Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2009

Επετειακά

Το 2005 επία σε ένα δικοινοτικό πρόγραμμα στην Αμερική, εν θυμούμαι αν σας το ξανάπα.

Την πρώτη μέρα που επίαμεν εσυνάξαν μας ούλλους σε ένα δωμάτιο, τζαι ο υπεύθυνος του προγράμματος ερώτησεν μας: "γιατί νομίζετε ότι η αμερικανική κυβέρνηση σας έφερε δαμέ; γιατί πετάσσει τόσα λεφτά για να κάμει τούτον το πρόγραμμα;" ακουστήκαν τότε διάφορες απαντήσεις για brainwashing κλπ., brainwashing για ποιον πράμαν; κανένας εν έξερεν. Σε τζείνην την πρώτη συνάντηση εν εμίλησα, γιατί εν έξερα, ακόμα τζαι σήμερα εν ξέρω τι ακριβώς επροσπαθούσαν να κάμουν οι Αμερικάνοι, ξέρω μόνον τι εκέρδισα, τι έθελα να πάρω τζαι τι επήρα.

Ήταν η πρώτη φορά που εγνώριζα Τουρκοκύπριους, (κατακρίβειαν η δεύτερη), ας πούμεν η πρώτη που εγνώριζα συνομήλικους μου Τουρκοκύπριους, που εμπορούσα να κάμω παρέαν μαζί τους. Μετά τες πρώτες 2 μέρες που εγνωριζούμασταν, εγυρίζαμεν ποτζεί ποδά στην Washington κλπ. εξεκινήσαμεν το πρώτο μας εργαστήριο για conflict resolution. Την προηγούμενη νύχτα ο Μεχμετ ερώτησεν με αν θα συνεχίσουμεν να είμαστεν φίλοι μετά που τούτον, εφοάτουν, όπως ούλλοι οι Τουρκοκύπριοι νομίζω, ότι τους εμισούσαμεν, ότι εθέλαμεν να τσακωθούμεν μαζίν τους, εν ξέρω. Εκαθησύχασα τον.

Την επομένη το πρωί, το πρόγραμμα εξεκίνησε με τες συστάσεις. εκαθούμασταν σε κύκλο τζαι ένας ένας έπρεπεν να πούμεν το όνομα μας, αν είμαστεν που τη βόρεια ή νότια Κύπρο (ήταν η πρώτη φορά που εχρησιμοποίησα έτσι ορολογίαν, εν θα έθελα να το ξανακάμω), που μεινίσκουμεν, τζαι πόθεν εν οι γονιοί μας. Είπα το χωρκόν που μεινίσκω, τζαι τα χωρκά των γονιών μου, τζαι τα θκυό κατεχόμενα. Παράξενον. Οι πλείστοι είπαν διαφορετικούς τόπους, έναν για το που μεινίσκουν τζαι έναν για το πόθεν ένι. Ήταν η πρώτη φορά που εσυνειδητοποίησα ότι σε τούτον το νησίν εν έσιει μόνον Ελληνοκύπριους πρόσφυγες, αλλά τζαι Τουρκοκύπριους. Ξέρω ότι εν κοντά στο νου, αλλά ποττέ εν το σκέφτηκα, ποττέ. Κάποιοι εφκήκαν τζαι συντοπίτες. Ήταν παράξενο, ήμασταν λλίον μουδιασμένοι ούλλοι μας.

Σε κάποιο μεταγενέστερο στάδιο του εργαστηρίου Ελληνοκύπριοι τζαι Τουρκοκύπριοι εχωριστήκαμεν τζαι έπρεπε να γράψουμε σε καρτέλες τα 15 πιο σημαντικά ιστορικά γεγονότα της Κύπρου που το 1955 μέχρι σήμερα (δηλαδή το 2005). Αφού το εκάμαμεν, εφκήκαμεν που το δωμάτιο τζι οι διοργανώτριες εβάλαν τες καρτέλες στο πάτωμα σε δύο παράλληλες σειρές. Εκαλέσαν μας να μπούμε να περπατήσουμε ανάμεσα στις δύο σειρές τζαι να θκιαβάσουμεν τες καρτέλες της άλλης ομάδας. Δίπλα που την καρτέλα μας 20/7/1974- Turkish Invasion οι Τουρκοκύπριοι είχαν γράψει στη δική τους καρτέλα 20/7/1974- "peace movement". Έχασα την ισορροπία μου για λλίο τζαι τον έλεγχο των ποθκιών μου, εν εκινούνταν να παν παρακάτω τζι ας επροσπαθούσα, έκλεισα τα μμάθκια μου τζαι εξανάνοιξα τα μπας τζαι είδα λάθος. Εν ήταν λάθος. Ούλλοι μας, οι Ε/Κ νομίζω έτσι αντιδράσαμεν. Μετά στη συζήτηση που ακολούθησε εξηγήσαν μας ότι έτσι τους το εδιδάσκαν στο σχολείο, ως ειρηνευτικήν επιχείρηση, εβρίσκαν το αρκετά ειρωνικόν, όπως τζι εγώ.

