωμένον, η διαφορά ανάμεσα σε πλούσιους τζαι φτωχούς, το πως ζει το άλλο 5% (ή τέλοσπάντων πόσον εν το ποσοστό των πλουσίων), οι παράλληλες ζωές των ανθρώπων που εν στον ίδιο τόπο, αλλά σε θκυό πολλά διαφορετικούς κόσμους. Που τούτη την πλευρά θεματικά μπορεί να θυμίζει λλίον το Ρόμα, αλλά αν το Ρόμα ήταν ένας διακριτικός ψίθυρος, το Parasite εν τσιριλλιά. 

Η ταινία, δείχνει μας θκυό οικογένειες στη Σεούλ, μια οικογένεια φτωχών που προσπαθεί να φκάλει λεφτά δουλεύκοντας για μιαν οικογένεια πλουσίων. Το στόρυ μπορεί να μεν λαλεί πολλά σε μια γραμμή, αλλά η ταινία εκουβάλαν καμπόσα θέματα μέσα, τροφή για σκέψη. Άρεσεν μου πολλά η μετάφραση της διαφοράς ανάμεσα στην υψηλή και τη χαμηλή κοινωνία σε φυσική διαφορά ύψους μέσα στην ταινία. Έσιει μια σκηνή που οι φτωχοί βουρούν που το πλούσιο σπίτι, στο υπόγειο που ζουν κάπου στες παρυφές της πόλης (σε ούλλες τες πόλεις οι πλούσιοι ζιουν σε λόφους ψηλά, Beverly Hill, Notting Hill, Penn Hill, ξέρετε) τζαι δείχνει τους να κατεβαίνουν, να κατεβαίνουν, να κατεβαίνουν σκάλες, που ήταν απλά αριστουργηματική (μάστρος ο σκηνοθέτης). 

Άρεσε μου, επίσης, το πόσο μοντέρνα ήταν η θεώρηση του θέματος. Έννεν τυχαίο που ο άντρας της πλούσιας οικογένειας δουλεύκει σε κάποιο tech company ή έτσι μου φάνηκε. Τέλοσπάντων εν παραπάνω zuckerberg ή Μπέζος (όχι ο Γιάννης) παρά ξέρω γω αριστοκράτες της Γαλλικής επανάστασης. Τζι έννεν τυχαίο που το πλούσιο σπίτι, δεν είναι παλάτι, με χρυσοπίκιλτα, αλλά μινιμαλιστ σπίτι, μοντέρνας αρχιτεκτονικής, σκανδιναβικό στυλ, κλπ. Τζαι βέβαια οι πλούσιοι εν φαν των αγγλικών. Το επίθετό τους τζαι το πάθος τους για οτιδήποτε εγγλέζικο, αμερικάνικο. Οι πλούσιοι τέλοσπάντων, εν πλούσιοι της εποχής μας. Αλλά τζαι οι φτωχοί εν φτωχοί της εποχής. Η κίνηση του φκαίνω πάνω στην τουαλέτα για να πιάσω σήμα ίντερνετ στο κινητό... μοντέρνες πρώτες ανάγκες. Τζι ας έχουμεν όσα γκάτζετ θέλουμε, κάποια πράματα παραμένουν κοινά υποθέτω στες κοινωνίες ανά τους αιώνες.   

Τζαι ναι, μπορεί κάποιοι να το ήβρετε μπανάλ, αλλά τζείνον το κομμάτι με τη μυρωθκιά ήβρα το τόσον αληθινό, ρε παιδί μου έτζισεν κάπου πολλά βαθκιά. Νομίζω ήταν η στιγμή στην ταινία που τα ελούθηκα (εν τζαι θέλω τζαι πολλά γενικώς). Όταν ο πλούσιος λαλεί ότι ρε παιδί μου ο φτωχός σωφέρ του κάτι μυρίζει, κάτι απροσδιόριστο... η μυρωθκιά της φτώχιας... Όσο τζι αν προσπαθείς να χωστείς, η μυρωθκιά προδίδει σε. Τζι αν νομίζετε εν υπερβολικός ο ποιητής, πόσες φορές ακούσετε άτομα να λαλούν ότι οι μετανάστες βρωμούν (ότι πέτε αλήθκεια); 

Επίσης, η ταινία είσιεν κάμποσες αναφορές για την Κορέα, που είμαι σίουρη κάποιος που ξέρει λλίον παραπάνω για Κορέα μπορεί να πιάσει περισσότερα που μένα. Αλλά ούτως ή αλλιώς νομίζω τζείνον που θέλει να πει η ταινία έννεν κορεάτικη ιδαιτερότητα, αλλά παγκόσμιον. 

Τέλος παρά το γεγονός ότι οι ήρωες μπαίνουν σε δύο κατηγορίες, οι φτωχοί και οι  πλούσιοι, η παρουσίαση των χαρακτήρων δεν σε αφήνει να συμπαθήσεις ή να αντιπαθήσεις εύκολα κάποιους, εν έσιει ξεκάθαρα καλούς τζαι κακούς. Που κάποιες πλευρές αντιπαθείς τους ούλλους, τζαι που κάποιες πλευρές συμπαθείς τους ούλλους (σχεδόν). Τζαι τούτον εν επίτευγμα. 

Συστήνω ανεπιφύλακτα. 

Μόλις το ανακάλυψα τούτον

άτε λλίη μουσική να αλλάξει η διάθεση ρε παιδί μου

This is Cyprus

 This is Cyprus λαλεί ο τύπος στο βίντεο τζαι χαχανίζει.... 

Στο ράδιο ελαλούσαν σήμερα ότι τούτη ούλλη η κουβέντα προσβάλλει το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Λάθος. 

Το πρόβλημαν ένι ότι δεν εκαταφέραμεν ποττέ να αναπτύξουμε κοινό περί δικαίου αίσθημα, για να προσβαλτεί. Με κάτι τέθκοια εμάθαμεν ότι έτσι πράμαν εν έσιει, τζι αν θέλεις να είσαι ηθικός τζαι δίκαιος στην κυπριακή κοινωνία θα καταλήξεις στο τέλος της ημέρας ο μαλάκας της υπόθεσης.  

Το πρόβλημαν δεν είναι ότι εγινήκαμεν ρεζίλιν διεθνώς (που για κάποιο λόγο τούτο φαίνεται να επηρεάζει πάρα πολλά τους Κυπραίους, εν μπορώ να καταλάβω, μια ζωή το φαίνεσθε ρε παιδί μου), αλλά το ότι εκατέληξεν το κράτος, η χώρα μας ναν κάτι που το θεωρούμεν εμείς για γέλια, κάτι που λαλούμεν τζαι γελούμεν. Το ότι εμείς οι πολίτες τούτου του κράτους έχουμεν του μηδέν εκτίμηση, όι απαραιτήτως μηδέν αγάπην, αλλά ίντα αγάπη ένι για κάτι που δεν εκτιμάς; 

Τζαι τούτη η φράση το This is Cyprus. Το υπέρτατο συγχωροχάρτι, η υπέρτατη δικαιολογία, για κάθε ματσουτζιά που κάμνει κάποιος, αλλά το πιο σημαντικό για ούλλα τζείνα που ΔΕΝ κάμνουμεν, ούλλοι μας. Εν υπάρχει λόγος να προσπαθήσεις να αλλάξεις κάτι, γιατί... This is Cyprus. Να κάμεις κάτι καινούργιον, κάτι καλλύττερον, κάτι πιο λειτουργικόν, γιατί... This is Cyprus. Το This is Cyprus εν βασικά μια άλλη φράση για το I am giving up ή μάλλον I am not going to bother to try.

Τζαι στο τέλος της ημέρας η Κύπρος ένι τζείνον που ένι επειδή ούλλοι λαλούμεν This is Cyprus. 

Ίσως κάποτε θα πρέπει να κάτσουμε να αναρωτηθούμεν what is Cyprus? Is this my Cyprus?  

