Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2021

Parasite

Τούτην την ταινίαν είδα την επιτέλους μες τες γιορτές τζαι που τότε έθελα να γράψω για τζείνη. 

Ναι, ναι, ξέρω ότι έσιει ένα χρόνον που εφκήκεν η ταινία στους σινεμάδες, έννεν ακριβώς πρόσφατη, αλλά κάποιοι που μας εκάμαν κοπελλούθκια τζαι εν εσώνναν να παν σινεμάδες μετά που ώρες με το νεογέννητον, ΟΚ;  

Τζαι ναι, ξέρω ότι έσιει ένα μήνα που ήταν οι γιορτές που την είδα, γιατί δεν έγραψα πιο γλήορα. Ε... δεν ξέρω. Υποθέτω, ήμουν απασχολημένη με σιήλλιες άλλες πελλάρες, αλλά σήμερα εν η μέρα. Γιατί έσιει καναθκυό μέρες που τρώουμαι με τα ρούχα μου, εν έχω όρεξη για τίποτε, είμαι απογοητευμένη με τη δουλειά μου, με τον εαυτό μου.... σήμερα εν έσιει δουλειά. Σήμερα το πρωίν, η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι το πρόβλημαν μου εν ότι μου λείπει το πάθος στη ζωή. Ο καθένας μας έσιει κάτι με το οποίο παθιάζεται, μπορεί ναν η δουλειά του, η μουσική, η μάππα... δεν ξέρω. Εμέναν τα πάθη μου ανέκαθεν ήταν θκυό, τα βιβλία τζαι οι ταινίες (βάλλω τζαι έναν τρίτον άτε, τη δουλειά, γιατί κάποτε έκαμνα την με πάθος). Έσιει κανέναν ανάμιση γρόνο που με στη δουλειά μου έχω πάθος (τζαι να είσιεν λλίον να αργοσβήνει επέθανεν με την πανδημία τζαι το working from home), με βιβλία θκιεβάζω, με ταινίες πολλοθορώ. Επήρεν μήνες μετά τη γέννα να καταφέρω να δω ταινία που την αρκήν ως το τέλος.... τζι αμαν τες θορώ, εν σε κατάσταση ψιλούπνου στον καναπέ... έννεν το ίδιο.

Το Parasite ήταν διαφορετικό. Επία να τζοιμηθώ τζαι δεν εμπόρια, εξύπνησα την άλλην ημέρα τζαι εσκέφτουμουν το (σαν ετάιζα κρεμούδαν το τέκνο). Εν που τζείνες τες ταινίες που δεν κατηγοριοποιούνται εύκολα. Εν δράμαν, εν κωμωδία, εν θρίλερ; Τζαι εν που τζείνες τες ταινίες που δεν χώννουν το θέμαν τους (γενικώς δεν μου πολλοαρέσκει να εν τόσο μες τα μούτρα σου τζείνον που θέλει να σου πει ο ποιητής, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωσην άρεσε μου). Τζαι για τζείνους που δεν την είδαν ακόμα, το θέμαν εν γνωστόν τζαι χιλιοειπωμένον, η διαφορά ανάμεσα σε πλούσιους τζαι φτωχούς, το πως ζει το άλλο 5% (ή τέλοσπάντων πόσον εν το ποσοστό των πλουσίων), οι παράλληλες ζωές των ανθρώπων που εν στον ίδιο τόπο, αλλά σε θκυό πολλά διαφορετικούς κόσμους. Που τούτη την πλευρά θεματικά μπορεί να θυμίζει λλίον το Ρόμα, αλλά αν το Ρόμα ήταν ένας διακριτικός ψίθυρος, το Parasite εν τσιριλλιά. 

Η ταινία, δείχνει μας θκυό οικογένειες στη Σεούλ, μια οικογένεια φτωχών που προσπαθεί να φκάλει λεφτά δουλεύκοντας για μιαν οικογένεια πλουσίων. Το στόρυ μπορεί να μεν λαλεί πολλά σε μια γραμμή, αλλά η ταινία εκουβάλαν καμπόσα θέματα μέσα, τροφή για σκέψη. Άρεσεν μου πολλά η μετάφραση της διαφοράς ανάμεσα στην υψηλή και τη χαμηλή κοινωνία σε φυσική διαφορά ύψους μέσα στην ταινία. Έσιει μια σκηνή που οι φτωχοί βουρούν που το πλούσιο σπίτι, στο υπόγειο που ζουν κάπου στες παρυφές της πόλης (σε ούλλες τες πόλεις οι πλούσιοι ζιουν σε λόφους ψηλά, Beverly Hill, Notting Hill, Penn Hill, ξέρετε) τζαι δείχνει τους να κατεβαίνουν, να κατεβαίνουν, να κατεβαίνουν σκάλες, που ήταν απλά αριστουργηματική (μάστρος ο σκηνοθέτης). 

