2009!!!!

Τζαι ναι. Σήμερα έχουμεν 2009. Σιγά τα ωά αν με ρωτάτε (που εν με ρωτάτε, εν μόνη μου που τα λαλώ). Βασικά, για μέναν εχτές ήταν Τετάρτη τζαι σήμεραν εν Πέμπτη. Αλλά, εγώ είπαμεν είμαι η πικρόχολη των Χριστουγέννων.

Ο υπόλοιπος κόσμος πάντως εγιόρτασεν τον ερχομόν του νέου έτους με κάθε λαμπρότητα. Τίποτα δεν μας πτοεί. Καμιά οικονομική κρίση εν πρόκειται να μας στερήσει τα πυροτεχνήματα, κανένας νεκρός 15χρονος και καμία εξέγερση δεν θα κλείσει ποτέ τα μπουζούκια στας Αθήνας, κανένας πόλεμος τζαι καμιά σφαγή αμάχων δεν επισκιάζει τους εορτασμούς. αν θα στεναχωρηθείς σε παρακαλώ το πολλύν ως τες 12, γιατί άμα γυρίσει ο χρόνος τζι ύστερα πρέπει να στείλεις τα μηνύματα σου, να κόψεις τη βασιλόπιττα (που πάλε εν θα έβρεις το σελίνιν), να πάεις κάτω με τα καλά σου, να δώκεις μιαν φάουσαν στο κλαμπ για να μαζωχτείς με τους υπόλοιπους, να πιείς, να χορέψεις. Απλά εν προλαβαίνεις.

Πάντως που την νύχταν της παραμονής θκυό απορίες εδημιουργήθηκαν στην κατά βάθος ξανθή Ερυκίνη σας:

α) πραγματικά υπάρχουν πλάσματα που φτιάχνουνται τζαι πιττώνουν με το "wings of change" ;

β) άμαν ευχούμαστεν να ελευθερωθεί η Κύπρος μας τι ακριβώς εννοούμεν;

Happy New Fear

Έναν σύνθημα πάνω σε έναν τοίχον στην Θεσσαλονίκη μιαν φοράν.

Και επι γης ειρήνη... και μετά ξύπνησες

Έναν που τα πράματα που εν σας είπα ακόμα για μέναν (θα ακολουθήσει σε κάποια φάση έναν αποκαλυπτικό, συγκλονιστικό κείμενον για το τι εστί Ερυκίνη, υπόσχομαι) εν το πόσον άσχετη είμαι με την πολιτική. Εν αλήθκεια, νιώθω πολλά ξανθή γιατί κάποια πράματα όσες φορές τζαι να τα ακούσω εν τα καταλάβω. Πολιτικόν IQ below zero (είπα να μεν γράφω πόουστ στο βλογ για πολιτικήν, αφού εν την κατέχω τα αναθεματισμένα, αλλά άτε).

Τζαι την ιστορίαν του Ισραήλ τζαι της Παλαιστίνης τζι αν την άκουσα 40 παρά μία φορές πάλε εν την έπιασα. Νιώθω καμιάν φοράν ότι μέσα στα τόσα πολλά χρόνια που βασανίζουνται τούτοι οι άνθρωποι εν δύσκολον πιον να ξεχωρίσω το δίκαιον που το άδικον, την αντικειμενικήν αλήθκειαν ρε παιδίν μου. τζαι σε κάτι άλλες φάσεις η αντικειμενική αλήθκεια εν τέλεια ομπρός που τα μμάθκια σου. ο θάνατος. Τούτη εν η αλήθκεια. Ο θάνατος. Τζαι ο θάνατος όι στρατιωτών, μα μωρών, γυναικών, γέρων, ούλλων. Εξακολουθώ να μεν μπορώ να καταλάβω ποιος τζαι τι κυριαρχικά δικαιώματα έσιει τζαι πλις αν κάποιος καταλάβει ας μου τα πει με απλά λόγια (η φίλη Μ.#2, που ασχολείται με τούτα τα πράματα νομίζω έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά). Αλλά μπορώ να καταλάβω έναν πράμαν. Οι άνθρωποι πεθανίσκουν τζαι μισιούνται. Τζαι ούλλοι τζείνοι που ετραβήσαν μιαν γραμμήν πάνω στον χάρτην τζαι εσύραν τούτα τα πλάσματα τζιαμέ να ζήσουν ή να σίησουν τες κκελλάες τους (ελάχιστα τους κόφτει) κάθουνται τζαι θορούν, βλέπετε εν μέσω εορταστικής περιόδου εν μπορούν να κάμουν κάτι. έχουν να στολίσουν τα λαμπάκια, να ανακαλύψουν πως κάμνει ο Αη Βασίλης το ταξίδιν του, να γλυτώσουν τα πολυκαταστήματα που την οικονομικήν κρίσην. Εν προλαβαίνουν.