Την επόμενη τζαι τελευταία μέρα του εργαστηρίου είδαμε ένα ντοκυμαντέρ, δύο κύπριοι ένας Τουρκοκύπριος τζι ένας Ελληνοκύπριος επιάσαν συνεντεύξεις που ανθρώπους της κοινότητας τους που ελαλούσαν τες εμπειρίες τους. Εξεκινούσαν που την περίοδο μετά το 1955-59 τζαι εφτάναν ως την εισβολή. Για πρώτη φορά άκουα το τι ένιωθε ένας Τουρκοκύπριος στην Κύπρο τότε. Εν το εφόρεν ο νους μου. Αν μου ελάλεν κάποιος όταν ήμουν μιτσιά ότι οι Τουρκοκύπριοι εφοούνταν μας, εννά τον έφκαλλα πελλόν. Γιατί να μας φοούνται εννά ελάλεν η μιτσιά Ερυκίνη, εμείς είμαστεν καλοί. Αλλά εφοούνταν. Εφοούνταν την ΕΟΚΑ, την ένωση με την Ελλάδα. Τζαι η εισβολή για τζείνους ήταν μια λύση, μια διέξοδος. Φυσικά μετά είδαν πόσον άσιημη λύση ήταν, τζαι για τζείνους. Μετά στο ντοκυμαντέρ οι μαρτυρίες του πολέμου. Μάνες που εχάσαν τα παιθκιά τους, που είδαν τους αντράες τους να σκοτώνουνται, παιθκιά που εχάσαν τους γονιούς τους. Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι. Έκλαια, δηλαδή εμάχουμουν να συνάξω τα δάκρυα μου να μείνουν μες τα μμάθκια μου να μεν γινώ ρεζίλιν, δίπλα μου η Sergan εν επροσπάθαν καν (η οποία κατά διαβολική σύμπτωση όχι μόνο ζει στο χωρκόν της μάνας μου, αλλά σε τζείνον το πατρικόν σπίτιν της θκειάς μου), εκράτεν τα χαρτομάντιλα τζαι εσκούπιζεν τα μμάθκια της.

Στη συζήτηση που ακολούθησε, όταν ήρτεν η σειρά μου να μιλήσω, εφκήκα που την αίθουσα κλαίγοντας. Έκατσα σε ένα παγκάκι τζαι έκλαψα. Κανένας εν ήρτεν να μου ζητήσει να επιστρέψω. Εξέραν ότι εννά ήταν δύσκολο για ούλλους μας. Μόνον η Μ. ήρτεν δίπλα μου τζαι τζείνη συγκινημένη. Εσυζητούσαμεν έκπληκτες το πόσον έντονα ενιώσαμεν. Πόση θλίψη. Πόσον συναίσθημαν. Που στα αλήθκεια ήβραμεν τόσον συναίσθημαν;

Εμείς εν εζήσαμεν ποττέ την εισβολήν τζαι τα χωρκά μας, τα χωρκά-φαντάσματα, που τες φωτογραφίες τα εξέραμεν τζαι που τζείνες τες ιστορίες της παιδικής τζαι εφηβικής ηλικίας των γονιών μας, που ακούσαμεν ξανά τζαι ξανά τζαι ξανά. Τίποτε εν ένιωθα για τούτον τον τόπον που εν είδα. Πως αγαπάς αλήθκεια μέσα που μιαν φωτογραφίαν;

Ποττέ εν εγίνουμουν ιδιαίτερα συναισθηματική με την εισβολήν, τζαι ποττέ εν έκλαψα έτσι. Εκτός που τζείνην την ημέραν. Εν ο πόνος που μεταδίδεται που γενιά σε γενιά, σαν να γράφτηκεν στο DNA μας η προσφυγιά, εν ξέρω. Εν η θλίψη για την πατρίδαν που μεταφέρεται στες διηγήσεις, στον τρόπον που μας μεγαλώνουν, εν ξέρω. Πάντα θα θθυμούμαι τζείνην τη μέρα. Τη μέρα που εσυνειδητοποίησα το μέγεθος του πόνου που επροκλήθηκεν μιαν μέραν σαν σήμερα στους Κυπραίους, Ελληνό- τζαι Τουρκό-.