Άρεσε μου, επίσης, το πόσο μοντέρνα ήταν η θεώρηση του θέματος. Έννεν τυχαίο που ο άντρας της πλούσιας οικογένειας δουλεύκει σε κάποιο tech company ή έτσι μου φάνηκε. Τέλοσπάντων εν παραπάνω zuckerberg ή Μπέζος (όχι ο Γιάννης) παρά ξέρω γω αριστοκράτες της Γαλλικής επανάστασης. Τζι έννεν τυχαίο που το πλούσιο σπίτι, δεν είναι παλάτι, με χρυσοπίκιλτα, αλλά μινιμαλιστ σπίτι, μοντέρνας αρχιτεκτονικής, σκανδιναβικό στυλ, κλπ. Τζαι βέβαια οι πλούσιοι εν φαν των αγγλικών. Το επίθετό τους τζαι το πάθος τους για οτιδήποτε εγγλέζικο, αμερικάνικο. Οι πλούσιοι τέλοσπάντων, εν πλούσιοι της εποχής μας. Αλλά τζαι οι φτωχοί εν φτωχοί της εποχής. Η κίνηση του φκαίνω πάνω στην τουαλέτα για να πιάσω σήμα ίντερνετ στο κινητό... μοντέρνες πρώτες ανάγκες. Τζι ας έχουμεν όσα γκάτζετ θέλουμε, κάποια πράματα παραμένουν κοινά υποθέτω στες κοινωνίες ανά τους αιώνες.   

Τζαι ναι, μπορεί κάποιοι να το ήβρετε μπανάλ, αλλά τζείνον το κομμάτι με τη μυρωθκιά ήβρα το τόσον αληθινό, ρε παιδί μου έτζισεν κάπου πολλά βαθκιά. Νομίζω ήταν η στιγμή στην ταινία που τα ελούθηκα (εν τζαι θέλω τζαι πολλά γενικώς). Όταν ο πλούσιος λαλεί ότι ρε παιδί μου ο φτωχός σωφέρ του κάτι μυρίζει, κάτι απροσδιόριστο... η μυρωθκιά της φτώχιας... Όσο τζι αν προσπαθείς να χωστείς, η μυρωθκιά προδίδει σε. Τζι αν νομίζετε εν υπερβολικός ο ποιητής, πόσες φορές ακούσετε άτομα να λαλούν ότι οι μετανάστες βρωμούν (ότι πέτε αλήθκεια); 

Επίσης, η ταινία είσιεν κάμποσες αναφορές για την Κορέα, που είμαι σίουρη κάποιος που ξέρει λλίον παραπάνω για Κορέα μπορεί να πιάσει περισσότερα που μένα. Αλλά ούτως ή αλλιώς νομίζω τζείνον που θέλει να πει η ταινία έννεν κορεάτικη ιδαιτερότητα, αλλά παγκόσμιον. 

Τέλος παρά το γεγονός ότι οι ήρωες μπαίνουν σε δύο κατηγορίες, οι φτωχοί και οι  πλούσιοι, η παρουσίαση των χαρακτήρων δεν σε αφήνει να συμπαθήσεις ή να αντιπαθήσεις εύκολα κάποιους, εν έσιει ξεκάθαρα καλούς τζαι κακούς. Που κάποιες πλευρές αντιπαθείς τους ούλλους, τζαι που κάποιες πλευρές συμπαθείς τους ούλλους (σχεδόν). Τζαι τούτον εν επίτευγμα. 

Συστήνω ανεπιφύλακτα. 

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2020

Μόλις το ανακάλυψα τούτον

άτε λλίη μουσική να αλλάξει η διάθεση ρε παιδί μου



Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2020

This is Cyprus

 This is Cyprus λαλεί ο τύπος στο βίντεο τζαι χαχανίζει.... 

Στο ράδιο ελαλούσαν σήμερα ότι τούτη ούλλη η κουβέντα προσβάλλει το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Λάθος. 

Το πρόβλημαν ένι ότι δεν εκαταφέραμεν ποττέ να αναπτύξουμε κοινό περί δικαίου αίσθημα, για να προσβαλτεί. Με κάτι τέθκοια εμάθαμεν ότι έτσι πράμαν εν έσιει, τζι αν θέλεις να είσαι ηθικός τζαι δίκαιος στην κυπριακή κοινωνία θα καταλήξεις στο τέλος της ημέρας ο μαλάκας της υπόθεσης.  

