Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2020

Μόλις το ανακάλυψα τούτον

άτε λλίη μουσική να αλλάξει η διάθεση ρε παιδί μου



Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2020

This is Cyprus

 This is Cyprus λαλεί ο τύπος στο βίντεο τζαι χαχανίζει.... 

Στο ράδιο ελαλούσαν σήμερα ότι τούτη ούλλη η κουβέντα προσβάλλει το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Λάθος. 

Το πρόβλημαν ένι ότι δεν εκαταφέραμεν ποττέ να αναπτύξουμε κοινό περί δικαίου αίσθημα, για να προσβαλτεί. Με κάτι τέθκοια εμάθαμεν ότι έτσι πράμαν εν έσιει, τζι αν θέλεις να είσαι ηθικός τζαι δίκαιος στην κυπριακή κοινωνία θα καταλήξεις στο τέλος της ημέρας ο μαλάκας της υπόθεσης.  

Το πρόβλημαν δεν είναι ότι εγινήκαμεν ρεζίλιν διεθνώς (που για κάποιο λόγο τούτο φαίνεται να επηρεάζει πάρα πολλά τους Κυπραίους, εν μπορώ να καταλάβω, μια ζωή το φαίνεσθε ρε παιδί μου), αλλά το ότι εκατέληξεν το κράτος, η χώρα μας ναν κάτι που το θεωρούμεν εμείς για γέλια, κάτι που λαλούμεν τζαι γελούμεν. Το ότι εμείς οι πολίτες τούτου του κράτους έχουμεν του μηδέν εκτίμηση, όι απαραιτήτως μηδέν αγάπην, αλλά ίντα αγάπη ένι για κάτι που δεν εκτιμάς; 

Τζαι τούτη η φράση το This is Cyprus. Το υπέρτατο συγχωροχάρτι, η υπέρτατη δικαιολογία, για κάθε ματσουτζιά που κάμνει κάποιος, αλλά το πιο σημαντικό για ούλλα τζείνα που ΔΕΝ κάμνουμεν, ούλλοι μας. Εν υπάρχει λόγος να προσπαθήσεις να αλλάξεις κάτι, γιατί... This is Cyprus. Να κάμεις κάτι καινούργιον, κάτι καλλύττερον, κάτι πιο λειτουργικόν, γιατί... This is Cyprus. Το This is Cyprus εν βασικά μια άλλη φράση για το I am giving up ή μάλλον I am not going to bother to try.

Τζαι στο τέλος της ημέρας η Κύπρος ένι τζείνον που ένι επειδή ούλλοι λαλούμεν This is Cyprus. 

Ίσως κάποτε θα πρέπει να κάτσουμε να αναρωτηθούμεν what is Cyprus? Is this my Cyprus?  

ΥΓ: γράφω σε πρώτο πληθυντικό, γιατί τζι εγώ κάμνω το. 


Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2020

Γενέθλια

Σήμερα αποφάσισα να γράψω ένα ποστάκιο, ένα δώρο στον εαυτό μου (έχει τόσο τζαιρόν να γράψω που δεν επήρα χαπάρι ότι ο βλογγερ άλλαξε φάτσα). 

Εσυνειδητοποίησα που λέτε εχτές ότι έσιει μήνες να γράψω κάτι είτε δαμέ είτε αλλού (ναι ξέρω εννά μου πεις τούτον έσιει τζαιρόν που εχάθην ούτως ή αλλιώς). Εσυνειδητοποίησα επίσης εχτές ότι έσιει μήνες να θκιεβάσω κάτι (η δουλειά εν μετρά), να θκιεβάσω κανονικά, όι 1-2 σελίδες. Έσιει καμπόσον τζαιρό επίσης να δω καμιιάν ταινία της προκοπής (όι στους σινεμάδες, που έτσι πολυτέλειες, έστω έσσω μας. Δώστου σειρές στο Νετφλιξ. Οι σειρές στο Νετφλιξ μια μέρα θα αναγνωριστούν ως η μάστιγα της εποχής λαλώ σας το). Εν αθθυμούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά να σου πω την αλήθκεια αγαπητέ αναγνώστη/αναγνώστρια που είχα μια σοβαρή, ενδιαφέρουσα συζήτηση για ένα θέμα κοινωνικό/υπαρξιακό/ανθρωπιστικό, κάτι πέραν του κορωνοϊού τζαι του κοπελλουθκιού. Επίσης, δεν αθθυμούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ενθουσιάστηκα με κάτι σχετικό με τη δουλειά μου.

