Why people watch Reality TV

or Why i will never get a PhD.....


Γιατί θκιεβάζω πελλάρες. Που εν έχουν καμία σχέση με το θέμα μου. Ήβρα που λαλείτε τούτον το άρθρον που μου ετράβησεν την προσοχή. Τζαι επειδή επρόσεξα πόσον σας αρέσκουν τα πράματα που κάμνουμεν στην ψυχολογίαν είπα να το μοιραστώ μαζί σας.

Όχι, μεν ανησυχείτε, εν έσιει ανήθικα πειράματα τούντην φοράν. Σε τούτην την μελέτη οι ερευνητές, βάσει μιας παντελώς άγνωστης θεωρίας σε μένα (εμείς οι ψυχολόγοι ούλλον θεωρίες είμαστεν), που λαλεί ότι οι άνθρωποι επιλέγουν ερεθίσματα στη ζωή τους για να ικανοποιήσουν τζείνες τες ανάγκες που κρίνουν ως πιο σημαντικές (αναγνωρίζουν 16 θεμελειώδεις ανθρώπινες ανάγκες), ερωτήσαν 239 πλάσματα πόσο σημαντικές θεωρούν τούτες τες 16 ανάγκες/κίνητρα τζαι αν θορούν ριάλιτι (Big Brother, Survivor κλπ). Τζαι άκου τωρά, τζείνοι που επαρακολουθούσαν ριάλιτυ, ήταν τζείνοι που θεωρούσαν πιο σημαντική την ανάγκη για Κοινωνικό Στάτους, τζαι την Ανάγκη για Νίκη/Εκδίκηση, τζαι σε πιο μικρό βαθμό την ανάγκη για Κοινωνική Επαφή τζαι την ανάγκη για Σεξ/Ρομαντική αγάπη.

Δηλαδής, τα πλάσματα που θορούν ριάλιτυ, μέσα που τούτον το πράμαν ικανοποιούν κυρίως την ανάγκη τους να είναι σημαντικοί (γιατί "δε, τζαι οι καθημερινοί άνθρωποι σαν εμένα εν στην τηλεόραση") τζαι την ανάγκη για Νίκη μέσα που τον ανταγωνισμό που φκάλλουν τα ριάλιτυ. Τελικώς, εξέχασα να πω ότι τζείνοι που εθορούσαν ριάλιτυ παραπάνω, εθεωρούσαν την ανάγκη για Τιμή/Ηθική λλιόττερον σημαντική. Γιατί, υποθέτω, εν έσιει τίποτες ηθικόν ή τιμητικόν στο να ξεπουλάς τον εαυτό σου φίλε μου έτσι.


Τζαι παραπομπή σε ΑΡΑ style για τζείνους που φτιάχνουνται πολλά με την ψυχολογία

Reiss, S. & Wiltz, J. (2004). Why people watch Reality TV, Media Psychology, 6, 363-378.

Θυμίζουν σας κάποιους;

Ότι θα είχαμεν τόσες ομοιότητες εν το επερίμενα. Τι εννοώ;

1. Οι παραπάνω Βέλγοι φοιτητές παν σπίτι τους κάθε, μα κάθε Σαββατοκυρίακο.

2.Οι παραπάνω Βέλγοι φοιτητές παν σπίτι τους κουβαλώντας τη βαλίτσα με τα άπλυτα για να τα πλύνει η μάμα. Εν άσκοπο να τους ρωτήσεις που έσιει laundry service. Εν ξέρουν.

3. Οι παραπάνω Βέλγοι φοιτητές εν μαειρεύκουν γιατί η μάμα ετοιμάζει τους τταππερούθκια με σπιθκιάσιμο φαί (εν τους ζηλεύκω ΚΑ-ΘΟ-ΛΟΥ, γιατί εντάξει εν τζαι κάμνουν τους τζαι γεμιστά, έτο κατι πουρέδες τζαι φιλέτα). Θκυό λεπτά στο φούρνο μικροκυμάτων και έτοιμο το δείπνο.

