Παρασκευή, 19 Απριλίου 2019

Οικογένεια

(χαχά. Εν τζαι αστείον, εμπήκα στον μπλοκκούιν να σας γράψω έναν ποστάκιο για την οικογένεια τζαι είδα ότι τζαι τούτος ο Γούφις είσιεν παρόμοιες διαθέσεις, εμέναν εν θαν τόσον καλό, παέννετε στου Γούφι πρώτα)

Εχτές εβρέθηκα σε μιαν κηδεία. Του θείου μου (Του πιο μεγάλου θείου μου σε ηλικία, πάνω που 90 χρονών, εμπεννόφκεννεν μέσα στα νοσοκομεία τα τελευταία 5 χρόνια, ήταν λλίον πολλά αναμενόμενο). Εν η πρώτη κηδεία συγγενή που πετυχαίνω (δηλαδή ήμουν Κύπρο να πάω) μετά την κηδεία της γιαγιάς μου το 2011.

Τζαι σαν ήμουν στην εκκλησιάν τζαι εθόρουν τα ανήψια μου, καταπονημένα που το κλάμαν (η θεία τζαι τζείνη επέθανεν πριν 3-4 μήνες, λλίον πριν να έρτω Κύπρο, εν την επέτυχα τζείνην την κηδεία, οπόταν ναι τα ανήψια μου, εγίναν όπως τα ζόμπι που τον θρήνο), εσκέφτουμουν ότι ήταν ωραία που ήμουν τζιαμέ, που είμαι δαμέ, τέλοσπάντων, κοντά σε τούτα τα πλάσματα ούλλα που εγεμώνναν την εκκλησιάν, με τα οποία αδιαμφισβήτητα λλία κοινά έχουμεν (έννεν σαν τους φίλους, που εν φίλοι σου γιατί τους πάεις, η οικογένεια, απλά ένι), αλλά ρε παιδί μου, υπάρχει αγάπη. Σε κάποιες περιπτώσεις κατακρίβειαν (σκέφτομενη κάτι θκειάες μου ας πούμε που ετσακκωθήκαν τζαι δεν μιλιούνται) δεν είμαι σίουρη εαν υπάρχει καν αγάπη , αλλά ακόμα τζαι σε τζείνες τες περιπτώσεις υπάρχει ένας δεσμός. Εσκέφτουμουν πόσο μεγάλο πράμαν ένι να μοιραζούμαστιν τον πόνο. Τζαι ξέρετε πως εν οι κηδείες οι κυπριακές, δεν είναι Χόλυγουντ με πόνον εσωτερικόν, εν κλάμαν τζαι μοιρολόιν. Ομαδικόν.

Τέλοσπάντων, ούτε που εκατάλαβα πως επέρασεν η ώρα. Μερικές φορές η εκκλησία έσιει τούτην την επίδρασην πάνω μου. Διά μου την ώρα, το χώρο να κάμω σκέψεις βαθκιές τζαι χάννουμαι λλίο. Εφκήκα που την εκκλησία νιώθωντας πολλά έντονη την αγάπη για τούτα τα πλάσματα που έτυχεν ναν συγγενείς μου. Τζαι ότι τέλος πάντων η οικογένεια, ακόμα, στην Κύπρο, ή στους Κυπραίους ανεξαρτήτου τόπου, ή τζαι στους ανθρώπους γενικότερα ενι ξέρω, εν μεγάλον πράμα.

Τζαι μετά ήρτε φυσικά η ώρα του καφέ, τζαι ούλλοι οι συγγενείς να ρωτούν (ξανά, γιατί εξαναβρεθήκαμεν στο προηγούμενο μνημόσυνο), πως εν η Κύπρος, πως εν η δουλειά στο ΠανΚυ (τζι άτε τωρά τι να εξηγάς), πως εν το διαμέρισμα, μα που μεινίσκετε ακριβώς;, πως εν η σχέση η συζυγική, τζαι ήβρε δουλειά; Μα εν ήβρε δουλειά ακόμα; Ούτε μήνας εν έκλεισεν ακόμα άνεργη η σχέση, τι μας πρήζετε; Α ξέρω που να πάει για δουλειά (έντερ όνομα ράντομ μεγάλης εταιρείας στην Κύπρο), μα γιατί εν πάει Λεμεσό;  Εσιει πολλές δουλειές. Το ίδιο πουρ πουρ πουρ σε επανάληψη, με τον κάθε θείο/ θεία. Τζαι το κερασάκι στην τούρτα η μάνα (κλασική κυπραία μάνα) να παραπονιέται σε κάθε συγγενή ότι εν την επισκέφτουμαι αρκετά τακτικά, ότι εν καταδέχουμαι τα φαγιά της, ότι αν θέλει ο θεός μαειρεύκω μόνη μου (άκουσον άκουσον!!) ή ακόμα σιηρόττερα μαειρεύκει μου ο άντρας μου, γιατί εγώ βαρκούμαι (τούτον εν αλήθκεια).