Εχτές σε κάποια φάση εδιερωτήθην: Εαν πιάεις την Ερυκίνη τζαι φκάλεις που μέσα τα βιβλία, τες ταινίες, τες υπαρξιακές συζητήσεις, τζαι το ενδιαφέρον για τη ψυχολογία, τι μεινίσκει; 

Τίποτε εν η απάντηση. 

Ίσως ναν τούτον που λαλούν υπαρξιακόν κενό, δεν ξέρω. 

Εχτές επέρασα δύο ώρες σε μια συνεύρεση με συναδέλφους τζαι το μόνο θέμα συζήτησης που είχα με πλάσματα ήταν το να απαντώ την ίδια ερώτηση : εεεεε, πως εν το να είσαι μάνα;

Τζαι πραγματικά δεν είχα καμιάν καλήν απάντηση, εννοώ η πραγματική απάντηση μες το νου μου ήταν το "Δεν ξέρω" (εν το είπα πόξω μου βέβαια). Είτε επειδή εν νιώθω τζαι πολλά μάνα (ακόμα δεν έκαμα το ρόλο κομμάτι μου), είτε επειδή κυριολεκτικά δεν έκατσα ποττέ να το σκεφτώ (που χρόνος για πράματα όπως σκέψη). Τέλοσπάντων, βαρετό, ήταν ούλλο βαρετό. Τζαι εν ήταν τα άλλα πλάσματα που ήταν βαρετά, ήμουν εγώ. 

Έτσι που λαλείς αγαπητέ/ή αναγνώστη/αναγνώστρια, τα 36 βρίσκουν με νομίζω άλλον πλάσμαν που τζείνον που έξερα ή μάλλον σε σύγχιση για το τι πλάσμαν είμαι πλέον. Εν ξέρω, ίσως η Ερυκίνη ναν κάπου τζιαμέ τζαι να πρέπει να την ξαναέβρω κάπως ή η Ερυκίνη τζείνη να έδωκεν τη θέσην της σε μιαν άλλη, καινούργια, που πρέπει να τα έβρω μαζί της, να την έβρω. 

Ποιος ξέρει. 

(η ομφαλοσκόπηση σταματά δαμέ γιατί το τέκνον εξεκίνησεν να ταράσσει τζαι η τζοιλιά να κουρκουρίζει. Ώρα για πρωινό. Ναι, η αγαπημένη φάση της μητρότητας τούτες τες μέρες εν τα πρωινά. έσιει χάζι να είμαστε 3 στο τραπέζι να τρώμε τα κοφλειξ μας. Χρόνια μου Πολλά. Ελπίζω αγαπητοί να σας ξαναέβρω, να σας ξαναπρήξω σύντομα)

UPDATE: τωρά είδα ότι το προηγούμενο μου ποστάκιο ήταν που τον Ιούλη, άρα εν έσιει τζαι πάρα πολλυν τζαιρόν (αντικειμενικά τουλάχιστον, υποκειμενικά ενόμιζα ότι εν πολλά παραπάνω)

   


Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2020

Ρότσος

Βασικά δεν ξέρω τι τα λαλούν τα milestones στα ελληνικά (είπαμεν εχάσαμεν τη γλώσσα τόσα χρόνια στην ξενιθκιά, οι σκέψεις μου εν μια τσιαρλικη ανακατωσιά κυπριακών τζαι εγγλέζικων), αλλά σήμερα βιώνω έναν τέθκοιο, που έννεν ακριβώς πετραδάκι, αλλά ρότσος.

Σήμερα αγαπητέ αναγνώστη/αναγνώστρια υπέγραψα το πρώτο μου δάνειο στην τράπεζα. Λαλώ πρώτο γιατί ξέρω ήδη που τα τωρά ότι θα έρτει τζαι δεύτερο. Λόγος δανείου λαλεί η φόρμα: "αγορά οικοπέδου για κτίσιμο πρώτης κατοικίας".

Σαν εμπήκα στο ασανσερ φεύκοντας που σπίτι για να πάω στην τράπεζα εκοίταξα στον καθρέφτη τζείνην τη γεναίκα με το μωρό στο καροτσάκι, με το γυαλίν του ήλιου, την καλήν την μπλούζα τζαι την καλήν την παντελόνα (υπέθεσα ότι άμαν πάεις να ζητήσεις δάνειο εν πάεις με το κοντοπαττέλονο) που έσιει δουλειές να διεκπεραιώσει στην τράπεζα τζαι για πρώτη φορά δεν αναγνώρισα τον εαυτό μου. Εν κάποια άλλη. Ενήλικας.