ΥΓ: γράφω σε πρώτο πληθυντικό, γιατί τζι εγώ κάμνω το. 

Γενέθλια

Σήμερα αποφάσισα να γράψω ένα ποστάκιο, ένα δώρο στον εαυτό μου (έχει τόσο τζαιρόν να γράψω που δεν επήρα χαπάρι ότι ο βλογγερ άλλαξε φάτσα). 

Εσυνειδητοποίησα που λέτε εχτές ότι έσιει μήνες να γράψω κάτι είτε δαμέ είτε αλλού (ναι ξέρω εννά μου πεις τούτον έσιει τζαιρόν που εχάθην ούτως ή αλλιώς). Εσυνειδητοποίησα επίσης εχτές ότι έσιει μήνες να θκιεβάσω κάτι (η δουλειά εν μετρά), να θκιεβάσω κανονικά, όι 1-2 σελίδες. Έσιει καμπόσον τζαιρό επίσης να δω καμιιάν ταινία της προκοπής (όι στους σινεμάδες, που έτσι πολυτέλειες, έστω έσσω μας. Δώστου σειρές στο Νετφλιξ. Οι σειρές στο Νετφλιξ μια μέρα θα αναγνωριστούν ως η μάστιγα της εποχής λαλώ σας το). Εν αθθυμούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά να σου πω την αλήθκεια αγαπητέ αναγνώστη/αναγνώστρια που είχα μια σοβαρή, ενδιαφέρουσα συζήτηση για ένα θέμα κοινωνικό/υπαρξιακό/ανθρωπιστικό, κάτι πέραν του κορωνοϊού τζαι του κοπελλουθκιού. Επίσης, δεν αθθυμούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ενθουσιάστηκα με κάτι σχετικό με τη δουλειά μου.

Εχτές σε κάποια φάση εδιερωτήθην: Εαν πιάεις την Ερυκίνη τζαι φκάλεις που μέσα τα βιβλία, τες ταινίες, τες υπαρξιακές συζητήσεις, τζαι το ενδιαφέρον για τη ψυχολογία, τι μεινίσκει; 

Τίποτε εν η απάντηση. 

Ίσως ναν τούτον που λαλούν υπαρξιακόν κενό, δεν ξέρω. 

Εχτές επέρασα δύο ώρες σε μια συνεύρεση με συναδέλφους τζαι το μόνο θέμα συζήτησης που είχα με πλάσματα ήταν το να απαντώ την ίδια ερώτηση : εεεεε, πως εν το να είσαι μάνα;

Τζαι πραγματικά δεν είχα καμιάν καλήν απάντηση, εννοώ η πραγματική απάντηση μες το νου μου ήταν το "Δεν ξέρω" (εν το είπα πόξω μου βέβαια). Είτε επειδή εν νιώθω τζαι πολλά μάνα (ακόμα δεν έκαμα το ρόλο κομμάτι μου), είτε επειδή κυριολεκτικά δεν έκατσα ποττέ να το σκεφτώ (που χρόνος για πράματα όπως σκέψη). Τέλοσπάντων, βαρετό, ήταν ούλλο βαρετό. Τζαι εν ήταν τα άλλα πλάσματα που ήταν βαρετά, ήμουν εγώ. 

Έτσι που λαλείς αγαπητέ/ή αναγνώστη/αναγνώστρια, τα 36 βρίσκουν με νομίζω άλλον πλάσμαν που τζείνον που έξερα ή μάλλον σε σύγχιση για το τι πλάσμαν είμαι πλέον. Εν ξέρω, ίσως η Ερυκίνη ναν κάπου τζιαμέ τζαι να πρέπει να την ξαναέβρω κάπως ή η Ερυκίνη τζείνη να έδωκεν τη θέσην της σε μιαν άλλη, καινούργια, που πρέπει να τα έβρω μαζί της, να την έβρω. 

Ποιος ξέρει. 

(η ομφαλοσκόπηση σταματά δαμέ γιατί το τέκνον εξεκίνησεν να ταράσσει τζαι η τζοιλιά να κουρκουρίζει. Ώρα για πρωινό. Ναι, η αγαπημένη φάση της μητρότητας τούτες τες μέρες εν τα πρωινά. έσιει χάζι να είμαστε 3 στο τραπέζι να τρώμε τα κοφλειξ μας. Χρόνια μου Πολλά. Ελπίζω αγαπητοί να σας ξαναέβρω, να σας ξαναπρήξω σύντομα)

UPDATE: τωρά είδα ότι το προηγούμενο μου ποστάκιο ήταν που τον Ιούλη, άρα εν έσιει τζαι πάρα πολλυν τζαιρόν (αντικειμενικά τουλάχιστον, υποκειμενικά ενόμιζα ότι εν πολλά παραπάνω)

   

Ρότσος

Βασικά δεν ξέρω τι τα λαλούν τα milestones στα ελληνικά (είπαμεν εχάσαμεν τη γλώσσα τόσα χρόνια στην ξενιθκιά, οι σκέψεις μου εν μια τσιαρλικη ανακατωσιά κυπριακών τζαι εγγλέζικων), αλλά σήμερα βιώνω έναν τέθκοιο, που έννεν ακριβώς πετραδάκι, αλλά ρότσος.

Σήμερα αγαπητέ αναγνώστη/αναγνώστρια υπέγραψα το πρώτο μου δάνειο στην τράπεζα. Λαλώ πρώτο γιατί ξέρω ήδη που τα τωρά ότι θα έρτει τζαι δεύτερο. Λόγος δανείου λαλεί η φόρμα: "αγορά οικοπέδου για κτίσιμο πρώτης κατοικίας".

Σαν εμπήκα στο ασανσερ φεύκοντας που σπίτι για να πάω στην τράπεζα εκοίταξα στον καθρέφτη τζείνην τη γεναίκα με το μωρό στο καροτσάκι, με το γυαλίν του ήλιου, την καλήν την μπλούζα τζαι την καλήν την παντελόνα (υπέθεσα ότι άμαν πάεις να ζητήσεις δάνειο εν πάεις με το κοντοπαττέλονο) που έσιει δουλειές να διεκπεραιώσει στην τράπεζα τζαι για πρώτη φορά δεν αναγνώρισα τον εαυτό μου. Εν κάποια άλλη. Ενήλικας.

Ποττέ πριν δεν ένιωσα τόσο ενήλικας στη ζωή μου.

Κάποιος θα ελάλεν ότι στα 36 εν τζαιρός σου κόρη μου. 
Εγώ πάλε βιώνω μια θλίψη.

ΥΓ: πριν ανοίξουμεν έτσι φάλιες η άποψη μου για τους κυπραίους κτηματομεσίτες τζαι ντιβελοπερς ήταν ότι εν άσιημη φάρα, δεν είναι να τους εμπιστεύκεσαι, τζαι βασικά καλλύττερα να μεν έσιεις επαφή μαζί τους. Μετά που την πρώτη μου επαφή μαζί τους αποφάσισα ότι έχω πολλά καλόν ένστικτο. Να το εμπιστεύκουμαι πιο συχνά.

ΥΓ2: στα πλαίσια τούτων των καινούργιων εμπειριών είχα ξεκινήσει να γράφω ένα ποστ για την πρώτη μου επίσκεψη στο κτηματολόγιο. Μετά αποφάσισα ότι είναι καλύτερα ίσως να μεν ξέρετε τι γίνεται στο κτηματολόγιο. Πάντως να το ξέρετε, κλασικά κυπριακά δημοσιουπαλληλικά, η καττίνα τζαι στο κτηματολόγιο είναι χώρος καίριος.

Στο μηχανικό

Μηχανικός: έτοιμον το αυτοκίνητον σου κ. Ερυκίνη μου. Θέλεις να σου το φκάλω ή εννά τα καταφέρεις να το φκάλεις πισινή;

Ερυκίνη: όι, όι μεν ανησυχείς. Εννά τα καταφέρω.