4. Οι παραπάνω Βέλγοι έχουν μεγάλην αντοχή στο φαίν, αν τζαι εν τους φαίνεται γιατί μπορεί να τρων πολλά, αλλά τρων σούπες, σαλάτες, βραστά λαχανικά, άνοστα κρέατα, τέθκοια πράματα. Αλλά σε ποσότητα, μάσιαλλα τους. Που τα βάλλουν απορώ.

5. Ούλλοι οι λεωφοριατζίες εν πελλολεωφοριατζίες. Ως τον έναν.

6. Οι χώροι για τους μη καπνιστές τζαι τους καπνιστές στα μπαρ και τα καφέ έχουν απόσταση περίπου 15 εκατοστά και τους διαχωρίζει μια νοερή γραμμή, ακριβώς όπως στην Κύπρο. Δεν φταίει κανένας που ο καπνός δεν λαλεί να καταλάβει πως πρέπει να μεινίσκει στην αριστερή πλευρά του μπαρ τζαι να μεν πάει στην δεξιά.

7. Εννοείται πως ούλλοι οι καπνιστές καπνίζουν μέσα. Εννοείται ότι παλεύκουν να ψηφίσουν νόμο για το κάπνισμα, αλλά επίσης εννοείται ότι ούλλοι οι Βέλγοι κατά βάθος ξέρουν ότι εν θα εφαρμοστεί ποττέ.

8. Κάποιοι Βέλγοι έχουν τζείνον το συνήθειο του κεράσματος (όχι πολλοί, μερικοί). Ξέρεις άμαν έρτει ο λογαριασμός, μπορεί να πουν "εντάξει ρε παιθκιά που μέναν τα ποτά, κερνάτε την επόμενη φορά". Μπορεί σε κάποιους να φαίνεται πολλά φυσιολογικόν, σε κάποιους άλλους πάλε, όπως το Γάλλο της παρέας, που κάθε φορά σοκάρεται, εν κάτι ανήκουστο.

9. Οι γεναίτζες παν στο κομμωτήριο, δώστου. Τα κομμωτήρια εν οι πρώτες επιχειρήσεις που αννοίουν το πρωίν τζαι οι τελευταίες που κλείουν. Εν έσιει ήλιον δαμέ, διαφορετικά θα φορούσαν τζαι γυαλίν τζαι τότε θα ήταν de ja vu, γυαλί-μαλλίν, Λευκωσία-Leuven. Κάτι εν τζαι τούτο.

10. Οι Βέλγοι γενικώς έννεν ιδιαίτερα ανοικτοί, εν μιλούν τζαι πάρα πολλά με αγνώστους, η κοινωνικοποίηση ρε παιδί μου εν ένα περίπου το ίδιο δύσκολη με την κοινωνικοποίηση στην Κύπρον. Το καλόν βέβαια εν ότι δαμέ οι internationals είναι παντού, τζαι οι παραπάνω εν πλάσματα κοινωνικοποίηση full.

Τες διαφορές περιμένετε τες σε άλλο πόστ!

ΥΓ.: έλειψα λλίες μέρες που τη μπλογκόσφαιρα ρε παιθκιά, σόρυ, εφάαν με οι δουλειές. Λλίες μέρες τζι ώσπου να στραφώ, ήρταν τα πάνω κάτω, βρέσιει άκουσα στην Κύπρον, εκλέψαν τον Τάσσο (!!). Εγώ λαλώ εν τίποτε επιστήμονες που τη ΝΑΣΑ, εκαταλάβαν ότι ο Τάσσος στην πραγματικότητα ήταν εξηγήινη μορφή ζωής τζαι επιάσαν τη σωρό του για να κάμουν μυστικά πειράματα κάπου στην έρημο της Αριζόνα.
ΥΓ2: επιάσαμε τους -4 δαμέ (βαθμούς κελσίου εννοώ, ναι υπάρχει αυτή η θερμοκρασία, τζαι τωρά ξέρουμε τζαι πως ένι, δυστυχώς). Όπως το κοριτσάκι με τα σπίρτα που εννά πάω, τζαι εν έχω με σπίρτα τα γέριμα.

