Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010

Cafe-restaurant Athenes

Προχτές είχα ένα που τα πιο παράξενα τζαι ωραία δείπνα μέχρι στιγμής σε τούτη τη χώρα. Με τη γνωριμία παύλα επαφή που πλέον έγινε σχέση (μήπως να του έβρω κανένα παρατσούκλι για το βλογ; μπα, εν πολλά νωρίς για τέθκοια σοβαρά βήματα) είμαστε στες Βρυξέλλες, στο σταθμό των τρένων (τούτη η σχέση εξελίσσεται κατά βάση στους σταθμούς των τρένων), λυσσιασμένοι της πείνας, ψάχνουμε εστιατόριο κάπου κοντά. Πιάννουν τζαι τα νερά, με ομπρέλλα με τίποτε, μπαίνουμε που λαλείτε στο πρώτο στενό που βρίσκουμεν ομπρός μας με πινακίδες εστιατορίων.

Γεριμία, βρωμισμένα τα πεζοδρόμια, κάτι κατάμαυρα λεσιασμένα στρώματα στην άκρη του δρόμου... παρακμιακή κατάσταση. Συνειδητοποιώ σιγά σιγά ότι τα 2-3 εστιατόρια του δρόμου εν ελληνικά.

Το δεύτερο στη σειρά που στα παράθυρα είσιεν το όνομα "Αthenes" είσιεν φως, αλλά ήταν όφκερον, μόνον μια παρέα 3 άτομα εκάθουνταν στο βάθος. Τούτον συνήθως εν ανησυχητικόν, αλλά κάτι η πείνα κάτι η βροχή εμπήκαμεν μέσα. Διακόσμηση, μηδέν. Από μηδέν, μηδέν. Τίποτε απολύτως στους τοίχους. Κάτι σκέττα νέττα ξύλινα τραπέζια, ξύλινες καρέκλες. Στο βάθος εκάθετουν ένας κύριος, μεγάλος σε ηλικία, με μιαν πανχοντρη γάτα στα πόδια του. Ένας πιο νέος τύπος υποδέχεται μας, διά μας μενού στα γαλλικά, τζαι μιλά γαλλικά με μια καλαμαρίστικη προφορά. Σκέφτουμαι "να μιλήσω ελληνικά να συνεννοηθούμεν;" Αλλά άτε, είμαι λλίον αντροπιάρα, τζαι αρκέφκει η γνωριμία/επαφή/σχέση συνεννόησην στο αγγλικό.
Με λλία λόγια ο τύπος είπεν μας "που το μενού δέτε μόνον τα ποτά, τα φαγιά ελάτε μέσα στην κουζίναν, θορείτε τζαι θκιαλέετε".

Εχασκιαστήκαμεν για λλίον. Εν μου εξανάτυχεν έτσι πράμαν στην Κύπρον. Πόσον μάλλον της γνωριμίας/επαφής/σχέσης, που τόσον τζαιρόν με τους εγγλέζους εσιοκκαρίστηκεν που το πόσον "informal" ήταν το εστιατόριο. Άτε τωρά; τι να του εξηγάς;;; Ότι τζιαμέ που ζούμεν, τα πράματα εν διαφορετικά;

Με το που εμπήκαμεν στην κουζίναν, ο παρέας έδειξεν μας μια σειρά με τεράστια ταψιά, ένα ταψί γεμιστά, ένα ταψί μουσακά, μοσχαράκι κοκκινιστό, τζείνον το φαίν με το κρέας τζαι το αυγολέμονο (εν αθθυμούμαι το όνομαν τωρά), γίγαντες, μπιζέλι, πατατούες του φούρνου, κους-κους, κριθαράκι και τα λοιπά. Λες τζαι εμαείρεψεν η μάνα μου. Έτσι εμύριζεν η κουζίνα.

Στη θέα του φαγιού άρκεψα τα ελληνικά. "Μίλα ελληνικά κοπέλα μου να συνεννοηθούμε" είπεν ο τύπος με πολλήν εγκαρδιότηταν... Έβαλεν μας φαίν στα πιάτα μας τζαι έδωκεν μας τα. Εφάαμεν με υπόκρουσην Ελένη Τσαλιγοπούλου έναν που τα ωραιότερα δείπνα που έφαα εδώ και καιρόν. Γεμιστά, γίγαντες, μοσχαράκι τζαι πατάτες του φούρνου. Ειδικά οι γίγαντες..... θεϊκοί....

