.....

Ποττέ εν μου αρέσκαν τα ξαφνικά πράματα.

Το ξαφνικόν έχω το συνδεδεμένον με αρνητικά πράματα.

Ξαφνικά εν τα δυστυχήματα, τα εγκεφαλικά τζαι τα καρδιακά επεισόδια.

Εν λαλούμεν τούτος επέθανεν ξαφνικά, στα καλά του καθουμένου;


Ξέρετε πολλά ξαφνικά που εν θετικά;

Πράματα τζαι ξαφνικά τζαι θετικά εν λλίον σπάνιον πράμαν. Όπως το να κερδίσεις το Λόττο τζαι να γινείς εκατομμυριούχος.... (που άτε να σου τύχει έτσι πράμαν, ειδικά εάν δεν παίζεις καν Λόττο)

Τζαι τα ξαφνικά πράματα, θετικά ή αρνητικά, απαιτούν να κάμεις πράματα, όπως το να δράσεις άμεσα, παρομητικά ίσως, τέλοσπάντων χωρίς να σκεφτείς κατά μέσο όσο 675.863 φορές πριν να αποφασίσεις τι να κάμεις.

Τζαι απαιτούν τζαι λλίον θάρρος τζαι λλιην τόλμη (όι απλά γοητείαν).



Τζαι εγώ τούτα ούλλα εν τα έχω (έχω τη γοητεία λαλούσιν). Γι' αυτό ζορίζουμαι.

Εντάξει;

Τζαι ναι είμαι ανώμαλος άνθρωπος. Μεν καρτεράτε αναμενόμενες, κοντά στον μέσον όρον αντιδράσεις.

Εντάξει;

ΥΓ1: Ξέρω ότι τίποτε που τούτα ούλλα εν κάμνει νόημαν προς το παρόν. Όταν και ΑΝ έρτει η ώρα εννά σας εξηγήσω. Μπορείτε αμα θέλετε να με αγνοήσετε σήμερα.

ΥΓ2: Προς τους γνωστούς μου. Αν με δείτε μεν με ρωτήσετε τι εννοώ. Εννά με φέρετε σε δύσκολη θέση. Ευχαριστώ.

Μουσική πανδαισία

Προσοχή: ακολουθεί ποστ για ελληνικό ποπ τραγούδι, παρακαλούνται οι μουσικά ευαίσθητοι να απομακρυνθούν από την οθόνη του υπολογιστή τους.

Αφορμή για τούτον το πόστ εστάθηκε μια συζήτηση που είχα στην καφετέρια του πανεπιστημίου (είπαμεν δουλεύκω τζιαμέ, ΕΝ είμαι φοιτήτρια πλέον.... λαλώ το με κάθε ευκαιρίαν τούτον ώσπου να το χωνέψω). Έδωκεν μου που λαλείτε έναν διαφημιστικόν ένας φίλος για τη βραδιά των ομίλων, στην οποία θα είναι καλεσμένοι έγραφε οι Μάστερ Τέμπο.
Σκέφτουμαι που μέσα μου τζαι λαλώ το τζαι πόξω μου: "μα ποιοι εν τούτοι;". Όσοι ήταν τζιαμέ θορούν με λλίον παράξενα.
-Μα εν τους ξέρεις;
- Όι έπρεπεν;
- (γέλια)
-Ε, καλά πέτε μου κανέναν τραούδιν τους μπας τζαι καταλάβω ποιοι ένι.
-Ε... εκάμαν διασκευή το "Αναθεώρησα" της Πέγκυ.