Απορία IV

Γιατί κανένας άντρας, από καμία εθνικότητα, δεν μπορεί να συλλάβει την έννοια "φιλία με γυναίκα", έτσι, σκέττη-νέττη ρε παιδί μου;

Kardesimsin ALEXIS

Την ημερομηνία 6 του Δεκέμβρη είχα την πολλά έντονα μες το νου μου, τζαι σήμερα το πρωίν που εξύπνησα εξεκίνησα να γράφω ευχετήριο μήνυμα σε ούλλες τες Άννες που ξέρω. Τζαι εθυμήθηκα τζείνον το τραγουδάκι για την Αννούλα που έχει τη γιορτή της στις 9 (!!!!!)κι όχι στις 6.



Αμ, σήμερα δεν έχουμε γιορτή. Σήμερα έχουμε επέτειο λεν. Πως εμπόρεσα να ξεχάσω. Τη γελαστή φάτσα που εγέμωσεν τους τοίχους στην Ελλάδα, στη Λευκωσία....






Ο Αλέξης που έγινε σύμβολο. Σκέφτουμαι τι θα εσκέφτετουν ο ίδιος. Έναν κοπελλούιν 15 χρονών. Ποττέ του εν θα εφαντάστηκε ότι θα εγίνετουν σύμβολο, εν νομίζω να το έθελεν ποττέ. Τζείνην την ημέραν που έφκαινεν έξω που σπίτι του, μπορεί να έθελεν να κάμει πολλά πράματα, αλλά όι να γινεί στένσιλ στους τοίχους. Μαρμάρινη πλάκα σε ένα δρόμο της Αθήνας.







Τζαι σκέφτουμαι τη μάναν του, τζείνην την τελευταίαν φοράν που του είπεν γεια την ώραν που έφευκεν. Εν νομίζω να εσκέφτηκεν ότι εν θα εστρέφετουν ξανά. Ότι εν θα τον εθόρεν ξανά ζωντανό. Γιατί να το σκεφτεί; Ο γιος της εν τζαι επίεννεν στον πόλεμον, ούτε στα βουνά αντάρτης. Ο θάνατος εν περιλαμβάνεται στες εφηβικές βόλτες στην πόλη. Τζαι τι θα πεις σε τούτην τη μάνα που ο γιος της εν επέθανεν στον πόλεμον, εν ασπάστηκεν την επανάσταση, εν επέθανε για κάποιο λόγο, εν επέθανε καν που ατύχημα (εν τον ετσίλλισεν αυτοκίνητον, εν έππεσεν τίποτε κατα λάθος να τον πλακώσει), αλλά που σφαίρα, που σφαίραν που εν επροορίζετουν για κανέναν άλλον (τζι απλά εβρέθηκε μέσα στη συμπλοκή τζαι εφαν την ξώφαλτσα), αλλά για τον ίδιο.

Μήπως θέλει τούτη η μάνα η μέρα που επέθανεν το παιδίν της να γινεί εθνική επέτειος; χέστηκε. θέλει τούτος που έκαμεν τούτον το πράμαν να τιμωρηθεί. Θέλει να μεν ζήσει άλλη μάνα τούτον που έζησεν η ίδια. Εν νομίζω ότι εν πολλά που ζητά. Εν νομίζω ότι θέλει στο όνομα του παιδιού της κάποιοι να φκάλλουν πολιτικούς λόγους ούτε να σπάζουν βιτρίνες τζαι να τα κάμνουν λίμπα. Θέλει δικαιοσύνην. Τζαι φοάται, γιατί ξέρει. Ότι έσιει τζι άλλες μάνες που το επεράσαν τούτον, τζαι ο υπαίτιος εν επλήρωσεν ποττέ. Εσκαπούλαρεν την. Τούτον εν το θέμαν. Να μεν την σκαπουλάρουν ξανά. Να μεν κάμει το κράτος τα στραβά τα μμάθκια. Ξανά. Τζαι να κάμουν κάτι να μεν ξανασυμβεί τούτον.