Ομολογουμένως έφυα που τον καφέ με πολλά πιο λλίον αίσθημαν αγάπης προς την οικογένεια, τζαι με τη σκέψη ότι, το "μακριά τζι αγαπημένοι" εν μεγάλο πράμαν.

Επήρα τη μάνα μου έσσω της (γιατί ήμουν το μέσον της στην κηδεία), έπιασα έναν τταππεράκι με μακαρούνια του φούρνου (που εντελώς τυχαία, απλά έτυχε να κάμει η μάνα μου τη μέρα της κηδείας), τζαι επία έσσω μου μπας τζαι ηρεμήσω. 

Τζαι ήταν πολλά ωραία.
(βασικά όι να το παινευτώ τζαι εγώ κάμνω πολλά ωραία μακαρόνια του φούρνου, αλλά μια φορά κάθε 2 χρόνια, οπόταν...)

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019

Η μέρα της γυναίκας

Βασικά έθελα να γράψω ένα ποστάκιον για τη γιορτή της γυναίκας (που έτσι παναϋρκα μόνον στην Κύπρον κάμνουν, τέσπα, μεν τα ξαναλαλούμεν) που το προηγούμενον Σάββατο, που έτυχεν να πάω στο μολ οφ Σάιπρους, τζαι είσιεν κάτι κοπέλλες με ροζ μίνια τζαι 12ποντα που εδιούσαν ροζ τσαντούλες (ναι, ναι, εν που το προηγούμενο Σάββατο που γιορτάζει το μόλ τη μέρα της γυναίκας, γιατί τι γιορτή της γυναίκας θα ήταν χωρίς εμπορευματοποίηση; Τζαι τι να σου κάμει μια μέρα; κάμε το ολάν εφτομάδαν μπας τζαι φκάλεις λλίον κέρδος). Ήταν να σου ελάλουν κάτι ειρωνικό για τη γιορτή των γυναικείων αγώνων πάνω σε άβολα παπούτσια, αλλά εξίχασα αγαπητέ αναγνώστη.

Εξίχασα ως τζαι σήμερα τι μέρα ήταν, ώσπου τζαι ήρτα στο ΠανΚυ τζαι είδα τα γαρύφαλλα (όχι στο αφτί τζαι τσαχπινιά στο μάτι, απλά γαρύφαλλα). Τζαι αθθυμήθηκα.

Τζαι μετά ήρτεν η συνειδητοποίηση ότι σήμερα εν η μέρα της γυναίκας τζι εγώ επία στην αισθητικό πρωί πρωί.... αφού εν εμπόριεν άλλη μέρα. Τζαι όι μόνον επία στην αισθητικό τζαι αποτριχώθηκα, (άλλως τράβα πόνον για ομορφκιά), αλλά η αισθητικός που εν τζαι συγγενής τζαι πρίχτισσα, εν με άφηκε να φύω έτσι όπως ήμουν να πάω στη δουλειά μου. Κάτσε να σου βάλω λλίην πούδρα, μα γιατί, εννά πάεις άβαφτη στη δουλειά; εννά χώσουμεν τζαι την κοκκινάδα που το φρύδι (που είπαμεν αποτριχώθηκεν). Α μιαν τζαι βάλλουμεν πούδρα, να σου βάλω τζαι λλίον ρουζ (κόρη πάεις καλά; πρέπει να πάω δουλειά λέμεν! να κωφεύει η αισθητικός στες διαμαρτυρίες), έτο τζαι έναν κοκκινάδι τζαι ετελειώσαμεν, μεν διαμαρτύρεσαι άλλον. Είσαι σίουρη ότι εν θέλεις τζαι λλιο μάσκαρα; ΟΧΙ !!!