Τζαι δαμέ ξεκινώ τζαι σκέφτουμαι.
Είναι τούτον, τραούδιν να γινεί τζαι διασκευή; Όσες φορές έτυχεν να το ακούσω εσκέφτηκα μα πόσον να κατρακυλήσει η ποπ ρε παιδί μου; Μεν νομίζετε, ούτε κουλτουριάρα είμαι, ούτε ροκού, ούτε μέταλλο (δηλαδή πορωμένη με τη μέταλ). Καλά ακούω έντεχνον τζαι τζαζ, τζαι μπλουζ, τζαι νάκκον ροκ, αλλά εντάξει. έσιει τζαι το ποπ την ώραν του.
Τζαι ως άτομον που ακούει τζαι τα τραούθκια του συρμού, έχω να δηλώσω ότι μπορεί πάντα η ποπ να ήταν που στίχον πατάτα, αλλά τωρά τελευταία το κακόν επαραγίνην. Τζαι τζιαμέ που ενόμιζες ότι τα είδες ούλλα με τον συγκλονιστικό στίχο-σύνθημα "μπορείς απόψε να βγεις μ' όλες τις τσούλες της γης" έρκεται τζαι το "Αναθεώρησα" της Πέγκυ (της Ζήνα ολάν) να σε αποτελειώσει.

Αν δεν ακούσετε ποττέ το τραούδιν της Πέγκυ, μεν ανησυχείτε. Παραθέτω τους στίχους πάραυτα (με μερικά δικά μου σχόλια) για να καταλάβετε τζαι που μόνοι σας (θα σας έβαλλα τζαι το βίντεο να το ακούσετε με τη μουσική, αλλά εν νομίζω να το άντεχα, εν τζαι τα δικά μου φκια λλίον ευαίσθητα).

Πώς ήρθε και σε σκέφτηκα, (στα καλά του καθουμένου)
Χθες βράδυ και ονειρεύτηκα,
Και δίχως ρούχο βρέθηκα (τιτσίρα;)
Στους δρόμους της βροχής

Θαρρείς και προσευχήθηκα,
Για ‘σενανε και ευχήθηκα
Να πάρεις ότι αρνήθηκα (τι εννοεί ο ποιητής; να πάρεις ότι αρνήθηκα...για να το αρνηθώ σημαίνει ότι εν κάτι κακό. Να πάρεις κάτι κακό, τζαι καλά να πάθεις;)
και το μισό της γης (το μισό της γης;; το μισό της γης που αρνήθηκα ίσως;)

Μου πήρες όσα ζήτησες και δε συζήτησες (συγκλονιστικό!)
Μα όλα τα αμφισβήτησες και όλα τα ζητάς (το κόλπο του στιχουργού, ζήτησες, συζήτησες, αμφισβήτησες, άτσα μεγάλε!)
Γι' αυτό και ‘γω σε χώρισα, (μπράβο ρε Πέγκυ, τούτον εν το σημείον που εκφράζει φαντάζομαι την απελευθέρωση τζαι το δυναμισμό της σύγχρονης γυναίκας. Ναι ρε εχώρισα σε, εννά σπάσω;)
αναθεώρησα
Γι' αυτό και σε τιμώρησα
αλλού να τα χρωστάς (ποια; τζαι που αλλού; της μιχαλούς; τι λαλεί ο ποιητής; εσυγχίστηκα)

Κρατώντας τα προσχήματα,
Έβαζα και στοιχήματα,
Πως όλα είναι πείσματα
Αθώα τις στιγμής (αν μη τι άλλο μια πρόταση κάμνει νόημαν)

Μα ήταν ματαιότητα
Η τόση ανευθυνότητα (ήταν ματαιότητα η ανευθυνότητα;;;)
Ν΄ αλλάζεις και ταυτότητα
κι αξία μιας τιμής

Μου πήρες όσα ζήτησες και δε συζήτησες (εν κανεί που εν εσυζήτησες, αμφισβήτησες τζαι που πάνω)
Μα όλα τα αμφισβήτησες και όλα τα ζητάς
Γι' αυτό και ‘γω σε χώρισα,
αναθεώρησα
Γι' αυτό και σε τιμώρησα
αλλού να τα χρωστάς

(με λλία λόγια αλλού ντ' αλλού)

