Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020

Αρκέψαν οι χοροί

Τούτες τες μέρες αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια, στην τελικήν ευθείαν που λαλούμε, έχω επιτέλους κάμποσο χρόνο. Μετά που κάτι γερούς μήνες δουλειάς τζαι τρεχάματος σαν το Βέγγο να τελειώσουν κάποια πράματα πριν να έρτει το τέκνον (εν είχα σκεφτεί παρατσούκλιν του τέκνου για το μπλογκ, εφκήκεν τωρά αυθόρμητα, εντάξει έννεν ακριβώς πρωτότυπο, σόου γουότ;), ήρτεν επιτέλους η πολυπόθητη ώρα της άδειας μητρότητας για λλίη χαλάρωση. Αλλά που μάνα μου, είμαστεν τόσον καλοκουρδισμένοι (οκ μιλώ μόνο για μένα), είμαι, εγίνηκα, τόσον καλοκουρδισμένον στρατιωτάκι, που έρκεται ελεύθερος χρόνος τζαι το μόνον που μπορώ να σκεφτώ να κάμω εν δουλειά (τουλάχιστον τες πρώτες μέρες). Λαλώ του εαυτού μου ότι εν επειδή αρέσκει μου η δουλειά μου, αρέσκει μου η ολοκλήρωση γενικότερα (όι μόνον τζιαμέ που πάει ο νους σου), τζαι κάποια πράματα τέλος πάντων θα με κρούζουν ώσπου να τα τελειώσω. Αλλά που την άλλη νιώθω τζαι λλίον μαννή να δουλεύκω στες διακοπές (διακοπές τρόπος του λέγειν).

Τζαι άμαν δε δουλεύκω τι κάμνω; Εγώ υπολόγισα έτσι στην άδεια μητρότητας να θκιεβάσω ούλλα τα βιβλία που έχω στη βιβλιοθήκη αφημένα, να κάμω λλίον έτσι δημιουργικό γράψιμο (κάτι ενδιαφέρον ρε παιδί μου), να κάμω κανένα μαείρεμα (τούτον κάμνω το), κανέναν αριστούργημα ζαχαροπλαστικόν (τούτον εκόπηκε που τη γιατρό γιατί το ζάχαρον εφκήκεν στα ύψη μετά τες γιορτές).

Ναι, καλό. Σίουρα.  

Προς το παρόν, ο ελεύθερος χώρος στο νου εξεκίνησε να γεμώννει που τζείνα ούλλα τα (παμπολλα) διλήμματα τζαι ερωτήματα που έρκουνται με την ύπαρξην ενός τέκνου. Ναι, ναι τζείνες ούλλες τες αποφάσεις/σκέψεις για τες οποίες δεν έθελα να κάμω κοπελλούθκια εξαρχής (no children, no dilemmas), αλλά άτε. Εγώ ενόμιζα ότι είχα τουλάχιστον λλίους μήνες να φέρω τα μίλια μου, ώσπου να πρέπει να ασχοληθώ με ούλλα τούτα τα ερωτήματα, αλλά έρκουνται τζαι βρίσκουν σε. Βασικά δε σε αφήνουν να μεν ασχοληθείς. 

Τζαι, εν ξέρω αν σας το είπα, είμαι αναποφάσιστη. ΜΙΣΩ το decision making. Τζαι τα γέριμα έσιει πολλές αποφάσεις τούτη η κουβέντα... 

Τι εννάν το όνομα του μωρού; Τι εννάν το δεύτερον όνομα του μωρού (εν μας κανεί η δυσκολία του πρώτου, εννά του δώκουμεν τζαι θκυό). 
Ποια εννάν η νούννα/τατάς; 
Εννά βαφτίσουμεν το τέκνον; (έσσω μας το να έσιει το τέκνον νούννα τζαι τατά εν ανεξάρτητα της βάφτισης) Εαν ναι, ιντα θρησκεία; Σε ποια χώρα; Τζαι κυρίως γιατί;

Τζαι το τελευταίον που επροέκυψεν τούτες τες μέρες: 

Τι κάμνουμεν με το κοπελλούδιν άμαν τελειώσει η άδεια μητρότητας; 
Εννά το στείλουμε σε σταθμό; 
Σε ποιο σταθμό; 

Ναι, πρέπει τούτα ούλλα να τα σκεφτείς που τα τωρά λαλεί σου γιατί πρέπει να κλείσεις θέση (α ναι, τζαι τα μισά εν ήδη κλειστά). 

Ακόμα δεν τον είδαμεν τζαι αρκέψαν οι χοροί κανονικά. Ούφφου. Τζαι βαρκούμαι έτσι πράματα.
(βασικά σε τούτους τους χορούς εγώ είμαι τζείνη στο τέλος του κύκλου που δεν ξέρει τα βήματα τζι απλά πασκίζει να κρατήσει το ρυθμό των υπολοίπων). 

Ε με τέθκοιαν εναλλακτική ενασχόληση αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια, καλλύττερα δουλειά. Εν τζαι ενδιαφέρον τουλάχιστον.

(ναι, ναι, γεννημένη μάνα η ερυκίνη σας). 

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2019

Middle Class

Βλέποντας το μπλόγκ μου τωρά, συνειδητοποιώ ότι έσιει τζαιρόν να γράψω δαμέ. Επίσης έσιει τζαιρό να πάω σινεμά.

Αλλά εβούρουν αγαπητέ αναγνώστη. "Αγκαστρωμένη γεναίκα;" εννά μου πεις τζαι εννά έσιεις δίκαιο. Βουρώ να τελειώσω δουλειές πριν να έρτει το τέκνον τζαι να μεν μπορώ να κάμω τίποτε (ξέρετε οι προτεραιότητες του καθενιού). Επίσης, κάπου μεταξύ 10ωρων στη δουλειά τζαι της φυσιολογικής κούρασης που φέρνουν τα έξτρα 8 κιλά, δε σώννω πλέον να δω μια ταινία 1.5 ώρα που την αρκήν ως το τέλος, κόφκω 2-3 κουρούθκια στο ενδιάμεσο. Πως να πάω τζαι σινεμά τρομάρα μου; Που τον τζαιρόν που εξεκίνησεν η κρυάδα στην Κύπρο τζαι αρκέψαμεν τες ταινίες σπίτι στον καναπέ (με τη σχέση κάμνουμεν catch-up στες "Τοπ 100 καλύτερες ταινίες"), ετζοιμήθηκα στα: Fargo, Driving Miss Daisy, Gangs of New York, το 12 Angry men είδα το ούλλον κατακρίβειαν. Α τζαι σε 2-3 επεισόδια Sopranos, 5-6 επεισόδια The crown, ε τζαι 2-3 επεισόδια Masterchef  the Professionals (δεν ξέρω τι με ελύπησεν παραπάνω που το έχασα).