Η αισθητικός/συγγενής να λαλεί περήφανη σαν έφευκα "όι, όι, είμαι σίουρη ότι εννά σχολιάσουν στη δουλειά ότι εβάφτηκες τζαι μια φορά" (τζαι εγώ να επαναλαμβάνω με τρόμο που μέσα μου, "παναγία μου εννα σχολιάσουν στη δουλειά ότι εβάφτηκα").

Με τούτα τζαι με τζείνα έφυα που την αισθητικό βαμμένη λες τζαι εννά πάω σε γάμο (στο δικό μου, γιατί σε άλλους πάλε εν βάφκουμαι). Τζαι ξέρετε ποιον εν το σιηρόττερον, πέραν του ότι χώννομαι να μεν με δει κανένας, έννε; ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΖΙΗΣΩ ΤΗΣ ΦΑΤΣΑΣ ΜΟΥ. Τουλάχιστον όι χωρίς να φκεί πογιά που πάνω μου....

Μάλιστα, αγαπητέ αναγνώστη, είναι μέρα της γυναίκας τζι εγώ επία στην αισθητικό τζαι εβάφτηκα. Το μόνον που μεινίσκει εν να βάλω τζι εγώ τα ροζ τα μίνια τζαι τα 12ποντα τζαι να πάω στο μολ... 

Γκκρρρρρρ.....

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Μια μέρα στο Λογιστήριο αλλιώς Ψάξε ψάξε δε θα το βρεις

(τιμής ένεκεν δημοσιεύκω τζαι το παλιόν ποστ που είχα γράψει για το λογιστήριο του ΠανΚυ τον Οκτώβρη του 2009, έτσι γιατί έσιει χάζι. Εννοείται από το 2009 στο 2019 το ΠανΚυ εγίνην ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο, ερευνητικό και εκπαιδευτικό κέντρο τζαι έτσι κουβέντες δεν παίζουν πλέον)

Θυμάστε τούτον το παιδικόν τραούδιν; Με τούτα τζαι με τζείνα εγώ εξαναθυμήθηκα το. Ας εν καλά η γραφειοκρατία του funky Panky (τουτέστιν Πανεπιστήμιο Κύπρου).

Για να καταλάβετε πρέπει να πιάσω το πράμαν που την αρκήν.

Εγώ, είπαμεν είμαι, ήμουν δηλαδή, τωρά πάει ετέλειωσεν (πάι πάι που λαλούμεν), φοιτήτρια στο ΠανΚυ, μεταπτυχιακή. Τζαι η Μ. το ίδιον. Κολλητή τζαι συνοδοιπόρισσα. Τζαι εκάμαμεν αίτησην στο τμήμα μας για προπληρωμήν για έναν ταξίδιν. Τον Ιούλην η προ-πληρωμή, τον Ιούλην το ταξίδιν. Ως δαμέ καλά.

Το πρόβλημαν έγκειται βασικά σε καθαρά εννοιολογικό επίπεδο. Τι θέλω να πω; Εγώ στο μυαλό μου την έννοια προπληρωμή την έχω με ένα δεδομένο τρόπο, το Πανεπιστήμιο με έναν άλλο. Η διαφορά είναι στο πρόθεμα προ-, φίλες και φίλοι, γιατί εγώ στο προπληρωμή καταλάβω κάποιος να πληρωθεί πριν γινεί κάτι. Αν ήταν να πληρωθεί μετά θα λεγόταν μεταπληρωμή. Έννεν;

Δεν βαριέσαι. Για το Πανεπιστήμιον μας όλες οι πληρωμές είναι μεταπληρωμές, πολυμεταπληρωμές κατακρίβειαν, γιατί γίνονται πολύ πολύ μετά.