Γιατί, άμαν σκεφτείς τον αστυνομικό, μήπως τζείνος ο άνθρωπος εξύπνησεν τζείνον το πρωίν τζαι είπεν "ας πάω στη δουλειά σήμερα να σκοτώσω κανέναν κοπελλούιν;" Εν το νομίζω. Έννεν άμοιρος ευθυνών, αλλά ας σκεφτούμεν τι τον οδήγησε στον να πατήσει την σκανδάλη. Όι εμείς, οι υπεύθυνοι, τζείνοι που θκιαλέουν αστυνομικούς, διούν τους όπλον τζαι λαλούν τους άτε πιαίννετε στο καλό.



Τζαι τα πράματα που έχουμεν να θυμούμαστεν σήμερα εν θκυό όι έναν. Το θάνατον ενός μιτσή, αλλά τζαι τζείνα που ακολούθησαν. Τζαι τζείνα που ακολούθησαν να τα θυμούμαστεν ούλλοι, όι μόνον τζείνοι στην Ελλάδα. Τη μαζική αντίδραση σε ένα κράτος υπό διάλυση. ΤΟ ξέσπασμα. Τζαι εν μιλώ για τζείνους που αντιδρούν με τες κουκούλες, γιατί ούλλοι εστιαστήκαν σε τζείνους, τζι όι σε τζείνους τους άλλους , που εδιαμαρτυρηθήκαν χωρίς την κουκούλα, χωρίς να φοούνται να δείξουν τη φάτσα τους, γιατί εν εκάμναν τίποτε κακόν. Τζαι τούτοι ήταν χιλιάδες. Φοιτητές, εργαζόμενοι, μαθητές. τούτη εν μια επέτειος να θυμούμαστεν. Το πόσον κοντά στα πρόθυρα οδηγήθηκεν μια ολόκληρη χώρα, με σκάνδαλα, ομόλογα, Ζαχόπουλους, καταχρήσεις, τζαι το πως οι άνθρωποι εφκήκαν στους δρόμους. Τούτον εκατέληξεν να μου θυμίζει εμέναν τούτη η χαμογελαστή φάτσα, το πόσον στα άκρα φτάνει μια κοινωνία, τζαι το πως εξεγείρεται άμαν εν μπορεί να αναπνεύσει. Τζαι τούτον εν έναν παράδειγμαν για ούλλους μας.


Γιατί μπορεί να μεν εφτάσαμεν σε τέθκοια άκρα, αλλά μήπως εμείς δεν έχουμεν καταχρήσεις; Μήπως πρόσφατα ένας κύριος, που εχρώσταν 100.000 ευρώ δημόσιου χρήματος, αντί να το επιστρέψει, ζητά τζαι που πάνω; μήπως δεν υπάρχουν εργαζόμενοι που δουλεύκουν χωρίς τα ευνόητα δικαιώματα, όπως τζείνους στο cafe le mode; μήπως δεν υπάρχει διαφθορά; Αν θέλουμε να θυμούμαστεν κάτι που σήμερα, ας θυμούμαστεν την αντίδραση, την αντίδραση με σκοπό, με αιτήματα, τζαι εν τέλει με αποτελέσματα.




Τζαι μια χαμογελαστή φάτσα.

Ο μικρός Albert

Τούτον το πόστ δεν έχει καμία σχέση με τον Αινστάιν καταρχήν.

