Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Στην ακαδημία

(χρόνια πολλά τζαι καλή χρονιά τζαι τα λοιπά μπάι δε γούει. Ακολουθεί ποστάκιον που εκαρτέραν να γραφτεί που πριν τα Χριστούγεννα, αλλά ας ένι επλακώσαν δουλειές)

Όχι του Πλάτωνα, του Τόνυ τζαι του παρέα του.

Με λλία λόγια εν θα σας πω για φιλοσοφία, αλλά για τρίσιες.

Έπρεπεν που λέτε να κουρευτώ. Εν επίεννεν άλλον. Τζαι δαμέ στα Λονδίνα ανακάλυψα ότι ο πιο φτηνός τρόπος να κουρευτείς (είμαι ακόμα άνεργη διδακτόρισσα, όπως αντιλαμβάνεστε) εν το να γινείς μοντέλο στην ακαδημία του Τόνυ τζαι του παρέα του. Απλά πρέπει να έσιεις χρόνο (γιατί εν μάθημα τζαι παίρνει παραπάνω) τζαι να είσαι οκ με το να σε κουρέψουν όπως θέλουν.

Τζαι είπα ας το δοκιμάσω. Πόσο χάλια να ένι δηλαδή;

Πάω που λέτε τζαι κάθουμαι στη μεσαία καρέκλα, δεξιά τζι αριστερά μου θκυό άλλες κοπέλλες που επίαν επίσης να κουρευτούν. Τρια μοντέλα, τρεις εκπαιδευόμενοι κομμωτές/κομμώτριες τζαι μια κοπέλα που έκαμνεν την εκπαίδευση (μια καλαμαρού με φοσφοριζέ ροζ μαλλίν που εν η αλήθκεια εδημιουργούσεν μου μιαν ανησυχία). Τζαι οι τρεις εκπαιδευόμενοι ήταν που την Κορέα (μεν με ρωτάτε γιατί), που μας είπαν ήρταν την προηγούμενη τζαι είχαν τζετ λαγκ τζαι εν ετζοιμηθήκαν τίποτε, τζαι εν η αλήθκεια εφαίνουνταν λες τζαι ήταν να δώκουν ο ένας πάνω στον άλλο.

Οπόταν αντιλαμβάνεστε η ανησυχία εμεγάλωσεν. Εδιαπραγματεύτηκα με την καλαμαρού εκπαιδεύτρια για το πόσο κοντά ήταν να κόψουν τα μαλλιά μου (ευτυχώς εγλύτωσα την ξιουρισμένην κκελλέ, πράγμα που δε μπορώ να πω για την κοπέλα στα αριστερά μου) τζαι ένιωσα λλίον πιο καλά, ότι ρε παιδί μου εν οκ, όλα υπό έλεγχο. Όσον επέρναν η ώρα όμως τόσον εσυνειδητοποιούσα ότι που τους τρεις κορεάτες εκπαιδευόμενους εμέναν έτυχεν μου η σιηρόττερη μαθήτρια της τάξης. Έβλεπα την που τον καθρέφτη σαν της εξήγαν η καλαμαρού εκπαιδεύτρια τι να κάμει τζαι είσιεν τζείνον το βλέμμαν το όφκερον, του βοδιού που λέμεν, τζείνον το βλέμμαν το "εν καταλάβω λέξην τι λαλείς". Εκούναν την κκελλέν της τζαι ελάλεν "οκ οκ, εκατάλαβα", αλλά τα μμάθκια της ελαλούσαν ότι δεν εκατάλαβεν τίποτε.