Εφύαμεν με τζοιλιάν γεμάτη μαειρευτό φαίν, η γνωριμία/επαφή/σχέση με την απορία του "πως γίνεται τούτον το πράμαν;" τζαι εγώ με λλίην νοσταλγίαν....

Ποττέ δεν ξέρεις τι μπορεί να έβρεις σε ένα γέριμον, σκοτεινόν στενό των Βρυξελλών υποθέτω.

10 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ma i sxesi en o agenis egglezos?!

Moonlight είπε...

Τούντο στυλ εγώ είδα το μοναδική φορά στην Κέρκυρα, στην ταβέρνα του κυρ-Γιάννη στην Γαρίτσα. (Να το θυμάστε αν βρεθείτε ποτέ ποτζί, να πάτε. Έτσι γίγαντες ούτε η μάνα σας. Μόνο τούτος τζαι παίζει τζαι ο τύπος στες Βρυξέλλες. lol)
Κατά τα άλλα το ελληνικό εστιατόρια που είχε στην Caen που ήμουν, κάθε άλλο παρά καλό ήταν. Tres touristique. :p

Prixtis είπε...

frikasse mipws!?

Ανώνυμος είπε...

χαχα τζαι εγώ την ίδια απορία έχω. τι εθνικότης είναι η επαφή/σχέση;

psychia είπε...

Ate kai kalous apogonous!!!! :D

AntI-I είπε...

Γιουβαρλάκια το φαγητό με το κρέας και το αβγολέμονο!:)))
Αχ... νοσταλγίες ακριβώς όπως το είπες! Όταν ήμουνα κι εγώ Σαλζμπουρκ είχαμε ανακαλύψει ένα ελληνικό εστιατότιο, Σαντορίνη λεγόταν. Ό,τι φαγητό τρώγαμε κάθε φορά λέγαμε πως ήταν το καλύτερο που είχαμε φάει ποτέ! ωραίες στιγμές!

Ερυκίνη είπε...

@ περίεργους ανώνυμους :p
η σχέση δεν είναι ο αγενής εγγλέζος (κύριε ελέησον!!!). αντρέπουμαι τζιόλις να τα λαλώ τούτα, η σχέση απλά κατοικεί στο Λονδίνο. Ράτσα: ιρλανδέζικη. Τζείνοι οι καστρίσιες που ξεκινούν τες μπύρες που τες 5 το απόγευμα; Ε, κάτι τέθκοιον.

@Moonlight
κυρ- γιάννης στην Γαρίτσα, σημειώθηκεν. άμαν τα καταφέρω να κάμω το γύρο των ελληνικών νησιών ποττέ (έσιει χρόνια που το προγραμματίζουμεν, ακόμα δεν έκατσεν), θα το τιμήσω!!!

@Πρήχτης
μπράβο ρε!!! Εν τούτον που προσπαθούσα να θυμηθώ. Φρικασέ!!

@ψυχία
ε, όι τζαι έτσι....:p

@Antl-l
όχι, όχι... φρικασέ!!! νομίζω εν τούτον που λαλείς. Νιώθεις τόσον ωραία που τρώεις κάτι οικείον (χωρίς να είναι δική σου αποτυχημένη προσπάθεια μαγειρικής), που φαίνεται σου το καλλύττερον φαίν, που μπορεί τζαι να μεν ενι τόοοσον καλόν. απλά σιέρεσαι...

@

ρίτσα είπε...

μα τι ωραίο συμβάν! σε μια ξένη χώρα ένα εστιατόριο πιο ανοικτό απότι στην χώρα του

και η επαφή καλή ακούγεται

Ανώνυμος είπε...

i epafi-gnorimia-sxesi? oh my god, exeis plaka:)))))M.
P.S. se pethymisa poly vre Rykinoula mou!

postbabylon είπε...

Τζείνοι οι καστρίσιες που ξεκινούν τες μπύρες που τες 5 το απόγευμα; Ε, κάτι τέθκοιον.

hahahahahahaha eisai thea!