Το μικρό Albert νομίζω εν έσιει ψυχολόγον που να μεν τον ξέρει. Το πείραμα του μικρού Albert μαζί με το πείραμα του Pavlov με τους σκύλους, το πείραμα του Zimbardo με τους φυλακισμένους τζαι το πείραμα του Milgram με τα υποτιθέμενα ηλεκτροσοκ εν που τα πιο διάσημα στην ιστορία της ψυχολογίας. Το πείραμα του Pavlov ούλλοι ξέρουν το, για τον Zimbardo εξανάπα σας σε άλλο πόστ, τωρά θα σας πω για τον μικρό Albert.

Πριν πολλά πολλά χρόνια που λαλείτε ήταν τούτος ο κύριος. Ο John Watson. Τζαι τούτος ο μιτσής, ένα μωρούιν ουσιαστικά, ο Albert, που τα γέριμα τα σκοτεινά ΔΕΝ εφοάτουν τα ζώα. Δεν εφοάτουν τους σιύλλους, δεν εφοάτουν τους πιθήκους, δεν εφοάτουν τους ποντικούς. Ε συγγνώμην, λαλεί σου ο κύριος Watson, εγώ πως θα θεραπεύσω το μωρό, αφού εν έσιει πρόβλημαν; Εύκολο, θα του δημιουργήσω ένα. Έβαλεν που λαλείτε τον καημένο τον Albert, έδειχνεν του το ποντικούιν τζαι ταυτόχρονα έκαμνεν έναν δυνατόν ήχον να τον φοητσιάσει. Τζαι τούτον επαναλήφθηκεν πάααρα πολλές φορές. Ώσπου ο καημένος ο Albert εσύνδεσεν μες το νουν του το ποντικούιν με τον ήχον, τζαι έτσι μόνο με το να θορεί το ποντικούιν (χωρίς τον ήχο) εφοάτουν. Εδημιούργησεν του δηλαδή μια φοβία. Την οποία μετά ήρτεν τζαι εθεράπευσεν με τον ίδιον τρόπον. Τη διαδικασία αυτή, το classical conditioning, το διδακτήκαμε πολλές φορές, τζαι το πείραμα με τον Albert κυρίως.

Αλλά ποττέ εν το είδα, μέχρι χτες, που μας εδείξαν τούτο το βίντεο. Τζαι επειδή είμαι πολλά ευσυνείδητη μπλόκκερ είπα να το μοιραστώ μαζί σας.




εμένα αμέσως θκυό ήταν οι παρατηρήσεις μου:
1. ο μικρός Albert εν έναν ζουρτουλλούιν, πουρεκκούιν μωρόν (ένα ρούλιπούλι που λαλούν στα ιρανικά)
2. σε τζείνη τη φάση που δείχνουν το ποντικούιν του Albert τζαι πάει να φύει τζαι κλαίει δεν ξέρω ποιον να πρωτολυπηθώ, τον καημένο τον Albert ή το καημένον το ποντικούιν που παραλλίον να το κάμει λιώμαν ο μιτσής; Ήταν τζαι ζουρτούιν!!!!


ΥΓ.: ξέρω ότι ακούεται πολλά άρρωστο στους μη ψυχολόγους τζαι εν που τζείνα τα ότι και τόσο ξεκάθαρα ηθικά πειράματα, αλλά η διαδικασία αυτή έγινε και γίνεται πολλές φορές σε πειράματα τζαι τα πράματα που εμάθαν οι ψυχολόγοι που τούτα τα πειράματα έχουν άμεση χρησιμότητα τζαι εφαρμογήν στον τρόπο που θεραπεύκουν αποτελεσματικά πολλές διαταραχές. Έννεν που σαδισμό που το κάμνουν, που το κάμνουμεν, δηλαδή.

Βέλγικες κατζίες

Τζαι τζιαμέ που η Ερυκίνη σας εβούραν να προλάβει το καθιερωμένο Lab meeting της Τρίτης, εσταμάτησεν την το επιφώνημαν της Βελγίδας συναδέλφου που την ακολουθούσεν:

"Oh.... Erykini, you have sooooo short legs. The shortest i have seen"


ΤΙ;;

Κρίμας, τζαι εσυμπαθούσα σε...