Το πρόβλημαν δεν είναι ότι εγινήκαμεν ρεζίλιν διεθνώς (που για κάποιο λόγο τούτο φαίνεται να επηρεάζει πάρα πολλά τους Κυπραίους, εν μπορώ να καταλάβω, μια ζωή το φαίνεσθε ρε παιδί μου), αλλά το ότι εκατέληξεν το κράτος, η χώρα μας ναν κάτι που το θεωρούμεν εμείς για γέλια, κάτι που λαλούμεν τζαι γελούμεν. Το ότι εμείς οι πολίτες τούτου του κράτους έχουμεν του μηδέν εκτίμηση, όι απαραιτήτως μηδέν αγάπην, αλλά ίντα αγάπη ένι για κάτι που δεν εκτιμάς; 

Τζαι τούτη η φράση το This is Cyprus. Το υπέρτατο συγχωροχάρτι, η υπέρτατη δικαιολογία, για κάθε ματσουτζιά που κάμνει κάποιος, αλλά το πιο σημαντικό για ούλλα τζείνα που ΔΕΝ κάμνουμεν, ούλλοι μας. Εν υπάρχει λόγος να προσπαθήσεις να αλλάξεις κάτι, γιατί... This is Cyprus. Να κάμεις κάτι καινούργιον, κάτι καλλύττερον, κάτι πιο λειτουργικόν, γιατί... This is Cyprus. Το This is Cyprus εν βασικά μια άλλη φράση για το I am giving up ή μάλλον I am not going to bother to try.

Τζαι στο τέλος της ημέρας η Κύπρος ένι τζείνον που ένι επειδή ούλλοι λαλούμεν This is Cyprus. 

Ίσως κάποτε θα πρέπει να κάτσουμε να αναρωτηθούμεν what is Cyprus? Is this my Cyprus?  

ΥΓ: γράφω σε πρώτο πληθυντικό, γιατί τζι εγώ κάμνω το. 


Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2020

Γενέθλια

Σήμερα αποφάσισα να γράψω ένα ποστάκιο, ένα δώρο στον εαυτό μου (έχει τόσο τζαιρόν να γράψω που δεν επήρα χαπάρι ότι ο βλογγερ άλλαξε φάτσα). 

Εσυνειδητοποίησα που λέτε εχτές ότι έσιει μήνες να γράψω κάτι είτε δαμέ είτε αλλού (ναι ξέρω εννά μου πεις τούτον έσιει τζαιρόν που εχάθην ούτως ή αλλιώς). Εσυνειδητοποίησα επίσης εχτές ότι έσιει μήνες να θκιεβάσω κάτι (η δουλειά εν μετρά), να θκιεβάσω κανονικά, όι 1-2 σελίδες. Έσιει καμπόσον τζαιρό επίσης να δω καμιιάν ταινία της προκοπής (όι στους σινεμάδες, που έτσι πολυτέλειες, έστω έσσω μας. Δώστου σειρές στο Νετφλιξ. Οι σειρές στο Νετφλιξ μια μέρα θα αναγνωριστούν ως η μάστιγα της εποχής λαλώ σας το). Εν αθθυμούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά να σου πω την αλήθκεια αγαπητέ αναγνώστη/αναγνώστρια που είχα μια σοβαρή, ενδιαφέρουσα συζήτηση για ένα θέμα κοινωνικό/υπαρξιακό/ανθρωπιστικό, κάτι πέραν του κορωνοϊού τζαι του κοπελλουθκιού. Επίσης, δεν αθθυμούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ενθουσιάστηκα με κάτι σχετικό με τη δουλειά μου.

Εχτές σε κάποια φάση εδιερωτήθην: Εαν πιάεις την Ερυκίνη τζαι φκάλεις που μέσα τα βιβλία, τες ταινίες, τες υπαρξιακές συζητήσεις, τζαι το ενδιαφέρον για τη ψυχολογία, τι μεινίσκει; 

Τίποτε εν η απάντηση. 

Ίσως ναν τούτον που λαλούν υπαρξιακόν κενό, δεν ξέρω. 