Όπως τζαι να έχει, όπως καταλαβαίνετε, πέραν της δουλειάς τζαι της εγκυμοσύνης κλπ, τίποτε ιδιαίτερο δε συμβαίνει δαμέ. Η ζωή μου κατακρίβειαν εν τόοοοοσο βαρετή, μέχρι αηδίας (η απάντηση του κόσμου άμαν το λαλώ τούτον εν ότι σε λλίες εφτομάδες εν θα βαρκούμαι καθόλου, με ένα γελούι του τύπου, καημένη τι σε καρτερά, που είμαι σίουρη εν ειλικρινές, αλλά ξέρεις ότι δεν εννοούν "εν θα βαρκέσαι γιατί θα κάμνεις κάτι τόσο exciting", αλλά μάλλον "εν θα βαρκέσαι όπως δε βαρκέται κάποιος που εν στο CIA torturing program", τεσπα φκαίνω εκτός θέματος).

Η μόνη μέρα που είχα εμπνευστεί να σας γράψω ήταν έτσι πριν 1-2 εβδομάδες όταν επίαμεν για φαίν με τους γειτόνους μας που πάνω στην πολυκατοικία. Οι γειτόνοι ένα ζευγάρι Ιρλανδοί (ναι ναι τζιάλλοι Ιρλανδοί στη Λευκωσία), που ήρταν στην Κύπρο για λλίον τζαι μπορεί να μείνουν επ' άπειρον (αλήθκεια αρέσκει τους): ο τύπος δουλεύκει σε μια που τζείνες τες δουλειές που εν καταλάβω, χρηματο-οικονομικά, σε μεγάλη διεθνή εταιρεία, ματσό κατάσταση, η κοπέλα του δασκάλα σε σχολείο (και τώρα σε σχολείο στην Κύπρο, χαχα, η κοπέλα έπαθεν πολιτισμικό σοκ).

Όπως τζαι να έχει, με τους γειτόνους ελαλούσαμεν να πάμε εδώ και καιρό για φαίν. Εθκιαλέξαν να πάμεν σε ένα χαικλέ wine bar-εστιατόριο, έναν που εγώ εξαναπέρασα πόξω τζαι εν εφαντάστηκα ποττέ ότι εννά έμπαινα μέσα. Τούτο που μόνον του δε θα ήταν τζαι πολλά παράξενο υποθέτω, αν δεν έρκετουν σε συνδυσμό με 2-3 άλλες εξόδους σε καινούργια εστιατόρια στη Λευκωσία που είχαμε κάμει πάνω κάτω την ίδια περίοδο με τες κολλητές. Γιατί ναι σε τούτη τη φάση η βασική μου δραστηριότητα εν το φαίν σε καινούργιους τόπους. Απλά έτυχεν ούλλα τούτα τα εστιατόρια που δεν είχα ξαναπάει ναν σχετικά χαικλέ τζαι γκουρμεδιές.

Τζαι έβαλεν με η δραστηριότητα σε σκέψεις:

α) ότι η Λευκωσία εγίνηκε πολλά χαικλέ, τζαι γκουρμεδοκατάσταση (πουρές γλυκοπατάτας τζαι χοιρινό σε red wine jus τζαι άλλα τέθκοια μαστερσεφικά (είπαμε θορούμε τζαι Masterchef τούτες τες μέρες  οπόταν... έμπνευση). Που ενισχύει την αρχική εντύπωση που είχα τότε που επέστρεψα στην Κύπρο πριν ένα χρόνο σχεδόν, ότι το χάσμα μεταξύ τάξεων (φτωχών τζαι όχι τόσο φτωχών) σε τούτη την πόλη εμεγάλωσεν στα τελευταία 10 χρόνια και

β) ότι εγώ η ίδια άλλαξα τάξην τζαι επισήμως μπαίνω τζαι εγώ σε τζείνην την κατηγορία που λέμεν middle class. Γιατί πάω σε τούτα τα χαϊκλέ εστιατόρια, τζαι αρέσκει μου τζαι που πάνω. Το φαίν εννοώ. Ο κόσμος, εντάξει.... Είμαι ακόμα του τύπου, τι κάμνω εγώ ανάμεσα σε τούτους ούλλους, αλλά τέσπα. Μπορεί να φταίει που ο σύζυγος τωρά δουλεύκει σε τράπεζα (εν μπορώ να περιπαίζω τραπεζικούς υπαλλήλους πλέον), που έχουμεν τέλοσπάντων λεφτά. Τζαι όποιος προέρχεται που οικογένεια εργατικής τάξης, ξέρει τι ντροπή ή ενοχή ένι το να έσιεις λεφτά. Το καλόν εν ότι εννεν δικά μου, εγώ ακόμα φκάλλω οκ λεφτά, αλλά όι πολλά (η σχέση εν μπορεί να καταλάβει γιατί επιμένω σε χωριστούς λοαρκασμούς, αφού δε μου συμφέρει, αλλά ναι εν λλιόττερον ιδεολόγος που μέναν).

Η τρίτη παρατήρηση που με επαραξένεψεν, αγαπητέ αναγνώστη/στρια, ήρτεν τζείνη τη μέρα, μετά το φαίν με τους γειτόνους, στο χαικλέ εστιατόριο. Μετά ήταν ούλλοι κάπως πάμε κάπου για ποτό; Τζαι μια τζαι ήμασταν κοντά στη New (Division, εν γίνεται να μεν ξέρεις τι εννοώ εαν είσαι Λευκωσιάτης), εγώ είπα ας πάμεν New, αν τζαι έννεν τόσον ωραία το χειμώνα, όσο το καλοκαίρι, αν τζαι έξερα ότι οι γειτόνοι ήταν παραπάνω του χαικλέ cocktail bar, είπα γιατί όχι; Πάμεν, πιάννουμεν τα ποτά μας (εγώ μη-αλκοολούχο μοχίτο, είπαμεν αγκαστρωμένη γεναίκα) καθούμαστε στο μέσα-έξω (ξέρετε  τζείνον τον υποτιθέμενο εξωτερικό χώρο που εν κλειστός που ούλλες τες πάντες). Μετά που λλίον ούλλοι ήταν κάπως πάμεν στο έξω τραπεζάκιν για λλίον αέρα; (ναι έναν που τα κακά της New εν ότι ούλλοι καπνίζουν στο μέσα-έξω, τζαι επίσης έσιει σόπαν που έφκαλλεν καπνό για κάποιο λόγο τζείνην τη μέρα)

Τζαι ήταν πολλά ωραία.