ΥΓ: φεύκοντας που την Αμερική έχοντας ζήσει ένα μήνα με Τ/Κ συνομήλικους μου, είχα μιαν ανεξήγητην αισιοδοξίαν ότι η λύση ήταν πράμαν εφικτό. Λλίες μέρες πίσω στην Κύπρο τζαι η αισιοδοξία εγίνην καπνός, όπως το είσιεν προβλέψει ο υπεύθυνος του προγράμματος όταν ελάλεν "Πίσω στην Κύπρον να θυμάστε ότι οι άλλοι εν εζήσαν τούτον που εζήσετε εσείς τζαι εννά σας αντιμετωπίσουν αρνητικά, εννά σκέφτουνται διαφορειτκά που σας. Μεν απογοητευτείτε".

12 σχόλια:

elena είπε...

a re erykini...

ρ-ί-τ-σ-α είπε...

μα τι ωραίο πρόγραμμα. θελω να πάω τζιεγώ ένταλως γίνεται;

δεν ξέρω που το διάβασα ότι ναι, στα βιβλία τους η εισβολή ονομάζεται επιχείρηση χαρούμενη ειρήνη...

Ανώνυμος είπε...

A re erikini mou.I propaganda ginete enthen kakeithen.
Kai sta sholia laloun mas oti ginete mono pou potzi.(DIstihos)

Timour Kespajia
(oeoeoeoe)

Ερυκίνη είπε...

μα γιατί ούλλοι λαλούν α ρε ερυκίνη;;

ρίτσα μου, έχω την εντύπωση ότι αυτό το πρόγραμμα δεν γίνεται πλέον. βασικά όταν ήμουν τρίτον έτος εστείλαν μας το ενημερωτικόν για τούτον το πρόγραμμα τζαι όποιος έθελεν εδήλωνεν συμμετοχή. νομίζω είχε σταλεί σε όλους τους 3ετείς φοιτητές.

ήταν πολλά καλό πάντως. το ότι εγίνετουν η γνωριμία σε ουδέτερον έδαφος, τζαι η συζήτηση σε δομημένο πλαίσιο εβοήθησεν στο να συζητήσουμεν κάποια πράματα χωρίς να συγκρουστούμεν. Τζαι ήταν ενδιαφέρον να δεις τζαι τες σκέψεις των άλλων, που όντως με τόσην προπαγάνδαν που τρώμεν που μωρά εν μπορούμεν να τες σκεφτούμεν τζι ας εν ευκολονόητες.

Maria είπε...

Πολύ καλό το άρθρο ρε Ρυκινούλλα.

Αυτά τα προγράμματα είναι λίγο παρεξηγημένα από πολλούς νομίζω. Κάποιοι τα βλέπουν με αρκετή δόση καχυποψίας γιατί είναι made in and sponsored by the USA (τους κακούς τρίτους της υπόθεσης)και κάποιοι θεωρούν ότι η επαφή η συγκεκριμένη είναι μάλλον ωραιοποιημένη και εκτός πραγματικότητας.

Νομίζω πως ακόμα και άτομα που συμμετείχαν στα προγράμματα, κάποια χρόνια μετά αξιολογώντας την εμπειρία δεν έχουν τίποτα άλλο να αναφέρουν εκτός από αναμνήσεις. Πολλοί είναι απογοητεύμενοι που η πραγματικότητα είναι τόσο μακριά από το τι έζησαν στις Η.Π.Α.

Αλλά νομίζω η Ερυκίνη με το άρθρο άγγιξε το πιο σημαντικό πράγμα που έχουν να δώσουν τέτοια προγράμματα και αυτό είναι η αποκάλυψη της προοπτικής του 'άλλου' την οποία φροντίσαμε καλά να είναι απλά απούσα.