Τίποτε άλλον εν καταλάβω. Ας μου εξηγήσει κάποιος.

Σινεμανία

(εξίχασα το στα πρόχειρα τούτον κάτι μέρες)

Τελικά είμαι παντελώς ανίκανη να προβλέψω ποια ταινία θα μου αρέσει τζαι ποια όι. Τζαι παίζω το τζαι σινεφιλ τρομάρα μου.



Για παράδειγμα τζείνον το Γόμορρα (που πάει σετάκι με το Σόδομα) εκαρτέρουν το πως τζαι πως. Επερίμενα μιαν ταινίαν να με συγκλονίσει. Εντάξει, η ταινία μιλούμεν έσιει πολλύν πράμαν να πει, πολλά ενδιαφέρον το θέμα (για την ιταλική μαφία τζαι το πως εν κομμάτι ούλλης της ζωής των ανθρώπων στην περιοχή που ελέγχει), αλλά ρε παιδί μου επιάσαμεν το ππόιντ (καθαρά κυπριακά) τζαι που την 1.5 ώρα, εν εχρειάζετουν να πάει, πόσον; 2.5 ώρες;;!!! Άμαν σκέφτεσαι συνέχεια "άτε πότε να τελειώσει;" εν λλίο δύσκολο να συγκεντρωθείς στο θέμαν.



Τζαι μετά έρκεται καπάκι τζείνον το I am Legend που το εσνόμπαρα τόσον, που ούτε σε dvd εν θα το έπιαννα να το δω. Έπρεπεν να το δείχνει η τηλεόραση απέναντι που κουτσομπολίστικα τζαι σαπουνόπερες για να κάτσω να το δω. Μα, αδικείς με; άμαν το στόρυ εν κάπως: ένας ιός... που εξαπλώνεται στην Νέα Υόρκη... και εξολοθρεύει όλους τους ανθρώπους και ένας επιστήμονας, που είναι ο μόνος επιζών, πρέπει να επιβιώσει στην πόλη που εν γεμάτη αιμοδιψή ανθρωπόμορφα ζόμπυ (βασικά εν μεταλλαγμένοι άνθρωποι) κλπ κλπ. έννεν λογικόν να σκεφτείς "σιγά να μεν κάτσω να δω έτσι πράμαν"; αν είσαι γεναίκα (τόσο το καλύτερο), 80% έτσι εννά σκεφτείς. Κι όμως κυρία μου. Και όμως. εντάξει, αμερικανιά, με τες εκρήξεις του, τες φωθκιές του, με τα τέρατα του, τα γαίματα, με τα εφφέ του (εν τζαι πολλοαρέσκουν μου τούτα εμέναν), αλλά φίλε έσιει έναν Ουίλ Σμίθ η υπόθεση, θεόν ασυζητητί, έσιει το άξιο (action) του, προβλέψιμον λλίον ως προς την εξέλιξην, αλλά, την αλήθκειαν μου, εν εσηκώστηκα ούτε για να πάω να κατουρήσω.



