Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2009

Ηθική και χρήμα

Κείμενο για την ηθική δε θα σας έγραφα, αν και διαβάζω και πάλι φιλοσοφία τώρα τελευταία τζαι παθιάζομαι, ενώ παράλληλα στην παρέα έχει αρχίσει από τον προηγούμενο μήνα μια αέναη συζήτηση για το καλό και το κακό. Δε θα σας μιλούσα γι' αυτά, όμως.


Τες τελευταίες μέρες θκυό πράματα εππέσαν στην αντίληψην μου που με εκάμαν να σκεφτώ "Τι είναι πρόθυμος να κάνει κανείς για τα λεφτά;"


Ερέθισμα 1: μετροφυλλώ βαριεστημένα ένα περιοδικό τζαι το μμάτι μου ππέφτει πάνω στην πρόταση "Η Ευγενία Μανωλίδου χαρακτηρίζει την διακοπή της εκπομπής της ως μια μορφή ακραίας λογοκρισίας από τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία".


Η Ευγενία Μανωλίδου εν τζείνη η κοπέλα που παρουσιάζει τη Στιγμή της Αλήθειας, αν δεν το ξέρατε, τζείνον το πράμαν που κάποιος κάθεται τζαι απαντά ερωτήσεις προσωπικής φύσεως. Αν πεις την αλήθκειαν, μαγκιά σου, πιάννεις τα ριάλλια.

κρατώ το περιοδικόν τζαι μες στον νου μου φαντάζουμαι τον εαυτό μου να της απαντά:

" Έσιεις δίκαιο κυρία Μανωλίδου μου, την εκπομπή σου εν θα έπρεπεν να την κόψει το Ραδιοτηλεοπτικό, κανονικά εννά έπρεπε να κοπεί που μόνη της επειδή εν την θορεί κανένας. Αλλά εν εκόπηκεν. Οι άνθρωποι που τ' αλήθκεια είδαν την. Εν επίεν άπατη. Τζαι που τη στιγμή που έσιει τόσους ανθρώπους πρόθυμους να ξεπουλήσουν την ζωή τζαι την αξιοπρέπεια τους για τα λεφτά, τζαι ακόμα παραπάνω πρόθυμους τηλεθεατές να δουν άλλους ανθρώπους να ξεφτιλίζουνται έτσι, τότε θα συμφωνήσω μαζί σου, η χώρα που εγέννησεν τη δημοκρατίαν έσιει σοβαρόν πρόβλημαν, πολλά πιο σοβαρόν από ότι φαντάζεσαι. Τζαι εσύ που κάθεσαι τζιαμέ τζαι ρωτάς "εκάμετε ποττέ σεξ με την καλλύττερη φίλη της γυναίκας σας;" χωρίς να ντρέπεσαι, έσιεις επίσης πρόβλημαν."


Αναρωθκιούμαι τι εννά απάνταν, "εν η δουλειά μου τζαι πιερώννουμαι για τούτον;"


Ερέθισμα 2: Η ταινία 13 Tzameti.

Γιατί η Ερυκίνη σας επίεν τζαι θερινόν σινεμά τζαι είδεν τούτην την ταινίαν που την εσυγκλόνισεν τζαι συνιστώ σε ούλλους, αν έμεινεν κανένας άλλος εκτός που μένα ακόμα στη Λευκωσία, παέννετε να το δείτε πριν να τελειώσουν οι προβολές.

Ταινία πρόσφατη, αλλά στο μαυρόασπρο (κάτι τέθκοια εκτιμώ τα πολλά, γιατί είμαι που τους λλίους που αγαπούν τη γεμάτη σκιάσεις εικόνα του μαυρόασπρου σινεμά), στην πρώτη μισή ώρα βαρετό, σε σημείον που σκέφτεσαι "πάλε επέτυχα πατάτα;". Αλλά μεν ππέσεις στην παγίδα, εν μόνον η αρκή. Μετά παρασύρει σε στο μυστήριο που μπλέκει ένας φτωχός εργάτης όταν αποφασίζει να πάρει τη θέση του αφεντικού του σε μια "περίεργη δουλειά", χωρίς να ξέρει που μπλέκει. Τζαι όταν μαθαίνεις ποιο είναι το παιχνίδι χωρίς γυρισμό που μπαίνει, συγκλονίζει σε τζείνον που βλέπεις να εκτυλίσσεται μπροστά στην οθόνην.