Και ερωτώ εσένα αγαπητέ αναγνώστη ανθρώπους που τους άρεσεν τούτον το τραούδιν τζαι είπαν "ας το κάμουμεν διασκευήν" εγώ να πάω να τους ακούσω;

ΥΓ1: Πολλά σπάνια περιπαίζω με τέθκοιον τρόπον κάτι που εδημιούργησεν κάποιος, ακόμα τζι αν εγώ προσωπικά το βρίσκω τσιόφτα, το να μιλώ έτσι προσβάλλει τζαι τζείνους που το εσκεφτήκαν τζαι τζείνους που τους αρέσκει, τζαι νιώθω λλίον άσιημα, αλλά εν μπορώ να αντισταθώ. Απολογούμαι.
ΥΓ2: μόλις ανακάλυψα τωρά στο site που το οποίον ήβρα τους στίχους ότι ο στιχουργός εν ο Μάνος Ελευθερίου!!! Να υποθέσω ότι ο άνθρωπος έσιει αίσθησην του χιούμορ; Πάντως εγώ εν το πιάννω.

Γενικό Νοσοκομείο - δε σίκουελ

Τούτον το σήριαλ τελειωμόν δεν έσιει. Τωρά εννά μου πεις ίντα πάεις τζιαμέ κάθε τρεις τζαι λλίον γρουσή μου αφού ξέρεις ότι θα βιώσεις αναπάντεχες καταστάσεις;;

Ε, τι να κάμω, πε μου, να μεν αρρωστώ;; Και σε ερωτώ κυρία μου, να μου πεις τζαι μένα να καταλάβω, γίνεται, όι πε μου γιατί παρολλίον να πάθω μικρά εγκεφαλικά, γίνεται κάποιος να προκρατά αριθμόν προτεραιότητας;;;

Ναι, πάρε μερικά δευτερόλεπτα να κατανοήσεις αυτό που διάβασες. Αριθμός προτεραιότητας. Σημαίνει όποιος πάει πρώτος τζιαμέ πιάνει τον πρώτον αριθμό, ο δεύτερος το δέύτερο, ο 51ος (τούτη ήμουν εγώ) πιάνει το 51 κλπ. Γίνεται να πάει κάποιος τζαι να λαλεί "εκράτησες μου τον αριθμό μου;;;"

Σε τι χώρα ζούμε γαμώ την τύχη μου....

Τζαι το πιο αδιανόητον εν η απάντηση.

Πες ότι έσιεις ΕΤΣΙ μέσον μες το νοσοκομείον τζαι μπορείς να προκρατάς νούμερον, σε ερωτώ γιατί έφυεν η κκελλέ μου δαμέ, εσύ ποιον νούμερον εννά προκρατούσες; Το 1 λογικά για να πάεις πρώτος έννεν; άτε το πολλύν το 2, το 3, το 5, έται για το ξεκάρφωμα.

Ε, η απάντηση ήταν "Ναι, το 50, όπως πάντα".

Το 50 γιατί να θέλεις να το προκρατήσεις;;;;; μήπως θέλεις να μείνεις πιο πολλήν ώραν στο νοσοκομείον, να μεν χάσεις την περιποίηση; ή έσιεις καμιάν εμμονήν με τον αριθμόν 50 τζαι πρέπει πάντα να πιάννεις τον ίδιο;

ξέρω έναν καλόν ειδικό να σου συστήσω κύριος.

Είμαστεν ALERT

Εμπήκεν ο Σεπτέμβρης για τα καλά. Πολλά πράματα έχω τούτον τον μήναν να θθυμούμαι, ανάμεσά τους τζαι κάτι που εξέχασα (ένας νους χειμώναν-καλοτζαίριν που λαλεί τζαι ο Πατέρας, τι καρτεράς;) . Η εκδίκαση της έφεσης στην ιστορία με τους δέκα αστυνομικούς εν τούτον τον μήναν. Σε λλίες μέρες δηλαδή. Ας εν καλά οι ALERT τζι αθθυμίζουν μας.