Τζαι εξεκίνησεν. Τζαι τζιαμέ που οι άλλοι θκυό εξεκινήσαν να κουρεύκουν με αυτοπεποίθησην εμέναν η δική μου εξεκίνησεν με αργές τζαι φοητσιασμένες κινήσεις, με ένα ανήσυχο ύφος που εφώναζεν σχεδόν "δεν ξέρω τι κάμνω, δεν ξέρω τι κάμνω". Προσεκτικά, προσεκτικά έκοφκεν 5 τρίσιες (κυριολεκτικά), τζαι εσταμάταν, εσκέφτετουν, εξανάκοφκεν αλλό 5. Μετά εσύγκρινεν τες τρίσιες να δει αν τες έκοφκεν ίσια, κάθε 2 λεπτά μιλούμεν. Ας πούμεν που ούλλους τους εκπαιδευόμενους εμέναν έτυχεν μου η αχάπαρη!! Τρεις ώρες επήρεν η κουβέντα, τρεις ώρες αγωνίας. Ναι, ναι, τρεις ώρες για ένα κούρεμα. Η καλαμαρού εκπαιδεύτρια εν τω μεταξύ νιώθωντας το άγχος μου επέρναν κάθε τρεις τζαι λλίον τζαι επροσπαθούσεν να με καθησυχάσει λέγοντας "τέλειο το μαλλί, τεεεέλειο το μαλλί" τζαι έβαλλεν στο λάπτοπ της μουσική, το Γκανμαν στάιλ τζαι άλλα σουξέ της κορεάτικης ποπ, για να ενθαρρύνει τους εκπαιδευόμενους, δε ξέρω, δεν εκατάλαβα.

Τρεις ώρες κούρεμα, με μουσικό υπόβαθρο το Γκανμαν στάιλ. Σουρεαλισμός.

Στην έξοδο η καλαμαρού εκπαιδεύτρια είπεν μου αν θέλω να στραφώ τζαι για βάψιμον.
Είπα "εννά το σκεφτώ" πόξω μου τζαι "πέρκει να σοβαρομιλάς!!!" που μέσα μου τζαι έφυα.

Την επόμενη φορά νομίζω εννά πάω στο κομμωτήριο τζαι κανεί.

ΥΓ: αστεία αστεία, το μαλλίν εφκήκεν μια χαρά στο τέλος.

 
   








Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Πούντην πούντην τη θεσούλα; ψάξε, ψάξε, δε θα τη βρεις (ή μήπως;)

Αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια,

Όπως θα κατάλαβες ακολουθεί τζιάλλον ποστάκιον για το χρονικόν μιαν άνεργης διδακτόρισσας. Ακολουθεί τζιάλλον ποστάκιον τόσο σύντομα, γιατί είχα τζιάλλον ίντερβιου, τόσο σύντομα (ούφφου).

Τζαι είπαμεν τα την προηγούμενη εβδομάδα, εγώ με τες συνεντεύξεις δεν, απλά δεν....

Το πρόβλημα μου βασικά αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια, εν ότι είμαι λλίον υπερβολικά ειλικρινής. Δηλαδή στα ιντερβιου, όπως τζαι στη ζωή, εν προσπαθώ να δημιουργήσω μιαν εικόνα. Εν μου αρέσκει να δημιουργώ προσδοκίες στες οποίες δεν μπορώ να ανταποκριθώ.

Βασικά η στρατηγική μου μέχρι πρότινος στα ίντερβιου ήταν το να μεν προετοιμάζουμαι καθόλου (ναι, ναι). Με τη λογική ότι στο ίντερβιου πρέπει να δείξω τζείνον που είμαι, λλίον "τούτη είμαι, εάν σας κάμνω προσλάβετε με".

Ξέρω, καταλάβω ότι έννεν τούτον το άττιτιουτ (καθαρά κυπριακά) που σου διά μια θέσην εργασίας. Ότι ούλλος ο κόσμος πάει στα ιντερβιου με ένα σκοπό, να πείσει ότι εν το κατάλληλον πλάσμαν για τη δουλειά.

Ε, εχτές είπα ας το δοκιμάσω τζι εγώ. Που ξέρεις; Τζαι αγαπημένε/η μου αναγνώστη/στρια, τι να σου πω. Είπα τα καλά. Νομίζω δηλαδή. Θα ήσουν περήφανος/η για μένα. Δηλαδή είπα τα σωστά πράματα, τες παραπάνω φορές. Τέλοσπάντων, δεν έκαμα ματσουτσιές, τζαι δεν είπα ούλλα μου τα αΐπια πρώτα πρώτα, εν τα είπα καθόλου κατακρίβειαν. Μα γιατί είμαι τόσο μετριόφρων; ήμουν θεά, σε σύγκριση με άλλες συνεντεύξεις μου τουλάχιστον, απλά θεά.