 Εγώ δηλαδή ήβρα το ωραίον. Ήταν λλίον κρυαδούα, αλλά όι πολλά, σχετικά γλυτζιά η νύχτα, ωραία κουβέντα με τα κοπέλια κάτω που το Γιαννή (βουκεμβίλια), ωραία μουσική αλλά όι πολλά δυνατά έξω... Ο γείτος όμως ήταν λλίον έτσι ανήσυχος. έβλεπα τον λλίον ανήσυχο δηλαδή. Σε κάποια φάση λαλεί μου
- "Ερυκίνη, μπορείς να μου εξηγήσεις τι κάμνουν τούτοι τζιαμέ;" Τζαι δείχνει μου 3-4 παιθκιά που εκάθουνταν σε κάτι σκαλούθκια στο απέναντι πεζοδρόμιο, εκαπνίζαν, επίναν τη μπυρούα τους τζαι εκουβεντιάζαν.
-"ότι κάμνουμεν τζι εμείς" λαλώ του.
- Ναι, αλλά γιατί εν έξω στο πεζοδρόμιο; Μπροστά που τζείνον το κατάστημα; επέμενεν ο γείτος.
Εγώ εν εκατάλαβαινα τι εννοούσε.
- ξέρω γω λαλώ του; έννεν κρυάδα, τζαι αρέσκει τους το έξω; έσιει σκαλούθκια;
- Ναι, αλλά εν οκ να κάθουνται να πίνουν έτσι έξω στο πεζοδρόμιο;
-Γιατί όχι; λαλώ εγώ. Τι κάμνουν;

Ο γείτονας εξακολουθούσε να φαίνεται απορημένος, ανήσυχος.

Εγώ ακόμα να μεν καταλάβω. Η σχέση να παρεμβαίνει τζαι να εξηγά ότι η Λευκωσία δεν είναι ακριβώς Λάντον, που εαν έσιει 4-5 νεαρούς σε μια γωνιά του δρόμου, σιέζεσαι να περάσεις, γιατί μπορεί ναν συμμορία (τούτον εν λλίον αλήθκεια). Ούτε έχουμε τόσο πρόβλημα αλκοολισμού να απαγορεύεται το αλκοόλ σε ανοικτούς χώρους, τζαι ότι ξέρεις, εννεν κάτι επικίνδυνο, people do it all the time τζαι don't worry. Ο γείτος εψιλοηρέμησε μετά, αλλά αναστατώθηκα εγώ.

Έσιει πλάσματα που ανησυχούν για την ασφάλειάν τους εαν δουν 3-4 νέους με ράστα τζαι όχι πολλά φάνσυ ρούχα (νομίζω τζαι τούτον έπαιζε ρόλο), να κόφκουν κουβέντες over a drink and a cigarette (ας πούμεν το πιο φυσιολογικό πράμα) and I am one of them?

existential crisis mode on....
     

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2019

Joker

Εγώ αγαπητέ αναγνώστη, τούτες τες μέρες επέλλανα που τη δουλειά, τόσο πολλά που έσιει 4 μέρες ακόμα εν έγραψα το ποστάκιον που ελαλούσα να γράψω. 

Φυσικά επέλλανα που τη δουλειά αλλά ο σινεμάς, σινεμάς. Οπόταν ακολουθεί ποστάκιον σινεφιλικό.

Επίαμεν που λέτε το σουκου με τη σχέση στο Kcineplex να δούμε το Τζόκερ, η πρώτη σόιν ταινία που εφκήκεν φέτος που το Χόλλυγουντ (εννοώ που ήσουν κάπως ναι τούτο θέλω να το δω).

Τέσπα, πρώτη φορά της σχέσης στο Kcineplex να δει ταινία, οπόταν ήταν κάτι καινούργιο για τζείνον (εφύρτηκεν κλασσικά με την πλήρη έλλειψη αποτελεσματικότητας, αλλά τζαι με το ότι η ταινία ΠΑΛΕ εξεκίνησεν με 15 λεπτά καθυστέρηση). Εμέναν πάλε δεν ξέρω τι με έπιασεν, μπορεί ναν που είσιεν χρόνια να πάω, τζαι έκαμνα φλασμπακ τότε όταν εχτίστηκεν το Kcineplex, γιατί ναι έχουμε και μια άλφα ηλικία τζαι θυμούμαστεν τα τζαι τούτα, shiny τζαινούρκον τζαι καρακιτσαριό τζαι εσκέφτουμουν τότε τι θα απογίνει το Ζήνα Πάλας τζαι το Όπερα, τζαι τωρά τόσα χρόνια μετά, το Kcineplex εφάνηκεν μου  παλιό τζαι να παραπαίει.... ίνταλως περνά ο τζαιρός α; 

Τέεεεελοσπάντων, ο Τζοκερ. 

Εάν τζείνον που αναρωθκιέσαι αγαπητέ αναγνώστη εν το αν εν καλός Τζόκερ ο Χοακίν, τότε νομίζω δεν ξέρεις τον Χοακίν πολλά καλά ή εάν είναι καλύτερος που τους προηγούμενους, τότε είσαι εκτός θέματος. Το θέμα μας δεν είναι η ερμηνεία του Χοακίν ως Τζόκερ που εξέραμεν το ότι εννάν καλός. Το θέμαν εν ο Τζόκερ αυτός καθεαυτός, ο χαρακτήρας ο ίδιος, τζαι όι μόνον ο Τζόκερ, ούλλον το στόρυ.  Ότι έξερες που τες προηγούμενες ταινίες ξέχαστο. Τζαι εν υπάρχει καν λόγος να συγκρίνεις τούτην την ταινία με ότι άλλον είδες. 