Αφού επεράσαν ένας, δύο, τρεις μήνες από την προπληρωμή, την υποτιθέμενη δηλαδή, τζείνην που εγίνηκεν πολυμεταπληρωμή, είπαμεν με τη Μ. να πάμεν ολάν να γυρέψουμεν τα ριάλλια μας. Πάμεν στο Λογιστήριον, μπαίνουμεν στο γραφείον του υπεύθυνου, πας το φαίν τζιόλας, ο άνθρωπος εν επρόλαβεν να φάει το σαντουιτσούδιν του, αλλά πολλά καλός, έβαλεν το σάντουιτσιν στην άκραν ερούφησεν λλίον που το φραπέ του τζαι άκουσεν μας με προσοχήν. "μεν ανησυχείτε λαλεί μας εννά πω της κυρίας Π. να έβρει τες επιταγές σας να τες πιάσετε τωρά". Αλληλούια, εμάχουνταν τα αγγελούθκια μες τα φκιά μου τζαι οι κόρες των αμμαθκιών μου επήραν το διακριτικό σηματάκι του ευρού, όπως τα μικυμάου.

Θορούμεν που λαλείτε την κυρίαν Π. να περνά μιαν φοράν, προς τα δεξιά, τζαι φκαίνουμεν έξω στο διάδρομο, τόσο σίουρον το είχαμεν ότι η κυρία Π. θα μας έκανε περήφανες. Άτε κυρία Π. πιστεύουμε σε σένα. Μπορείς!!!

Πάει η κυρία Π. ως το τέρμα του διαδρόμου, μπαινοφκαίνει σε γραφεία. Ξαναστρέφεται. "'Εναν λεπτόν" λαλεί μας. Πάει αριστερά τούντην φοράν. Ξαναστρέφεται. "'Εναν λεπτόν". Όσα θέλεις, σκέφτουμαι.

Τζαι το έναν λεπτόν, εγινήκαν θκυό, τρία, τέσσερα.

Η κυρία Π. να φακκά ούλλες τες πόρτες με ύφος "Ποιος είδε τα μάτια που αγαπάω" να γυρεύκει τες επιταγές μας. Εγώ τζαι η Μ. στον διάδρομον, να τραουδούμεν "πούντο πούντο το τσιεκκούιν, ψάξε ψάξε, δε θα το βρεις" τζαι να παρατηρούμεν ότι η κυρία Π. κινείται σε πολλά ασυνήθιστους ρυθμούς για το χώρο. Όπως είπεν τζι η Μ. "Έτσι αργά που περπατούν ως που να παν στο τέλος του διαδρόμου, ήρτεν η ώρα να σκολάσουν", τζι όι εν ήταν κατζία επειδή ήμασταν απιέρωτες τζι απάκκιρες, αλλά όντως οι κινήσεις ούλλων ήταν τόοοσο νωχελικές που τζαι τωρά που το θυμούμαι χασμουρκούμαι.

Στο τέλος, η κυρία Π., αφού τα έκοψεν τα χιλιόμετρα της, έφαεν τον τόπον, έψαξεν παντού τζαι που γωνιάς που λαλούμεν, απεφάνθη ότι "εμείς την επιταγήν σας εν την έχουμεν.......άαααρα έφυεν που δαμέ αλλά εν έφτασεν στο Τμήμα σας ακόμα". Τζαι σκέφτεσαι πόσον τζαιρόν εννά της πάρει να πάει που την Πανεπιστημιούπολη στην Καλλιπόλεως τα γέριμα; Τζαι περπατητή να επίεννεν ήταν να έφτανεν. Μούγγα στην στρούγκα η κυρία Π. "εγώ έκαμα ότι εμπόρεσα είπεν". Μάλιστα. Μόνον η κούππα με το νερόν έλειπεν για να νείψει τα σιέρκα της.

Φεύκοντας που το Λογιστήριο πιάνει το μάτι μου στον τοίχο φωτογραφίες με διάφορα ρητά. "Όσο χαμηλά κι αν νομίζεις ότι βρίσκεσαι, πάντα έχεις περιθώριο για να φτάσεις στον πάτο" λαλεί το ένα.

Αμ,... έτσι εξηγούνται όλα.....