Εχτές επέρασα δύο ώρες σε μια συνεύρεση με συναδέλφους τζαι το μόνο θέμα συζήτησης που είχα με πλάσματα ήταν το να απαντώ την ίδια ερώτηση : εεεεε, πως εν το να είσαι μάνα;

Τζαι πραγματικά δεν είχα καμιάν καλήν απάντηση, εννοώ η πραγματική απάντηση μες το νου μου ήταν το "Δεν ξέρω" (εν το είπα πόξω μου βέβαια). Είτε επειδή εν νιώθω τζαι πολλά μάνα (ακόμα δεν έκαμα το ρόλο κομμάτι μου), είτε επειδή κυριολεκτικά δεν έκατσα ποττέ να το σκεφτώ (που χρόνος για πράματα όπως σκέψη). Τέλοσπάντων, βαρετό, ήταν ούλλο βαρετό. Τζαι εν ήταν τα άλλα πλάσματα που ήταν βαρετά, ήμουν εγώ. 

Έτσι που λαλείς αγαπητέ/ή αναγνώστη/αναγνώστρια, τα 36 βρίσκουν με νομίζω άλλον πλάσμαν που τζείνον που έξερα ή μάλλον σε σύγχιση για το τι πλάσμαν είμαι πλέον. Εν ξέρω, ίσως η Ερυκίνη ναν κάπου τζιαμέ τζαι να πρέπει να την ξαναέβρω κάπως ή η Ερυκίνη τζείνη να έδωκεν τη θέσην της σε μιαν άλλη, καινούργια, που πρέπει να τα έβρω μαζί της, να την έβρω. 

Ποιος ξέρει. 

(η ομφαλοσκόπηση σταματά δαμέ γιατί το τέκνον εξεκίνησεν να ταράσσει τζαι η τζοιλιά να κουρκουρίζει. Ώρα για πρωινό. Ναι, η αγαπημένη φάση της μητρότητας τούτες τες μέρες εν τα πρωινά. έσιει χάζι να είμαστε 3 στο τραπέζι να τρώμε τα κοφλειξ μας. Χρόνια μου Πολλά. Ελπίζω αγαπητοί να σας ξαναέβρω, να σας ξαναπρήξω σύντομα)

UPDATE: τωρά είδα ότι το προηγούμενο μου ποστάκιο ήταν που τον Ιούλη, άρα εν έσιει τζαι πάρα πολλυν τζαιρόν (αντικειμενικά τουλάχιστον, υποκειμενικά ενόμιζα ότι εν πολλά παραπάνω)

   


Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2020

Ρότσος

Βασικά δεν ξέρω τι τα λαλούν τα milestones στα ελληνικά (είπαμεν εχάσαμεν τη γλώσσα τόσα χρόνια στην ξενιθκιά, οι σκέψεις μου εν μια τσιαρλικη ανακατωσιά κυπριακών τζαι εγγλέζικων), αλλά σήμερα βιώνω έναν τέθκοιο, που έννεν ακριβώς πετραδάκι, αλλά ρότσος.

Σήμερα αγαπητέ αναγνώστη/αναγνώστρια υπέγραψα το πρώτο μου δάνειο στην τράπεζα. Λαλώ πρώτο γιατί ξέρω ήδη που τα τωρά ότι θα έρτει τζαι δεύτερο. Λόγος δανείου λαλεί η φόρμα: "αγορά οικοπέδου για κτίσιμο πρώτης κατοικίας".

Σαν εμπήκα στο ασανσερ φεύκοντας που σπίτι για να πάω στην τράπεζα εκοίταξα στον καθρέφτη τζείνην τη γεναίκα με το μωρό στο καροτσάκι, με το γυαλίν του ήλιου, την καλήν την μπλούζα τζαι την καλήν την παντελόνα (υπέθεσα ότι άμαν πάεις να ζητήσεις δάνειο εν πάεις με το κοντοπαττέλονο) που έσιει δουλειές να διεκπεραιώσει στην τράπεζα τζαι για πρώτη φορά δεν αναγνώρισα τον εαυτό μου. Εν κάποια άλλη. Ενήλικας.

Ποττέ πριν δεν ένιωσα τόσο ενήλικας στη ζωή μου.

Κάποιος θα ελάλεν ότι στα 36 εν τζαιρός σου κόρη μου. 
Εγώ πάλε βιώνω μια θλίψη.

ΥΓ: πριν ανοίξουμεν έτσι φάλιες η άποψη μου για τους κυπραίους κτηματομεσίτες τζαι ντιβελοπερς ήταν ότι εν άσιημη φάρα, δεν είναι να τους εμπιστεύκεσαι, τζαι βασικά καλλύττερα να μεν έσιεις επαφή μαζί τους. Μετά που την πρώτη μου επαφή μαζί τους αποφάσισα ότι έχω πολλά καλόν ένστικτο. Να το εμπιστεύκουμαι πιο συχνά.