Ποττέ πριν δεν ένιωσα τόσο ενήλικας στη ζωή μου.

Κάποιος θα ελάλεν ότι στα 36 εν τζαιρός σου κόρη μου. 
Εγώ πάλε βιώνω μια θλίψη.

ΥΓ: πριν ανοίξουμεν έτσι φάλιες η άποψη μου για τους κυπραίους κτηματομεσίτες τζαι ντιβελοπερς ήταν ότι εν άσιημη φάρα, δεν είναι να τους εμπιστεύκεσαι, τζαι βασικά καλλύττερα να μεν έσιεις επαφή μαζί τους. Μετά που την πρώτη μου επαφή μαζί τους αποφάσισα ότι έχω πολλά καλόν ένστικτο. Να το εμπιστεύκουμαι πιο συχνά.

ΥΓ2: στα πλαίσια τούτων των καινούργιων εμπειριών είχα ξεκινήσει να γράφω ένα ποστ για την πρώτη μου επίσκεψη στο κτηματολόγιο. Μετά αποφάσισα ότι είναι καλύτερα ίσως να μεν ξέρετε τι γίνεται στο κτηματολόγιο. Πάντως να το ξέρετε, κλασικά κυπριακά δημοσιουπαλληλικά, η καττίνα τζαι στο κτηματολόγιο είναι χώρος καίριος.

Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2020

Στο μηχανικό

Μηχανικός: έτοιμον το αυτοκίνητον σου κ. Ερυκίνη μου. Θέλεις να σου το φκάλω ή εννά τα καταφέρεις να το φκάλεις πισινή;

Ερυκίνη: όι, όι μεν ανησυχείς. Εννά τα καταφέρω.

Μηχανικός: Μα είσαι σίουρη; Γιατί οι παραπάνω κοπέλλες θέλουν βοήθεια, εν λλίον δύσκολη η είσοδος μας.

Ερυκίνη: όι, όι, μα όι, μεν ανησυχείς. Εννά τα καταφέρω.

Μηχανικός: μα είσαι σίουρη; 

Απαξιώ να ξανα-απαντήσω, αννοίω την πόρτα, μπαίνω στο αυτοκίνητο, σάζω τα καθρεφτούθκια μου, παρατηρώ ότι η πόρτα του καράσh εν όντως λλίον στενή τζαι στα δεξιά έσιει τον κώλον ενός άλλου αυτοκινήτου.
 
Τζαι ξεκινώ. Τζαι καθόλη τη διάρκεια ελαλούσα που μέσα μου (για χάρη μου τζαι για τες απανταχού γυναίκες) "μακάρι να τα καταφέρω, Παναγία μου (ναι ναι επίκληση και στα θεία, there is too much on stake) να το φκάλω τέλεια τζαι μεν κάμω καμιάν ματσουτζιάν".

Τζαι η Ερυκίνη σας, θεά, έφκαλεν το αυτοκίνητο πισινή, που μιαν στενή πόρτα, πισινή στο κατήφορο τζαι μετά στο δρόμο, καθώς 3 άντρες (ο μηχανικός τζαι οι θκυό μαθητευόμενοι) εσταματήσαν ότι εκάμναν, εφκήκαν προς την πόρτα τζαι εθορούσαν επικριτικά αν θα τα καταφέρει η γεναίκα ή όι. 
Ο μηχανικός δε που με έξερεν τζαι είσιεν την άνεση εξεκίνησεν (κλασσικά) να διά οδηγίες, χωρίς να του τες ζητήσω, "πάρτο τιμόνιν σου λλίον ποτζεί", "πάεις πολλά καλά" κλπ.

Αλλά δεν έσιει σημασία. Σημασίαν έσιει ότι τα εκατάφερα, ήμουν τέλεια τζαι εμείναν χάσκοντα τζαι μια ακόμα μικρή (πολλά μικρή) νίκην κατά των σεξιστικών στερεότυπων έχει επιτευχθεί. 

(όταν το ελάλουν μετά της σχέσης, ήταν κάπως..."Νομίζω το ότι επίες εσύ να κάμεις το σέρβις του αυτοκινήτου τζαι εγώ έμεινα σπίτι να προσέχω το μωρόν, εν ακόμα πιο μεγάλη κατάρριψη των σεξιστικών στερότυπων, έννε")

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2020

Τζείνον το κάτι...