Γιατί απλούστατα μιλούμεν για άλλη κατηγορία ταινίας. Η ταινία Τζοκερ δεν είναι superhero movie ή anti-hero movie, δεν είναι καν κινηματογραφική προσαρμογή ενός κομικ. Ξεφεύγει τόσον πολλά που τούτον. Ο Τζόκερ, η Γκόθαμ τζαι ο Μπατμαν ο ίδιος (με πολλά λλίην συμμετοχή να είμαι ειλικρινής) εφκήκαν που τη σφαίρα των κινουμένων σχεδίων, των κομικς, τζαι εμπήκαν σε μια πιο ρεαλιστική (ή τελοσπάντων πιο πολυδιάστατη) βάση. Εν μια ταινία που έρκεται να δει ούλλα τζείνα που εδημιουργήσαν το τέρας που λέγεται Τζόκερ, αλλά τζαι τζείνον το περιβάλλον που λέγεται Γκόθαμ Σίτυ. Τζείνον που ξέρεις που τες προηγούμενες ταινίες εν το περιβάλλον ανομίας στην Γκόθαμ, που έρκεται να καθαρίσει ο Μπάτμαν. Τζαι έρκεται τούτη η ταινία να βάλει την ανομία σε έναν πλαίσιο. Τι μπορεί να οδηγήσει μιαν κοινωνία ως τζιαμέ, ως τα άκρα; Τι μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο στα άκρα; 

Όσον εξελίσσεται η ιστορία του Τζόκερ τζαι ξεκινά να δημιουργείται ο κακός, ο villain που ξέρουμε, βιώνεις ούλλα τα συναισθήματα μαζίν. Λυπάσαι τον, τζαι φοάσαι τον, τζαι γελάς μαζί του, καταλαβαίνεις το επίπεδο της ψυχοπαθολογίας του, συντρομάσσεσαι τζαι διαταράσσεσαι. Γιατί εν που τ'αλήθκεια disturbing η ταινία, τζαι έπρεπεν αν με ρωτάς εμέναν να ένι τόσον disturbing, ακριβώς γιατί έτσι δια πολλά ξεκάθαρα τούτη την αίσθηση, ότι κάποια πράματα εν καλλύττερα να θορείς ως κινούμενα σχέδια, ως καρικατούρα, γιατί εν πολλά δύσκολα να εν real life. 

Τέλοσπάντων, εμέναν άρεσεν μου πολλά τζαι ερμηνευτικά τζαι κινηματογραφικά, αλλά κυρίως τούτη ακριβώς η προσθήκη των διαφορετικών διαστάσεων που παίρνει το στόρυ σε εντελώς άλλη βάση τζαι κάμνει τα ούλλα τόσον ανατρισιαστικά πραγματικά.  

ΥΓ: εμέναν μπορεί να μου άρεσεν, αλλά νομίζω το τέκνον το αγέννητον εν ήταν ακριβώς πολλά χάππυ. Εξεκίνησεν να παραπονιέται που τη δεύτερη σκηνή, εσυντρομάχτηκεν υποθέτω τζαι τζείνον. ίσως να μεν είναι ακριβώς αγκαστρωμένες-φρέντλυ η ταινία. 

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2019

Γενέθλια

Σήμερα που εν τα γενέθλια μου [εν ξέρω εαν εν επειδή εν τα γενέθλια μου ή επειδή εψές εκάθουμουν ως τες 1 τζαι εθόρουν Peaky Blinders (η τρίτη σεζόν, αλήθκεια αποφάσισα στο τελευταίο επεισόδιο ήταν πελλάρα. i could live without it) τζαι τωρά κουτουλλώ], ΔΕΝ έχω όρεξη καθόλου για δουλειά. 'Εχω πάααααρα πολλή δουλειά (τζείνον το πράμαν που πρέπει να βουρήσεις, αλλά νιώθω όπως το λαγουδάκι σε τζείνη τη διαφήμιση της Duracel, όχι τζείνο με τες μπαταρίες Duracel, το άλλο χωρίς Duracel που μεινίσκει μισοδότζιν), αλλά απλά ΔΕΝ έχω όρεξη.

Το μόνον πράμαν που έκαμα σήμερα ήταν το μάθημα. Τζαι τωρά μετά το μάθημα νιώθω φτώμαν. Α είπα σας ότι διδάσκω μάθημα στο ΠάνΚυ; Ναι, ναι πρώτη φορά. Μεν με ρωτάτε ίνταλως πάει, εν είμαι ακριβώς σίουρη, πάντως εν είμαι η πιο σκύλλα καθηγήτρια που υπάρχει, αυτό είναι βέβαιο. Επροσπάθησα, αλλά αμαν εν σου φκαίνει μάνα μου φυσικά, δύσκολο.

Έεεεενιγουέι, σήμερα λοιπόν που γίνουμαι αισίως 35 εδίδασκα στους μιτσιούς την ανάγκη του ανθρώπου για νόημα (στο μάθημα για τες ψυχολογικές ανάγκες), το οποίο έβρισκα λλίον αστείον, γιατί τι ξέρω εγώ που το νόημα της ζωής, ήβρα το για να πω τζαι σε άλλους που να το βρουν; Είπα τους τζείνον που εμπορούσα να τους πω, ότι εν δύσκολο πράμαν, ότι εν έσιει τεχνική, φόρμουλα, για το πως να έβρεις το νόημαν, εν έσιει βήματα να ακολουθήσεις. Τζαι ότι το νόημαν εν προσωπική υπόθεση, ο κάθε άνθρωπος μπορεί να έβρει έναν άλλο τζαι με διαφορετικό τρόπο. Οι φοιτητές μου, ήταν τζαι στο τέλος του μαθήματος, εθορούσαν με τζοιμισμένοι (εν πρωιν το μάθημα) ή βαριεστημένοι, δεν ξέρω. Εν είχαν ιδιαίτερον ενδιαφέρον να ασχοληθούν με το θέμα. Μπορεί ναν τζαι το ότι εν μιτσιοί τζαι έτσι ερωτήματα εν τους ήρταν ακόμα, δεν ξέρω.