Μηχανικός: Μα είσαι σίουρη; Γιατί οι παραπάνω κοπέλλες θέλουν βοήθεια, εν λλίον δύσκολη η είσοδος μας.

Ερυκίνη: όι, όι, μα όι, μεν ανησυχείς. Εννά τα καταφέρω.

Μηχανικός: μα είσαι σίουρη; 

Απαξιώ να ξανα-απαντήσω, αννοίω την πόρτα, μπαίνω στο αυτοκίνητο, σάζω τα καθρεφτούθκια μου, παρατηρώ ότι η πόρτα του καράσh εν όντως λλίον στενή τζαι στα δεξιά έσιει τον κώλον ενός άλλου αυτοκινήτου.

 

Τζαι ξεκινώ. Τζαι καθόλη τη διάρκεια ελαλούσα που μέσα μου (για χάρη μου τζαι για τες απανταχού γυναίκες) "μακάρι να τα καταφέρω, Παναγία μου (ναι ναι επίκληση και στα θεία, there is too much on stake) να το φκάλω τέλεια τζαι μεν κάμω καμιάν ματσουτζιάν".

Τζαι η Ερυκίνη σας, θεά, έφκαλεν το αυτοκίνητο πισινή, που μιαν στενή πόρτα, πισινή στο κατήφορο τζαι μετά στο δρόμο, καθώς 3 άντρες (ο μηχανικός τζαι οι θκυό μαθητευόμενοι) εσταματήσαν ότι εκάμναν, εφκήκαν προς την πόρτα τζαι εθορούσαν επικριτικά αν θα τα καταφέρει η γεναίκα ή όι. 

Ο μηχανικός δε που με έξερεν τζαι είσιεν την άνεση εξεκίνησεν (κλασσικά) να διά οδηγίες, χωρίς να του τες ζητήσω, "πάρτο τιμόνιν σου λλίον ποτζεί", "πάεις πολλά καλά" κλπ.

Αλλά δεν έσιει σημασία. Σημασίαν έσιει ότι τα εκατάφερα, ήμουν τέλεια τζαι εμείναν χάσκοντα τζαι μια ακόμα μικρή (πολλά μικρή) νίκην κατά των σεξιστικών στερεότυπων έχει επιτευχθεί. 

(όταν το ελάλουν μετά της σχέσης, ήταν κάπως..."Νομίζω το ότι επίες εσύ να κάμεις το σέρβις του αυτοκινήτου τζαι εγώ έμεινα σπίτι να προσέχω το μωρόν, εν ακόμα πιο μεγάλη κατάρριψη των σεξιστικών στερότυπων, έννε")

Τζείνον το κάτι...

(δεν θυμούμαι που πότε εν γραμμένον τούτον. Ήβρα το σήμερα γραμμένον βιαστικά με μολύβι στην πάνω αριστερή γωνιά μιας κόλλας που έχω διπλωμένη μες στο σημειωματάριο μου εδώ τζαι κανέναν χρόνο)

Τζείνον το κάτι...
Ναν πάντα τζιαμέ.
Σκουλούτζιν που τρώει που πάνω σου.
Σκνίπα που εν σε αφήνει να ησυχάσεις.
Να κνίθεσαι,
να φκάλλεις τες πέτσες σου,
τζαι η φαούρα να μεν γιανίσκει.
Να τρώεσαι πάντα με τα ρούχα σου,
τζείνα πο σιεις.
Τζαι το ποτήρι ποττέ να μεν γιεμώνει.
Πάντα τζείνον το κάτι ναν τζιαμέ
Τζαι πάντα να λείπει.

Περί κορώνα ιού

(τούτον το ποστάκιον άρκεψεν εδώ και μέρες κάπου στην αρχή του εγκλεισμού, των υπολοίπων γιατί εγώ ήμουν ήδη έγκλειστη, αλλά κάπου δεν υπάρχει και πολλή επαφή με τον εγκέφαλό μου ΑΚΟΜΑ τζαι έμεινεν ατέλειωτο στα πρόχειρα)

Ερώταν με η σχέση τες προάλλες τι νομίζω, εαν ο κορωνοϊός θα κάμει πραγματικότητα ούλλα τα dystopic βιβλία που εθκιαβάσαμε ή ταινίες που είδαμε τζαι εν η αλήθκεια κάμνοντας ένα γυρό (με το αυτοκίνητο μεν έσιεις έννοια, πριν να πάμεν να ψουμνίσουμεν) στην όφκερη Λευκωσία εχτές  εθύμισεν μου λλίον ταινίαν καταστροφής τύπου I am Legend, 28 days later κλπ.  Η σχέση εν πεπεισμένη ότι η ζωή μας που δαμέ τζαι να πάει θα αλλάξει για πάντα. Εγώ πάλε κρατώ μιτσιν καλάθι. Εξαρτάται πόσον τζαιρόν θα κρατήσει το παναύριν.

Εν ξέρω για το μέλλον, αλλά έναν πράμαν εν σίουρον. Τζαι στην πραγματική ζωή, όπως στην λογοτεχνία/σινεμά/τέχνη γενικότερα, έτσι ακραίες καταστάσεις φκάλλουν στην επιφάνεια το παρόν, το πραγματικό παρόν. Εν ξέρω πόσο θα αλλάξει τζείνον που θα είμαστε στο μέλλον, αλλά σίουρα έδειξε μας περίτρανα τζείνον που είμαστεν τωρά, τζαι ο καθένας μας ατομικά και ως κοινωνίες. Οι ουρές των αυτοκινήτων στο Αμέρικα που επεριμέναν να πιάσουν πακέτα με φαίν που food banks, ο πατέρας στην Ιταλία που επροσπάθαν να ανοίξει έναν σούπερμαρκετ για να πιάσει φαίν για τα κοπελλούθκια του, οι άρρωστοι χαμέ στους διαδρόμους στα Ισπανικά νοσοκομεία, εν ενδείξεις του σε τι κοινωνίες ζούμε. Του πόσα πλάσματα σε τζείνο που για μας ήταν "κανονικότητα" ήταν στα όρια τζαι τωρά εκουντηθήκαν στην άκρη. Πόσα πλάσματα ήταν αφημένα που την κοινωνία, τζαι τζείνοι εν που πιερώνουν το μεγαλύτερο τίμημα. Τζαι βέβαια πόσον χάσμαν υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους σε μια κοινωνία, που το εξέραμεν φυσικά, ήταν εμφανές τζαι στην κανονικότητα, αλλά τζαι στην καραντίνα: άλλοι αγωνιούν γιατί δεν έχουν φαί τζι άλλοι αγωνιούν γιατί θορούν πιο έντονα όνειρα. Φυσικά εννα μου πείς εν έσιει νόημα να συγκρίνεις τα προβλήματα των ανθρώπων, ούλλα τα προβλήματα εν προβλήματα.

Εκτός που τες κοινωνίες βέβαια η καραντίνα έδειξεν τζαι τζείνον που είμαστεν ατομικά. Τζείνον που λέμεν ανθρώπινη φύση. Πολλές φορές εν το βασικό θέμα που πραγματεύονται τα διάφορα μυθιστορήματα/ταινίες που περιγράφουν δυστοπίες. Το τι κάμνει ο άνθρωπος σε ακραίες καταστάσεις. Τζαι συχνά τούτες οι ιστορίες περιγράφουν την ανθρώπινη φύση ως διττή, φκαίνει στην επιφάνεια τζαι το "κακό" τζαι το "καλό". Στην περίπτωση τούτης της πραγματικής ακραίας κατάστασης σε ένα μεγάλο βαθμό νομίζω εφκήκεν το καλό. Τζαι εν μιλώ μόνο για την καλοσύνη ούλλων των επαγγελματιών υγείας που ρισκάρουν τη δική τους υγεία ουσιαστικά, για να κάμουν τη δουλειά τους/ το λειτούργημαν τους γιατί τούτον ένι, αλλά για τζείνα ούλλα τα πλάσματα που εκάμαν/κάμνουν κάτι για κάποιον άλλο. Τζείνους που παν τζαι κάμνουν ψώνια για κάποιον άλλο, τζείνον τον κύριο στην Ιρλανδία που επίεννεν τζαι έκαμνεν καντάδες στους παππούδες τζαι τες γιαγιάδες πόξω που τα παράθυρά τους, τζείνους που προσκολιούν τα κοπελλούθκια του κόσμου με δραστηριότητες στο ίντερνετ, τζείνους του Ιταλούς που ετραουδούσαν στα μπαλκόνια (ή που επαίζαν τόμπουλα στη Λεμεσό, η κάθε κουλτούρα με τα δικά της, χαχα). Τζαι η λίστα πάει.