Αθθυμίζουν μας με τακτές ανακοινώσεις τζαι εκδηλώσεις. Όπως τούτην που εννά γινεί την Παρασκευή στη Φανερωμένη κατά τες 6 νομίζω.

Εισηγούμαι να πάτε. Εγώ πάντως εννά πάω. Όι γιατί ούτως ή αλλιώς γουστάρω την περιοχή Φανερωμένης τζαι γιατί εννά έσιει μουσικήν τζαι τέθκοια, αλλά γιατί αρνούμαι να αφήκω τούτην την υπόθεσην έτσι. Αρνούμαι να την ξιάσω, αν τζαι εν πολλά εύκολο με τόσα τζαι τόσα που γίνουνται κάθε μέρα, μικρά τζαι μεγάλα. Αλλά αντιστέκουμαι. Γιατί τούτη η λήθη εν τζείνον στο οποίο ποντάρουν οι άρχοντες (τζείνοι που άρχουν δηλαδή, όι που έχουν αρχοντιά). Εννά ξεχάσουμεν με τον τζαιρόν γι' αυτόν εν οκ. Μπορούν να κάμουν οτιδήποτε.

Εν θα ησυχάσω αν δεν τιμωρηθούν, με κάποιον τρόπον τούτοι. Εν γίνεται να την φκάλουν λάδιν. Τζαι καίγουμαι όι επειδή ξέρω τα πλάσματα που εφάαν το ξύλο, γιατί σημαίνει για μέναν προσωπικά κάτι τούτη η συγκεκριμένη υπόθεση, αλλά γιατί είμαι ψυχολόγα τζαι αν εν έναν πράμαν που έμαθα καλά που τον συμπεριφορισμόν εν ότι αν θέλεις να μειώσεις την πιθανότηταν να επαναληφθεί μια συμπεριφορά πρέπει το άτομον που την κάμνει να λάβει τιμωρίαν ή έστω να μεν λάβει ενίσχυση. Τζαι το να κάμνεις κάτι τέθκοιον τζαι μετά να σε προστατεύσουν οι νόμοι τζαι το σύστημαν εν ενίσχυση. Μεγάλη ενίσχυση.

Γι' αυτόν θέλω να γινεί κάτι. Για να τιμωρηθούν έστω τζαι μια φορά. Για να υπάρχουν λλιόττερες πιθανότητες να συμβεί κάτι τέθκοιον ξανά. Τζαι για να τους δείξουμεν ότι άμαν θέλουμεν μπορούμεν να επηρεάσουμεν τα πράματα, εμείς, οι πολίτες. Για να τους δείξουμεν ότι εν το αφήκαμεν να πάει, ότι εν αδιαφορούμεν, ότι είμαστεν τζιαμέ. Όξυπνοι, τζι όι τζοιμισμένοι.

Ελπίζω να σας δω τζιαμέ. Τζι ελπίζω να δω πολλούς τζαι διάφορους, όπως τζαι στες προηγούμενες εκδηλώσεις του ALERT. τούτον έννεν κουβέντα που πρέπει να περιοριστεί σε μιαν ομάδαν ατόμων, εν κρίμαν να περιοριστεί σε μιαν ομάδαν ατόμων.

Να ζήσετε να μας χαιρόσαστε

Ναι, ναι το μωρόν μου εγίνηκεν νιού (ενός όχι new) γρονού. Εκλείσαμεν έναν χρόνον ζωής τζαι οι εορταστικές εκδηλώσεις έχουν αρχίσει εδώ στο Δήμο Λευκωσίας.

Κερνούμε ηλεκτρονική τούρτα νουτέλλα (τουτέστιν μερέντα για τους εξ Ελλάδος) τζαι ηλεκτρονικό χυμό, αλκοόλ εν έσιει γιατί το πάρτυν εν παιδικό. Σε συνεννόηση με τη Δήμαρχο κυρία Μαύρου απόψε στον έναστρο ουρανό της Λευκωσίας θα μπορείτε να απολαύσετε ένα υπερθέαμα με πυροτεχνήματα και στη Λήδρας θα στηθεί street party τιμής ένεκεν. είστε όλοι καλεσμένοι !!!!