Προγράμματα δικοινοτικά διοργανώνονται και νομίζω πως εξακολουθούν να σπονσάρονται από το USaid. Το πιο πρόσφατο πρόγραμμα που έχω υπόψη μου είναι το“JUMPSTART” YOUTH PEACE CAMPAIGN IN CYPRUS που διήρκησε μια βδομάδα (μισές μέρες στην Κερύνεια και μισές μέρες στην Πάφο). Έχει νομίζω την ίδια λογική με τα προηγούμενα με λίγη περισσότερη έμφαση στη συνειδητοποιήση για περιβαλλοντικά θέματα (σε αυτό μπορει και να κάνω λάθος).

Επομένως μπορεί να μην είναι ταξιδάκι στην Αμερική (πλέον) αλλά κάτι μου λέει πως η Πάφος και η Κερύνεια θα διαμορφώσουν διαφορετικές δυναμικές, πιο γνήσια επαναπροσεγγιστικές. Ελπίζω δηλαδή :)

P.S. Ερυκίνη, αν πέσει στα χέρια μου άλλη πρόσκληση για επανπροσεγγιστικό πρόγραμμα θα σου την στείλω να την προωθήσεις στους αναγνώστες του blog.

Alberto είπε...

Δύο αφορισμοί:
1. Θέλετε να μάθετε τι έγινε στην Κύπρο τις τελευταίες δεκαετίες; Ρωτήστε τους πολιτικούς ή διανοούμενους του ελληνοκυπριακού κατεστημένου πόσα και ποιά κακά μας έκαναν οι τουρκοκύπριοι και Τουρκοι.
Ρωτήστε τους αντίστοιχους τουρκοκύπριους το ίδιο.
Τα ψέμματα που θα ακούσετε δεν θα είναι πολλά, δεν υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο μιας και οι δύο πλευρές ήταν αρκετά αισχρές.

Προσθέστε λοιπόν, βάλτε μαζί τις απαντήσεις. Κάνατε ένα καλό ξεκίνημα στο δρόμο προς την αλήθεια. Αυτό νομίζω οτι συνέβηκε στην Ερυκίνη και σε άλλους που συμμετείχαν στα προγράμματα αυτά.

2. "Η τουρκική εισβολή είχε στόχο την ειρήνη και να σώσει τους τουρκοκύπριους από τους έλληνες και ελληνοκύπριους". Χοντρό ψέμμα. Κύριος στόχος της ήταν τα πολιτικά/οικονομικά/στρατηγικά συμφέροντα της Αγκυρας. Αυτό πρέπει να το πληροφορηθούν οι νεότεροι τουρκοκύπριοι.
Αντιστρέψτε το προηγούμενο: "Η τουρκική εισβολή δεν είχε στόχο να σώσει τους τ/κ, αλλά μόνο να εξυπηρετήσει την επεκτατική πολιτική της Αγκυρας". Κάπως έτσι είναι. Αλλά οι τ/κ είχαν πράγματι ανάγκη να σωθούν από την οικονομική και πολιτική ελιτ των ε/κ και τους φασιστοειδείς φτωχότερους συγγενεις αυτής της ελιτ. Αυτό πρέπει να το πληροφορηθούν οι νεότεροι ελληνοκύπριοι.

Οσο για τα δικοινοτικά προγράμματα των ΗΠΑ: Οι ΗΠΑ χρειάζονται την εξομάλυνση των σχέσεων Ελλάδας Τουρκίας και την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Το επαναλαμβάνουν και οι ίδιοι με κάθε ευκαιρία. Με τον πόλεμο στην Μ. Ανατολή αυτή η ανάγκη για αρμονία ανάμεσα στους τοπικούς συμμάχους τους γίνεται πιο επείγουσα. Ετσι μπορεί να πει κανείς οτι τα δικοινοτικά προγράμματα των ΗΠΑ προωθούν μια μικρή ειρήνη (στην Κύπρο) για την εξυπηρέτηση ενός μεγάλου άδικου πολέμου (στην Μ. Ανατολή, Ιρακ, Παλαιστίνη, Ιράν, πετρέλαια...)
Νομίζω να πάρουμε... ας ενθαρρύνουμε τους νέους να πηγαίνουν και σε αυτά τα προγράμματα, κάνοντας ταυτόχρονα και τις δικές μας πολύ φτωχότερες αλλά και πολύ πιο ειλικρινείς επαναπροσεγγιστικές εκδηλώσεις.