Τζαι, εν η αλήθκεια, εσκέφτουμουν μετά τζι εγώ πόσον τζαιρόν έσιει να ασχοληθώ με έτσι ερωτήματα για τον εαυτό μου. Κανέναν χρόνο αλόπως. Υποθέτω εν πράματα που θέλουν ώρα να σκεφτείς, να έσιεις το περιθώριο να κάτσουν μες το νου σου να σε βασανίσουν.

Την τελευταία φορά που είχα τούτες τες σκέψεις ήταν σε μια που τες πολλές κρίσιμες καμπές της δουλειάς μου (άμαν πάεις που μονοετές σε μονοετές συμβόλαιο, τζαι γυρεύκεις δουλειά κάθε τρεις τζαι λλίον έσιει πολλές κρίσιμες καμπές, τζαι στιγμές αναθεώρησης υποθέτω). Τζαι νομίζω ότι πάλε εν είχα απάντησην, για το ποιον εν το νόημαν ή που εν το νόημα τέλοσπάντων, μόνον η γνώση πλέον ότι πρέπει να βρεθεί έναν, γιατί η αποδοχή μιας ζωής χωρίς νόημα (που ήταν η πεποίθηση μου σε κάποια φάση νεότητας) εν η αποδοχή μη ικανοποίησης (για μένα πάντα).

Κάποιοι άνθρωποι κάμνουν κοπελλούθκια για να δώκουν στη ζωή τους νόημα ή τα κοπελλούθκια διούν στη ζωή τους νόημα. Εν ξέρω. Ίσως. Ξέρω σίουρα ότι δεν ήταν το δικό μου κίνητρο τζαι εν έχω έτσι προσδοκίες που την πιπεριά που εννά έρτει αν ούλλα παν καλά (ναι είμαστε στο σάιζ πιπεριάς τωρά). Τζαι νομίζω τούτον εν καλόν, αλλά πάλε τι ξέρω εγώ που τούτα τα πράματα; Τίποτε. 

Επίσης ξέρω ότι το νόημαν έννε στη δουλειά μου. Εννοώ αρέσκει μου τζείνον που κάμνω, τζαι εν το κάμνω για τα ριάλλια (εννά έκαμνα κάτι άλλον εαν το κίνητρον ήταν οικονομικό). Κάμνω το κατά βάση που μαζοχισμό (γιατί δεν εξηγείται αλλιώς) γιατί διά μου ευχαρίστηση (μια φορά στο τόσο, αλλά εν αρκετό να με κρατά προς το παρόν), αλλά η ευχαρίστηση έννεν το ίδιο με το νόημα. Τζαι που τούτη τη φάση επέρασα (ότι το νόημα της ζωής εν η απόλαυση τζαι η αποφυγή του πονου, ηδονισμός ολε), αλλά τζαι τούτον επέρασεν μου. Ίσως κατακρίβειαν τούτη ναν τζι η τελευταία μου συνειδητοποίηση για τον εαυτό μου, ότι το να κάμνεις πράματα που σε ευχαριστούν, το να περνάς καλά, πάλε έννεν αρκετό.

Άρα πάλε στο μηδέν. well... όχι ακριβώς στο μηδέν υποθέτω. Κάθε φορά που το βασανίζω το πράμα, βρίσκω ακόμα κάτι το οποίο δεν είναι το νόημα. Οπόταν στη δική μου την περίπτωση η εύρεση νοήματος εν παραπάνω διαδικασία εις άτοπον απαγωγής (απαγωγής ή επαγωγής εν ξέρω), ώσπου να μείνει μια απάντηση που ενναν σωστή.

Εννά μεν σε κάποια φάση;

ΥΓ: για πρώτη φορά μετά που πολλύν τζαιρόν αποφάσισα να κάμω κάτι για τα γενέθλια μου που να μεν ένι μόνον εγώ τζαι η σχέση ή εγώ, η σχέση τζαι οι δύο κολλητές (η τρίτη εν πέρα). Τζαι εν τέλει εν μπορεί να έρτει κανένας άλλος, οπόταν εννά είμαστεν πάλε εμείς τζι εμείς. Εν μπορώ να πω ότι με πειράζει ιδιαίτερα. Είμαι τέλεια μονόχνωτη τελικά.
  

Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2019

Το ημερολόγιο της Ερυκίνης

Πως εν το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ; Καμία σχέση. Πως εν το ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς; Καμία σχέση (εντάξει εν πιο κοντά στο δεύτερο παρά στο πρώτο).

27/05/2019

Μετά που 5 μέρες άρνησης αποφάσισα να κάμω το τεστ. Τζείνα ούλλα τα ρομαντικά που βλέπεις αγαπητέ αναγνώστη στες ταινίες; Καμία σχέση. Τίποτε δεν ένιωσα. Ίσως να φταίει που εκατούρησα all over the test τζαι δεν ξέρω εαν εν valid. Εννά πρέπει να το ξανακάμω. Pause panic for tomorrow.

28/05/2019

Πρωί πρωί σήμερα εκατούρησα μέσα στο yogurt pot (που ένα μικρό γιαουρτάκι με φρούτα, όι την κλασσική σίκλα), γιατί προφανώς εν μπορώ να κατουρήσω με στόχο. Εν την ξαναπαθαίνω. Πάλε θετικό. Shit just got real.

8/6/2019

Σήμερα στη γιατρό άκουσα την καρδιά του εμβρύου για πρώτη φορά. Πάλε καμιά σχέση με τζείνα τα δακρύβρεχτα που θορείς στα έργα. Ίσως να φταίει τζι η γιατρός που εν το έκαμεν πολλά δραματικό. Ήταν κάπως: τούτον εν το έμβρυο, τούτη εν η καρδιά του, πάμεν πάρακατω. Η σχέση αν εσυγκινήθηκεν εν το έδειξεν. Τζαι τζείνος ήταν απροετοίμαστος νομίζω. Εγώ πάλε έναν άλφα δέος ένιωσα το. Είδα πολλά καρδιογραφήματα ως τωρά στη δουλειά, πρώτη φορά έναν που την τζοιλιά μου. Ένιωσα μιαν ευχαρίστηση που το σήμαν ήταν καλόν (μαζοχισμός της δουλειάς υποθέτω), αλλά ως τζιαμέ. Στην επιστροφήν εσκέφτουμουν εαν μπορώ να πιάσω το σήμα στο εργαστήριο με τα ηλεκτρόδια. Μάλλον όι. Εν θα το δοκιμάσω. Νομίζω.