Πριν ένα χρόνο περίπου ένας γνωστός ο vencerem επρότεινε μου να κάμω ένα βλογ, για να βάλλω τα κείμενα με τα οποία τον έπρηζα κάθε τρεις τζαι λλίον. (εντωμεταξύν σύμπτωσις, ο vencerem εν ένας τύπος που θορώ μια φορά κάθε τρία τέσσερα χρόνια, δεδομένου ότι ζει στην άλλην άκραν του κόσμου, τζαι εψές εντελώς τυχαία εβρεθήκαμεν σε διπλανά τραπέζια. Ήρτεν για τους εορτασμούς αλόπως).

Που τότε που αποφάσισα να ακούσω τη συμβουλήν του τζαι να ξεκινήσω ένα βλογ, ομολογώ ότι τα πράματα εξελιχτήκαν πολλά διαφορετικά από ότι επερίμενα. Εν επερίμενα ποττέ ότι το βλογ εννά εγίνετουν έναν προσωπικόν, αλλά δημόσιον, ημερολόγιο, ούτε ότι εννά έγραφα ποττέ προς τα έξω τόσον προσωπικά μου πράματα, ούτε ότι εννά έγραφα για πράματα που αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι, πχ. πολιτική. Ούτε ότι εννά ανέπτυσσα τόσον στενή σχέση με το βλογ ως οντότητα, ότι εννά εγίνετουν ένα δημιούργημα (έναν πράμαν δικό μου) τζι όι απλά ένα μέσον. Αλλά έτσι ένι με τη δημιουργία υποθέτω. Ποττέ εν ξέρεις που εννά σε φκάλει.

Τζαι εντελώς καινούργια συναισθήματα απέκτησα σε τούτον το χρόνο, όπως η σχέση μου με τους αναγνώστες τζαι τους υπόλοιπους μπλόκκερς, που εν πολλά περίεργη, δεδομένου του ότι εν διαδικτυακή, αλλά εν σχέση, το να μοιράζεσαι με ανθρώπους που δεν τους ξέρεις, αλλά στην ουσία τους ξέρεις και σε ξέρουν. Κάμνει νόημα; Τζαι εντελώς καινούργιο συναίσθημα το να έσιεις ένα alter ego, έναν άλλο εαυτό, που είσαι εσύ, αλλά κι όχι μόνο. Ένας χρόνος που εν είμαι μόνο εγώ, αλλά είμαι τζαι η Ερυκίνη, η Ερυκίνη σας.

Ελπίζω να το απολαμβάνετε τζι εσείς όσον το απολαμβάνω τζι εγώ. Θέλω να δεσμευτώ δημόσια για πολλές και καλές αναρτήσεις, αλλά εντάξει, ας μεν διώ υποσχέσεις που εν ξέρω αν θα τηρήσω. Ξέρω πάντως μετά βεβαιότητος ότι θα συνεχίσω να είμαι η Ερυκίνη σας, η Ερυκίνη μου για αρκετόν καιρόν ακόμα.

Σας αγαπώ και σας φιλώ.

Μια βόλτα στην πόλη

Μετά από μια κουραστική μέρα χτες, κατέβηκα στην Παλιά Λευκωσία για να χαλαρώσω, τζαι να παρακολουθήσω βέβαια στα χωστά, πίσω που τα δεντρά, αγκαλιά με τες αντλίες της πεζίνας τον Bregovic σε μια αδιανόητη συναυλία (ακόμα είμαι πιασμένη που το χορό).

Θέλοντας να ηρεμήσω από τους ρυθμούς της μέρας (η χαλάρωση έγινε και επισήμως συνταγή γιατρού), αποφάσισα να κάνω μια βόλτα στις αγαπημένες μου γειτονιές, δηλαδή τζείνες γύρω που τη Φανερωμένη πριν τη συναυλία.