Αλλά που τότε που ετέλειωσεν η συνέντευξη, πέραν της χαλάρωσης που επήλθεν που ετέλειωσεν τζαι επίεν τζαι σχετικά καλά, ήρτεν τζαι το άγχος τζαι η ενοχή. Τζαι το άγχος (άγχος θκυό φορές γιατί εν πολλύν). Μιλούμεν εψές είχα έναν ύπνον άστα να πάνε. Γιατί έδωκα των ανθρώπων την λάθος εντύπωση, ότι εγώ είμαι τζαι η πάσh ακαδημαικός, ότι έχω εμπειρίαν ουυυυυ (ενώ δεν ξέρω που παν τα τέσσερα), τζαι απαναγία μου αν με πιάσιν; Τι εννά κάμω; Εννά πρέπει να μετατραπώ σε τούτην την πάσh ακαδημαικό. Πάνικ, πάνικ, πανικ (τζαι εν έσιει τζαι κουμπίν να πατήσει το πλάσμαν).

Πριν 15 λεπτά αγαπητέ αναγνώστη ήρτεν το ήμειλ, που τον ευγενέστατο τζαι καλοσυνάτον κύριο του HR που εγνώρισα εχτές. Ξανά, πάνικ, πάνικ, πάνικ. Έμεινα τζαι εθόρουν το στα εισερχόμενα τζαι δεν ετόλμουν να το ανοίξω. Δεν ξέρω τι με τρομοκρατεί παραπάνω, να μεν με επιάσαν ή να με επιάσαν;

Ούφφου.... Παίρνω 2 βαθιές ανάσες τζαι τζιλλώ το ημέιλ.

"κυρία Ερυκίνη ευχαριστούμεν που ήρτες εχτές για τη συνέντευξη. Εννά σε ενημερώσουμεν για το αποτέλεσμα τη Δευτέρα."

Ασσιχτιρ, ολάν. Εσυντρόμαξες με.

(ο πανικός αναβάλλεται για που βδομάδας. Προς το παρόν, καλό σουκού)

UPDATE 11/10/16

Άκυρος ο πανικός αγαπητοί αναγνώστες. 

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

Η βρετανική κυβέρνηση τρολάρει με...

που θα ελαλούσαν τζαι τα καλαμαράκια.

Άλλη εξήγηση δεν υπάρχει για το εξής μήνυμα που έπιασα εχτές στο κινητό μου που το γραφείον εργασίας :

"Your first payment of JSA (Jobs seekers allowance = επιδομα ανεργίας) will be about £0.00. This will be paid to your account on ....... . After this first payment you will get  £0.00 every WEEK. You must continue to go to the jobcentre when we ask."

Το ότι τρολάρουν ασυστόλως φαίνεται σε θκυό τόπους του μηνύματος: α) στην λέξη "περίπου" πριν τα μηδενικά, σε περίπτωση που εννεν ακριβώς μηδέν, μπορεί ναν ας πούμεν 0.00001, τζαι β) στη λέξη "εβδομάδα", που εν γραμμένη με κεφαλαία για να αποφευχθεί οποιαδήποτε σύγχιση, πιάννεις τίποτε κάθε εβδομάδα, όι τίποτε κάθε μήνα.

ΥΓ: εν τζαι φταίει κανένας άλλος, εγώ φταίω που επίστεψα τζείνου του Λιλλήκκα που έχουν δαμέ, του Νάιτζελ, που μας τα έπρησεν τόσον τζαιρόν για τους ευρωπαίους που έρκουνται στην Αγγλία τζαι κάθουνται τζαι τρών τα παχουλά επιδόματα που σιωνώννει η εγγλέζικη κυβέρνηση. Τζαι είπα μια τζαι είμαι άνεργη διδακτόρισσα, να πάω τζι εγιώ ολάν. Έτα ούλλα τζιαμέ. Τελικά ούλλον τσιόφτες τούτος ο Νάιτζελ.