Αλλά βέβαια υπάρχει τζαι η άλλη όψη. Γιατί η πιο μεγάλη άσκηση καλοσύνης σε τούτη την περίοδο του εγκλεισμού εν η καλοσύνη προς ούλλους τους ανθρώπους, ακόμα τζαι ή κυρίως τζείνους με τους οποίους διαφωνείς. Ναι τζείνους τους ανθρώπους που σπάζουν την καραντίνα για να πιουν καφέ με  τη γειτόνισσα, τζείνους που θέλουν να παν εκκλησιάν, τζείνους που παν στη θάλασσα ή στα πάρκα. Τζείνους που ήρταν που το εξωτερικό τζαι εκολλήσαν 10 συγγενείς τους. Το τι πλάσματα είμαστεν φαίνεται ακριβώς δαμέ. Στην καλοσύνη που δείχνουμε σε τούτους τους άλλους, που κάποιος θα ελάλεν ότι δεν αξίζουν καλοσύνης. Αλλά τούτον εν το ζουμίν της πραγματικής, της ουσιαστικής καλοσύνης, ότι εν unconditional (πως το λέμεν στα ελληνικά;). Δαμέ πάσχουμεν ακόμα (όι ούλλοι αλλά αρκετοί). Πόσον εύκολα επικρίνουμεν, δαχτυλοδείχνουμεν. Μεν με παρεξηγάτε, όταν λαλώ καλοσύνη δεν εννοώ να μεν είμαστεν αυστηροί ή να λαλούμεν "α εν πειράζει". Εννοώ να προσπαθούμεν να βάλουμεν τον εαυτό μας στη θέση κάποιου άλλου, να καταλάβουμε. Μιλώ για μιαν καλοσύνην σχεδόν θρησκευτική. Σαν την καλοσύνη τζείνου του υποθετικού Θεού, που αναγνωρίζει τες αμαρτίες μας, αλλά ακόμα αγαπά μας.

Το πόσον αγαπούμεν ο ένας τον άλλον τωρά στον εγκλεισμόν, εν ένδειξη βέβαια του πόσον αγαπούμεν ο ένας τον άλλον γενικότερα, απλά τωρά εν ακόμα πιο έντονον... Πιο ουσιαστικόν. έναν καλό του κορωνοϊού εν ότι με τη μείωση των ρυθμών της ζωής μας, εμειώθηκεν το noise, ήβραμεν πάλε τα ουσιαστικά πράματα. Ελπίζω να μάθουμεν τίποτε που την εμπειρία.

ΥΓ: άλλα άρκεψα να λαλώ να είμαι ειλικρινείς, αλλά άλλωσπως εκατέληξα, κυρίως λόγω τζείνης της επιστολής που μου έστειλε μια συνάδελφος να υπογράψω ως επιστήμονας, για να διαφωνήσω με την άλλην επιστολή που υπογράψαν τζείνοι που πιστεύκουν. Τζαι οι πιο πάνω σκέψεις μου εν ο λόγος που εν υπέγραψα. Ας αγαπήσουμεν ούλλοι αλλήλους. Ακόμα τζαι οι επιστήμονες.   

Ποσαράντωμα - κορωνοϊός: 0-1

Ξέρω τι θα πεις αγαπητέ αναγνώστη, ότι που τότε που έγινα μάνα έπρηξα σας με το κοπελλούιν μου τζαι τίποτε άλλον ενδιαφέρον δε λαλώ (αναφέρομαι στους άντρες αναγνώστες, εαν έχω κανέναν εκεί έξω, ακολουθώντας τα σεξιστικά στερεότυπα που θέλουν τες γεναίτζες να έχουν ενδιαφέρον για τα κοπελλούθκια τζαι τους άντρες να μεν, αλλά ούλλοι ξέρουμεν ότι τούτον εν τεράστια γενίκευση, εγώ πρώτη τζαι καλλύττερη).

Τέλοσπάντων, ακολουθεί τζι άλλον ποστάκιον για το τέκνο, γιατί τίποτε άλλο δεν κάμνω ούλλη μέρα (βάλλω τζαι πλυντήρια, αλλά τούτον θα ήταν ακόμα πιο βαρετό θέμα για ποστάκιον).

Που λέτε το τέκνον είναι αισίως 41 ημερών σήμερα, δηλαδή εχτές εποσαράντωσεν. Βασικά δεν ξέρω εαν εν το μωρό που ποσαραντώνει ή εγώ. όπως τζαι να έσιει το ποσαράντωμαν εγίνην τεράστιο θέμα έσσω μας τες τελευταίες μέρες/εβδομάδες. Βάρτε θκυό γονιούς που δεν πιστεύκουν στην κυπριακή κοινωνία τζαι εννά καταλάβετε τι εννοώ.

Εγώ τζαι η σχέση βασικά δεν είχαμε/έχουμε ακόμα αποφασίσει τι θα κάμουμε με το τέκνο τζαι τη θρησκεία, αν τζαι είπαμεν εμείς δεν πιστεύκουμεν, αλλά ζούμεν στην Κύπρο, οπόταν το θέμαν γίνεται πολύπλοκο (εν θα έπρεπε να ήταν πολύπλοκο, αλλά ένι τι να κάμουμε). Το ερώτημα του εαν βαφτίζεις ή δε βαφτίζεις (σε οποιαδήποτε θρησκεία, γιατί έχουμε τζαι θκυό) είπαμεν αρχικά με τη σχέση να το αφήκουμεν ως πάρατζει τζαι βλέπουμε.

Αλλά φυσικά η εκκλησία δεν καρτερά. Εγώ έξερα ότι έσιει τούτην ούλλη την κουβέντα με τες 40 μέρες, δεν έξερα τι περιλαμβάνει ή γιατί γίνεται, αλλά έξερα ότι υπάρχει τζαι ελάλουν της σχέσης ότι θα πρέπει να ασχοληθούμε με το ερώτημα θρησκεία πολλά πιο πριν από ότι εθέλαμε.

Τζαι αναμενόμενα αρκέψαν τα όργανα ήδη μέρες πριν με τη μάνα να ρωτά, να λαλεί κατακρίβειαν γιατί εν ήταν ερώτηση ήταν κατάφαση: " εννά πάεις να ποσαραντώσεις στην εκκλησία, ξέρεις το τούτον έννε";

Εγώ στην αρκήν έπαιζα πελλόν με τον γνωστό κυπριακό τρόπο του "Ναι ναι, θορούμε", αλλά όσον εκοντεύκαν οι μέρες, το παίζω πελλόν δεν επέρναν πλέον. Οπόταν η απάντηση εμετατράπη στο "εν ανάγκη; τζαι τι εννα κάμω στο ποσαράντωμα τελος πάντων;"
(η απάντηση "εγώ εν πιστεύκω, δεν ασχολούμαι με την θρησκεία τζαι δεν θέλω", δεν παίζει ως πιθανότητα φυσικά).