Εγχειρίδιο ελευθερίας

Θυμούμαι που εθκιάβασα τούτο το βιβλίο του Νίκου Δήμου. Έδωκεν μου το η φίλη μου η Μ. που μπορεί να μεν εν αναρχικιά, κομμουνίστρια, αντι-εξουσιάστρια και ότι άλλο θέλετε, αλλά εν πνεύμαν ελεύθερον τζαι επαναστατικόν, πολλά παραπάνω που μένα, τζαι είπεν μου ξέρεις θκιάβαστο τούτο. Ειδικά τζείνον το κομμάτιν που λαλεί ο Νίκος Δήμου ότι οι αναρχικοί εν απαραίτητοι σε μιαν κοινωνία, γιατί εν πιο ευαίσθητοι που το μέσο πολίτη σε θέματα ελευθερίας, αρέσκει της πολλά τζαι άμαν έχουμε τέθκοιες συζητήσεις τζι εγώ λαλώ πως διαφωνώ με τη φιλοσοφία των αναρχικών, πάντα θυμίζει μου το τούτο ως επιχείρημα, τζαι εν έχω άλλη απάντηση. Γιατί έσιει δίκαιον. Τζαι η Μ. τζαι ο Νίκος Δήμου.

Τούτη τη φράσην εθθυμήθηκα την εχτές-προχτές θκιαβάζοντας τον Πολίτη (ηλεκτρονικά γιατί σε έντυπο μόνο το De Standaard βρέθεται δαμέ τζαι εν στα ολλανδέζικα), έτσι εντελώς συνειρμικά. Εθκιάβασα θκυό άρθρα που λαλείτε. Το ένα για την ποινικοποίηση της κουκούλας, τζαι το άλλο για την ταυτοποίηση των στοιχείων τζείνων που γοράζουν κάρτες κινητών. Ακούω ειδήσεις κάθε μέρα δαμέ τζαι ούτε το έναν άκουσα ούτε το άλλο. Είμαι μακριά τζαι εν ξέρω, αλλά θυμούμαι ότι στα αντίστοιχα νομοσχέδια στην Ελλάδα, υπήρχεν μεγάλη αντίδραση, τζείνη η κουκούλα εσυζηθκιέτουν καθημερινά. Τζαι προς Θεού εν κάμνω σύγκρισην με τα ελληνικά δεδομένα για να υποδείξω έναν πρότυπο προς μίμηση, μεν με παρεξηγείτε, απλά έθελα να δείξω το πόσο διαφορετικά επίπεδα ευαισθησίας υπάρχουν στον περιορισμό της ελευθερίας τζαι σε ατομικό τζαι σε κοινωνικό επίπεδο.

Άμαν ζεις σε μια κοινωνία με άλλους ανθρώπους πάντα περιορίζεται η ελευθερία σου, εκ των πραγμάτων, με κάποιο τρόπο η ελευθερία σου τζαι η ελευθερία των άλλων πρέπει να συγκρούονται όσο το δυνατόν λιγότερο. Γι'αυτό κάποιους συμβιβασμούς στην ελευθερία μας ούλλοι κάμνουμεν. Αλλά στο σημείο που να είμαστεν ακόμα ελεύθεροι. Τούτη η ισορροπία βέβαια εν δύσκολον να βρεθεί. Τζαι το σύστημα, το οποιοδήποτε σύστημα, όπουδήποτε, προτιμά τα άτομα να έχουν όσο το δυνατόν λιγότερη ελευθερία, λειτουργούν τα πράματα καλλύτερα (καλλύττερα για ποιον; για τζείνον που θέλει να το εκμεταλλευτεί υποθέτω). Τζαι εν δύσκολο να απαντήσεις. Πότε η ελευθερία που σου στερείται εν υπερβολική; Πότε η στέρηση εν αχρείαστη; Τζαι πότε καταλάβει το κάποιος;