(δεν θυμούμαι που πότε εν γραμμένον τούτον. Ήβρα το σήμερα γραμμένον βιαστικά με μολύβι στην πάνω αριστερή γωνιά μιας κόλλας που έχω διπλωμένη μες στο σημειωματάριο μου εδώ τζαι κανέναν χρόνο)

Τζείνον το κάτι...
Ναν πάντα τζιαμέ.
Σκουλούτζιν που τρώει που πάνω σου.
Σκνίπα που εν σε αφήνει να ησυχάσεις.
Να κνίθεσαι,
να φκάλλεις τες πέτσες σου,
τζαι η φαούρα να μεν γιανίσκει.
Να τρώεσαι πάντα με τα ρούχα σου,
τζείνα πο σιεις.
Τζαι το ποτήρι ποττέ να μεν γιεμώνει.
Πάντα τζείνον το κάτι ναν τζιαμέ
Τζαι πάντα να λείπει.

Τρίτη, 28 Απριλίου 2020

Περί κορώνα ιού

(τούτον το ποστάκιον άρκεψεν εδώ και μέρες κάπου στην αρχή του εγκλεισμού, των υπολοίπων γιατί εγώ ήμουν ήδη έγκλειστη, αλλά κάπου δεν υπάρχει και πολλή επαφή με τον εγκέφαλό μου ΑΚΟΜΑ τζαι έμεινεν ατέλειωτο στα πρόχειρα)

Ερώταν με η σχέση τες προάλλες τι νομίζω, εαν ο κορωνοϊός θα κάμει πραγματικότητα ούλλα τα dystopic βιβλία που εθκιαβάσαμε ή ταινίες που είδαμε τζαι εν η αλήθκεια κάμνοντας ένα γυρό (με το αυτοκίνητο μεν έσιεις έννοια, πριν να πάμεν να ψουμνίσουμεν) στην όφκερη Λευκωσία εχτές  εθύμισεν μου λλίον ταινίαν καταστροφής τύπου I am Legend, 28 days later κλπ.  Η σχέση εν πεπεισμένη ότι η ζωή μας που δαμέ τζαι να πάει θα αλλάξει για πάντα. Εγώ πάλε κρατώ μιτσιν καλάθι. Εξαρτάται πόσον τζαιρόν θα κρατήσει το παναύριν.

Εν ξέρω για το μέλλον, αλλά έναν πράμαν εν σίουρον. Τζαι στην πραγματική ζωή, όπως στην λογοτεχνία/σινεμά/τέχνη γενικότερα, έτσι ακραίες καταστάσεις φκάλλουν στην επιφάνεια το παρόν, το πραγματικό παρόν. Εν ξέρω πόσο θα αλλάξει τζείνον που θα είμαστε στο μέλλον, αλλά σίουρα έδειξε μας περίτρανα τζείνον που είμαστεν τωρά, τζαι ο καθένας μας ατομικά και ως κοινωνίες. Οι ουρές των αυτοκινήτων στο Αμέρικα που επεριμέναν να πιάσουν πακέτα με φαίν που food banks, ο πατέρας στην Ιταλία που επροσπάθαν να ανοίξει έναν σούπερμαρκετ για να πιάσει φαίν για τα κοπελλούθκια του, οι άρρωστοι χαμέ στους διαδρόμους στα Ισπανικά νοσοκομεία, εν ενδείξεις του σε τι κοινωνίες ζούμε. Του πόσα πλάσματα σε τζείνο που για μας ήταν "κανονικότητα" ήταν στα όρια τζαι τωρά εκουντηθήκαν στην άκρη. Πόσα πλάσματα ήταν αφημένα που την κοινωνία, τζαι τζείνοι εν που πιερώνουν το μεγαλύτερο τίμημα. Τζαι βέβαια πόσον χάσμαν υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους σε μια κοινωνία, που το εξέραμεν φυσικά, ήταν εμφανές τζαι στην κανονικότητα, αλλά τζαι στην καραντίνα: άλλοι αγωνιούν γιατί δεν έχουν φαί τζι άλλοι αγωνιούν γιατί θορούν πιο έντονα όνειρα. Φυσικά εννα μου πείς εν έσιει νόημα να συγκρίνεις τα προβλήματα των ανθρώπων, ούλλα τα προβλήματα εν προβλήματα.