ΥΓ2: στα πλαίσια τούτων των καινούργιων εμπειριών είχα ξεκινήσει να γράφω ένα ποστ για την πρώτη μου επίσκεψη στο κτηματολόγιο. Μετά αποφάσισα ότι είναι καλύτερα ίσως να μεν ξέρετε τι γίνεται στο κτηματολόγιο. Πάντως να το ξέρετε, κλασικά κυπριακά δημοσιουπαλληλικά, η καττίνα τζαι στο κτηματολόγιο είναι χώρος καίριος.

Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2020

Στο μηχανικό

Μηχανικός: έτοιμον το αυτοκίνητον σου κ. Ερυκίνη μου. Θέλεις να σου το φκάλω ή εννά τα καταφέρεις να το φκάλεις πισινή;

Ερυκίνη: όι, όι μεν ανησυχείς. Εννά τα καταφέρω.

Μηχανικός: Μα είσαι σίουρη; Γιατί οι παραπάνω κοπέλλες θέλουν βοήθεια, εν λλίον δύσκολη η είσοδος μας.

Ερυκίνη: όι, όι, μα όι, μεν ανησυχείς. Εννά τα καταφέρω.

Μηχανικός: μα είσαι σίουρη; 

Απαξιώ να ξανα-απαντήσω, αννοίω την πόρτα, μπαίνω στο αυτοκίνητο, σάζω τα καθρεφτούθκια μου, παρατηρώ ότι η πόρτα του καράσh εν όντως λλίον στενή τζαι στα δεξιά έσιει τον κώλον ενός άλλου αυτοκινήτου.
 
Τζαι ξεκινώ. Τζαι καθόλη τη διάρκεια ελαλούσα που μέσα μου (για χάρη μου τζαι για τες απανταχού γυναίκες) "μακάρι να τα καταφέρω, Παναγία μου (ναι ναι επίκληση και στα θεία, there is too much on stake) να το φκάλω τέλεια τζαι μεν κάμω καμιάν ματσουτζιάν".

Τζαι η Ερυκίνη σας, θεά, έφκαλεν το αυτοκίνητο πισινή, που μιαν στενή πόρτα, πισινή στο κατήφορο τζαι μετά στο δρόμο, καθώς 3 άντρες (ο μηχανικός τζαι οι θκυό μαθητευόμενοι) εσταματήσαν ότι εκάμναν, εφκήκαν προς την πόρτα τζαι εθορούσαν επικριτικά αν θα τα καταφέρει η γεναίκα ή όι. 
Ο μηχανικός δε που με έξερεν τζαι είσιεν την άνεση εξεκίνησεν (κλασσικά) να διά οδηγίες, χωρίς να του τες ζητήσω, "πάρτο τιμόνιν σου λλίον ποτζεί", "πάεις πολλά καλά" κλπ.

Αλλά δεν έσιει σημασία. Σημασίαν έσιει ότι τα εκατάφερα, ήμουν τέλεια τζαι εμείναν χάσκοντα τζαι μια ακόμα μικρή (πολλά μικρή) νίκην κατά των σεξιστικών στερεότυπων έχει επιτευχθεί. 

(όταν το ελάλουν μετά της σχέσης, ήταν κάπως..."Νομίζω το ότι επίες εσύ να κάμεις το σέρβις του αυτοκινήτου τζαι εγώ έμεινα σπίτι να προσέχω το μωρόν, εν ακόμα πιο μεγάλη κατάρριψη των σεξιστικών στερότυπων, έννε")

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2020

Τζείνον το κάτι...

(δεν θυμούμαι που πότε εν γραμμένον τούτον. Ήβρα το σήμερα γραμμένον βιαστικά με μολύβι στην πάνω αριστερή γωνιά μιας κόλλας που έχω διπλωμένη μες στο σημειωματάριο μου εδώ τζαι κανέναν χρόνο)

Τζείνον το κάτι...
Ναν πάντα τζιαμέ.
Σκουλούτζιν που τρώει που πάνω σου.
Σκνίπα που εν σε αφήνει να ησυχάσεις.
Να κνίθεσαι,
να φκάλλεις τες πέτσες σου,
τζαι η φαούρα να μεν γιανίσκει.
Να τρώεσαι πάντα με τα ρούχα σου,
τζείνα πο σιεις.
Τζαι το ποτήρι ποττέ να μεν γιεμώνει.
Πάντα τζείνον το κάτι ναν τζιαμέ
Τζαι πάντα να λείπει.