Εν είμαι τζιαμέ τζαι εν ξέρω τι γίνεται, αλλά που το λλίον που ξέρω τους ανθρώπους στην Κύπρο, μάλλον εν θα ασχοληθήκαν τζαι πολλά με το θέμα. Ίσως να μεν εννεν τζαι πολλά σημαντικό. Για την κυπριακή κοινωνία. Το τι μπορεί να σημαίνει η απαγόρευση της κουκούλας. Η στέρηση της ελευθερίας κάποιου να φορεί ότι θέλει, επειδή κάποιος άλλος μπορεί να το χρησιμοποιήσει με αρνητικό τρόπο. Το να πρέπει να δώκεις πλήρη στοιχεία για να γοράσεις μιαν so easy. Το να απαγορεύεται να φορείς σιάρπαν στο γήπεδο. Τι θα κάμουν οι οπαδοί τζείνες ούλλες τες σιάρπες. Το να βάφεις τη φάτσα σου στα χρώματα της ομάδας σου. Στο άρθρο μάλιστα ελάλεν ότι η αρχική ιδέα ήταν να απαγορευτούν τούτα ούλλα τζαι πόξω που τα γήπεδα, πράγμα που απορρίφθηκε, αλλά....

Ούλλοι ξέρουμε ότι εν λάθος, ακόμα τζαι τζείνοι που το προτείνουν ξέρουν ότι εν λάθος. Εν ένα μέτρο που εν θα λύσει τα προβλήματα, όπως το ξυλοκόπημα τζείνου του ανθρώπου. Αλλά προσπαθούν να το περάσουν. Για να δείξουν ότι κάμνουν κάτι. Αναρωτιέμαι αν αναρωτήθηκε κανένας στην Κύπρο, πόσο καταπάτηση εν τούτον το πράμαν. Νομίζω ως κοινωνία, τζαι μακάρι να είμαι λάθος, εν έχουμε τόσο ευαίσθητα ραντάρ προς τη στέρηση της ελευθερίας. Ίσως γιατί επεράσαμεν που καταστάσεις ακραίας καταπάτησης τζαι στέρησης της ελευθερίας, τζαι τούτα φαίνουνται μας τίποτε. Δεν ξέρω. Ίσως γιατί ο νους μας εν αλλού, έχουμε πιο σημαντικά προβλήματα που τούτον, ειδικά έναν εν τόσο μεγάλο, που εν μας αφήνει νου για τίποτε άλλο. Τζαι τούτον λογικόν ένι.

Ελπίζω μόνο να μεν περάσουν οι νόμοι, ούτε ο ένας ούτε ο άλλος. Συγγνώμη κύριοι, αλλά ή που κάμνεις πρόληψην ή που τιμωρείς κάποιον ΑΦΟΥ κάμει κάτι. Τούτον το πράμαν, εν εμπίπτει ούτε στην μιαν περίπτωση ούτε στην άλλη. Βάλλοντας πρόστιμον κάποιου επειδή φορεί κουκούλα εν σαν να τον τιμωρείς σε περίπτωση που κάμει κάτι. Τούτον έννεν πρόληψη, εν συμπεριφορισμός πελλάρα, τζαι πρωτοετής φοιτητής ψυχολογίας στο πρώτον εξάμηνον εννά σας ελάλεν ότι τούτον εν δουλεύκει. Αλλά προφανώς εν ερωτήσετε τι δουλεύκει τζαι τι όι.

Τζαι ελπίζω τζείνον το ένα μεγάλο πρόβλημα να λυθεί να τελειώνουμε, να ασχοληθούμεν τζαι με τίποτε άλλον.

ΥΓ. Το βιβλίο θκιαβάστε το. αλήθκεια. Τζαι μεν το γυρέψετε στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου, εν υπάρχει. Γιατί άραγες σου;