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

Μια μέρα στο λογιστήριο (έναν θεωρητικό σίκουελ)

Αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια,

σήμερα το πρωί ήταν η μέρα (που το έξερα θα έρκετουν) που έπρεπεν να πάω στο Λογιστήριο του Υπουργείου Υγείας (μεν με ρωτάς γιατί έτο εργασιακά ατυχήματα), τζαι σαν ήμουν τζιαμέ εσκέφτουμουν που μέσα μου, έτο θορώ το το ποστ να γράφεται μπροστά στα μμάθκια μου. Θα γράψω ένα σικουελ του παλιού μου του πόστ που είχα γράψει για το Λογιστήριο τότε που επίεννα τακτικά πριν 10 ακριβώς χρόνια.

Τελικά, το σίκουελ είναι θεωρητικό γιατί προφανώς δεν έγραψα ποττέ ποστ για το Λογιστήριο του Υπουργείου Υγείας. Έγραψα ένα για το Λογιστήριο του ΠανΚυ, αλλά εν στα πρόχειρα μου για 10 χρόνια. 'Αααααρα, άκυρο το σίκουελ.

Τέλοσπάντων, αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια. Να μεν στα πολυλογώ, το μόνο που θυμούμαι που την τελευταία φορά που είχα έτσι συχνή επαφή με το Λογιστήριο του Υπουργείου Υγείας τότε το 2008-2009, κάπου τζιαμέ, εν ότι κάθε φορά που επίεννα τζιαμέ, κάθε φορά, ασχέτως του τι ώραν επίεννα, οι 4 κοπέλλες του γραφείου είτε ετρώαν είτε επαραγγέλλαν φαί είτε ελαλούσαν τι θα παραγγείλουν ή τι θα μαειρέψουν/τι εμαειρέψαν εψες. Κάθε φορά. Τζαι είσιεν τζαι έναν τύπο, που δε θυμούμαι το όνομαν του, αλλά ο γέρημος εβούραν σαν τον Βέγγο, γιατί ήταν βασικά το μόνον πλάσμαν που εδούλευκεν (όταν ήμουν εγώ τζιαμέ τουλάχιστον) τζαι ήταν εξαιρετικός, έκαμνα τη δουλειά μου πάντα μια χαρά. Το άλλο που θυμούμαι εν ότι το γραφείο με 5 υπαλλήλους είχε 0 υπολογιστές. Αφού θυμούμαι μιαν ημέραν επία τζιαμέ τζαι είσιεν έναν υπολογιστή, αρχαίο μεν φανταστείτε ότι ήταν τζαι η πιο σύγχρονη τεχνολογία τζαι εκάθουνταν 4 πλάσματα που πάνω με δέος να έβρουν ίνταλως δουλεύκει.

Οπόταν αντιλαμβάνεσαι ότι επία σήμερα με πολλά χαμηλές προσδοκίες στο Υπουργείο. Στην υποδοχή είσιεν έναν τύπο που επιαεν τα στοιχεία μου, ποια ειμαι τζαι που πάω, που μου έδωκεν σε παρακαλώ κάρταν επισκέπτη για να μπω στο κτήριο (τζαι είσαι κάπως, ουαο, αλήθκεια;) τζαι είπε μου που να παω. Επία τζαι ήβρα μιαν κοπέλα στο γραφείον της, που είσιεν σημειωτέον υπολογιστή, η οποία έπιασεν τα λεφτούθκια μου, τζι έδωκε μου απόδειξη μέσα σε 5 λεπτά. Συγκλονιστικές στιγμές. Φοβούμενη ότι θα καταλήξω πάλε σε καμιά καττίνα, ερώτησα με δισταγμό εαν μπορώ να έχω κανένα κκόπυ της απόδειξης τζαι η κοπέλα έδειξε μου τη φωτοτυπική στο διάδρομο.
- Να πάω μόνη μου λαλώ της (έκπληκτη) να φκάλω κόπυ;
- Εν ξέρεις να φκάλεις κόπυ, θέλεις βοήθεια;
- Όι, όι, εννά τα καταφέρω.

Αν μη τι άλλο, όσο κι αν εξελιχθεί η δημόσια υπηρεσία, τουλάχιστον τούτον το χαλαρό και ανεπίσημο της διαδικασίας για κκόπυ που είναι και σήμα κατατεθέν του κυπριακού δημόσιου παραμένει. Όι μπράβο.