Μισώ το να σας χαλώ την εκπληξην αλλά πρέπει. Το "παιχνίδιν" που παίζει ο πρωταγωνιστής της ταινίας, άθελα του μπλεγμένος, εν έναν όχι και τόσο συνηθισμένο στοίχημα, με μια ομάδα ανθρώπων να παίζουν ρώσικη ρουλέτα, δηλαδή τη ζωή τους κορώνα-γράμματα, ενώ κάποιοι άλλοι ποντάρουν στον παίχτη της προτίμησής τους. 13 πλάσματα στέκουνται σε κύκλο, ο ένας σημαδεύει τον άλλο τζαι πατούν την σκανδάλη. Οι πεθαμένοι απομακρύνουνται που τον αγωνιστικό χώρο τζαι συνεχίζουμεν.

Εννά μου πεις ποια η σχέσις με το προηγούμενον. τζι όμως ένας βασικός παρονομαστής. Το χρήμα. Που εν τέλει φτάνει στον προορισμό του, παρά το όποιο τίμημα. Τζαι εν ξέρω τι ήταν πιο άρρωστον στην ταινία, τζείνοι οι άνθρωποι που εκάμναν τούτον το πράμαν, ακροβατώντας ανάμεσα στο να πεθάνουν ή να σκοτώσουν κάποιον άλλον ή και τα δύο μαζί, για να τα πάρουν χοντρά (που λένε και οι φίλοι καλαμαράες), ή τζείνοι οι άλλοι που εβάλλαν τα εκατομμυριάκια τους στη βαλίτσαν, εβάλλαν τα στοιχήματα τους τζαι εκάθουνταν στην άκρην να δουν ποιος εννά κερτίσει (εύκολη ερώτηση εννά πεις αναγνώστη, οι δεύτεροι, σαφώς, γιατί εκάμναν το που χόμπι, που εξάρτησην, που πάθος για τζόγο, που οτιδήποτε εκτός που πραγματική ανάγκη). Αλλά εν έσιει σημασία επί της παρούσης.

Το ερώτημαν εν, ώσπου φτάνει ο άνθρωπος για τα ριάλλια; Τι μπορείς να κάμεις για τα λεφτά;

Εννά μου πεις, άμαν πεινάς, άμαν τα κοπελλούθκια σου πεινούν τζαι εν έσιεις να τα ταΐσεις, ναι, μπορείς να κάμεις τα πάντα. Εν έσιει ηθικήν. Το ένστικτο της επιβίωσης είναι ότι πιο ισχυρό υπάρχει στον άνθρωπο (όπως και σε όλα τα ζώα). Η ηθική άλλωστε εν τόσον προσωπικόν πράμαν, τζαι πάντα, πάντα καθορίζεται που τες συνθήκες μιας δεδομένης κατάστασης. Μήπως δεν υπάρχουν εκείνοι που πουλούν τα νεφρά τους για τα λεφτά; κάποιοι ακόμα και τα παιδιά τους. Ίσως φαίνονται ακραίες περιπτώσεις τζαι φαντάζομαι ένι (θέλω τέλοσπάντων να πιστεύκω ότι κάποιος φτάνει στα σιηρόττερα όρια για να πουλήσει το παιδί του).

Αλλά αναρωθκιούμαι, όμως, πόσοι που τους παίχτες της Στιγμής της Αλήθειας ήταν σε τούτα τα όρια, πόσοι επεινούσαν πραγματικά, πόσοι που τους ήρωες της ταινίας ήταν τζιαμέ με το δάκτυλο στην σκανδάλη γιατί εν εμπορούσαν να κάμουν τίποτε άλλον. Τίποτε απολύτως.