25/06/2019

Κκεραζούιν. Εν αστείον που τούτες οι ιστοσελίδες για εγκύους/μέλλουσες μάνες μετρούν το μέγεθος του εμβρύου σε φρούτα και λαχανικά. Που την άλλην εν έναν εύκολο παρατσούκλι για το έμβρυο (γιατί ας είμαστεν ειλικρινείς το "έμβρυο" εν λλίον πολλά σοβαρό τζαι ψυχρό). Πρώτα εν ρυζούιν, μετά φατζιη, μετά μπιζελούιν, μετά blueberry, rasberry τζαι τωρά στους 2 μήνες κκεραζούιν. Εντελώς συμπτωματικά εχτές έτρωα κκεράζια με πάθος. Τι λαλείς να σημαίνει τούτο;

Το κκεραζούιν λοιπόν μεγαλώνει, όπως τζαι η τζοιλιά μου. Τζαι τα βυζιά μου. This is really happening νομίζω. Η σχέση είπεν ότι εν πρέπει να βιαζούμαστεν ακόμα, εν πολλά νωρίς κλπ. Φυσικά πέντε λεπτά μετά ελάλεν για τατάες τζαι νούννες. Άτε να τον συνάξεις τωρά.

ΥΓ: Η εγκυμοσύνη εν ακριβή υπόθεση στην Κύπρο. Ας πούμεν, κύριε ελέησον!

7/07/2019

Έσιει μέρες που θέλω να γράψω, αλλά άτε εν εβρέθηκεν ώρα. Έθελα να γράψω πως τωρά που το κκεραζούιν εγίνην φράουλα (κατακρίβειαν εν παραπάνω με γαρίδα που μοιάζει με τα σιέρκα/ποθκια/παράξενα άκρα που έσιει), εξεκινήσεν τζαι η συζήτηση. Να το πούμε, να μεν το πούμε; Να περιμένουμε; Πότε; Τζαι ούφφουυυυυ.... εν θέλω. Όσον εν μεταξύ μας, εμέναν τζαι της σχέσης εν οκ. Μπορούμε να το αγνοήσουμε τζαι να ζήσουμε την άρνηση ακόμα λλίο. Που τη στιγμή που το πούμε, πάει τούτον ένι.

Αλλά αλί ώσπου να έβρω ώρα να γράψω ούλλες τες σκέψεις τούτες εγίνην η πρώτη ανακοίνωση. Κατά λάθος. Όι ακριβώς καταλάθος, αλλά πάνω σε συζήτηση που δεν εμπορούσεν να αποφευχθεί. Το καλόν ήταν η κολλητή η Μ., που εχάρηκε βέβαια, αλλά εν με έφυρε με ερωτήσεις τζαι πίεση ή οτιδήποτε. Οπόταν το μυστικό μας πάει. Τζαι επισήμως είμαστεν 3 που ξέρουν. Παραδόξως, it feels good, παραδόξως I am still not panicking.

18/07/2019

Σήμερα ήταν το πρώτο μεγάλο τεστ. Ήταν αστείο. Το φρουτάκι (που καθόλου δε μοιάζει με φρούτο πλέον) δεν εκάθετουν έναν τόπο να το μετρήσουμεν. Η κοπέλα ετσίλλα που την μιαν, που την άλλην, εποφύσαν, εσταμάταν, εξαναξεκίναν, τίποτε. Το φρουτάκι εφάκκαν γυρούς. Πόθεν επήρεν δεν ξέρω (που μένα πάντως όι). Αλλά εν τέλει εκαταφέραμεν τα. Θκυό σιέρκα, θκυό πόθκια, θκυό ημισφαίρια στον εγκέφαλο (ενθουσιασμός η Ερυκίνη). Καρθκιά, στομάσιην τζαι φκιά. Εμέναν τα φκιά εθυμίσαν μου elf που τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών, η σχέση είπεν ότι φαίνεται σαν το alien. Η γιατρός ήταν κάπως: elf? alien? πρέπει να έβρετε καλλύττερο όνομα που τούτα. Εγώ πάλε θεωρώ ότι εν πολλά ταιρκαστά παρατσούκλια. Τέσπα.
Κατά τα άλλα καλά. Αν εξαιρέσεις τα ρεψίματα (ας πούμεν τόσον ρέψιμον δεν εξανάκαμα στη ζωή μου, ούτε φορτηγατζής μετά που μιαν πίττα σουβλούθκια τζαι θκυό πύρες ΚΕΟ τσακρίν). Τζαι ότι η τζοιλιά μεγαλώνει. Τζι άλλον. Τζαι τα βυζιά. Τζι άλλο.
Α τζαι τη Δευτέρα επισήμως ανακοίνωση στους γονιούς. Ούφφου, γιατί αγχώνουμαι; Εν θέλω, εν θέλω, έν θέλω....