μήπως τελικά εν είμαι τόσον κουλτούρα όσον ενόμιζα ότι είμαι;

So, this is Christmas

Τούτον έννεν έναν χαρούμενο κείμενο για τα Χριστούγεννα. Εξηγούμαι για να μεν παρεξηγούμαι... (ξέρετε στες αμερικάνικες χριστουγεννιάτικες ταινίες, που πάντα έσιει ένα γείτονα, γκρινιάρη, που εν του αρέσκουν τα χριστούγεννα τζαι άμαν έρκουνται τα μωρά να του πουν τα κάλαντα φακκά τους την πόρτα μες τα μούτρα; ε, τούτη είμαι εγώ)

Η μάνα Ερυκίνης ως καλή νοικοκυρά εδώ και μέρες έφερεν το σπίτιν άνω που κάτω, το γνωστόν καθάρισμαν "που γωνιάς", τζαι η Ερυκίνη ως καλή κόρη εβοήθησεν καθότι άτομο με φιλότιμον, τζαι εν μπορεί να μεν βοηθήσει. Τζαι αφού εκαθάρισα, αφού επήρα την μάνα μου ποτζεί ποδά τζαι εφορτώθηκα ψουμνίσματα όπως το γαουρούδιν (οικονομική κρίση λαλεί σου ο άλλος), ήρτεν η μέρα των γλυκών. τη μιαν μέρα μελομακάρονα, την άλλην κουραμπιέδες (που τους έκαμα ολομόναχη, τζαι όσοι εφάαν είπαν ότι εν τζαι γαμώ τους κουραπιέδες, όι πελλάρες), την άλλη μπισκότα, τζαι σοκολατάκια. Η μάνα μου έθελεν να κάμει τζαι κορμό σοκολάτας ή τρουφάκια γεμιστά (έναν που τα θκυό), αλλά ευτυχώς εκατάλαβεν ότι εν θα έρτει φέτος ο 4ος λόχος του στρατού να φάει, τζαι άλλαξεν γνώμην.
έχουμεν που λαλείτε, έσσω μας έναν τραπέζιν γεμάτο γλυκά.

Τζαι ένας Πολωνός προχτές επέθανεν που την πείναν σε έναν εγκαταλελειμμένον κτήριον. Ο δεύτερος Πολωνός άστεγος που πεθανίσκει που πείναν τζαι κρυάδαν στη Λεμεσό. Έννεν αντροπή; θορώ τα γλυκά πάνω στο τραπέζιν, που εν τρώω καν, τζι αντρέπουμαι. Πόσα φαγιά εννά πετάξουμεν αραγές σου τούτες τες μέρες; (η μάνα Ερυκίνη ως κλασικά κυπραία οικοδέσποινα σκοπεύκει να κάμει μιαν φάουσαν φαϊν). Τζι όι μόνον εμείς, ούλλοι.

Στην Κύπρο ποττέ εν είχαμεν άστεγους τζαι πεινασμένους. Είχαμεν. Αόριστος. Όσον φτωχός τζι αν είσαι, άμαν είσαι Κυπραίος, ένας συγγενής εννά σε βοηθήσει, έναν πιάτον φαϊν εννά έσιεις, ένας συγγενής, ένας γείτονας, κάποιος. Τζαι δυστυχώς έσιει όντως κόσμον σήμεραν που αν δεν ήταν οι γείτονες εν θα ετρώαν κάθε μέρα. Οι ξένοι όμως τι να κάμουν; ούτε συγγενείς, ούτε γείτονες, ούτε κανένας. Δυστυχώς τα πράματα αλλάξαν, τζαι η φτώσσια που εθορούσαμεν αλλού ήρτεν τζι έσσω μας, που λαλούν. Μήπως, λαλώ, εν τζαιρός να ξεκινήσουμεν να σκεφτούμαστεν τι να κάμουμεν; πόσους άστεγους χρειάζεται να έχουμε για να δημιουργήσουμεν καταφύγια ή έστω συσσίτια; Πόσοι πρέπει να πεθάνουν που την πείναν;

Τέλος πάντων, για να μεν χαλάσει το πνεύμα των Χριστουγέννων, τωρά που το θκιάβασες, διάγραψέ το που την μνήμην σου.
Άτε Καλά Χριστούγεννα τζαι Καλές γιορτές.