Μήπως δεν είχαν άλλη επιλογή; Ή μήπως στη σημερινή κοινωνία έχει γίνει τόσο εύκολο να παραιτείσαι που κάποια ουσιαστικά πράματα, όπως το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή, ή το δικαίωμα στη ζωή σκέτο. Τζαι γιατί; Για να ταΐσεις τα κοπελλούθκια σου ή να πιάσεις το καλόν το αυτοκίνητο, το μεγάλον σπίτι; Μήπως η υπέρτατη αξία τζαι η υπέρτατη μαγκιά εν το να μπορείς να φκάλλεις πολλά λεφτά τζαι γλήορα; όι απλά αρκετά, πολλά. Μήπως κάποιοι άνθρωποι εν έτοιμοι να θυσιάσουν σε τούτην την αξίαν τα πάντα;

Τζαι δυστυχώς υπάρχει τζαι έναν τόσον καλά ανεπτυγμένον σύστημαν στες κοινωνίες μας που προωθεί τούτην τη θυσία. Όχι μόνο είσαι διατεθιμένος, αλλά μπορείς να πουλήσεις την προσωπική σου ζωή, κάποιος θα σου δώκει λεφτά για τζείνην, μπορείς να πιάσεις λεφτά για ένα νεφρό, μπορείς να πιάσεις λεφτά για ένα μωρό (σαν να πουλάς πίτσα).

Οι άνθρωποι που γίνονται "παίχτες" για τα παιχνιδάκια άλλων, σαν τα στρατιωτάκια που ο αδελφός μου στρίμωχνε σε ένα σακουλάκι όταν ήμασταν παιδιά, όποτε ήθελε να παίξει το άδειαζε στο τραπέζι τζαι όποτε βαρκέτουν κάποια "εσκότωνεν" τα, τυχαία στη μάχη, τζαι έθαφκεν τα που κάτω που κάτω στο συρτάριν. Οι άνθρωποι που γίνουνται θέαμα, για να γελούμεν εμείς οι έξυπνοι τηλεθεατές με τες βλακείες τζαι τες ασυναρτησίες τους, με τες ανεκδιήγητες παραφωνίες τους, ή να αυξάνεται η αδρεναλίνη μας που την αγωνίαν αν θα πει ή όι την αλήθκειαν μπροστά στη γεναίκα του τζαι να καρτερούμεν τζείνον το ύφος της ντροπής (εν το είδα ποττέ, έτσι την ντροπήν υποθέτω την. Γιατί είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, θέλω να πιστεύκω ότι ακόμα υπάρχει το συναίσθημα της αιδούς) ή έστω το "νιώθω άβολα" για να φκαριστηθούμεν ακόμα παραπάνω.

Αχ, πολύ φοβάμαι φίλη μου, ότι δεν χρειάζεται να πας στο Red Light Disctrict, για να δεις ανθρώπους-προϊόντα.

ΥΓ: Το βασικό θέμαν του πόστ δεν είναι το ηθικό δίλημμα να το κάνω ή όχι. Ο καθένας θέτει τες δικές του κόκκινες γραμμές (το "ως δαμέ πάω"), έννεν τζαι δουλειά μου να κρίνω κανένα, αλλά η απλή, ίσως, διαπίστωση, που μες στη μουρμούρα μου εχάθηκε, ότι στη σημερινή κοινωνία, οι "κόκκινες γραμμές" φθίνουν μπροστά στο χρήμα. Τζαι λυπούμαι για τα πράματα που γίνουνται αξίες σήμερα.

7 σχόλια:

Moonlight είπε...

sorry, ill spoil it, alla kamia ntropi, kanena kokkinisma, kanena "niwthw avola". Osoi pan, pan epd HDH ekaman ta panta, xwris anthropi, je lalei sou afou eftasa ws dame pou eimai as kamw allo ena vima je na piasw je lefta. Etsin maggia mou jiame. Tosa xronia poulw.Poulw axies, idanika, ton eafto mou, ta aisathimata mou, tin oikogeneia mou, tous filous mou.. As poulisw allo lio j na fkalw j poupanw. Etsi tous esygkopsa j egw pou kati vids sto internet, pou diigiseis tis epomenis meras, j pou diafimiseis..

