Ανεπαίσχυντα

 (ή ποθκιάντραπα που λαλούμεν στη νήσο)

Εν ξέρω γιατί αποφάσισα να γράψω ποστάκιον ξανά τζαι γιατί για τούτον το πράμαν (που ούλλα τα αδιανόητα που συμβαίνουν γύρω μας). 

Ίσως φταίει που τούτον το εξάμηνον έδωκα του εαυτού μου off τζι αποφάσισα να μεν φακκώ πολλήν πέννα, οπότε δουλεύκω λλίον, τζαι εθθυμήθηκα τζαι το μπόγκ. Ίσως φταίει που πρόσφατα εθκιάβασα έναν βιβλίο για τες φασαρίες (ξέρετε ΤΕΣ Φασαρίες) τζαι ήμουν για λλίες μέρες σε mode έντονης περισυλλογής για το κυπριακό, για την ιστορία της Κύπρου, και κατά συνέπεια για τη μαννομάρα που μας δέρνει. Εσκέφτουμουν ότι πραγματικά δεν έχουμε ποτέ ως κοινωνία κατανοήσει, αναλύσει, αποδεχτεί τα λάθη τζαι τες μαννομάρες που εμείς εκάμαμεν. Εμείς οι νεότεροι δε, δεν τα εμάθαμεν καν, γιατί εαν δεν μας τα ελάλεν η οικογένεια μας, στο σχολικό πλυντήριο (brain washing κανονικά) εμάθαμεν την αλήθκεια μόνο μισή. Τζαι άμαν δε μάθεις εσύ τι έκαμες που ήταν λάθος, πως στ'ανάθεμα θα αποφύγεις να το ξανακάμεις;

Μέσα σε τούτες τες σχετικά πρόσφατες σκέψεις, λοιπόν, ήρβε με τζαι τούτη η τελευταία είδηση για την 1η Απριλίου, που θα εορταστεί φέτος στα ελληνικά σχολεία τζαι κυριολεκτικά ήρτεν τζι έδωκεν μου κέντρο (από την κυπριακότατη φράση "φακκά μου κέντρο"). Κυρίως, μα κυρίως, ο διθυραμβικός τρόπος παρουσίασης του ότι (άκουσον, άκουσον) το υπουργείο παιδείας μας εζητούσε που την ελληνική κυβέρνηση να γιορτάζουν στην Ελλάδα την ΕΟΚΑ τζαι φέτος επιτέλους εδεχτήκαν.

Καταρχήν, σκέφτεσαι πόσο κκομπλεξ μπορεί να έσιει έναν κράτος να παέννει σε έναν άλλον κράτος τζαι να λαλεί "πλίιιιιιιιςςςςςςς δώσε μου τζαι μέναν λλίην προσοχή".  Δηλαδή, δεν αντρέπουνται; Εγώ εννά αντρέπουμουν. 

Επίσης, αντί να κάμνουμε βήματα προς μιαν πιο ειλικρινή και ολοκληρωμένη παρουσίαση της ιστορίας μας πάμε προς την αντίθετη κατεύθυνση. ΟΚ, εν ξέρω εαν είναι ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, αλλά it feels like it. Δηλαδή, τόοοοσα χρόνια που είσαι ανεξάρτητο κράτος ξαφνικά εθυμήθηκες ότι θέλεις η Ελλάδα, έναν άλλον ανεξάρτητο κράτος να γιορτάζει τες δικές σου τες γιορτές, όχι δεν το λες και σωστή κατεύθυνση. 

Το θέμαν να είμαι ειλικρινής δεν είναι η γιορτή, δεν είναι καν η ΕΟΚΑ τζαι το τι εκάμαν, τι εθέλαν κλπ. Το θέμαν είναι ότι εμείς τούτον το κόλλημαν με την Ελλάδα επληρώσαμεν το ακριβά, πολλά ακριβά (τζαι την αδυναμία μας να καταλάβουμε πότε να δώκουμεν παμόν). Τζαι δεν επαραδεχτήκαμε ποττέ το πόσον το δικό μας κόλλημα επηρέασεν τες εξελίξεις. Τζι αντί να μάθουμε που τα λάθη μας τζαι να δούμε πως θα πάμε παρακάτω, μόνοι μας, κάμνουμε παναϋρκα γιατί συνεχίζουμε το κόλλημα. 'Ελεος. 

Κατά τα άλλα θέλουμε να λύσουμε το Κυπριακό. Το Κυπριακόν εμείς, η παρούσα τέλοσπάντων γενιά, εν θα το λύσουμεν εν ξεκάθαρο για μένα. Απλά θα ήλπιζε κανείς ότι σε κάποια φάση θα υπάρξει μια γενιά που θα έσιει αρκετήν αγάπη για την Κύπρο (όχι για άλλες χώρες, για την Κύπρο, ως Κύπρο), για να το κάμει. Άμαν τα κοπελλούθκια μας μαθαίνουν ακόμα τες ίδιες πελλάρες που εμαθαίναμε τζι εμείς.... εξεκίνησα να αμφιβάλλω.