Τζαι ξέρεις αγαπητέ αναγνώστη (ή άτεκνη/άθεη αναγνώστρια που δεν έκαμες ποττέ έτσι πράμα) τι είναι το ποσαράντωμα; όι ξέρεις; Γιατί εμέναν έφυεν η κκελλέ μου με την απάντηση της μάνας.

Το ποσαράντωμα είναι για να δεχτεί η εκκλησία το τέκνον σου μέσα (εννοώ πρακτικά μέσα στην εκκλησία) ως έναν καινούργιον μέλος, αλλά τζαι σένα. Ναι, ναι εσένα που εβαφτίστηκες τζαι είσαι τάχα ήδη μέλος. Ναι, εσέναν πρέπει να σε θκιαβάσει ο παπάς να μπόρεις να ξαναμπεις μέσα σε εκκλησίαν, γιατί εγέννησες τζαι είσαι ξιμαρισμένη. Εν σε περιπαίζω, αλήθκεια τούτον λαλούν τα λόγια που θκιαβάζει ο παπάς (εκάμαμεν τζαι αρχαία ένα φεγγάρι, κάτι αθθυμούμαστεν). Η γέννα, το πιο φυσικόν πράμαν του κόσμου, τζαι σύμφωνα με την ίδια την εκκλησία ο λόγος που παντρεύκεσαι τζαι κάμνεις σεξ (ούλλοι οι άλλοι λόγοι εν ξιμαρισμένοι), εν κάτι ξιμαρισμένον που πρέπει να καθαρίσεις (τελικά για την εκκλησία μας εν ούλλα ξιμαρισμένα, ότι κάμει μια γεναίκα εν ούλλα ξιμαρισμένα, τέλος. Εκτός εαν καθαρίζει την εκκλησία).

Κάπου δαμέ να πω ότι εγέρασα, εμεγάλωσα, εμαλάθκιανα, όπως θέλεις πε το, γιατί πριν 10 χρόνια εαν μου ελάλες έτσι πράμα, δεν ξέρω πως θα αντιδρούσα, θα τα έπαιρνα άσιημα. Αλλά, στη συζήτηση με τη μάνα ήμουν ζεν. Εσοκαρίστηκα μεν, αλλά ήμουν κάπως ΟΚ. Γιατί η μάνα εφρίκαρε στην ιδέα να μεν πάω να ποσαραντώσω (ναι ξέρω τι θα πεις, εαν εφρίκαρε στο να μεν ποσαραντώσω, τι θα κάμει στο εν θα βαφτίσουμεν το κοπελλούιν).

Οπόταν εξεκινήσαν έσσω μας οι συζητήσεις  με τη σχέση. Να πάω, να μεν πάω;

Η σχέση εν τω μεταξύ, ένα χρόνο πλέον στην Κύπρο, άντεξε καλά καλά, αλλά άρκεψεν να τον πιάνει η βίδα με το πόσον ανακατώνεται ο κόσμος στη ζωή σου. βλέπετε η σχέση έζησε πολλύν τζαιρόν στο Λάντον που κανένας δε φακκά πενιά, με αν ζιης με αν μεν ιζιής (πόσο μάλλον το ίνταλως ζιης), οπόταν η σχέση δυσκολεύκεται με την κυπριακή κουλτούρα και την έλλειψη ορίων στην κυπριακή οικογένεια.

Εγώ πάλε να θέλω να κάμω το χαττίριν της μάνας μου να μεν μαραζώνει τζαι κανεί, 5 λεπτά ένι ολάν στην εκκλησία. Μιαν εκκλησία που σε θεωρεί ξιμαρισμένη; ρωτά η σχέση. Τζαι άτε τωρά τι απαντάς;

τέσπα, να μεν σου τα πολυλογώ, η μάνα αποφάσισε να πάρει το θέμα στα χέρια της τζαι έκλεισε μου ραντεβού με τον παπά στην τοπική μας εκκλησιά (to be fair μετά που εγώ της είπα ότι αποφάσισα να παω), αλλά είπαμεν με τη σχέση ότι κανένας μας δεν προσκυνά/κοινωνά τζαι ο παπάς δεν τζίζει του μωρού, γιατί έσιει τζαι μικρόβια.

Τζαι κάπου δαμέ μπαίνει ο κορωνοϊός, γιατί ώσπου να φτάσω στη μέρα 40 ήρτεν τζαι ο ιός στη Λευκωσία. Οπόταν εγώ είπα της μάνας, μάνα εγώ στην εκκλησιά θα πάω, αλλά εικόνες δε φιλώ (η συζήτηση να γίνεται με κοινό τη θεία και το θείο μου που ήρταν να δουν το τέκνον).

Τζαι ακολουθεί η εξής παράλογη συζήτηση:
Μάνα Ερυκίνης: Στην εκκλησία προστατεύκει σε ο Θεός.
Ερυκίνη: Που τα μικρόβια; Σοβαρομιλάς;
Θείος Ερυκίνης: Στον πόλεμο δηλαδή που εβουρούσαν κάποιοι να χωστούν στες εκκλησίες τζαι εμπαίναν οι Τούρκοι τζαι επαίζαν τους, επροστάτευσεν τους ο Θεός; Γιατί εν εσταμάτησεν τες σφαίρες (ο θείος πιάνει βραβείο πιο σουρεαλιστικής απάντησης σε σουρεαλιστικό σχόλιο)
Μάνα Ερυκίνης: Πάντως αρρώστιες εν κολλάς. Εξάλλου τες εικόνες καθαρίζουν τες.
Θείος Ερυκίνης: Σιγά που τες καθαρίζουν. Εγώ μια φορά επία να φιλήσω την εικόνα τζαι ένιωσα στα σιήλη μου το φτύμαν άλλου πλασμάτου. Ανακάτζιασα τζαι που τότε φιλώ τες εικόνες στη γωνιά (τζαι πάλε το δε φιλώ τες εικόνες καθόλου δεν παίζει ως πιθανότητα)
Μάνα Ερυκίνης: ίσως στη δική σας στην εκκλησιά. Εμάς στη δική μας καθαρίζουν τες με ροδόσταγμα.
Θείος Ερυκίνης & Ερυκίνη μαζί: Τζαι σκοτώνει το ροδόσταγμα τα μικρόβια;

Τέλοσπάντων, σουρεαλιστικές καταστάσεις, εαν δεν ήμουν μέσα στη συζήτηση θα εγέλουν. Με στα πολυλογώ, φεύκει η μάνα, φεύκουν οι συγγενείς, έρκεται το απόγευμα, πάμε με τη σχέση στην εκκλησία να έβρουμε τον παπά.

έρκεται ο παπάς, δεν μου διά το σιέριν του (εγώ είχα προετοιμάσει την ευγενική απάντηση "ευχαριστώ, αλλά δε θα πάρω"), ρωτά με το όνομα μου, το όνομα του τέκνου (εκόμπιασε λλίον στο ξενικό όνομα, αλλά δεν είπε τίποτε), εθκιάβασεν την προσευχή τζαι μετά πολλά διστακτικά ήταν κάπως: "εγώ τωρά πρέπει να πιάσω το μωρό να το πάρω μέσα. Να το πιάσω;" Λαλεί του η σχέση, όι, εν μπορείς να το πάρεις με το καροτσάκι λαλώ εγώ; όι λαλεί μου τζείνος πρέπει να το πιάσω, αλλά εαν δε θέλετε... εν πειράζει. Με δεύτερη κουβέντα με τίποτε. Επιάμεν το τέκνον τζαι επίαμεν έσσω έκπληκτοι που το πόσον εύκολον ήταν.

Το επόμενο πρωίν τηλεφωνά η μάνα να δει εαν επίαμεν στην εκκλησία, τζαι είπα της το και το. Το μωρό εθκιαβάστηκεν, αλλά ο παπάς εν το έπιασεν. τζαι η απάντηση ήταν: καλλύττερα.