ΠΛΑΝΗΤΑΣ είπε...

Στο μόνο που διαφωνώ σε αυτά που έγραψες (δηλαδή σε όσα είπε η Μανωλίδου) είναι ότι η Ελλάδα είναι η χώρα που "γέννησε τη δημοκρατία". Μάλλον θα το ξεσήκωσε από τον "μπουμπούκο" τον άνδρα της,γιατί όταν η δημοκρατία εξελισσόταν σταδιακά από τους Αρχαίους Αθηναίους, Ελλάδα δεν υπήρχε. Έλληνες υπήρχαν, Ελληνισμός υπήρχε, ελληνικά φύλα με διαφορετικούς πολιτειακούς θεσμούς υπήρχαν, αλλά ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ.

Γι'αυτό να σταματήσουν ειδικά οι βουλευτάδες που το έχουνε κάτω από τη γλώσσα να καλύπτουν την ανυπαρξία τους πίσω από την αρχαία ελληνική δημοκρατία, γιατί αυτή είναι πέρα για πέρα αντιδανεισμένη, από τα γαλλικά και αγγλικά κοινοβουλευτικά μοντέλα (που συν τοις άλλοις έχουν τεράστιες διαφορές με το αρχαιοελληνικό μοντέλο αυτοθέσμισης).

ΠΛΑΝΗΤΑΣ είπε...

λίγο εκτενέστερα: http://planitas.blogspot.com/2009/08/blog-post_14.html

σ'ευχαριστώ για το ερέθισμα Ερυκίνη! :)

Ανώνυμος είπε...

I ellada egennise tin dimokratia gia na tin harisi stous allous.
Arese mou i dilosi tou vaggeli mpraoudaki gia to pos o Ellinas antilamvanete tin dimokratia.
Theli ena kratos sosialistiko alla gia ton eafto tou akros kapitalistiko.POllA OREO KAI AKROS ALITHES.
Otan oi alloi trogan valanidia ,emis ftiahname politismo.Tora oi alloi pou themeliosan ton politismo ,emis trome valanidia .(glafirotato paradigma oi VIKINGS kai oi apogonoi tous(norvigoi))
Telos na po oti an ihe o Ellinas koultoura en tha edia aksia stin eks amerikis isagomeni ipokoultoura.
(Timour KESPAYIA OEOEOEOE)

Ερυκίνη είπε...

@moonlight,
εν έσιει καν νιώθω άβολα; ππεε πόσον έξω έππεσα... έσιεις δίκαιον. Κάποιος που εν έσιει φραγμούς για κάτι τέθκοιον, μάλλον εν έσιει φραγμούς τζαι για άλλα. Τι να πεις; Στα μμάθκια μου, τζαι με το δικό μου προσωπικόν σύστημα αξιών, φαίνεται κατάντια. Κοινωνική όχι προσωπική. Γιατί δεν είναι μόνο αυτός που πάει. Είναι ο καναλάρχης που αποφάσισε ότι αυτό το πράμα είναι καλή ιδέα, οι άνθρωποι που εν πρόθυμοι να δουλέψουν για τούτον, που την Μανωλίδου ως τον σκηνοθέτη, τζαι προπαντός τζείνοι ούλλοι που το είδαν τζαι εδώκαν του τζαι νούμερα. Τζαι κοινωνική κατάντια όχι της Ελλάδας, αλλά τζαι ούλλων των άλλων χωρών που το επροβαλαν.