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

Back

Εν θα σε κουράσω αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια με τες λεπτομέρειες του πως εβρέθηκα πάλε δαμέ, να σου γράφω ποστάκιον που το ΠανΚυ αντί να εργάζομαι (το ΠανΚυ έπρεπε να εξηγήσω μιας φίλης πριν λλίες μέρες έννεν καινούργιο καφφέ στη Λευκωσία, εν η συντόμευση του Πανεπιστημίου Κύπρου, γιατί κάμνει ρίμα με το φανκυ, φανκυ ΠανΚυ, αλλά ουδεμία σχέση δεν έχει. Το ΠανΚυ με φανκ).

 Έεεεενιγουει (καθαρά κυπριακά), με τούτα τζαι με τζείνα επέστρεψα στην Κύπρο μετά που μια 10ετία στην ξενιθκιά. Για λλίον, για παραπάνω εννά δείξει. Με λλίην προφορά, όι πολλή, αλλά αρκετή για να με ρωτούν διάφοροι αχάπαροι αν είμαι τσιάρλισσα, με ιρλανδό σύζυγο που δεν μπορεί να συνεννοηθεί με τα πεθερικά του τζαι δεν καταλάβει τι λαλούν στην κυπριακή τηλεόραση (ευτυχώς), με υπάρχοντα που έρκουνται σε κάποια φάση με το βαπόρι που την Αγγλία (εαν έρτουν ποττέ), ε τζαι με πολλήν υπομονή. Εαν εν αρκετή κανένας δεν ξέρει.

(τζαι εντελώς μεταξύ μας τζαι με μια άλφα δόση χαράς, γιατί άμαν το πλάσμα εν λλίο μαζόχα...)

Οπόταν ναι, πίσω στη Λευκωσία. Που τα μετρό τζαι τα τρένα θκιαβαζοντας βιβλία τζαι london evening standard, στο μεταχειρισμένον γιαπωνέζικο αυτοκίνητο να τσακρώ με την παντελή αγνόηση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας που τους μισούς κυπραίους οδηγούς. Που το πανάκριβο διαμέρισμα στο Λονδίνο με μηνιαίο ενοίκιο ίσια με τον τοπικό βασικό μισθό, σε έναν άλλο πανάκριβο διαμέρισμα στη Λευκωσία πάλε με μηνιαιό ενοίκιο ίσια με τον τοπικό βασικό μισθό (εγινήκαμεν Λονδίνο τρομάρα μας). 

Ο Ιρλανδός σύζυγος μετά την πρώτη του εβδομάδα ως κάτοικος και όχι ως επισκέπτης στη νήσο έκαμεν την εξης βαρυσήμαντη ερώτηση: όσα πλάσματα είδα τούτη τη βδομάδα είπαν μου θκυό αντιφατικά πράματα, ότι εν πελλάρα που έκαμα που έρκουμαι Κύπρον, τζαι ότι η ζωή δαμέ μπορεί ναν πολλά πολλά ωραία. Τι διαφοροποιεί το έναν που το άλλο; Πως πάεις που το ένα στο άλλο;

Τζαι δεν είχα απάντηση. Γιατί η αλήθκεια ούτε εγώ ένι ξέρω.

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

Back to the good old days ή Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος ή Η επιστροφή της ασώτου

ή Στα ίδια μέεεερηηηη θα ξαναβρεθούυυυυυυυυμε....


Τζι ο Θεός βοηθός...

ΥΓ: έδωκα πας σε μιαν πρώην αναγνώστρια εχτές τζαι εθύμισεν μου το μπλόγκ. Τζαι είπα, α είδες τι μου λείπει για να νιώσω ακόμα παραπάνω ότι είμαι πίσω στο 2009; Here it is !
ΥΓ2: η μόνη παραφωνία εν ο ιρλανδός σύζυγος φυσικά που χαλά λλίον το σεττάκι. Τζαι οι ρυτίδες που μου θυμίζουν ότι κατακρίβειαν επεράσαν 10 χρόνια
ΥΓ3: πέτε ότι θέλετε για την κίνηση, αλλά αλήθκεια τζείνον το συναίσθημα του να οδηγάς μόνος σου στο αυτοκίνητο, να μεν βιάζεσαι, να παίζει το ράδιο ττάππο, τζαι να τη βρίσκεις πρωί πρωί. 
  