Τόσον εχρειάστηκεν η πίστη της Μάνας. 24 ώρες κορωνοϊού.

(τζαι ησυχάσαμεν προς το παρόν, ώσπου να αρκέψουν οι ερωτήσεις για τη βάφτιση)

Notes on a birth

Πριν να γίνω μάνα ελαλούσα ότι ουλλες οι μάνες επίτηδες εν περιγράφουν με λεπτομέρεια την εμπειρία τους για να μεν απωθήσουν άλλες γεναίτζες που το να κάμουν κοπελλούθκια, ότι εν έναν είδος συνωμοσίας για τη διαιώνιση του είδους εις βάρος σου αγαπητή άτεκνη αναγνώστρια.

Τώρα που το επέρασα νομίζω καταλάβω. Καταρχήν αναλόγως της γέννας μπορεί να μεν αθθυμάται τζαι πολλά μια γεναικα. Εμέναν το αναισθητικό που μου έδωκαν στην καισαρική ήταν τόσο δυνάμενο που ούλλα τα μετέπειτα εν θολά, κάτι εικόνες έρκουνται μόνο. Αλλά γενικώς οι έρευνες λαλούν οτι οι μάνες εν έχουν πολλά ακριβείς αναμνήσεις της γέννας τους, εν το κάνουν επίτηδες εν αυτόματη η διαστρέβλωση (τζαι απόλυτα λειτουργική εαν με ρωτάς εμένα). 

Που την άλλη η γέννα μπορεί ναν τόσο τραυματικό γεγονός που να μεν θέλεις ρε παιδί μου να το περιγράφεις τζαι τόσο με ενθουσιασμό. Μπορεί να θέλεις να το αφήκεις πίσω σου τζαι να θυμάσαι μόνο τα ευχάριστα (που υποθέτω έρκουνται σε κάποια φάση).
(UPDATE 27/02/20: τωρά που εμεγάλωσεν λλίον το τέκνον τζαι έφερα λλίον τα μίλια μου στα ευχάριστα βάλλω τζείνα τα χαμόγελα που κάμνει το τέκνο, αντανακλαστικά προς το παρόν, (αλλά τζαι που το ξέρεις τι σημασίαν έσιει;) τζαι αννοίει η καρκιά μου φύλλο φύλλο τζαι λιώνω σαν το παωτόν τον Αύγουστο.)  

Όπως και να έχει, γι' αυτούς τους λόγους ούτε κι εγώ θα σας περιγράψω λεπτομέρειες. Κυρίως γιατί δεν τες έχω τζαι πολλά ξεκάθαρες αλλά επίσης γιατί δεν υπάρχει λόγος να τα σκαλίζουμε. Θα σας πω τζείνα που μου έκαμαν εντύπωση τζαι που αθθυμούμαι 

1. άμαν σπάζουν τα νερά έννεν απαραιτήτως τζαι άμεσα πολλά ξεκάθαρη κατάσταση. Εάν εν 3 το πρωί μπορεί να νομίζεις ότι απλά θέλεις να κατουρήσεις. Πάεις στην τουαλέττα, κατουράς τζαι δεν καταλάβεις τι έγινεν, ώσπου συνειδητοποιάς ότι που το κρεβάτιν ως την τουαλέττα άφηκες πίσω σου έναν μονοπάτι που σταγόνες (σαν τα ψίχουλα στο γνωστόν παραμύθι, μπας τζαι χάσεις το δρόμο). Τζαι έτσι σιγά-σιγά έρκεται το χαπάριν, τζαι ο τρόμος του "απαναγία μου εκατούρησα πάνω μου" αντικαθίσταται που τον τρόμο του "απαναγία μου, γεννώ".

2. Μπορεί να σπάσουν τα νερά αλλα να περάσουν ώρες ώσπου να σε πιαν οι πόνοι. έξερες το τούτο; Ούτε τζι εγώ. Σε αυτή την περίπτωση το να ξαναππέσεις να τζοιμήθεις γιατί εν 3 το πρωί φαίνεται λλιον παράξενο στον κόσμον (άμαν το λαλείς εκ των υστέρων), αλλά αλήθκεια έχοντας τώρα τη γνώση θα εμείνησκα άλλο κανένα 2ωρο να τζοιμούμαι

3. Βασικά η γέννα εν λλιον μαραθώνιος φάση. Εννεν (μόνο) ο πόνος που πρέπει να αντέξεις, εν οι ώρες, οι τόσες πολλές ωωωωρες. Ώρες που δεν μπορείς να τζοιμηθείς, ούτε να φάεις. Ναι, ναι, βάλλουν σου ορό τζαι πελλάρες, αλλά τι να περιπαιζούμαστε, ο ορός εν γεμώννει την τζοιλια σου. Εν ξέρω για άλλες γεναιτζες εγώ πάντως εζήτησα παραπάνω φορές φαιν που επισκληρίδιο.

4. Κάπου δαμέ να πώ σε τζείνη/τζείνον που ανακάλυψε την επισκληρίδιο, μεγάλη ναν η χάρη σου τζαι τες ευτζές μου να σιεις. Εν θα σου πω ψέματα αγαπητέ αναγνώστη έσιεσα πάνω μου όταν ήρτεν η ώρα να μου βάλουν την ένεση τζαι λαλεί η αναισθησιολόγος "τωρά θέλω να κάτσεις εντελώς ακίνητη, ΕΝΤΕΛΩΣ, όι να ταράξεις καθόλου". Τζαι ελπίζεις ότι εν θαν σαν τη βιβλιοθήκη που επειδή πρέπει να κάμεις ησυχία, εσύ ασυνείδητα κάμνεις παραπάνω θόρυβο από ότι συνήθως. Τέλος πάντων, τι να σου λαλώ, άντεξα τζαι δεν ετάραξα, τζαι μετά....νιρβάνα. Νομίζω ετζοιμήθηκα μέσα σε τρία δευτερόλεπτα (εν τζιαμε που ξεκινούν τα κενά μνήμης)

5. Ανακάλυψα σε τούτη τη διαδικασία τι σημαίνει να τρέμεις που αδρεναλίνη (κανένας δε θα μείνει, Παυλίδης ολέ). έτσι μου είπαν δηλαδή εκείνη την ώρα: "Μεν φοηθείς, που την αδρεναλίνη εννά τρέμεις λλίον, εν φυσιολογικό". Μα ντα λλίον; Μιλούμεν, δεν έξερα ότι μπορεί να τρέμει έναν πλάσμα τόσο. Εγώ δηλαδή. Ανεξέλεγκτα. Τζαι τούτον ήταν φοητσιάρικο.

6. Στο pre-natal class που είχαμε κάμει με τη σχέση τζείνη η χίππισσα, ολιστική ιατρική κλπ κοπελιά, είσιεν πει μιαν κουβέντα ότι δεν ξέρεις τι γέννα εννά σου κάτσει τζείνην την ώρα, κανένας δε μπορεί να ξέρει (τούτον είπεν το τζι η γιατρός). Το σιηρόττερον που μπορεί να σου κάτσει εν το να πάεις για φυσική, να περάσεις ούλλο το σκόρσο, τζαι μετά να μεν κάτσει η φάση τζαι να κάμεις τζαι καισαρική. Που εν η γέννα που μου έκατσεν εμένα. Εσκέφτουμουν τούτη την κουβέντα σαν με ετοιμάζαν για καισαρική τζαι πριν να ξανατζοιμηθώ σαν το λέσιην (στην καισαρική εν τζοιμάσαι κανονικά, είσαι όξυπνη με τοπική αναισθησία, εν νώθεις τίποτε, βάλλουν σου έναν παραβαν, τζαι μετά που 15 λεπτά ξεπροβάλλει το μωρό σαν κάποιου είδους freaky κουκλοθέατρο. Αλλά εγώ, είπαμεν λέσιην κανονικό, με το που έππεσα πάνω στο κρεβάτι τζαι εμπήκεν η αναισθησία τσουπ ετζοιμήθηκα), εαν ήταν όντως η σιηρόττερη φάση. Φυσικά εγώ είπαμεν έκαμα επισκληρίδιο, γιατί εν είμαι τόσο χίππισσα τζαι εναλλακτική, οπόταν το σκόρσο που επέρασα ήταν σαφώς πιο μειωμένον. Σίουρα έκοψα παραπάνω ύπνον από ότι επερίμενα, οπόταν εν πρέπει να ήταν τόσον άσιημα έννε;