Κάπου τζιαμέ στο σχολείον της Φανερωμένης, εσυνειδητοποίησα την πρώτην αλλαγή. Το μικρό βιβλιοπωλείο, το πρώτο βιβλιοπωλείο που επισκέφτηκα ποττέ, έκλεισε. Μεν φανταστείτε κανένα Σολώνειο, μια τρύπα ήταν. Μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση. Θυμούμαι την πρώτη φορά που με επήρεν η μάνα μου όταν ήμουν μιτσιά σαν χτες. Ήταν τόσο στενό. Τζαι παντού βιβλία. Δεξιά τζι αριστερά τα ράφια, γεμάτα βιβλία, εξεκινούσαν που το πάτωμα τζι εφτάναν το ταβάνι. Εν έβλεπες τοίχους σε τούτον το μαχαζούιν. Μόνο βιβλία. Τζαι μια σκάλα για να ανεβοκατεβαίνει ο άνθρωπος να σου φέρνει βιβλία. Πρώτη φοράν εθόρουν τόσα βιβλία μαζεμένα. Παιδίν που χωρκόν εν είχα ξαναπάει ούτε σε βιβλιοθήκες, ούτε σε βιβλιοπωλεία.

Πόσον αγαπούσα τούτον το μαχαζούιν, εν φαντάζεστε. Την τελευταία φορά που επία θυμούμαι ήταν στο λύκειον. Εγόρασα το λεξικό των αρχαίων του Σταματάκου, τζι μέσα που είδα πρώτη φορά το όνομα Ερυκίνη, τζαι το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων, που εδάνεισα σε μια συμμαθήτρια μου τζαι εν μου το επέστρεψεν ποττέ. Η γαιδούρα. Που τότε που εμπήκα στο Πανεπιστήμιον, εξεκίνησα τες βιβλιοθήκες, τζαι το Σολώνειον τζαι το Public. Μισώ το Public. Αλλά πάω. Με λλία λόγια, εν αποτελεί πλέον μέρος της ζωής μου τούτον το τοπούιν, αλλά εννά μου λείψει.

Τζαι προχωρώντας στεναχωρημένη προς τη Λήδρας επρόσεξα τη δεύτερη αλλαγή.

Οι γνώριμοι ήχοι που έφταναν στ' αυτιά μου εν ήταν οι Beatles που συνηθίζει να παίζει στην κιθαρούαν του τζείνος ο τύπος στη Λήδρας. Ήταν μάλλον μπαγλαμάς. Όχι του κυρ-Θάνου προφανώς, αλλά της ρεμπέτικης κομπανίας που στήθηκε στο τέλος του δρόμου. Γνωστές φάτσες. Νέα παιθκιά. Με τες κιθαρούες τζαι τους μπαγλαμάες τους να τραουδούν. Να σταματούν τζαι να τους ακούουν άνθρωποι όλων των ηλικιών. Ένας παππούς να παίζει με το κομπολόι τζαι να σιγοτραουδά τζαι θκυό κοπέλλες πάνω κάτω στα 20, να κάμνουν παραγγελιές τζαι ένας κινέζος να σταματά με το ποδήλατο, θκυό μαμάδες με τα καροτσάκια τους, ένας εγγλέζος να χαζεύκει την αλλόκοτη μελωδία τζαι ένας καλαμαράς να ρίχνει λεφτά στη θήκη λέγοντας "Μπράβο ρε παιδιά, ξυπνάτε το νεκροταφείο".

Εν θα αποκαλούσα ποττέ τη Λευκωσία νεκροταφείο, ποττέ, αλλά σίουρα κάτι αλλάσσει, κάτι ξυπνά. Ο χαρακτήρας μιας σύγχρονης Λευκωσίας, κάτι παλιό τζαι κάτι τζαινούρκο. Ένα KFC σε ένα ιστορικό κτήριο. Ένας μπαγλαμάς με υπόβαθρο τους beatles και τα χρώματα του Bregovic λίγα μέτρα μακριά. Μια νεαρή κοπέλα τζαι ένας παππούς να σιγοτραγουδούν παρέα.