Εκτός που τες κοινωνίες βέβαια η καραντίνα έδειξεν τζαι τζείνον που είμαστεν ατομικά. Τζείνον που λέμεν ανθρώπινη φύση. Πολλές φορές εν το βασικό θέμα που πραγματεύονται τα διάφορα μυθιστορήματα/ταινίες που περιγράφουν δυστοπίες. Το τι κάμνει ο άνθρωπος σε ακραίες καταστάσεις. Τζαι συχνά τούτες οι ιστορίες περιγράφουν την ανθρώπινη φύση ως διττή, φκαίνει στην επιφάνεια τζαι το "κακό" τζαι το "καλό". Στην περίπτωση τούτης της πραγματικής ακραίας κατάστασης σε ένα μεγάλο βαθμό νομίζω εφκήκεν το καλό. Τζαι εν μιλώ μόνο για την καλοσύνη ούλλων των επαγγελματιών υγείας που ρισκάρουν τη δική τους υγεία ουσιαστικά, για να κάμουν τη δουλειά τους/ το λειτούργημαν τους γιατί τούτον ένι, αλλά για τζείνα ούλλα τα πλάσματα που εκάμαν/κάμνουν κάτι για κάποιον άλλο. Τζείνους που παν τζαι κάμνουν ψώνια για κάποιον άλλο, τζείνον τον κύριο στην Ιρλανδία που επίεννεν τζαι έκαμνεν καντάδες στους παππούδες τζαι τες γιαγιάδες πόξω που τα παράθυρά τους, τζείνους που προσκολιούν τα κοπελλούθκια του κόσμου με δραστηριότητες στο ίντερνετ, τζείνους του Ιταλούς που ετραουδούσαν στα μπαλκόνια (ή που επαίζαν τόμπουλα στη Λεμεσό, η κάθε κουλτούρα με τα δικά της, χαχα). Τζαι η λίστα πάει.

Αλλά βέβαια υπάρχει τζαι η άλλη όψη. Γιατί η πιο μεγάλη άσκηση καλοσύνης σε τούτη την περίοδο του εγκλεισμού εν η καλοσύνη προς ούλλους τους ανθρώπους, ακόμα τζαι ή κυρίως τζείνους με τους οποίους διαφωνείς. Ναι τζείνους τους ανθρώπους που σπάζουν την καραντίνα για να πιουν καφέ με  τη γειτόνισσα, τζείνους που θέλουν να παν εκκλησιάν, τζείνους που παν στη θάλασσα ή στα πάρκα. Τζείνους που ήρταν που το εξωτερικό τζαι εκολλήσαν 10 συγγενείς τους. Το τι πλάσματα είμαστεν φαίνεται ακριβώς δαμέ. Στην καλοσύνη που δείχνουμε σε τούτους τους άλλους, που κάποιος θα ελάλεν ότι δεν αξίζουν καλοσύνης. Αλλά τούτον εν το ζουμίν της πραγματικής, της ουσιαστικής καλοσύνης, ότι εν unconditional (πως το λέμεν στα ελληνικά;). Δαμέ πάσχουμεν ακόμα (όι ούλλοι αλλά αρκετοί). Πόσον εύκολα επικρίνουμεν, δαχτυλοδείχνουμεν. Μεν με παρεξηγάτε, όταν λαλώ καλοσύνη δεν εννοώ να μεν είμαστεν αυστηροί ή να λαλούμεν "α εν πειράζει". Εννοώ να προσπαθούμεν να βάλουμεν τον εαυτό μας στη θέση κάποιου άλλου, να καταλάβουμε. Μιλώ για μιαν καλοσύνην σχεδόν θρησκευτική. Σαν την καλοσύνη τζείνου του υποθετικού Θεού, που αναγνωρίζει τες αμαρτίες μας, αλλά ακόμα αγαπά μας.

Το πόσον αγαπούμεν ο ένας τον άλλον τωρά στον εγκλεισμόν, εν ένδειξη βέβαια του πόσον αγαπούμεν ο ένας τον άλλον γενικότερα, απλά τωρά εν ακόμα πιο έντονον... Πιο ουσιαστικόν. έναν καλό του κορωνοϊού εν ότι με τη μείωση των ρυθμών της ζωής μας, εμειώθηκεν το noise, ήβραμεν πάλε τα ουσιαστικά πράματα. Ελπίζω να μάθουμεν τίποτε που την εμπειρία.

ΥΓ: άλλα άρκεψα να λαλώ να είμαι ειλικρινείς, αλλά άλλωσπως εκατέληξα, κυρίως λόγω τζείνης της επιστολής που μου έστειλε μια συνάδελφος να υπογράψω ως επιστήμονας, για να διαφωνήσω με την άλλην επιστολή που υπογράψαν τζείνοι που πιστεύκουν. Τζαι οι πιο πάνω σκέψεις μου εν ο λόγος που εν υπέγραψα. Ας αγαπήσουμεν ούλλοι αλλήλους. Ακόμα τζαι οι επιστήμονες.