Ας μη αγνοούμε όμως και τους περιορισμούς αυτών των προγραμμάτων. Ο βασικότερος είναι οτι προωθούν τη συμφιλίωση χωρίς φυσικά να δακτυλοδείχνουν τους ένοχους, ανάμεσα στους οποίους είναι οι τοπικες ελιτ και οι ίδιες οι ΗΠΑ. Προσπαθούν να ξεριζώσουν το εθνικιστικό μίσος. Αφήνουν όμως αναγκαστικά στη θέση του ένα κενό που οι άνθρωποι και από τις δύο πλευρές που έχασαν συγγενείς φίλους και σπίτια δυσκολεύονται να αγνοήσουν. Nομίζω οτι το εθνικιστικό μίσος δεν πρέπει απλά να ξεριζωθεί αλλά και να ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ από μίσος προς τους υπαίτιους της τραγωδίας, τις ελιτ παντού (από Ουάσιγκτων και Λονδίνο μέχρι Αθήνα, Αγκυρα, Λευκωσία και Lefkosia) που τόσα χρόνια χειραγώγησαν κυνικά τους απλούς ανθρώπους να αλληλοσκοτώνονται για τα δικά τους πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Χωρίς αυτή την κατανόηση, η ελληνοτουρκική φιλία μπορεί να αντικατασταθεί ξανά και ξανά στο μέλλον από καινούργια μίση, αν/όταν τους βολέψει.
Αν νοιαζόμαστε για την στοιχειώδη πολιτική ηθική αλλά και τα ευρύτερα συμφέροντα της ανθρωπότητας, τότε δεν είναι σωστό(αλλά ούτε και απαραίτητο) να ανταλλάξουμε την ειρήνη στον τόπο μας με την βοήθεια στον πολύ πιο σημαντικό πόλεμο στα νότια και ανατολικά μας.

Ευχαριστούμε Fulbright και Ουάσιγκτων για τα αντιεθνικιστικά δικοινοτικά σου προγράμματα. Ετσι και αλλοιώς έβαλες και εσύ το χεράκι σου στην δημιουργία του προβλήματος που τώρα ενοχλεί και σένα. Αλλά η ευγνωμοσύνη μας δεν φτάνει ως το σημείο να παραγνωρίσουμε το ρόλο που οι στρατιωτικές Βάσεις της συμμάχου σου Αγγλίας παίζουν στην τραγωδία της Μ. Ανατολής. Στην όποια λύση του Κυπριακού, θέλουμε να φύγουν οι Βάσεις, δεν θέλουμε καμμιά υποχρέωση να βοηθούμε την Αγγλική κυβέρνηση στους πολέμους της στην περιοχή μας.

Maria είπε...

Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τον Alberto κυρίως σε ότι αφορά στο να μπουν μαζί οι απαντήσεις (από τις δύο πλευρές) για να τις αντιπαραβάλουν οι όσοι ψάχνουν την αλήθεια (νέοι και μη).

Αυτό που δεν μου άρεσε είναι το ότι ο Alberto κάνει μόνος αυτή τη διαδικασία αντιπαραβολής και μας προμηθεύει και με το τελικό συμπέρασμα (ή αυτό που τελοσπάντων λείπει από τη γνώση των νέων και πρέπει να το πληροφορηθούν...).

Επίσης, με βρίσκει αντίθετη η πρόταση για αντικατάσταση του μίσους (για τον άλλο) με μίσος (για τους τρίτους). Απορώ πόσο μακριά θα μας πάρει το μίσος. Προσωπικά πιστεύω ότι η επίλυση της σύγκρουσης (και με τους 'άλλους΄και με τους 'τρίτους') είναι διαδικασία κατά βάση γνωστική και ότι τα ακραία συναισθήματα (ακόμα και τα πολύ θετικά) μπορούν να αποτελέσουν τροχοπέδη στο στόχο.

Ερυκίνη είπε...

καλην ημέραν. Μαρία και alberto ευχαριστώ για τα σχόλια σας.