Αγαπώ τη Λευκωσία. Τζι ας αλλάσσει. Επειδή αλλάσσει. Τζι ας απομακρύνεται που τες πρώτες εικόνες της ζωής μου. Αγαπώ τη Λευκωσία του χτες που έχω μες τες αναμνήσεις μου, τζαι τη Λευκωσία του σήμερα που θορώ με τα μμάθκια μου, που αλληλεπιδρώ μέσα της τζαι ίσως να συμβάλλω σε αυτήν. Μεν σου πω αγαπώ τζαι τη Λευκωσία του αύριο για τζείνα ούλλα που μπορεί να γίνει.

Δουλειές με φούντες

Γεια σας τζαι καλό μήνα. Ξεκινώ το Σεπτέμβρη με εκνευρισμό (πάλε καλά εννά περάσουμεν με λλία λόγια). Γιατί έπιασα δουλειάν.

Άμαν εν έχω δουλειάν εκνευρίζουμαι, άμαν έχω δουλειάν πάλε εκνευρίζουμαι, πότε στ' ανάθθεμαν εν είμαι νευριασμένη ρωτάς φίλε αναγνώστη, τζαι η απάντηση είναι περίπου 3-4 μέρες το χρόνο. Άστα.

Τι; θέλεις να μάθεις γιατί είμαι νευριασμένη; Γιατί εργάζομαι σε κατάστημα παιχνιδιών. Ναι, ναι. Τα επτά χρόνια σπουδών μπήκαν στο συρτάρι, πείνας πεσούσης (δηλαδή έππεσεν πείνα). τζαι θέλω, αγαπημένε αναγνώστη, να με φανταστείς εμέναν, με μητρικό ένστικτο από το 0 ως το 100 μείον 10, που συμπαθώ και κατανοώ τη Μήδεια, που εν μπορώ να κάμνω ταχτιριτι, να πρέπει να αλληλεπιδράσω με τα μωρούθκια.
Τζαι άτε να τους παίξεις, να τα βουράς τα πισών να μεν σύρουν ούλλην τη διακόσμησην κάτω. Να ταράσσουν ούλλα τα παιχνίδια για να παίξουν, τζαι μετά πάεννε Ερυκίνη να τα βάλεις στον τόπον τους.

Τζαι το σιηρόττερον, τα μιτσιά μιτσιά μπιχλιμπιδάκια, σκατάκια, για τα μωράκια. ξυστρούλες, τζαι σβούρες τζαι σημειωματαριάκια τζαι ριγούλες, τζαι το να τζαι τ' άλλο. τζαι να τα καθαρίσει η Ερυκίνη έναν- έναν τζαι μετά να τα βάλει πίσω στη θέση τους. Τζαι η αφεντικίνα ναν τζαι ψιλοψυχαναγκαστικιά. "Όι το αεροπλανάκι ήταν που κάτω τζι όι που πάνω που την πλατφόρμα. Όι το αεροπλανάκιν ήταν λλίον πιο δεξιά, όι τόσον αριστερά."

Τζαι να συγκραθκιούμαι να μεν πω τίποτε για το αεροπλανάκι.....

Το καλόν εν ότι εν είμαστεν τζαι Τζάμπο (ουστ απο' δώ), δηλαδή εν μπαίνει τζαι πολύς κόσμος τζαι ουσιαστικά τη μισή μέρα κάθουμαι τζαι παίζω στο ιντερνέτ.

'Ωσπου να με απολύσουν, που εννά με απολύσουν σίουρα πράματα μόλις αντιληφθούν πόσον αγαπώ τα σκασμένα, θορώ με να γράφω καμιάν 20ρια πόστ την εβδομάδα.