ΥΓ2: Ναι καλά άκουσες, το γραφείον εργασίας στέλλει σου μηνύματα στο κινητό για σημαντικά πράματα, πχ. να σε υπενθυμίσει για το ραντεβού σου. Α, ναι έσιεις ραντεβού στο γραφείο εργασίας, εν πάεις τζιαμέ να κάθεσαι 3 ώρες. Πάεις κάμνεις τη δουλειά σου 10 λεπτά τζαι φεύκεις.

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Το μάρκετινγκ συνεχίζεται....

Είπαμεν τα τζαι τον προηγούμενο μήνα δαμέ, την εκμετάλλευσην του Ακάμα (τη νόμιμη με τη βούλα) θα μας την πουλήσουν, θα μας την πουλήσουν τζαι θα πάει αμάσητη.

Το μάρκετινγκ αγαπητέ/ή αναγνώστη/στρια, σε περίπτωση που δεν το επρόσεξες (εγώ η άνεργη και αθκιανή μπογκερού δαμέ να σου τα πω), συνεχίζεται ακάθεκτο τζαι τούτη τη φορά τζαι σε βουλευτικόν επίπεδο. Που όπως τζαι να το κάμουμεν εν άλλο επίπεδο, απλά άλλο.

http://www.philenews.com/el-gr/eidiseis-topika/43/333430/paremvasi-ilia-myrianthous-gia-tin-anomia-sta-loutra-tis-afroditis?vid=

Εν ξέρω γιατί ασχολούμαι καν. Αφού τούτα γίνουνται για το θεαθήναι, για το πλασάρισμαν, τζαι εν ούλλα ήδη αποφασισμένα, πουλημένα τζαι με βούλλαν (προς το παρόν εν αποφασισμένα στο παρασκήνιο, αλλά εννά ρτει τζι η βούλλα σύντομα, καρτερούν να καλύψουν τον κώλο τους πρώτα).

Απλά τσακρώ ρε φίλε. Τζαι κάπου πρέπει να τα πει το πλάσμαν.

Εν γίνεται τζείνοι που έχουν την εξουσία να σύρουν λαπόρτα, να αναρωθκιούνται μα ίνταλως να σταματήσει η παρανομία, ίνταλως; Εν ξέρουν. Εν υπάρχει τρόπος. Ε τζαι αφού εν υπάρχει τρόπος, να ρτει ο ιδιώτης να σάσει το πράμαν.

Αγια ολάν.




My kind of hell

Να είσαι σε συνέντευξη για δουλειά (ναι ναι οι επιτυχίες στην ανεύρεση εργασίας συνεχίζονται, δε δαμέ για άλλες στιγμές μεγαλείου) τζαι να σε ρωτούν για 25 λεπτά ανελέητα τζαι ασταμάτητα ερωτήσεις στατιστικής τζαι εσύ να μεν ξέρεις.

Τζαι να χαμογελάς σαν το χάχα τζαι να λαλείς εεεεεεεεε.... εν ξέρω (νομίζω δεν ελεχθήκαν τόσα πολλά δεν ξέρω σε συνέντευξη στην ιστορία των συνεντεύξεων για δουλειά). Τζαι να λαλείς που μέσα σου πότε εννά ανοίξει η γη να με καταπιεί ολάν;

Τζαι ακόμα σιηρόττερα, να μεν το αφήνει η κοπελιά τζιαμέ στο ενι ξέρω, να προσπαθεί να βοηθήσει (τζαι τζείνη με άβολο χαμόγελο), με παρεμβάσεις του τύπου ξανασκέφτου το, να ξαναρωτήσω πιο απλά, έκαμνεν μου σχήματα πας την κόλλα πέρκει καταλάβω, τίποτε. Αφου ενι ξέρω ολάν. αλλό λλίον ήταν να αρκέψει τα "το πρώτο γράμμα είναι....". Τζαι εγώ να μαι κάπως, αφού εν ξέρω κοπέλλα μου, τι το ζορίζεις, εννά παίξουμε σκράμπλ με την ορολογία του λινεαρ ρεγκρέσσιον; Λετ ιτ γοου ας πούμεν.