Μαρία,
έχεις δίκαιο για την καχυποψία προς τα προγράμματα αυτά και ότι η επαφή είναι ωραιοποιημένη κατά κάποιο τρόπο, αν σκεφτείς ότι σε αυτά τα προγράμματα θα βρεις ανθρώπους της άλλης κοινότητας θετικούς προς εσένα. Σπάνια θα βρεις εθνικιστές ή ακραίους, οι οποίοι υπάρχουν όμως. Έσιεις έτσι μιαν εσφαλμένην, ωραιοποιημένην αίσθηση για την άλλη ομάδα. Ναι το μεγαλύτερο κέρδος νομίζω είναι το να δεις την προοπτική του άλλου και να καταρρίψεις στερεότυπα νομίζω. Δεν θεωρώ τα προγράμματα τούτα πανάκεια, ούτε πιστεύω ότι με τέτοιες πρωτοβουλίες θα λυθεί το κυπριακό, αλλά βοηθούν στο να δημιουργηθείη νοοτροπία που θα μας επέτρεπε κάποτε να ζήσουμε κάτω από το ίδιο κράτος.

Αlberto,
θα συμφωνήσω με τη μαρία. Έχεις απόλυτο δίκαιο και δε διαφωνώ για την εμπλοκή των ξένων και την ικανοποίηση ξένων συμφερόντων. Αλλά εγώ δε θέλω να μισώ, βαρέθηκα να μισώ, δε θέλω τα παιδιά μου να μισούν. Κανεί. Τζαι εν θα με φκάλει τζαι πούποτε το να μισώ, τον όποιοδήποτε. εν λαλώ να ξεχάσουμεν ότι έγινεν, αλλά να το αφήκουμεν πίσω μας τζαι να πάμεν πάρακάτω. Εν έχω ανάγκην πλέον να δακτυλοδείξω κανέναν. Τζι άτε τζαι έδειξα τον. Τι εκατάλαβα; Εκέρτισα τίποτε; Είμαι ρεαλίστρια. Οι μεγάλοι πάντα εννά μας ελέγχουν, έχουμεν τρόπον να τους κάμουμεν να μεν; είμαστεν το μιτσίν ψαρούιν, τζείνον που το τρών τα μεάλα ψαρούθκια. Τζαι με τούτα που μπορούμεν, πορευκούμαστεν. Εν ουτοπία να πιστεύκουμεν ότι εννά υπάρξει μια λύση στην οποίαν στο τέλος εν θα εμπλέκεται κανένας, Αμερικανο-Εγγλέζοι, Έλληνες, Τούρκοι.

Alberto είπε...

Πρώτα μια σημαντική και τελείως on-topic είδηση που κάνω copy-paste από ένα email:
Event to reward unsung heroes of Cyprus strife
By Rebecca Bailey
(archive article - Thursday, July 23, 2009)
TEN “UNSUNG heroes” of Cyprus were commemorated last night for acts of courage and humanity in times of war, in a ceremony that took place at the Municipal Information Centre on Nicosia’s Green Line.

The four Turkish Cypriots and six Greek Cypriots were honoured for having saved and protected members of the ‘other side’ during the inter-communal conflicts of the 50s and 60s, and the invasion of 1974.

Commemorative plaques and olive branches were presented to the men, in some cases by those whom they had saved. In an emotional celebration, their stories were heard through firsthand accounts or through the testimony of their families. In several cases, those involved were still classified as ‘missing’.

The bi-communal event was organised primarily by the Stop the War Coalition-Cyprus, along with around 20 other organisations and activists, among them the Cyprus Green Party and Hands Across the Divide.

The ceremony was initially conceived by Sevgul Uludag, a Turkish Cypriot journalist known for her work on the issue of those missing since 1974.

Amongst the multinational audience were the family and friends of those involved, as well as general supporters of rapprochement. Others came to narrate their own experiences of those who, as one man described it, “in the midst of the tragedy showed their humanity.”

The ceremony was presented by Uludag but conducted in both Greek and Turkish. It was followed by a short musical programme by a bi-communal band.