@ πλανητας
άμαν έσιεις έτσι άνθρωπο δίπλα σου, υστερικιά, εν λογικό να επηρεαστείς. Έσιεις πολλύν δίκαιον σε τούτα που λες. Τζαι η αρχαιολαγνία μερικών κρύβει ακριβώς τούτον, ανυπαρξία. άμαν δεν έχεις κάτι αξιόλογο να δείξεις σήμερα, θθυμάσαι τους παππούδες από το 500πχ. Που εγώ είμαι τζαι κοπέλλα του κλασικού, τους παππούδες τούτους αγαπώ τους, οι άνθρωποι, ήταν πολλά μπροστά, εθέσαν θεμέλια, τζαι πολιτισμό, αλλά τι επρόσθεσες πάνω σε τούτα εξήγα μας κύριε Γεωργιάδη τζαι σσιώπα.

@Τιμούρ
που σαι ρε κεσπάγια??? Γενικώς να ξέρεις, αντιπαθώ τον Τιμούρ Κεσπάγια βαθύτατα τζι ας μεν τον ξέρω, αλλά εσέναν πάω σε!!! ΠΟυ λαλείς ενδιαφέρουσα άποψη για το πως ο Έλληνας αντιλαμβάνεται τη δημοκρατία. Δεν μπορώ να εκφέρω άποψη γιατί πολλούς Έλληνες εν ξέρω, τζαι τζείνοι οι λλίοι που ξέρω εν ιδιαίτερες περιπτώσεις. Αλλά εν μου φαίνεται καθόλου παράλογο, καθόλου. Μήπως έτσι δεν αντιλαμβάνουνται ούλλοι την δημοκρατία κατά βάθος στες σύγχρονες δυτικές κοινωνίες;; Το θέμαν είναι διακρατικό, κοινωνικό φαινόμενο σε πιο ευρύτερο πλαίσιο πιστεύω. Το τι κρύβουμε πίσω που την ταπέλλα δημοκρατία δε λέγεται.

alkmanas είπε...

Μ'αρέσει η "γλώσσα"σου κι ας με δυσκολεύει γιατί χάνω αποχρώσεις.
Το όνομα ήταν που μ έφερε στο μπλόγκ σου και από σένα στον "Πλάνητα" κλπ Παρακολουθώ λίγο (όσο μπορώ) τις σκέψεις και τις αντιδράσεις σας-χωρίς να έχω διάθεση να κάνω κάποιο σχόλιο, όλα είναι έτσι κι αλλιώς, για να προβληματιζόμαστε και κάποτε να χάνουμε το κουράγιο μας.Μένει κάποιο παράθυρο, στις τέχνες και τα γράμματα, για όσους μπορούν να πλησιάσουν τους κώδικες τους-και μπορούν πολλοί αν θελήσουν, από τον πιο αμύητο έως τον υψηλότερο καλλιτέχνη/π.χ. ένα (δι)στιχάκι που άκουσα χτες από λαϊκό λυράρη:
"Χαρώ το το κορίτσι μου, χαρύνω το χαρώ το -από το χέρι το κρατώ κι πάλι αναζητώ το"/ μπορεί να χαροποιήσει κάποιον ερωτευμένο μα και όποιον έχει καρδιά, που κτυπάει
φιλικά κα εγκάρδια
Βασίλης Ζ.
σημείωση, θα σας προσθέσουμε στις συνδέσεις μας

Ερυκίνη είπε...

@Alkmanas
ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και είναι τιμή μου που το ταπεινό βλογ μου θα μπει στις συνδέσεις σας. Τώρα με αγχώνετε και δε θα μπορώ να γράψω τις βλακείες που γράφω συνήθως με τόση ευκολία!!!
Άμα σας οδήγησα στον Πλάνητα, τότε έκαμα καλήν δουλειά!!!
Το βλογ/ιστοσελίδα σας έχει παρα πολύ ενδιαφέρον, το επισκέφτηκα κι ας ξέχασα να σας προσθέσω στη λίστα μου! Όσο για τη γλώσσα, προσπαθώ να βάζω μετάφραση σε κάποιες λέξεις, αλλά όπως οι περισότεροι δεν μπορώ με μεγάλη ευκολία να γνωρίζω τι είναι ευκολονόητο και τι όχι. θα προσπαθήσω περισσότερο.