7. Στη γέννα δεν υπάρχει αξιοπρέπεια, dignity πως το λέμεν; Υποθέτω για ούλλες τες ιατρικές/νοσοκομειακές καταστάσεις (που πρέπει κάποιος να σε εξετάσει, να σε λούσει, να σου καθαρίσει την πληγή κλπ) ισχύει το ίδιο πράμα. Ούτε που ξέρω πόσα πλάσματα είδαν το... (πως να το πω διακριτικά;) .... την επίμαχη περιοχή τέλοσπάντων, μέσα σε 3 μέρες. Νοσοκόμες δηλαδή, μαίες, η γιατρός μου, όι άσχετοι. Αλλά τζαι πάλε... Ακόμα τζαι μετά τη γέννα το πόσα πλάσματα επιάσαν το βυζί μου (χωρίς να με ρωτήσουν), για να μου δείξουν τη σωστή τεχνική θηλασμού... Πλέον επισήμως επιάσαν το βυζί μου παραπάνω γεναίτζες παρά άντρες σε ούλλη μου τη ζωή (φυσικά βοηθά ότι τα γκομενικά μου ήταν πάντα φτωχά, όι ακριβώς sex and the city). Το σιηρόττερο δε εν ότι κάθε νοσοκόμα είχε διαφορετική τεχνική/οδηγίες, τζαι στο τέλος πιάσε πιάσε το βυζί, αλλά δεν έμαθα τίποτε για το θηλασμό, ανακάλυψα τα ούλλα μόνη μου ύστερα που επία έσσω.

8. Γενικώς η μετά τη γέννα φάση θεωρείται που τα πλάσματα που δουλεύκουν σε ένα μαιευτικό θάλαμο/κλινική ως μια περίοδο μάθησης, εαν είσαι πρώτη φορά μάνα. Ούτε τούτον το έξερα. Εαν το έξερα θα έπαιρνα το σημειωματάριο για σημειώσεις. Που κάμνει νόημα φυσικά άμαν το σκεφτείς. Που τη μια, έσιει πλάσματα τζιαμέ να σου δείξουν πως να αλλάξεις πανί, πως να λούσεις το μωρό, πως να θηλάσεις (είπαμεν το κάθε πλάσμαν έσιει τη δική του τεχνική για ούλλα τούτα, οπόταν εσύ στο τέλος φεύκεις παραπάνω συγχισμένος παρά ενήμερος, αλλά ας ένι, η πρόθεση μετρά). Που την άλλη, όμως, εσύ είσαι φτώμαν, άγρυπνη, πονείς, δεν αθθυμάσαι τα μισά που εγίναν την προηγούμενη μέρα, ας πούμε τέλοσπάντων ότι δεν είσαι ακριβώς σε τοπ φόρμα για απορρόφηση πληροφοριών. Τζαι δείχνουν σου τη μια μέρα πως να κάμεις μπάνιο το μωρό τζαι ως την επόμενη μέρα που εν το τεστ εσύ εν αθθυμάσαι τίποτε. Επίσης, έσιεις τζαι το συγγενολόι που θέλει να σε επισκεφτεί (εγώ το καλό μου είμαι τόσο μονόχνωτη που 5 πλάσματα με επισκεφτήκαν ούλλα τζι ούλλα, εφάμεν ούλλα τα τζεραστικά μαζί με τη σχέση μετά, αλλά ήρταν ούλλοι σε ακατάλληλες στιγμές). Τζαι να μου λαλεί η νοσοκόμα, η ώρα 6 εννά σου δείξω ίνταλως λούνουν το μωρό, τζαι άτε να πεις της θκειας που ήρτεν που τη Λεμεσό να σηκωθεί να φύει γιατί εσύ εννά λούσεις το μωρό. Βασικά μετά που τη δική μου εμπειρία, δεν ξαναπάω σε κλινική να δω κανένα άμα γεννήσει (τωρά που το σκέφτουμαι, εν τζαι επία σε κανένα προηγουμένως ένιγούει). 

9. Στο τέλος της ημέρας υπάρχει τούτον που λαλούμεν TMI, too much information. Επέρασα τη μισή μου εγκυμοσύνη εκνευρισμένη με τη γιατρό μου, γιατί δεν μου εδίαν αρκετές πληροφορίες, δεν με είχεν ενημερώσει πλήρως για ούλλες τες πιθανότητες, ούλλες τες επιλογές. Επία σε μαθήματα βέβαια τζαι επήρα τες πληροφορίες (αλλά πάλε ήμουν εκνευρισμένη γιατί έπρεπε να έρκουνταν που τη γιατρό θεωρώ τζαι όι που δικές μου πρωτοβουλίες), αλλά τζαι που τες επήρα τι εκατάλαβα; Τζείνην την ώρα.... όσα πράματα τζαι να ξέρεις δε σε προετοιμάζουν. Εντάξει, εαν ξέρεις λλίον τες αναπνοές τζαι ΑΝ αθθυμηθείς να τες κάμεις, όντως βοηθούν με τον πόνο, αλλά ούλλα τα άλλα, εν τόσο έξω που τον έλεγχο σου... που τζαι να ξέρεις... ξίκκος σου. Την ώρα της γέννας εμπιστεύκεσαι τους ειδικούς που εν τζιαμέ τζαι εξανακάμαν έτσι δουλειάν. Τζαι τα υπόλοιπα, μετά, άμαν έρτει το κοπελλούιν, όσα τζαι να σου πουν, όσα Youtube βίντεο τζαι να δεις, στο τέλος της ημέρας τα βασικά που πρέπει να κάμεις να μείνει το κοπελλούι σου ζωντανό μπορούν να γινούν με λλίον ένστικτο τζαι (σχετική) κοινή λογική. Τα άλλα ούλλα εν απλά έξτρα.

ΥΓ: Η σχέση, σε αντίθεση με μένα, ήταν όξυπνη σε ούλλη τη διαδικασία της καισαρικής, τζαι σε κάποια φάση ελπίζω ότι εννά μοιραστεί μαζί μου τζείνα που εβίωσε, αλλά για να με μου λαλεί ακόμα πρέπει να ήταν τραυματικά.

ΥΓ2: στο τεστ μπάνιου στην κλινική απέτυχα παταγωδώς γιατί δεν έξερα τι να κάμω, πως να πιάσω το μωρό, βασικά επάγωσα, όπως θα επάγωνε ο οποισδήποτε μπροστά στον κίνδυνο. Δεν μου έππεσε το μωρό μέσα στο μπάνιο, να κουτουλλήσει την κκελλέ του. Τούτο εσυνέβηκε μου σπίτι, που δεν είχα κοινό. Τζι άμαν δεν το είδεν κανένας, ας κάμουμεν ότι δεν εσυνέβηκε σωστά;  

Αναβάθμιση τουριστικού προϊόντος (αλλιώς Κάτσετε τη μάππα λλίον χαμέ)

Κάμνω διάλειμμα που το Χρονικόν (όι του Λεόντιου Μαχαιρά, τζείνον της Μάνας. Ναι, ρε, με κεφαλαίο. Τόση αυπνία τζαι ταλαιπωρία έναν κεφαλαίον, τουλάχιστον, αξίζει μου), γιατί τούτον τον υφυπουργόν τουρισμού δεν περνά μέρα που δεν μου τον συναφέρνει κάποιος. Μια, θκυό, στην τρίτην ήρτεν η ώρα του.