“We express a very big ‘efharisto’ or ‘teshekkurler’ to those who, with courage and humanity, saved not only human lives but human values, and the hope for future peace,” stated Phaedon Vassiliades, of Stop the War Coalition–Cyprus.
Copyright © Cyprus Mail 2009



============================

Μετά, να ξεκαθαρίσω μια σχεδόν αναπόφευκτη παρεξήγηση από την Ερυκίνη.
Οταν μίλησα για ενόχους ΔΕΝ εννοούσα ούτε μόνο ούτε κύρια τους "ξένους". Αντίθετα τόνιζα τους ενόχους στην Λευκωσία και τα Lefkosia.
Η παρεξήγηση ήταν σχεδόν αναπόφευκτη επειδή η Ερυκίνη θεώρησε οτι συνέχιζα το τροπάρι που κυκλοφορεί εδώ και δεκαετίες, τη γκρίνια "αχ, αν μας άφηναν ήσυχους οι ξένοι εμείς θα το λύναμε στο πι και φι το Κυπριακό".
Μπούρδες. Η Εκκλησία και το υπόλοιπο οικονομικό κατεστημένο, και από τους πολιτικούς σχηματισμούς η δεξιά, και έστω σε αρκετά μικρότερο βαθμό ακόμα και η ελληνοκυπριακή αριστερά, έδωσαν και δίνουν ρεσιτάλ εθνικισμού - όχι μόνο σε λόγια αλλά και σε σφαγές - εδώ και πολλές δεκαετίες, φυσικά για την ικανοποίηση των δικών τους "ντόπιων" συμφερόντων. Τα ανάλογα βέβαια έγιναν και γίνονται από την "απέναντι" πλευρά.

Αρα οι σημαντικότεροι ένοχοι που πρέπει να "δακτυλοδειχτούν", κατά την ταπεινή γνώμη μου βέβαια πάντα, είναι οι ντόπιοι και όχι οι ξένοι. Ο "ξένος δάκτυλος" στο κάτω-κάτω έχει δακτυλοδειχτεί αρκετά από διάφορες πλευρές του κατεστημένου, κάποτε δίκαια, αρκετές φορές όμως άδικα, με στόχο συνήθως να την γλυτώσει και να μη βρεθεί σε κοινή θέα ο ντόπιος, "δικός μας" δάκτυλος.

Αυτή την δικαιολογημένη μεν παρεξήγηση δε, ένοιωσα οτι έπρεπε να ξεκαθαρίσω αμέσως. Οσο για τα άλλα, δηλαδή την παρατήρηση της Μαρίας οτι "προμηθεύω το τελικό συμπέρασμα", αλλά κυρίως για το θέμα του μίσους προς τους - ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΥΤΕ ΚΥΡΙΩΣ ΞΕΝΟΥΣ - "τρίτους", δεν θέλω να φορτώσω και άλλο τα comments στη πολύ χρήσιμη και συγκινητική αρχική ανάρτηση της Ερυκίνης. Αν όμως ενδιαφέρεστε θα γράψω και για αυτά.

qwazix είπε...

Εγώ πάλι πιστεύω πως η προσπάθεια επαναπροσέγγισης των αμερικανών είναι απλά μια βιτρίνα. Μια διαφήμιση των "κινήσεών" τους στην υπηρεσία της παγκόσμιας ειρήνης. Νομίζω πως έχουν πολύ ισχυρότερους μηχανισμούς για να συμφιλιώσουν Ελλάδα και Τουρκία και σκόπιμα δεν τους χρησιμοποιούν. Μην ξεχνάτε πως είναι και οι δύο χώρες του ΝΑΤΟ και το κυπριακό δεν στάθηκε εμπόδιο σ'αυτό, ούτε στέκεται εμπόδιο στις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις στο Αιγαίο. Τα έσοδα από την προμήθεια εξοπλισμών στις δύο αυτές χώρες για τις ΗΠΑ είναι τεράστια και ίσως ζωτικά, όσο και οι πόλεμοι στη μέση ανατολή. Αν θέλετε να το πάμε και πιο μακριά ίσως ακόμα και τα κατά καιρούς σχέδια του ΟΗΕ γίνονται για να κρατήσουν την φλόγα της αντιπαράθεσης, για να μην παγιωθεί μια κατάσταση και το πιστέψουμε κι εμείς και αυτοί (το ξέρω πως αυτό που λέω είναι over the top, αλλά θα μπορούσε με λίγη φαντασία, δεν θα μπορούσε;)

Ανώνυμος είπε...

a re erykinh!

Alberto είπε...

Maria kai Erykini, σχετικά με το "μίσος", παρόλο που δεν μου ζητήσατε περισσότερα, λίγη ποίηση (και το τραγούδι είναι πολύ καλοφτιαγμένο):

http://www.bobdylan.com/#/songs/masters-war