04/09/2019

Σήμερα εσυνειδητοποίησα ότι η ιδέα να καταγράφω τες σκέψεις μου στο ωραιότατο δερμάτινο ημερολόγιο που μου έκαμεν δώρον η σχέση άντεξεν πολλά λλίον, αφού δεν έγραψα τίποτε που τον Ιούλη.
Εντάξει εν τζαι εχάσετε τζαι πολλά.
Η ανακοίνωση εγίνην, οι γονιοί εφυρτήκαν, η μάνα εσιώνωσεν το χυμόν που έπινεν, ο πατέρας  άρκεψεν να καταγράφει τι λιξιά εννά γοράζει του μωρού που το περίπτερο (γιατί υπάρχουν και ουσιαστικά θέματα που πρέπει να σκεφτούμε), η πεθερά τζαι ο πεθερός σχεδιάζουν το ταξίδι τους στην Κύπρο. Επίσης η πεθερά μου τες προάλλες που επισκεφτήκαμεν, έφκαλεν που την αποθήκη τα μωρίστικα ρούχα της αδερφότεχνης της σχέσης, έπλυνεν τα, εσιδέρωσεν τα τζαι έδωκεν μας τα να τα φέρουμεν Κύπρο τζαι η Ερυκίνη σας να φρικάρει λλίον που τωρά έχουμε μια τσέντα που μυρίζει μωρό έσσω μας.
Τζαι που τους γονιούς τα νέα φυσικά εταξιδέψαν σε θκιούες τζαι θκιάες τζαι ξαδέρφκια. Είπα το τζαι στη δουλειά, γιατί άρκεψεν ο κόσμος να θορεί παράξενα την τζοιλιά μου. Τζαι κάπως έτσι εγίνηκα επισήμως η αγκαστρωμένη. Ο κόσμος κάμνει μου χάρες, ρωτούν με πρώτη πρώτη τι θέλω να φάω, τζαι αραιά τζαι που κάποιος που έσιει μια λλίον πιο στενή σχέση τζαι το θάρρος έρκεται τζαι χαϊδεύκει την τζοιλιά μου. Ας πούμεν, what the fuck.
Τέλοσπάντων, εγώ πάλε έχω πολλή δουλειά, τζαι προσπαθώ να τη φκάλω πέρα χωρίς τον απογευματινό μου καφέ (α ναι εκτός που το αλκοολ τζαι τα αυκά τα μελάτα, εν πρέπει να πίνεις πολλύν καφέ αππαρεντλυ). Αλλό λλίον εννά αρκέψω να πατσαρκάζω τον εαυτό μου για να ξυπνώ.
Το μητρικόν ένστικτο ακόμα άφαντο, αλλά που εννά πάει εννά έρτει.


Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2019

Θέατρο στην πόλη

Αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια,

άφηκα σε ξέρω το, αλλά πραγματικά δεν έχω χρόνο (για άλλο πόνο). Έσιει μέρες που θέλω να γράψω, αλλά ώσπου να έρτει η ώρα που να έβρω αθκιάσην, πάει επέρασεν ότι ήταν να πω.

Σήμερα, λοιπόν, την πρώτη μέρα διδασκαλίας του πρώτου μου μαθήματος έβερ (ο πανικός του μπαίνω μες την τάξη πρώτη φορά τζαι έσιει 80 σετ μμάθκια πάνω μου... κατακρίβειαν εγώ ήμουν πρώτη στην τάξη τζαι τα 80 σετ μμάθκια εμπαίναν στην αίθουσα ένας ένας, γιατί ήταν πρωίν τζαι εν ήρτεν κανένας στην ώρα του, τέσπα), έφαα τόσον άγχος που αποφάσισα που τες 1030 που ετέλειωσεν το μάθημα τζαι μετά, ότι δεν χρειάζεται να δουλέψω πλέον, μπορώ να χαλαρώσω. Οπόταν κάθουμαι στο γραφείο τζαι κοπροσκυλιάζω (εκέρδισα το θεωρώ επειδή εψες η ώρα 430 εξύπνησα τζαι έκαμνα νοερά εξάσκηση. Τζαι η ώρα 530. Άρα τες ώρες εκάλυψα τες έσσω μου).

Οπόταν έχω ώρα να σας την εμπειρία της Κυριακής. Κυριακή, τουτέστιν ημέρα οικογενειακού γάμου για την οικογένεια Ερυκίνης (το ανήψιν): Μάνα Ερυκίνης, Πατέρας Ερυκίνης, Αδέρφιν Ερυκίνης και σχέση (φυσικά). Εφορήσαμεν ούλλοι τα καλά μας (βούρα κομμώτριες που το χάραμα του φου), επίαμεν στα αλλάματα σε έναν χωρκόν, μετά εκκλησιά στην Φανερωμένη τάγκα κέντρο, τζαι φαίν στην άλλην άκραν της πόλης, στα πέρα (όπου πέρα ίσον Γέριν), βασικά δώστου γυρόν της Λευκωσίας, αλλά άτε.

Τέλοσπάντων, μετά την εκκλησία η οικογένεια αποφάσισεν να πάει σε γνωστόν κκαφέ της Λευκωσίας δίπλα που το σχολείον της Φανερωμένης για κάτι κρυόν τζαι χαλαρόν (γιατί εφκάλαμεν τζαι βλάγκαν) πριν να πάμε να σταθούμεν πέριξ της πισίνας για το κλασσικό κοκτέιλ για ένα δίωρο. Τζαι τζιαμέ ανάμεσα σε τραπεζούθκια, καρέκλες τζαι φλυντζανούθκια του καφέ εστέκετουν ωσάν άγαλμαν ένας ηθοποιός βαμμένος ολόασπρος που πάνω ως κάτω, φορώντας κάτι φτερά και πούπουλα. Τζαι με το που εκάτσαμεν το άγαλμαν εζωντάνεψεν τζι άρκεψεν να απαγγέλλει.

Η Ερυκίνη σας που το παίζει τζαι κουλτουριάρα εκατάλαβεν ότι ήταν κάποιου είδους μονόλογος που μιαν αρχαία τραγωδία (δεν είμαι τόοοοσο κουλτουριάρα που θα αναγνώριζα την τραγωδία, όχι πλέον δηλαδή). Οι γονείς Ερυκίνης, όμως, πλάσματα του χωρκού, εμείναν κάγκελο. Λες τζαι εκατέβηκεν εξωγήινος στη Λευκωσία. Εφρικάραν δε φαντάζεσαι.

Η Μάνα Ερυκίνης να ρωτά: "Μα ίντα γλώσσα μιλά;"
Ο Πατέρας Ερυκίνης ναν κάπως: "Μα εν πελλός;"

Όι κοπέλια, εν θέατρο. Θέατρο στο δρόμο, πως το λένε;

Οι γονείς Ερυκίνης όμως ατού ο Γαβρίλης.

Μάνα Ερυκίνης: " Μα εν Ελληνικά που μιλά ολάν ο άνθρωπος"
Πατέρας Ερυκίνης (τζιαμέ που εφκήκεν ο άνθρωπος πας τα κάντζελλα τζαι εφώναζεν κάποιου Θεού, ποιος ξέρει): "Εννεν καλά ο άνθρωπος αφού φαίνεται".

Να έρκεται η σερβιτόρα τζαι να μας εξηγά ότι ο μονόλογος εν στα πλαίσια του φεστιβάλ Κύπρια (ίντα μπουν τούτο λαλούν οι γονείς Ερυκίνης) τζαι ότι έχει τζιάλλους ηθοποιούς σε άλλες γειτονιές της Λευκωσίας τζαι εννά βρεθούν στην πλατεία για τον τελικό χορό.