Εγώ δεν έξερα καν ότι έχουμεν έτσι πράμαν, υφυπουργείον τουρισμού, ώσπου τζαι εθκιάβασα στου Ασέρα τες προάλλες, τες φαεινές ιδέες που εκατέβασεν κάποιος για τρένον ιμίσιη μου στο Τρόοδος (επειδή ελύσαμεν τες συγκοινωνίες για τους κατοίκους της νήσου, έμεινεν μας το τρένον, να παίρνει τους τουρίστες στα χωρκά να κάμνουν ππαλουζέ τζαι να συνάουν ελιές. είπαμεν έσιει μπίζνα ανεκμετάλλευτη στον αγροτουρισμό), τζαι ήμουν κάπως:
α) τι εν το υφυπουργείον τουρισμού; τζαι
β) ετελειώσαν με τες παραλίες τζαι επιάσαν τα όρη τζαι τα παραρά;

Αλλά λλίες μέρες μετά ήρτεν δεύτερον χτύπημαν που τον υφυπουργό τουρισμού, ως απάντηση στο δεύτερον μου ερώτημα, γιατί φαίνεται εν τελειώσαν με τες παραλίες ακριβώς. Εν τον κανεί το τρένο στο Τρόοδος τον υφυπουργό, θέλει να βάλει τζαι αστέρκα στες παραλίες. Ξέρεις, να έσιει πεντάστερες παραλίες, τετράστερες, τζαι παραλίες με έναν αστέρι, για τζείνες τες παραλίες που πάει η σάρα τζαι η μάρα (τζαι το συναπάντημα, τζαι πιάννουν ούλλα τα κρεβατάκια, τζαι εσύ φακκάς γυρόν μισήν ώρα να έβρεις μια γωνιά στους 40 βαθμούς πάνω στην καυτήν άμμο σαν τον φακίρη που περπατά στα κάρβουνα). Εννά μου πεις, μεν είσαι ιδιότροπη κόρη Ερυκίνη, μπορεί ναν τζαι καλόν που θα αναλάβει τες παραλίες ο υφυπουργός τουρισμού, ο άνθρωπος λαλεί σου θα αναβαθμίσει τες παραλίες, θα τες κάμει προσβάσιμες σε ΑμεΑ, θα τες καθαρίσει κλπ, ούλλα καλά πράματα. Ναι, ναι, αλλά εννά τες χρεώσει τζιόλις. Αλλιώς γιατί η παραλία ναν πεντάστερη; Πως να δικαιολογηθεί το να πιερώννεις για να πάεις στη θάλασσα; (αίσχος)

Αλλά ξέρεις αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια, ως δαμέ τίποτε δεν με εξέπληξεν, εκάμαν υφυπουργείον τουρισμού για να τη ξεζουμίσουν τέλεια την κότα (με τα χρυσά αυγά ρε), εν τουρισμού το υφυπουργείον, με περιβάλλοντος ένι, με παιδείας και πολιτισμού ένι.

Αλλά όχι ο υφυπουργός δεν σταματά τζιαμέ. Δεν τον κανούν οι παραλίες, δεν τον κανεί το Τρόοδος. Θέλει να κάμει επίθεση τζαι σε άλλες πτυχές της ζωής μας. Ναι, τούτον είπεν μου το ένας παρέας τζαι εν το επίστεψα, έπρεπε να το ψάξω για να σιουρευτώ ότι εν αλήθκεια. Ο υφυπουργός θέλει να απαγορεύσει τες πλαστικές τες καρέκλες γιατί εν χωρκάτικες ιμίσιη μου. Εφταίξαν του οι πλαστικές καρέκλες του υφυπουργού. Ας πούμεν που θα πάει ο Κυπραίος να σταθεί χωρίς την πλαστική την καρέκλα; Για κάποιους από εμάς η πλαστική η καρέκλα η Λόρδος είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την έννοια της κυπριοσύνης, με την ταυτότητα μας ως κυπραίοι (τι θα μας ενώνει λέω εγώ εαν δε θα έχουμε πλαστικές καρέκλες Λόρδος;). Φυσικά αγαπητέ αναγνώστη, πέραν που την πλάκα τζαι τα πυροτεχνήματα για το θεαθήναι, έσιει τζαι μικρά γράμματα. Στο άρθρο λαλεί τα κέντρα αναψυχής "θα μπορούν να αποκτήσουν προσωρινή άδεια λειτουργίας μέχρι να εξασφαλίσουν τις τελικές άδειες από την Πολεοδομία". Τι σημαίνει τούτον ακριβώς; ότι κάποιος μπορεί να κάμνει πολεοδομικές παρανομίες με τη βούλλα, αντί τωρά που πάλε κάμνει τες παρανομίες τζαι εν χωρίς άδειαν λειτουργίας (το να μεν κάμνει κάποιος παρανομίες καθόλου, εν πιθανότητα τόσον απομακρυσμένη που δεν μπορεί καν να το φανταστεί ο υφυπουργός). Βασικά που γυρόν νομιμοποίηση της παρανομίας, γιατί ας είμαστεν ειλικρινείς η Κύπρος εν η επιτομή του "ουδέν μονιμότερον του προσωρινού" (μετά το Κυπριακό, θα έπρεπε να είχαμεν αναπτύξει μιαν αλλεργία στα προσωρινά, αλλά άτε).

Αλλά τζείνον που εξεσιήλησεν το ποτήριν αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια εν το τελευταίον του υφυπουργού που θέλει να απαγορεύσει το αλκοόλ σε δημόσιους χώρους. Συγγνώμην παιθκιά, αλλά ΔΕΝ έχουμεν πρόβλημαν με αλκοόλ σε δημόσιους χώρους στην Κύπρο. Θα ήθελα να μας δείξει ο κύριος υφυπουργός τα δεδομένα ότι τούτον εν ουσιαστικόν πρόβλημαν τζαι ότι ο νόμος θα κάμει κάτι καλό για την ευρύτερη κοινωνία, τζαι όι μόνο τα μπαρ τζαι τους άλλους τόπους που σε χρεώνουν για το ποτό σου. Ναι, εννά μου πεις ότι επήρα τον με κακό μάτι τον υφυπουργό τζαι μπορεί να έσιει καλές προθέσεις. Μπορεί, υπάρχει μια πιθανότητα, εν αντιλέγω, αλλά η πρόθεση του φκάλλω τζιάλλα λεφτά εν ακόμα πιο πιθανή! Ειδικά μετά τα πρόσφατα γεγονότα στην Αγία Νάπα, νομίζω εν πολλά προφανές ότι το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών έννεν με την απαγόρευση του αλκοόλ που θα αυξηθεί, αλλά με την actual πάταξη του εγκλήματος, την αντιμετώπιση του υποκόσμου κλπ.

Αν θέλει ο κύριος υφυπουργός να αναβαθμίσει το τουριστικό προϊόν, ας κάμει κάτι με την αισχροκέρδια κατά των γέριμων των τουριστών που έρκουνται στην Κύπρο τζαι νιώθουν (δικαίως) ότι όπου παν εννά τους γελάσουν, ας προωθήσει την αναβάθμιση τζαι ανάδειξη των μουσείων τζαι της ντόπιας τέχνης (που έχουμεν καμπόση) τζαι την προστασία της φυσικής ομορφκιάς της Κύπρου μας (που τες επεμβάσεις τζαι τα εκτρώματα που επιχειρούνται) τζαι μετά ξαναμιλούμεν.

Τα υπόλοιπα εν φαντασίες που θα ελάλεν η μάνα μου ή notions που λαλούν οι Ιρλανδοί (οι οποίοι εν τω μεταξύ ξέρουν πολλά καλά πως να διαφυλάττουν τζαι να αναδεικνύουν το δικό τους τουριστικό προϊόν, τη φύση).