Τέσπα. Είπαμεν εγώ που συνεντεύξεις δεν. Απλά δεν.


Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Lesson of the day

Το Nescafe Gold εν κάμνει καλό φραπέ.
Αποδεδειγμένο.

(καλοτζαίριν χωρίς φραπέ.... κρέπα δίχα νουτέλλα... Θλίψη...)

High-rise

Εθκιάβαζα σήμερα το πρωί στην εφημερίδα τη διαδικτυακή ότι λαλεί θα χτιστεί ένα 25όροφο κτήριο στη Μακαρίου, στα πρότυπα κτηρίων του Λονδίνου τζιόλας λαλεί σου....

Ακόμα ένα high rise. Πάει τζαι η Λευκωσία.

Είμαι σίουρη ότι εννά σιει τζαι πολλούς στη νήσο που σιέρουνται που επιτέλους εννά γινούμεν Λονδίνο.... Με τεράστια, πανάκριβα, όφκερα κτήρια στο κέντρο (γιατί οι ξένοι που εννά γοράσουν τα διαμερίσματα εννά μεινίσκουν τζιαμέ 2 εφτομάδες το χρόνο, αν θα τα γοράσει δηλαδή κανένας. Ας πούμεν πόσοι ζάμπλουτοι έχουν ως όνειρο ζωής να έχουν ένα διαμέρισμα στη Λευκωσία;) τζαι οι υπόλοιποι να στριμώχνουνται στην περιφέρεια σε πανάκριβες τρύπες.

Ναι, ποιος δε θα έθελε να γινεί Λονδίνο;

ΥΓ: Εννά σιει τζαι τούτον το κτήριο θκυό εισόδους μιαν για τους φτωχούς τζαι μιαν για τους πλούσιους ενοίκους, όπως γίνεται δαμέ στο Λονδίνο;
ΥΓ2: Η είδηση εθθύμισεν μου ένα βιβλίο που εθκιάβασα με τούτον τον τίτλο "High-rise", του J.G. Ballard, το οποίο περιγράφει έναν 40όροφο κτήριο (με γυμναστήριο, τζαι εστιατόριο τζαι σούπερμάρκετ τζαι ούλλα τα καλά) στο οποίο ζει η αφρόκρεμα του Λονδίνου, αλλά ακόμα τζαι μεταξύ των πλουσίων έσιει ταξική διαφοροποίηση. Οι λλιόττερον πλούσιοι τζαι τζείνοι με μωρά ζουν στους χαμηλούς ορόφους τζαι οι ζάμπλουτοι στους πάνω-πάνω. Τζαι σε κάποια φάση οι τάξεις συγκρούονται, τζαι ούλλα φκαίνουν εκτός ελέγχου με πολλά βίαιο τρόπο. Εν ήταν το καλλύττερο βιβλίο έβερ, αλλά ήταν πολλά ενδιαφέρον κόνσεπτ. Στο book κλαμπ όταν το εσυζητούσαμεν, οι παραπάνω ελαλούσαμεν πόσον τούτον το κτήριο (σε ένα βιβλίο που εγράφτηκε τη δεκαετία του 1970) εμοιάζεν τραγικά με ούλλα τα μοντέρνα κτήρια στο Λονδίνο. Ήταν λλίον φοητσιάρικο...
ΥΓ3: τζείνος που αποφάσισεν να σταματήσει ο περιορισμός στους ορόφους στη Λευκωσία έπρεπεν να το ξανασκεφτεί ίσως. Που την εμπειρία μας δαμέ στο χωρκόν εν ότι άμαν έναν ψηλό κτήριο φτάσει σε μια γειτονιά εν αρκούν να φυτρώσουν τζιάλλα δίπλα του. Τζαι ποσιερέτα τον τον ουρανό που εθόρες έτσι άπλετον. Εννάν έναν κουτούι μπλέ στα αριστερά. Αλλά μεν το σκέφτεσαι, εννά έρτουν πλούσιοι να γοράσουν διαμερίσματα, να πιαν την υπηκοότητα, να σιωνώσουν ριάλλια. Η ανάπτυξη έρκεται. Καλό...