ΥΓ: για όσους ενδιαφέρουνται να απαλλαγούν διαπαντός που το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν συστήνω καθόλου τον Εξορκιστή, είναι ένας τσαρλατάνος. Συστήνω ανεπιφύλακτα μια μικρή εταιρία με πείρα, τους Ghostbusters, πολλά φτηνοί τζαι κάμνουν πολλά καλήν δουλειάν. Με πολλά λογικήν τιμήν εγώ έφκαλα τον φόο μου.
ΥΓ: η εξαίρετη φωτογραφία του βλογ είναι πάλι μια ευγενής χορηγία της φίλης Μ. που άμα λάχει εν τζαι γαμώ τους φωτογράφους. Τοποθεσία Bilbao Ισπανίας for those interested

Τρέχει, τρέχει, τρέχει το νερό..

Βρέσιει ρε γαμώτο βρέσιει.

εν έσιει σημασίαν που με θκυό σταγόνες παραλύουν ούλλα, που έσιει παντού λάντες, που στο δεύτερο λεπτό οι κλάτσες σου εν βρεμένες, που εν ιξέρω να κρατώ μιαν ομπρέλλαν σωστά (εν εχρειάστηκεν ποττέ), που τα παραπάνω κτήρια τζι οι δρόμοι εννεν κατασκευασμένοι για πολλύν νερόν (ούτε για λλίο), βρέσιει ρε παιθκιά, ΒΡΕΧΕΙ!!!!

εξιχάσαμεν τζι ινταλως ένι.

Στην Κύπρο; Ρατσισμός; Ποττέ

Το Σάββατο μάθαμε στις ειδήσεις πως 40 μαθητές γυμνασίου χτύπησαν μια 14χρονη από το Σουδάν μετά από ένα αγώνα βόλεϋ την προηγούμενη Πέμπτη.

ίσως είμαι λλίον ξανθή, αλλά απορώ πραγματικά πως εκάμαν θκυό μέρες να μας το πουν; εάν ήταν 40 μαθητές που το Σουδάν που εδέρναν μιαν ελληνοκύπριαν εν θα το μαθαίναμεν αμέσως;

αλήθκεια εσυλλάβαν κανέναν μαθητή; εννά τιμωρηθούν καθόλου, εννά αποβληθούν; όξα εν κρίμαν τα μωρά;

Εν μιαν ακόμα ένδειξη του φαινομένου της νεανικής παραβατικότητας είπασιν. Όι αγάπη μου, εν ρατσισμός τζαι μισαλλοδοξία. τζαι τα κοπελλούθκια εν ρατσιστές γιατί ούλλοι σε τούτον τον τόπον είμαστεν ρατσιστές. Πολυπολιτισμική εκπαίδευση λαλεί σου. Η πολυπολιτισμικότητα στον τόπο μας υπάρχει βασικά ως στόχος σε αναλυτικά προγράμματα, ως θέμα για να κάμνουμεν διαλέξεις τζαι να αγορεύουμεν υπέρ της διαφορετικότητας και του σεβασμού μπλα μπλα μπλα, ως λόγο για εκδηλώσεις και πανηγυράκια (αυτά συνηθίζονται στη νήσο Κύπρο μια και είμαστε για να παναϋρκα γενικότερα), αλλά ως τζιαμέ. Της μαυρούς της καθαρίστριας με τον ίδιον υποτιμητικό τρόπο εννά της μιλήσουμεν, ε, τζαι μαύρη, τζαι καθαρίστρια, δεύτερης τάξεως πλάσμα. τζιαι σοκάρουνται κάποιοι "μα υπάρχει ρατσισμός στην Κύπρο;" ας πούμε, ΠΟΥ ΖΕΙΣ ΡΕ ΚΟΥΜΠΑΡΕ;;;

Αν είχα κοπελλούθκια, χίλιες φορές να γίνουνταν αναρχικοί, να ξιτιμάζουν μπάτσους, να σπάζουν βιτρίνες τζαι να σύρνουν μολότωφ, παρά να επιτίθενται σε ένα 14χρονο επειδή εν μαύρη, κίτρινη ή πράσινη. Πειράζει;