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Γιατί ο καφές εν θα εν ποτέ ο ίδιος

Εθυμήθηκα το blog τούτες τες μέρες τζαι την Κύπρο γενικότερα. Όχι γιατί ήταν να ερτω. Όχι μόνο τελοσπαντων. Αφορμή ηταν τούτο το βιβλίο που εθκιαβαζα για το book club τον Ιούλη, The bastard of Istanbul, το οποίο εισιεν μεν ενδιαφέρον θέμα (τες σχέσεις Αρμενίων- Τούρκων), αλλά κατά τα άλλα ήταν χάλια, απλά χάλια που πολλές απόψεις.

Τελοσπαντων, εισιεν μια φάση στο βιβλίο που η συγγραφέας επεριεγραφε ένα καφέ στην Κωνσταντινούπολη, ένα εναλλακτικό (ψευδο)κουλτουρέ καφέ, λλιον σαν τα καλά καθούμενα της Πόλης. Έκαμε μου εντύπωση το πιο κάτω απόσπασμα:

"Νothing could upset the sluggish rhythm that prevailed at Cafe Kundera. Those in need of speed and variation could simply go out, for there was plenty of that on the streets. Here it was about mandatory indolence and eternal recurrence. This place was about fixations, repetitions and obsessions; it was for those who didn't want to have anything to do with the bigger picture, if there indeed was such a thing."

Εσυνειδητοποίησα τζεινη την ώρα τι εν τζείνο που λείπει σε τούτο τον τόπο, στο "πάμε για καφέ" στην Αγγλία (κατ' ακριβειαν νομίζω στο "πάμε για καφέ" οπουδήποτε, γιατί στο τέλος της ημέρας εννεν θέμα τόπου εν θέμα φάσης τζαι πλασμάτου), τούτη η δυνατότητα της φυγής, του να σταματά ο χρόνος (ή μάλλον να μεν έσιει σημασία) όσον είσαι τζιαμε τζαι όσον διαρκεί η συζήτηση. Εν έσιει καφέ δαμέ, όσον ωραίον τζι αν ένι που να προσφέρει έτσι πράμαν. Τζεινον το πράμα του να είσαι τζιαμε, στον ίδιο συγκεκριμένο τόπο, με τα ίδια συγκεκριμένα πλάσματα, τζαι να κάμνετε τες ίδιες ατέρμονες ή τζαι ανεξοδες συζητήσεις, τελετουργικά τζαι καθηλωτικά. Η δυνατότητα του να μπαίνεις σε έναν άλλο μικρο-κοσμο με διαφορετικούς ρυθμούς που τη ζωήν εκεί έξω. Του να αφήνεις τη ζωήν τέλοσπάντων εκεί έξω.

Εν απίστευτον το πόσον έντονα νιώθω την απώλεια τούτης της φάσης, ότι κάτι λείπει που εν ουσιαστικό, το πόσο νοσταλγικά το θυμούμαι τωρά, αλλά παράλληλα πόσο έντονα, σε κάποια φάση στη Λευκωσία (μια δεκαετία σχεδόν πριν), εν το άντεχα άλλον. Ήταν καιρός υποθέτω να προχωρήσω. Ήμουν ίσως έτοιμη τότε να φκω που την καθήλωση. Να ενταχθώ στη ζωή εκεί έξω, στον πραγματικό κόσμο.

Τζαι, δυστυχώς, άμαν πεις τζαι πάεις πάρακατω, εν έσιει επιστροφήν. Εν μπορεις να ξαναπάεις πίσω, να ξαναμπείς στην καθήλωση, να ξαναέβρεις ένα χώρο φυγής που το bigger picture.

Όσον τζι αν θέλεις. It's too late, είσαι ήδη κάποιος άλλος.

ΥΓ 1: όσο ζεις κάπου αλλού, μπορείς να λαλείς ότι εν τα κκαφφέ του Λονδίνου (πχ) που φταιν που έννεν τα ίδια, αλλά ξέρεις το ότι κατα βάθος... εν εσύ που εν είσαι ο ίδιος.
ΥΓ 2:τωρά που μιλούμε για καφέδες εθυμηθηκα τουτην τη ταινία