Τζαι εγώ να είμαι κάπως "ουάο ακούεται απίστευτο".
Η σχέση ναν κάπως "ουάο έτσι φάνκυ πράματα καρτεράς να έβρεις αλλού... κάπου .. ξέρω γώ... στο Λος Άντζελες ή κάτι" (παρολλίον να φκει ο χυμός που τα ρουθούνια μου. Ποιος έχασεν την τέχνη να την έβρουν στο Λος Άντζελες, περιπαίζεις μας ας πούμεν;)

Οι γονείς Ερυκίνης ναν κάπως: ΜΑ ΕΣΙΕΙ ΤΖΙ ΑΛΛΟΥΣ;;;;;;;

Εγέλασα τόσον πολλά δε λέγεται.

Ο υπόλοιπος γάμος ήταν βαρετός μετά που έτσι σκηνικά.

ΥΓ: δυστυχώς επρόδωσε με η ουροδόχος κύστη μου τζαι έπρεπεν να κατουρήσω σε κάποια φάση. Τζαι σύμφωνα πάντα με τη σχέση έχασα τη φάση που ο ηθοποιός ήρτεν στο τραπέζι μας (γιατί έκαμνεν τζαι γυρό στο χώρο) τζαι οι γονείς μου εσιέσαν πάνω τους. Χαχαχαχαχα.
ΥΓ2: απορώ τι να λαλεί ο συγκεκριμένος ηθοποιός στους συναδέλφους του για την εμπειρία.


Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2019

Πέφτοντας που τα σύννεφα

Την Δευτέραν ήταν η επέτειος του Πραξικοπήματος.

Έσιει τζαιρόν εν η αλήθκεια να είμαι στην Κύπρο έτσι μέρα τζαι για τη σχέση φυσικά η πρώτη εμπειρία.

Οπόταν επροετοίμασα τον για το τι να περιμένει. Είπα του εννά έσιει σειρήνες, όι να συντρομαχτείς (αλλά που μέσα μου εσκέφτουμουν, λαλείς να έσιει ακόμα σειρήνες όξα εσταματήσαν να το κάμνουν τούτο;). Σταθερά, όμως, τζαι προβλεπόμενα οι σειρήνες ήρταν. Εμάς ήβραν μας στο αυτοκίνητο σαν επιένναμε δουλειά με τη σχέση με το ΝτίΤζέι ΦΜ στο ττάππο. Σχεδόν εν τες ακούσαμεν.

Αλλά η σχέση είπεν σαν εκατέβαινεν που το αυτοκίνητο εν μέσω σειρηνών "ευτυχώς που με επροειδοποίησες, διαφορετικά εννά ήταν λλίον φοητσιάρικο".

Στο σπίτιν το απόγευμαν εγώ εθορούσα μιαν εκπομπή στην τηλεόραση για το πραξικόπημα (μεν με ρωτήσεις γιατί). Τζαι ελάλουν της σχέσης ότι ήταν ενδιαφέρουσα εκπομπή γιατί ήταν δημοσιογράφοι του ΡΙΚ τζαι επεριγράφαν που επίαν οι πραξικοπηματίες να καταλάβουν το ΡΙΚ.

Τζαι τζιαμέ η σχέση έπαθεν το πατατρακ. Ένα λεπτό, όι κάτσε ένα λεπτό. Τι εννοείς πραξικοπηματίες; Οι Τούρκοι; Οι σειρήνες σήμερα εν ήταν για την Τούρκικη εισβολή;

Τζαι εγώ να είμαι κάπως, όι σαν σήμερα εν το Πραξικόπημαν που εγίνηκεν. Οι Τούρκοι ήρταν λλίες μέρες μετά.

Έππεσεν που τα σύννεφα η σχέση. Καλά εγίνηκεν πραξικόπημα; "Καλά τόσον τζαιρόν δεν το έξερεν;" αναρωτήθηκα; Εγώ φταίω υποθέτω που δεν ανέλυσα διεξοδικά το κυπριακόν πρόβλημα στη σχέση (έχουμεν τζαι άλλη ζωήν εντάξει; μεν με κατακρίνετε).

Τζαι ποιος έκαμεν το πραξικόπημαν; Τζαι ποια εν η διαφορά μεταξύ πραξικοπήματος τζαι εισβολής; (μάνα μου ρε έσιει πλάσματα στον κόσμο που δεν εχρειάστηκεν να εντρυφήσουν σε έτσι όρους). Ούλλον ερωτήσεις η σχέση. Το πραξικόπημαν ήταν plot twist που εν το επερίμενεν υποθέτω. Εθόρεν το στόρυ ίσως σαν να εν αμερικάνικη ταινία (όπως το βλέπουν τζαι οι παραπάνω Κυπραίοι δηλαδή) εμείς οι καλοί τζαι οι Τούρκοι οι κακοί.

Απλά, ξεκάθαρα πράματα.

Εμ η αλήθκεια έννεν τόσον απλή είπα του. Τζι άτε τωρά να εξηγάς....

ΥΓ: στην ερώτηση "καλά τωρά στο βίντεο γιατί δείχνει τους Τούρκους;", ελαλούσα της σχέσης ότι επειδή η εισβολή ήρτεν τόσο σύντομα μετά το πραξικόπημα συνήθως τα δύο παρουσιάζονται μαζί τζαι σπάνια το πραξικόπημαν που μόνον του. Που εν φυσικά δικαιολογία (η χρονική εγγύτητα). Επρόσθεσα μετά ότι φυσικά συμφέρει μας πολλά παραπάνω να εστιαζούμαστεν στην εισβολή τζαι να αφήνουμεν το πραξικόπημαν στο περιθώριο γιατί εν πιο εύκολον να φταιν οι άλλοι. Τζαι εσκέφτηκα για πρώτη φορά, εαν είσιεν παραπάνω διάστημα μεταξύ των δύο, εαν δεν ήταν λλίες μέρες αλλά εφτομάδες, μήνες, πως θα εξελίσσετουν η ιστορία, τζαι πιο ουσιαστικά η θεώρησή μας της ιστορίας...  Εννά ήταν ακόμα το πραξικόπημα πάλε μια by the way αναφορά; Τέλοσπάντων, σκέψεις υποθετικές .